Systemy polityczne wybranych państw



Pobieranie 15.85 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar15.85 Kb.

Pisanie prac – prac magisterskich, prac licencjackich – pisanieprac.com.pl

SYSTEMY POLITYCZNE WYBRANYCH PAŃSTW

Każda władza deprawuje, a władza absolutna deprawuje absolutnie – właśnie te powiedzenie, autorstwa Lorda Actona 1, może posłużyć za motto działalności władców niektórych państw. Takich państw, w których rządzą, a właściwie panują władcy absolutni, jest nadal całkiem sporo, mimo rozpowszechnienia na świecie demokracji i praw człowieka. Często zresztą pozory demokracji są parawanem, pod którym panujący ukrywają pełnię władzy, gdyż jej nieskrępowane okazywanie budzi w opinii publicznej zazwyczaj negatywne odczucia.

Do państw, w których obowiązują rządy absolutne, analizowanych w tej pracy, należą:


  • Korea Płn.,

  • Kuba,

  • Białoruś,

  • Kazachstan.

Władze żadnego z podanych państw nie przyznają oficjalnie, że panującym na ich obszarze ustrojem politycznym jest dyktatura. Nie dotyczy to nawet Korei Północnej, której głowa państwa najbardziej odpowiada wizerunkowi monarchy absolutnego, z którym w większości państw europejskich pożegnano się nawet już w średniowieczu.

Formalnie, Korea Północna jest republiką. Rolę najwyższego urzędem spełnia Przewodniczący Narodowej Komisji Obrony. Władza ustawodawcza należy do Najwyższego Zgromadzenia Ludowego, wybieranego na 5 lat w wyborach powszechnych. Przewodniczący Zgromadzenia pełni protokolarne funkcje głowy państwa, natomiast władza wykonawcza należy do gabinetu z premierem na czele. 2

Jednak rzeczywistość dalece odbiega od powyższego obrazu. W istocie system polityczny Korei Północnej opiera się na kulcie jednostki, dominacji partii, represji aparatu bezpieczeństwa i sile armii. 3 Bardzo podobne systemy polityczne obowiązywały aż do 1989 r. w europejskich państwach obozu socjalistycznego. Jednak po śmierci Stalina w 1953 r., już w żadnym z nich nie panował kult jednostki. Totalitaryzm, który do dnia dzisiejszego panuje w tym państwie, wynika w mniejszym stopniu z praktycznego wdrażania zasad komunizmu, natomiast znacznie większy udział ma w nim panowanie dynastii Kimów. Długoletnie rządy, osobowość i charyzma założyciela dynastii, Kim Ir Sena, sprawiły, że w Korei nie istniała nawet realna alternatywa dla przejęcia władzy przez kogoś innego, niż jego syn. Od 2011 r. rządy sprawuje już trzeci przedstawiciel rodu Kimów.

Każdy władca absolutny musi mieć oddane sobie osoby, które utrzymują poddanych w strachu przed nim. Tak też jest w Korei Północnej, gdzie totalna kontrola, sprawowana przez wszechmocne służby bezpieczeństwa przez cały okres życia obywatela, w praktyce wyklucza możliwość pojawienia się oddolnych ruchów społecznych, nastawionych negatywnie w stosunku do władzy. Kolejni władcy z dynastii Kimów podtrzymywali ideę samowystarczalności Korei, co w obliczu pogarszającej się sytuacji gospodarczej, doprowadziło de permanentnie trwającej klęski głodu wśród zwykłych obywateli.

W oficjalnym ujęciu, ustrój polityczny Kuby jest niemal identyczny z ustrojem Korei Północnej. Kuba jest również republiką, władza ustawodawcza należy do Zgromadzenia Narodowego Władzy Ludowej, a głową państwa i szefem rządu jest przewodniczący Rady Państwa. 4

Podobieństw jest więcej. Także i na Kubie władzę sprawuje dynastia, w tym wypadku złożona z braci Castro. Fidel Castro przejął władzę na Kubie w wyniku rewolucji, ale chociaż deklarował w 1957 r., iż nie interesuje go sprawowanie władzy 5, to jednak rządził w praktyce samodzielnie Kubą od 1959 r. do 2006 r., dopóki z powodu choroby oficjalnie nie ustąpił ze stanowiska na rzecz brata.

Fidel, a obecnie Raul Castro, jako głowa państwa wskazuje nominację na każde stanowisko w aparacie władzy, kontrolując także wszystkie agendy rządowe. W istocie więc sprawuje władzę absolutną, zakazując przy tym wszelkich zgromadzeń i wyrażania poglądów, występujących przeciwko swemu panowaniu. Dysydenci, którzy otwarcie przeciwstawiają się braciom Castro, z reguły spędzają długie lata w więzieniu.

Istnieje na Kubie tylko jedna partia polityczna, której zadaniem, w myśl słów Fidela Castro, jest akceptacja rewolucji socjalistycznej, zaakceptowania odpowiedzialności za jądro rewolucyjne i spełnianie wymagań czystego życia. Tym samym, za największą zbrodnię, jaką może dokonać Kubańczyk, uważa się zdradę ojczyzny, która często sprowadza się do odrzucenia reguł rewolucji socjalistycznej.

Opisane powyżej współczesnego sprawowania władzy absolutnej dotyczą krajów odległych od Polski, położonych na innych kontynentach. Jednak, choć wydaje się to nieprawdopodobne w Europie XXI wieku, absolutne rządy są sprawowane w kraju graniczącym z Polską i jednocześnie z Unią Europejską. Tym krajem jest Białoruś, która u zarania swego istnienia jako niepodległe państwo, zaledwie 20 lat temu, była w pełni demokratyczna. Nawet dziś, formalne założenia ustroju politycznego Białorusi są w dużej mierze identyczne z regułami panującymi w Stanach Zjednoczonych, które przecież są uznawane za ostoję demokracji.

Zgodnie z białoruską konstytucją, głową Republiki Białoruś jest prezydent, wybierany w wyborach powszechnych, dysponujący szerokimi uprawnieniami w dziedzinie władzy ustawodawczej i wykonawczej. Władza ustawodawcza należy do dwuizbowego Zgromadzenia Narodowego. Władzę wykonawczą pełni rząd, powoływany przez prezydenta, natomiast władza sądownicza jest w gestii Sądu Najwyższego oraz sądów obwodowych i rejonowych. 6

W 1994 r. przejął władzę w Białorusi, w wyniku demokratycznych wyborów prezydenckich, Aleksander Łukaszenka. Jednak już w 1996 r., na podstawie przeprowadzonego z naruszeniem reguł demokratycznych referendum, przeforsował zmiany w konstytucji, nadające prezydentowi bardzo szerokie uprawnienia.

W efekcie tych zmian Łukaszenka kieruje, bezpośrednio lub przez administrację prezydencką, wszystkimi instytucjami państwowymi. Nominuje też najważniejszych urzędników szczebla centralnego. Ma prawo wydawać dekrety z mocą ustawy, tym samym sprawując faktyczną władzę ustawodawczą. Kontroluje też gospodarkę białoruską, a niezależność finansową gwarantuje mu wyłączna kontrola nad tzw. funduszami prezydenckimi. 7


Przypisy:

1 J. Acton, Letter to Bishop Mandell Creighton, 1887.

2 http://encyklopedia.pwn.pl/haslo/4574565/korea-polnocna-ustroj-polityczny.html,

3 P.Pacuła, Przyszłość Korei Północnej, Bezpieczeństwo Narodowe nr III-IV, 2012.

4 http://encyklopedia.pwn.pl/haslo/4574586/kuba-ustroj-polityczny.html,

5 http://solidarnizkuba.pl/wiadomosci,ustrojkuby.

6 http://encyklopedia.pwn.pl/haslo/4573803/bialorus-ustroj-polityczny.htm

7 Białoruś. Nieznany sąsiad UE, Ośrodek Studiów Wschodnich, Warszawa 2005.
Bibliografia:

  1. J. Acton, Letter to Bishop Mandell Creighton, 1887.

  2. P.Pacuła, Przyszłość Korei Północnej, Bezpieczeństwo Narodowe nr III-IV, 2012.

  3. Białoruś. Nieznany sąsiad UE, Ośrodek Studiów Wschodnich, Warszawa 2005.

  4. http://encyklopedia.pwn.pl

  5. http://solidarnizkuba.pl




©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna