Szkoła Podstawowa nr 3 im. Świętego Wojciecha w Gnieźnie ul. Czarnieckiego 7 62-200 Gniezno



Pobieranie 71.44 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar71.44 Kb.



SZKOŁA PODSTAWOWA NR 3

IM. ŚWIĘTEGO WOJCIECHA

W GNIEŹNIE
1933-2011

Szkoła Podstawowa nr 3

im. Świętego Wojciecha w Gnieźnie
ul. Czarnieckiego 7

62-200 Gniezno

tel./fax: 61 426 44 27


e-mail: sp3gniezno@poczta.onet.pl

www.sp3.gniezno.pl 


Początki Szkoły Podstawowej nr 3 im. Świętego Wojciecha w Gnieźnie, położonej obecnie przy ul. Czarnieckiego 7, sięgają 1933 roku. To właśnie wtedy, dokładnie 16 sierpnia, pan Klaudiusz Górski został kierownikiem nowo powstałej placówki oświatowej.

Była ona zlokalizowana przy ul. św. Jana - na I oraz II piętrze Szkoły św. Jana1, zajmowała dziewięć sal lekcyjnych, a uczęszczać do niej mogli wyłącznie chłopcy. Swym obwodem obejmowała: ulicę Cierpięgi, ulicę Czystą, Dziekankę, ulicę Garbarską, ulicę Grzybowo, ulicę Jeziorną, ulicę Kilińskiego, ulicę Kcyńską, osiedle Kleryka, ulicę Kłeckoską, ulicę Kolegiaty, ulicę Krótką, ulicę Krzywe Koło, Kustodię, ulicę Łącznicę, ulicę Łąkową, ulicę Młyńską, ulicę Poznańską, ulicę Przecznicę, ulicę Rybną, ulicę Seminaryjną, ulicę Słomiankę, stadninę, ulicę św. Jana, ulicę św. Krzyża, ul. św. Piotra, ulicę św. Wojciecha, ul. Żabią oraz ul. Żuławy.

W roku szkolnym 1933/34 do szkoły uczęszczało 749 chłopców, którzy zdobywali wiedzę w piętnastu oddziałach – od klasy I do VII. W pełnym wymiarze godzin placówka zatrudniała trzynastu nauczycieli; dodatkowo pracowało w niej czterech specjalistów ze Szkoły nr 1.

Od samego początku na terenie instytucji działały takie organizacje, jak:


  • Koło Młodzieży Polskiej Czerwonego Krzyża,

  • Koło Muzyczne,

  • VI drużyna im. Króla Jana Sobieskiego Związku Harcerstwa Polskiego,

  • Towarzystwo Popierania Budowy Publicznych Szkół Powszechnych,

  • Komitet Rodzicielski, składający się z delegatów poszczególnych klas.

Pierwszy rok działalności Szkoły III był bardzo pracowity. Organizowano wycieczki do Poznania, Gdyni i Kruszwicy oraz ćwiczenia polowe. Przeprowadzono też akcję dożywiania, która objęła 314 dzieci z rodzin bezrobotnych.

Nowy rok szkolny 1934/35 przyniósł zmiany organizacyjne, na skutek których „Trójka” stała się placówką koedukacyjną. Do klas pierwszych i drugich przyjęto dziewczęta. Łącznie do szkoły uczęszczało 799 uczniów.

Rok szkolny 1935/36, zgodnie z rozporządzeniem ministra, rozpoczął się 1 września. Do zajęć lekcyjnych przystąpiono dwa dni później. Początek nauki zbiegł się w czasie ze zmianą obwodu szkoły, co wywołało przejściowe trudności organizacyjne. W tym czasie placówka liczyła 739 uczniów (13 oddziałów), przy czym w klasach pierwszych, drugich i trzecich miała charakter koedukacyjny, natomiast pozostałe były wyłącznie męskie.

Rok szkolny 1936/37 zapisał się w pamięci przede wszystkim z powodu uzyskania wyróżnienia i dyplomu uznania za szkolną hodowlę kwiatów oraz okazałą kolekcję kaktusów na II Wystawie Ogrodniczej. Uczniowski sukces zbiegł się w czasie z obchodami 25-lecia pracy pedagogicznej kierownika szkoły, pana Klaudiusza Górskiego. Jak doniosła lokalna prasa, uroczystość rozpoczęła się Mszą Świętą, sprawowaną w kościele oo. Franciszkanów. W liturgii uczestniczyli przedstawiciele władz miasta, kierownicy innych placówek oświatowych, przedstawiciele Opieki Rodzicielskiej oraz dziatwa szkolna. Po nabożeństwie goście udali się do Hotelu Europejskiego. Przygotowany program artystyczny został uświetniony występem chóru. W przemówieniach podkreślano zasługi jubilata dla Szkoły III oraz gnieźnieńskiej oświaty. Na zakończenie głos zabrał p. Górski, który podkreślił, że tam, gdzie szkoła, kościół oraz dom pracują zgodnie i harmonijnie, wyniki pracy zawsze będą najlepsze.

W czerwcu 1937 roku „Trójka” zorganizowała ekspozycję prac z zajęć praktycznych i rysunków. Celem tego przedsięwzięcia było zachęcenie rodziców do współpracy z instytucją oraz wzbudzenie zainteresowania uczniów przedmiotami praktycznymi. Wystawę otworzyli: ks. prałat Michał Kozal, ks. dziekan Zabłocki, pan prezydent Maćkowiak oraz pan starosta Kasprzak. Ekspozycję obejrzało trzy tysiące osób.

Od roku szkolnego 1937/38, zgodnie z zarządzeniem władz oświatowych, do placówki ponownie mogli uczęszczać wyłącznie chłopcy. Fakt ten nie spotkał się z przychylną opinią ani nauczycieli, ani rodziców. Pomimo tego utworzono 16 klas męskich, liczących w sumie 776 uczniów.

Do ważniejszych wydarzeń z tego okresu należy zaliczyć wzmożoną aktywność Opieki Rodzicielskiej, m.in. podczas Tygodnia Szkoły Powszechnej. Powołano Miejski Komitet Obywatelski (pod przewodnictwem pana Kasprowicza), który zgromadził znaczne fundusze na potrzeby gnieźnieńskich szkół. Kolejnym przedsięwzięciem była inscenizacja pt. Warszawski karnawał, wystawiona przez Szkolną Sekcję Sceniczną w Hotelu Europejskim. Spektakl cieszył się ogromnym zainteresowaniem. Miejscowe gazety, Lech oraz Kurier Wielkopolski, rozpropagowały przedstawienie, zaliczając je do najlepszych realizacji amatorskich. Sztuka została powtórzona, a zyski ze sprzedaży biletów przeznaczono na dożywienie uczniów (271 chłopców) oraz zakup przyborów szkolnych dla najuboższych.

Rok szkolny 1938/1939 zapowiadał się inaczej niż poprzednie. Zmiana granic państwa, żądania niemieckie, rozwiązanie Sejmu i Senatu, ponowne wybory do parlamentu - wszystkie te wydarzenia polityczne oddziaływały na atmosferę panującą w szkole. Z drugiej strony, wizyta kuratora Okręgu Szkolnego Poznańskiego oraz kontrola przeprowadzona przez inspektorów szkolnych w lutym 39 r. pokazywały, że życie toczyło się swoim własnym torem.

1 września 1939 roku wybuchła wojna. Gniezno zostało zajęte przez wojska hitlerowskie. W budynku „Trójki” zakwaterowano niemieckie oddziały wojskowe, które przystąpiły do dewastowania pomieszczeń oraz niszczenia urządzeń szkolnych. Na pierwszy ogień poszły biblioteki: uczniowska i nauczycielska. Ów stan trwał do 1 stycznia 1940 roku, kiedy to utworzono w gmachu niemiecką szkołę początkową. Funkcjonowała ona do roku 1943. W 1944 zorganizowano w jej miejsce niemiecki szpital wojskowy.

Nauczycieli spotkał trudny los. Wielu wywieziono do Generalnej Guberni. Ci, którzy pozostali, pracowali jako robotnicy fizyczni. W pierwszych dniach października 1939 zginął w Warszawie pan Florian Lipowski. Kierownik szkoły, pan Klaudiusz Górski został przetransportowany do obozu koncentracyjnego w Mauthausen, z którego szczęśliwie wrócił po zakończeniu wojny.

Gniezno wyzwolono spod okupacji niemieckiej w styczniu 1945 roku. Pomimo niezwykle trudnej sytuacji kadrowej, materialnej i organizacyjnej, niemal natychmiast zaczęto organizować w mieście życie oświatowe. Już w lutym powołano nowego kierownika Szkoły 32. Został nim pan Stefan Różycki, przedwojenny nauczyciel Szkoły 1. Pana Klaudiusza Górskiego mianowano szkolnym inspektorem. Rozpoczęły się przygotowania do jak najszybszego wznowienia procesu nauczania.

Zapisy uczniów do poszczególnych klas następowały według obwodu przydzielonego szkole, a należały do niego okolice targowiska oraz następujące ulice: Warszawska, Dalkoska, Bednarski Rynek, Zielony Rynek, Farna, Kanarska, Rynek, Tumska, Franciszkańska, Podgórna, św. Wojciecha, Rybna.

Nauka rozpoczęła się 13 marca 1945 roku od nabożeństwa w kościele oo. Franciszkanów. Pierwsze dni nie były łatwe. Brakowało dosłownie wszystkiego, począwszy od mebli, skończywszy na podręcznikach i zeszytach. Na szczęście nie zabrakło zapału oraz dobrych chęci. Choć pracę podjęło tylko dziesięciu nauczycieli, z każdym dniem przybywało uczniów. W lipcu szkoła liczyła już 718 wychowanków. Nikogo nie zniechęcały trudności wynikające z faktu, iż do jednej klasy uczęszczały dzieci z różnych roczników (w czasie okupacji szkoły były zamknięte dla Polaków).

Rok szkolny 1945/46 rozpoczął się 4 września. Nawiązując do pięknej tradycji przedwojennej, uczniowie wraz z nauczycielami wzięli udział w nabożeństwie w kościele oo. Franciszkanów, następnie przeszli do budynku szkolnego, aby przystąpić do nauki.

Grono pedagogiczne powiększyło się do 14 nauczycieli. Kształcili oni 735 uczniów w 16 oddziałach klasowych (kl. I-VII). Działalność rozpoczęły: drużyna harcerska, chór szkolny, koło PCK oraz zarząd Opieki Rodzicielskiej. Po upływie kilku tygodni zaczęła funkcjonować biblioteka. Wznowiono obchody różnych uroczystości.

W maju 1946 roku placówka gościła wizytatora z Kuratorium Oświaty w Poznaniu oraz inspektora Kiena z Gniezna. Ten drugi zanotował w kronice szkolnej: […] stwierdzam rzetelną i sumienną pracę, poważny wkład w likwidację ujemnych skutków wojny i okupacji oraz nowatorską i twórczą atmosferę pedagogiczną w szkole […].

Pierwszy rok szkolny w wolnej ojczyźnie dobiegł końca. Uczniowie i nauczyciele podziękowali Bogu, uczestnicząc w nabożeństwie, sprawowanym w kościele oo. Franciszkanów.

Do ważniejszych wydarzeń w roku szkolnym 1947/48 należy zaliczyć utworzenie klasy VIII.

W następnym roku wychowankowie „Trójki” brali udział w misjach, przygotowujących do przyjęcia sakramentu bierzmowania. Rodzicami chrzestnymi młodzieży zostali: kierownik szkoły - pan Stefan Różycki oraz nauczycielka - pani Stanisława Birgfellnerowa. Kolejnym istotnym wydarzeniem było przedsięwzięcie podjęte z inicjatywy samych uczniów - zebrali oni pieniądze dla powodzian oraz na Towarzystwo Burs i Stypendiów. Następnie wsparli akcję pomocy szkole w czasie miejskich obchodów Święta Oświaty, dzięki czemu do szkoły trafiły dodatkowe pieniądze na zakup książek do biblioteki.

Niebagatelnym wydarzeniem dla całej społeczności uczniowskiej była radiofonizacja placówki. Dzięki usilnym staraniom oraz funduszom Komitetu Opieki Rodzicielskiej 16 grudnia 1947 roku zainstalowano w budynku odbiornik radiowy wraz z głośnikiem. Działania te miały wspierać pracę wychowawczą, utrwalając podstawy odrodzonego państwa polskiego oraz władzy ludowej. Niestety, krótko cieszono się nową inwestycją, gdyż sprzęt został skradziony. Pod koniec roku szkolnego, po długich staraniach, przydzielono placówce pianino, po które kierownik osobiście pojechał do Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu.

Rozdanie świadectw nastąpiło 26 czerwca, po uroczystej liturgii. Dla uczniów klas VII i VIII przygotowano pożegnalną kawę oraz poczęstunek, bowiem (zgodnie z postanowieniem władz oświatowych) w szkołach powszechnych likwidowano klasę ósmą.

We wrześniu 1948 roku do użytku oddano odbudowany gmach oświatowy przy ulicy Grunwaldzkiej, co pociągnęło za sobą zmianę w zakresie szkolnych obwodów. W tym czasie nasilało się ideologiczne działanie okresu stalinowskiego. W celu wspierania wychowawczych zadań placówki organizowano liczne apele, pogadanki, akademie i wieczornice.

Rok szkolny zakończył się 28 czerwca 1949 w obecności władz miasta oraz inspektora szkolnego, pana Smolarza. Wydarzeniu towarzyszyły liczne przemówienia i podziękowania, ale zabrakło tradycyjnego nabożeństwa w kościele oo. Franciszkanów, w którym uczniowie, rodzice i nauczyciele uczestniczyli nieprzerwanie od 1933 roku.

Z dniem 1 września 1949 nowym kierownikiem placówki został nauczyciel ze Szkoły Podstawowej nr 5, pan Bolesław Cieśliński. Podczas akademii rozpoczynającej rok szkolny 1949/50 przełożony przedstawił innowacyjny program pracy wychowawczej. Wspierać go miały apele i wieczornice z okazji: Międzynarodowego Dnia Pokoju, rocznicy bitwy pod Lenino, Wielkiej Rewolucji Październikowej, rocznicy urodzin Józefa Stalina, Dnia Kobiet, Światowego Dnia Młodzieży, Święta Pracy oraz Tygodnia Oświaty, Książki i Prasy. Całkowicie pominięto obchody polskich tradycji historycznych, na przykład rocznic powstań narodowych, uchwalenia Konstytucji 3 maja, odzyskania niepodległości w 1918 roku. W szkole zaczęto uczyć języka rosyjskiego. Przed Bożym Narodzeniem zabrakło życzeń oraz kolęd, gdyż pojawiła się nowa uroczystość - Choinka Noworoczna. Były przemówienia, słodycze, prezenty dla przodowników pracy i nauki, na zakończenie odśpiewano Międzynarodówkę.

Nasilał się okres stalinowskiego wychowania. Podkreślano potrzebę pogłębiania przyjaźni polsko - radzieckiej. Obchodzono rocznicę narodzin bohaterskiej Armii Czerwonej czy śmierci gen. Karola Świerczewskiego. Dzieci wysyłały życzenia urodzinowe dla Józefa Stalina. Podejmowano różne zobowiązania, np. z okazji Święta Pracy zbierano złom lub łachmany. Uczestniczenie w uroczystościach kościelnych było surowo wzbronione i skutecznie utrudniane. W 1953 roku kierownik Cieśliński wprowadził poranne apele, które odbywały się w każdy poniedziałek o godzinie 7:40. Poruszano na nich ważne sprawy z życia szkoły, wyróżniano najlepszych, przypominano o zobowiązaniach poszczególnych klas. Działalność rozpoczęły koła przedmiotowe, mające na celu rozwijanie zainteresowań uczniowskich, a nade wszystko - wpajanie należytej moralności i poprawnej politycznie ideologii. Koło Geograficzne przygotowało albumy o Związku Radzieckim; Koło Polonistyczne, na rocznicę Wielkiej Rewolucji Socjalistycznej - recytacje wierszy Adama Mickiewicza (z okresu, kiedy wieszcz przebywał w Rosji); Koło Historyczne zaprezentowało życiorysy polskich rewolucjonistów oraz wykonało album pt. Rozwój ruchu robotniczego na ziemiach polskich aż do powstania PZPR.

W kolejnych latach praca wychowawcza w szkole toczyła się tym samym torem. Mniejszy nacisk na wychowywanie dzieci i młodzieży w duchu obowiązującej ideologii zaczęto kłaść dopiero po 1956 roku.

W 1959 otwarto Szkołę Podstawową nr 7. W związku z tym zmieniono rejony szkolne, tym samym zmniejszyła się liczba dzieci uczęszczających do Szkoły nr 3 (z 1100 do 671).

W maju 1960 roku uczniowie „Trójki” wzięli udział w uroczystym odsłonięciu pomnika na Dalkach, upamiętniającego bohaterskich mieszkańców miasta, zamordowanych przez władze okupacyjne podczas II wojny światowej. Opiekę nad nim powierzono właśnie wychowankom Szkoły nr 3.

Przygotowując się do obchodów 1000-lecia Chrztu Polski, uczniowie porządkowali nowo powstały Park Piastowski nad jeziorem Jelonek.

W roku szkolnym 1960/61 obchodzono jubileusz 35-lecia pracy pedagogicznej kierownika placówki, pana Bolesława Cieślińskiego oraz Dzień Karty Nauczyciela. Przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej zapowiedział oficjalnie przeniesienie Szkoły nr 3 do nowego budynku przy ulicy Czarnieckiego.

Rozpoczęcie roku szkolnego 1961/1962 miało miejsce w starym budynku, ale dało się już zauważyć znaczne przeobrażenia organizacyjne. Nastąpiła zmiana obwodów. Nowa placówka oświatowa, ze względu na swe położenie na przedmieściu, została szkołą zbiorczą. Przynależały do niej dwie wsie: Skiereszewo i Piekary oraz następujące ulice: Bema Bluszczowa, Bzowa, Cienista, Czarnieckiego, Czereśniowa, Dalki, Dąbrowskiego, Dojazd, Gajowa, Głęboka, Gołębia, Górna, Jaśminowa, Jaworowa, Kłeckoska, Kolegiaty, Kustodia, Lipowa, Łaskiego, Młodzieży Polskiej, Miodowa, Młyńska, Mnichowska, Modra, Myśliwiecka, Niska, Okrężna, Orzeszkowej, Piekary, Pogodna, Poprzeczna, Powstańców Wielkopolskich, Poznańska, Promienista, Prosta, Radosna, Strumykowa, św. Piotra, Topolowa, Tumska, Wieśniacza, Wiśniowa, Zakątek, Żabia.

7 października 1961 roku młodzież wraz z nauczycielami, w uroczystym przemarszu, przeniosła się z budynku przy ulicy św. Jana do nowego gmachu przy ulicy Czarnieckiego. Tego samego dnia nastąpiło otwarcie placówki, w którym udział wzięli przedstawiciele najwyższych władz miasta, kierownicy szkół i przedszkoli oraz delegacje młodzieży z gnieźnieńskich instytucji oświatowych. Po części oficjalnej zaproszeni goście zwiedzili nowy budynek, wyposażony w salę gimnastyczną, świetlicę oraz w klasopracownie: biologiczną, fizyko-chemiczną, zajęć technicznych. Szkoła, jako jedyna w mieście i powiecie, posiadała także pracownię dentystyczną oraz gabinet lekarski.

Z powodu przedłużających się prac wykończeniowych uczniowie klas pierwszych rozpoczęli nowy rok szkolny dopiero 9 października 1961 roku, a właściwy odbiór budynku do użytku nastąpił 31 października. W nowej siedzibie, w ramach doskonalenia kadry nauczycielskiej z terenu miasta i powiatu, odbywały się zajęcia pokazowe - lekcje języka rosyjskiego, geografii oraz gimnastyki.

Nowy rok szkolny 1962/63 rozpoczęło 20 oddziałów. Wydział zdrowia przydzielił placówce lekarza, stałą opiekę pełniła też higienistka, brakowało natomiast stomatologa. Ze względu na bardzo mroźną i śnieżną zimę dwukrotnie zawieszono zajęcia lekcyjne. W celu zrealizowania planowanego materiału nauczania rok szkolny przedłużono do 29 czerwca.

Od 1 września 1963 roku warunki lokalowe znacznie się pogorszyły, gdyż w gmachu Szkoły nr 3 utworzono pięcioletnie liceum medyczne - trzy oddziały, w każdym po 40 uczniów. Lekcje klas licealnych odbywały się w godzinach popołudniowych, od 13.00 do 19.00.

Niezwykle znaczącym wydarzeniem w historii Szkoły nr 3 był dzień nadania jej imienia Bohaterów Ludowego Wojska Polskiego, co nastąpiło 8 października 1963 roku. Kierownik placówki, pan Bolesław Cieśliński, otrzymał stosowny akt z rąk pana magistra Stefana Smolarza, inspektora szkolnego.

Wzorem lat ubiegłych na terenie szkoły odbywały się liczne konferencje przedmiotowe dla nauczycieli z miasta i powiatu. Od 1960 szkoła współpracowała z gnieźnieńskim Muzeum Archeologicznym. W związku z tym każdego roku odbywały się wystawy prac plastycznych oraz turnieje czytelnicze.

Czas od 1964 do 1965 roku upływał pod znakiem dwudziestolecia Polski Ludowej. Z tej okazji kierownik szkoły, pan Bolesław Cieśliński, został odznaczony za wybitne osiągnięcia pedagogiczne Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W roku szkolnym 1968/69, z okazji obchodów jubileuszu 25-lecia PRL, w placówce odbywały się przeglądy chórów szkolnych. Czołowe miejsce zajął zespół prowadzony przez nauczycielkę wychowania muzycznego, panią Hannę Brzezińską. W nagrodę zwycięzcy wystąpili na Estradzie Poznańskiej podczas przeglądu chórów z całego województwa.

Począwszy od zimy 1967 roku, na betonowej płycie boiska Szkoły nr 3, tworzono lodowisko. W wyznaczonych godzinach uczniowie ćwiczyli jazdę na łyżwach, przygotowując się do zawodów w konkurencjach „złoty krążek” oraz „błękitna sztafeta”, co zaowocowało zdobyciem czołowych pozycji w rozgrywkach miejskich i powiatowych. Także w miesiącach letnich młodzież „Trójki” odnosiła liczne sukcesy, głównie w rozgrywkach w piłkę ręczną, koszykówkę oraz w zawodach lekkoatletycznych. W październiku uczniowie, pod opieką wychowawców, wyjeżdżali na wykopki. Zbierano ziemniaki z pól należących do Państwowych Gospodarstw Rolnych (Działyń, Świniary, Pruchnowo, Strychowo, Braciszewo).

W latach 1968 - 1969 na terenie szkoły działały: Szkolna Kasa Oszczędności, Szkolne Koło Sportowe, Liga Ochrony Przyrody, Polski Czerwony Krzyż, Drużyna Harcerska, Liga Obrony Kraju, Towarzystwo Przyjaźni Polsko - Radzieckiej, Samorząd Szkolny oraz liczne koła zainteresowań (plastyczne, sceniczne, introligatorskie, filatelistyczne, sprawnych rąk, kukiełkowe, recytatorskie, matematyczne, polonistyczne, przyjaciół teatru) .

30 maja 1970 roku uczniowie wraz z wychowawcami pożegnali pana Bolesława Cieślińskiego, który na własną prośbę przeszedł na zasłużoną emeryturę. Nauczyciel miał za sobą 40 lat pracy pedagogicznej, w tym 21 na stanowisku kierownika Szkoły nr 3. Jego miejsce zajął dotychczasowy zastępca, pan Witold Sołtysiak.

Od 1 października 1970 uczniowie „Trójki” zaczęli korzystać z nowo otwartego basenu, dzięki czemu w następnych latach wielokrotnie reprezentowali placówkę podczas zawodów. Na początku, w ramach przysposobienia sportowego, nauką pływania objęto tylko klasy VI-VIII.

Niezwykle znaczącym dniem w historii Szkoły nr 3 był 19 listopada 1971 roku. Odbyła się wówczas uroczystość wręczenia sztandaru, ufundowanego przez Komitet Rodzicielski, Jednostkę Wojskową, Komitet Opiekuńczy oraz Radę Pedagogiczną.

Proporzec został powierzony kierownikowi instytucji. Pan Witold Sołtysiak przekazał sztandar młodzieży, mówiąc: Trzeba było sobie zasłużyć na sztandar. Dzisiaj jesteśmy gotowi przyjąć go. Sztandar zobowiązuje Was do wytrwałej i wytężonej pracy. Następnie uczniowie złożyli uroczyste ślubowanie, a przedstawicie darczyńców przybili na drzewcu sztandaru cztery pamiątkowe gwoździe, symbolizujące ich udział w przedsięwzięciu.

Ceremonię zamknięto montażem słowno - muzycznym, przygotowanym przez młode pokolenie wraz z gronem pedagogicznym. Następnie odśpiewano pieśń Wszystko, co nasze, Polsce oddamy. Po uroczystości zaproszeni goście zwiedzili budynek i wpisali się do księgi pamiątkowej.

Awers sztandaru wyglądał następująco: płat sztandaru to tkanina w kształcie kwadratu o wymiarach 100 cm na 100 cm; na granatowym tle, w centrum płata wyszyto znicz - wypełniony płomieniami ognia, stojący na otwartej księdze; od góry - wyszyty złotym szychem napis OJCZYZNA, a pod księgą, po łuku: NAUKA I PRACA; całość obszyta złotą taśmą, wykończona złotą frędzlą; po lewej stronie płatu wszyto zamocowania do drzewca. Strona odwrotna, rewers: płat sztandaru to tkanina w kolorze złotobrązowym; w centralnej części wizerunek orła białego, haftowany srebrnym szychem; od góry - wyszyty złotymi literami napis: SZKOŁA PODSTAWOWA NR 3 IM. BOHATERÓW LUDOWEGO WOJSKA POLSKIEGO; pod wizerunkiem orła dalsza część napisu: W GNIEŹNIE; całość obszyta złotą taśmą, wykończona złotą frędzlą. Zwieńczenie drzewca sztandarowego to głowica, którą wykonano z metalu w kolorze złotym.

W skład pierwszego pocztu sztandarowego weszli: Hanna Słomka, Alicja Wojciechowska, Marek Kaczor. Tekst ślubowania zachował się do dziś w Kronice Samorządu Uczniowskiego, natomiast sztandar znajduje się w Szkolnej Sali Tradycji.

Po sztandarze, drugim symbolem placówki stało się godło. Wybrano je 7 kwietnia 1976 roku w konkursie plastycznym. Projekt autorstwa Małgorzaty Hermit to emblemat w kształcie prostokąta; stylizowana sowa na błękitnym tle, na prawym skrzydle ptaka - tarcza szkolna z napisem GNIEZNO 3, na tułowiu - wojskowy orzełek.

W 1978 władze edukacyjne przystąpiły do realizowania własnej koncepcji przebudowy szkolnictwa. W systemie podstawowym wydłużono tryb nauki do 10 lat. Na terenie całego kraju zaczęto tworzyć zespoły szkół ogólnokształcących, łącząc dotychczasowe podstawówki z liceami ogólnokształcącymi. W efekcie tych działań powstawały ogromne szkoły wzorcowe. Miejscem państwowej i niezwykle efektownej inauguracji owego procesu przekształceń stało się Gniezno.

Uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego 1978/79 połączono z otwarciem nowych budynków szkolnych przy ulicy Kostrzewskiego. Przeniesiono tam (z ul. Mieszka I) Liceum Ogólnokształcące nr 16. Tym samym stworzono Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Mieszka I i Bolesława Chrobrego, w skład którego - oprócz Liceum - weszła Szkoła Podstawowa nr 3. Sam budynek podstawówki zyskał nowe klasopracownie, wyposażenie, meble, pomoce naukowe oraz środki audiowizualne. Dyrektorem ZSO został pan dr Paweł Kiczyłło, zaś dyrektorem Szkoły Podstawowej - pan Witold Sołtysiak. Uroczystej inauguracji roku szkolnego dokonał minister Oświaty i Wychowania, pan Jerzy Kuberski. Wydarzenie było transmitowane przez Polskie Radio.

Szkolna codzienność w „Trójce” nie była pozbawiona atrakcji. Nauczyciele organizowali wiele konkursów wewnętrznych, ale stwarzali też podopiecznym możliwość udziału w turniejach ogólnopolskich. W 1979 roku szkoła otrzymała wyróżnienie oraz zdobyła II nagrodę (bon o wartości 10 tysięcy złotych) w konkursie pod hasłem: Na każdego ucznia czeka z kawą Inką szklanka mleka, zorganizowanym przez czasopismo Rodzina i Szkoła. Dwa lata później, w tym samym konkursie, Szkoła Podstawowa nr 3 osiągnęła I miejsce oraz zyskała dwie główne nagrody: 15 tysięcy złotych i bon premiowy PKO o wartości 2 tysięcy złotych.

W roku szkolnym 1979/80 dyrektorem szkoły został Zbigniew Kujawski.

W styczniu 1983 Szkoła nr 3 otrzymała Dyplom Kuratorium Oświaty i Wychowania w Poznaniu za zajęcie I miejsca w drugim etapie konkursu Świetlica Drugim Domem.

W roku szkolnym 1982/83 obchody 40. rocznicy powstania Ludowego Wojska Polskiego zbiegły się z jubileuszem 50-lecia istnienia placówki. Z tej okazji 12 października przeprowadzono okolicznościowy apel, podczas którego wychowankowie zaprezentowali wiersze i piosenki wojskowe.

1 września 1984, decyzją Kuratorium Oświaty i Wychowania w Poznaniu, rozwiązano Zespół Szkół Ogólnokształcących. Niniejszym, Szkoła Podstawowa nr 3 stała się samodzielną placówką oświatowo-wychowawczą. Do ważniejszych wydarzeń tego okresu należy zaliczyć udział reprezentantów „Trójki” w konkursie TV Poznań, pt. Potyczki z Patronem – historia Ludowego Wojska Polskiego. Turniej miał miejsce w poznańskim Muzeum Wojska Polskiego, gdzie nasi wychowankowie podjęli zwycięską rywalizację z leszczyńską szkołą nr 7. Owe zmagania zostały wyemitowane 25 października na antenie Telewizji Poznań.

Wiosną 1988 roku Szkoła Podstawowa nr 3 wzięła udział w popularnym turnieju telewizyjnym Rambit. W programie rywalizowała młodzież szkolna z różnych miast. Każda grupa miała wyznaczonych reprezentantów, którzy stawali do konkurencji na polu wiedzy i ćwiczeń gimnastycznych. Zawody sportowe prowadził znany dziennikarz, pan Michał Bunio, zaś część naukową – pomysłodawca audycji, pan Krzysztof Surgowt.

7 kwietnia, podczas pierwszego spotkania, drużyna „Trójki” (składająca się z przedstawicieli klas ósmych) awansowała do ćwierćfinału. Półfinał teleturnieju miał miejsce 4 maja w siedzibie TV Łódź. Zespół Szkoły Podstawowej nr 3 prezentował się bardzo okazale dzięki dekoracyjnym transparentom z dopingującymi hasłami: Cała trójka marzy skrycie, aby szczęście mieć w Rambicie! oraz Rambit, Rambit uczy wiele, bo ambitne jego cele! Niestety, do zwycięstwa zabrakło trzech punktów.

W 1989 roku, w jednym z wrześniowych numerów tygodnika lokalnego Przemiany na Szlaku Piastowskim, pojawił się artykuł dotyczący planowanej rozbudowy szkoły.

W roku szkolnym 1991/92 dyrektorem szkoły została Bolesława Mrówczyńska.

W tym też roku na terenie placówki został otwarty pierwszy sklepik uczniowski, zaś od roku szkolnego 1992/93 działalność rozpoczęła Liga Obrony Kraju (we wrześniu 1993 „Trójka” otrzymała medal za zasługi na rzecz LOK-u).

Uczniowie Szkoły Podstawowej nr 3 zawsze chętnie uczestniczyli w konkursach, zarówno na szczeblu szkolnym, międzyszkolnym, jak również wojewódzkim, rejonowym czy powiatowym. Do najbardziej udanych turniejów (na etapie szkolnym) należały: Konkurs Polonistyczny, Konkurs Języka Angielskiego, Konkurs Matematyczny, Konkurs Fizyczny, Konkurs Biologiczny, Konkurs Recytatorski, Konkurs Geograficzny, Konkurs Plastyczny, Konkurs Historyczny, Turniej Historyczno-Literacki oraz Turniej o Bezpieczeństwie Ruchu Drogowego. Spośród turniejów wojewódzkich, powiatowych i rejonowych największym uznaniem cieszyły się: Konkurs Recytatorski, Konkurs Krasomówczy, Konkurs Języka Polskiego, Konkurs Wiedzy o Wielkopolsce i Kangur Europejski.

Kolejną sferą, w której Szkoła Podstawowa nr 3 mogła poszczycić się godnymi reprezentantami były eliminacje sportowe. Uczniowie zajmowali wysokie pozycje w następujących wydarzeniach sportowych: Bieg Lechitów, Powiatowe Sztafetowe Biegi Przełajowe, Zawody w Piłce Ręcznej, Zawody w Koszykówce, Miejskie Zawody Sportów Obronnych (razem z Ligą Obrony Kraju), Turniej Strzelecki.

W czerwcu 1994 roku odbyła się polsko-duńska wymiana pomiędzy „Trójką” a placówką oświatową z siostrzanego miasta Roskilde. Rok później polskie dzieci udały się z rewizytą do kolegów z Danii.

Spośród większych przedsięwzięć w latach 1995 - 1998 należy wymienić odnowienie elewacji budynku, natomiast w sferze edukacyjnej - zainaugurowanie cyklu szkoleń z ekologii.

Od 1996 roku w Szkole Podstawowej nr 3 systematycznie odbywał się Powiatowy  Konkurs Wiedzy o Wielkopolsce.  Jego celem było przybliżenie dzieciom wielkopolskiego dziedzictwa kulturowego i tradycji regionu, a także rozwijanie zainteresowań historycznych oraz poczucia własnej tożsamości.

1 września 1999 roku rozpoczęła się w Polsce reforma szkolnictwa, która po trzech latach doprowadziła do reorganizacji obowiązującego od 1968 dwustopniowego systemu kształcenia w strukturę trzystopniową. Celem było wprowadzenie korzystnych zmian w funkcjonowaniu oświaty oraz wdrożenie nowych dróg edukacyjnych i sposobów nauczania.

Przebudowa wyglądała następująco: osiem lat szkoły podstawowej skrócono do sześciu klas, po jej ukończeniu uczniowie mogli kontynuować naukę w trzyletnich gimnazjach.

Na drugim etapie szkoły podstawowej (klasy IV-VI) zrezygnowano z podziału na tradycyjne przedmioty, zastępując je tzw. kształceniem blokowym. Uczniowie klas IV-VI mieli zapoznawać się z poszczególnymi dziedzinami wiedzy podczas zajęć mających charakter bloków przedmiotowych, które obejmowały od dwóch do czterech tradycyjnych dyscyplin naukowych, np. blok przedmiotowy „przyroda” zawierał zagadnienia z dziedziny biologii, geografii, chemii i fizyki.

Nowe programy nastawione były na odkrywanie świata, nie zaś na akademickie myślenie, które ograniczało się do zapamiętania i odtwarzania wiadomości. Ówczesny minister edukacji narodowej, pan Mirosław Handke, rzucił hasło: mniej wiedzy, więcej rozumienia świata. Chodziło m.in. o to, aby zamiast abstrakcji matematycznych, uczniowie ćwiczyli umiejętności przydatne w życiu codziennym.

W system kształcenia blokowego włączono tzw. programy wychowawcze (wychowanie patriotyczne oraz obywatelskie, kultura informacyjna).

Owe przemiany nie ominęły Szkoły Podstawowej nr 3. Rok szkolny 1999/2000 był ostatnim okresem istnienia klas VIII. Zgodnie z projektem reformy uczniowie „Trójki” kończyli szkołę w wieku lat trzynastu (VI klasa), składając pierwszy w życiu - tak ważny - egzamin. Sprawdzian kompetencji odbył się w dniach 25-26 maja 1999 roku; niezależnie od jego wyniku wszyscy absolwenci mogli rozpocząć naukę w gimnazjum.

W październiku 2000 roku, zgodnie z założeniami nowej reformy oświaty, wszyscy nauczyciele ze Szkoły Podstawowej nr 3 otrzymali z rąk Wiceprezydenta Miasta Gniezna, pana Andrzeja Grzelaka, akty nadania stopnia awansu zawodowego.

W roku 2001 odbył się konkurs na dyrektora placówki. Po raz trzeci została nim pani Bolesława Rucińska.

5 maja 2001 roku miał miejsce powiatowy finał konkursu pt. Moja rodzina jeździ bezpiecznym samochodem. Dzieci musiały wykazać się znajomością przepisów ruchu drogowego oraz zasad udzielania pierwszej pomocy. W turnieju, organizowanym przez firmę Opel Szpot, uczestniczyło 99 szkół z Wielkopolski. Gnieźnieńska „Trójka” jaka jedna z pierwszych placówek oświatowych przystąpiła do projektu. Zabawa przeplatana była loterią fantową, przejażdżkami konnymi, pokazami strażaków i policjantów oraz występami zespołów artystycznych.

W latach 2002 – 2007 uczniowie klas szóstych Szkoły Podstawowej nr 3 brali udział w cyklicznym projekcie Trójka wędruje po Europie. Przez niemal trzy miesiące każda grupa gromadziła informacje o kontynencie europejskim, jego państwach i stolicach. Dzieci poznawały kulturę Europy, zdobywały informacje na temat mody, muzyki, tańca i sztuki kulinarnej. Nie zabrakło także polskiego folkloru, szczególnie góralskiego.

W roku 2005 przy Szkole Podstawowej nr 3 powstało nowe boisko ze sztuczna nawierzchnią, umożliwiające nie tylko grę w siatkówkę, koszykówkę czy piłkę ręczną, ale także - spędzanie przerw międzylekcyjnych.

W roku szkolnym 2006/07 odbył się konkurs na dyrektora szkoły. Został nim Radosław Sobkowiak.

W roku 2007 przy Szkole Podstawowej nr 3 powstało nowe boisko przystosowane do nauki jazdy na rowerze a przede wszystkim do spędzania czasu podczas przerw międzylekcyjnych

Uchwałą nr XIX/228/2008 z dnia 28.03.2008 Rada Miasta Gniezna nadała Szkole Podstawowej numer 3 imię Świętego Wojciecha.

Przez cały rok, poprzedzający tę pozytywną decyzję, placówka przeprowadziła we wszystkich oddziałach klasowych następujące konkursy: List do Świętego Wojciecha, Wiersz dla Świętego Wojciecha, Turniej wiedzy o Świętym Wojciechu, Święty Wojciech w legendach. Odbyły się również konkursy plastyczne: Album o Świętym Wojciechu i Sceny z Drzwi Gnieźnieńskich. Ponadto zorganizowano liczne wystawy tematyczne, wybrano hasło o patronie i logo szkoły.

23 kwietnia 2008 roku odbyła się uroczystość nadania placówce imienia Świętego Wojciecha. Mszy Świętej, sprawowanej z tej okazji, przewodniczył Ksiądz Arcybiskup Henryk Józef Muszyński.



W 2008 zatwierdzono również projekt dotyczący wymiany uczniów pomiędzy Szkołą Podstawową nr 3 a Humaniem - partnerskim miastem ukraińskim.


----------------------------------

Pod sztandarem św. Wojciecha
HYMN SZKOŁY PODSTAWOWEJ NR 3 W GNIEŹNIE
zwrotka:
Święty Wojciech jest naszym patronem,

On na straży tradycji tu trwa,

a pod Jego odwagi sztandarem

dorastamy każdego dnia.
refren:
Idąc w przyszłość z przeszłości nauką

nieść będziemy Wojciecha przesłanie.

Naszej „trójki” piękna historia

to jest nasze zobowiązanie. (2x)



1 Gimnazjum nr 1 im. Zjazdu Gnieźnieńskiego przy ul. św. Jana 2a - najstarsza szkoła w mieście. Założona w 1810 roku. Mieściła się obok kościoła św. Jana, dlatego nazywano ją Szkołą św. Jana lub Szkołą Świętojańską. Od 1945 roku Szkoła Podstawowa nr 1, a od 1999 Gimnazjum nr 1.

2 Po zakończeniu wojny zaczęto stosować zapis Szkoła 3, zamiast Szkoła III.



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna