Teksty przyjęTE



Pobieranie 1.83 Mb.
Strona14/24
Data07.05.2016
Rozmiar1.83 Mb.
1   ...   10   11   12   13   14   15   16   17   ...   24
b) zgodnie z art. 2 ust. 1 na terenach fabryk lub w instalacjach przemysłowych, do których mają zastosowanie wszystkie odpowiednie przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy;

c) na jezdniach dróg oraz na pasach rozdzielczych dróg z wyjątkiem sytuacji, w której piesi mają dostęp do pasa rozdzielczego.

B. Lokalizacja punktów pomiarowych w skali makro

1) Ochrona zdrowia ludzi

a) Punkty pomiarowe, mające na celu ochronę zdrowia ludzi, są rozmieszczone tak, aby zapewnić dane dotyczące:

– obszarów w obrębie stref i aglomeracji, gdzie występuje najwyższe stężenie, na którego bezpośrednie lub pośrednie działanie ludzie mogą być narażeni przez wystarczająco długi okres w stosunku do okresu uśredniania wartości dopuszczalnej(-ych);

– poziomów stężenia na innych obszarach w obrębie stref i aglomeracji, reprezentatywnych dla stopnia narażenia ogółu ludności.

b) Punkty pomiarowe są z zasady zlokalizowane w taki sposób, aby można było uniknąć pomiaru bardzo małych mikrośrodowisk w ich bezpośrednim otoczeniu, co oznacza że punkt pomiarowy musi być zlokalizowany w taki sposób, aby badane powietrze było, w miarę możliwości, reprezentatywne, pod względem jego jakości dla segmentu ulicy nie mniejszego niż 100 m długości — w miejscach oddziaływania ruchu drogowego — i na obszarze o powierzchni co najmniej 250 m x 250 m — na terenach przemysłowych.

c) Punkty pomiarowe tła miejskiego są tak zlokalizowane, aby na poziom zanieczyszczenia miało wpływ połączenie zanieczyszczeń pochodzących ze wszystkich źródeł położonych pod wiatr w stosunku do stacji pomiarowej. Poziom zanieczyszczenia nie powinien być zdominowany przez jedno źródło chyba, że sytuacja ta jest typowa dla większego obszaru miejskiego. Powyższe punkty pomiarowe standardowo powinny być reprezentatywne dla obszaru o powierzchni kilku kilometrów kwadratowych.

d) W przypadku oceny poziomów tła pozamiejskiego, na punkt pomiarowy nie powinny mieć wpływu aglomeracje lub obiekty przemysłowe znajdujące się w pobliżu, np. obiekty w odległości mniejszej niż pięć kilometrów.

e) W przypadku oceny wpływu zanieczyszczeń ze źródeł przemysłowych, przynajmniej jeden punkt pomiarowy jest zlokalizowany z wiatrem w stosunku do źródła zanieczyszczeń na terenie najbliższego obszaru mieszkalnego. W przypadku, gdy nie jest znane stężenie zanieczyszczeń tłowe, dodatkowy punkt pomiarowy zlokalizowany jest w sferze oddziaływania głównego kierunku wiatru.

f) Punkty pomiarowe, w miarę możliwości, są reprezentatywne dla podobnych miejsc, które nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie.

g) Uwzględnia się również potrzebę rozmieszczenia punktów pomiarowych na wyspach, jeżeli jest to konieczne dla ochrony zdrowia ludzi.

2) Ochrona roślinności i ekosystemów naturalnych

Punkty pomiarowe mające na celu ochronę roślinności i ekosystemów naturalnych zlokalizowane są w odległości ponad 20 km od aglomeracji lub ponad 5 km od innych obszarów zabudowanych, instalacji przemysłowych lub autostrad, lub głównych dróg o natężeniu ruchu przekraczającym 50 000 samochodów dziennie, co oznacza, że punkt pomiarowy musi być zlokalizowany w taki sposób, aby badane powietrze było reprezentatywne dla jakości powietrza na otaczającym obszarze nie mniejszym niż 1 000 km2. Państwo członkowskie może zdecydować o zlokalizowaniu punktu pomiarowego w mniejszej odległości lub o wykorzystywaniu go do badania jakości powietrza na mniejszym obszarze, biorąc pod uwagę warunki geograficzne lub możliwości ochrony szczególnie wrażliwych obszarów.

Uwzględnia się potrzebę oceny jakości powietrza na wyspach.

C. Lokalizacja punktów pomiarowych w skali mikro

W miarę możliwości należy przestrzegać następujących wytycznych:

– przepływu wokół czerpni nie ograniczają (w promieniu co najmniej 270°) żadne przeszkody utrudniające przepływ powietrza w pobliżu punktu poboru prób (który na ogół powinien być położony w odległości kilku metrów od budynków, balkonów, drzew i innych przeszkód oraz co najmniej 0,5 m od najbliższego budynku w przypadku punktów poboru prób reprezentatywnych dla jakości powietrza na linii zabudowy);

– zasadą ogólną jest, że czerpnia znajduje się między 1,5 m (strefa oddychania) i 4 m powyżej poziomu gruntu. W niektórych wypadkach konieczne może okazać się umieszczenie jej wyżej (do 8 m). Wyższe usytuowanie może być również właściwe, jeżeli stacja jest reprezentatywna dla większego obszaru;

– aby uniknąć bezpośredniego zasysania substancji przed ich dostatecznym zmieszaniem z powietrzem , nie umieszcza się czerpni w bezpośrednim sąsiedztwie źródeł emisji;

– otwór wylotowy układu pomiarowego powinien być umieszczony w taki sposób, aby uniemożliwić ponowne zasysanie powietrza przez czerpnię ;

– w odniesieniu do wszystkich zanieczyszczeń punkty poboru prób umieszczone w rejonie oddziaływania ruchu drogowego są oddalone o co najmniej 25 m od granicy głównych skrzyżowań, ale w odległości od krawężnika nie większej niż 10 m.

Następujące czynniki mogą również zostać uwzględnione:

– źródła zakłóceń,

– bezpieczeństwo,

– dostęp,

– dostępność energii elektrycznej i łączności telefonicznej,

– widoczność miejsca względem otoczenia,

– bezpieczeństwo publiczne oraz bezpieczeństwo pracowników obsługi,

– celowość wspólnego umieszczenia punktów poboru prób różnych substancji zanieczyszczających,

– wymagania planistyczne.

D. Dokumentacja i przegląd wyboru miejsca

Procedury wyboru miejsca poparte są pełną dokumentacją zebraną na etapie klasyfikacji, zawierającą w szczególności fotografie — z odczytem kompasu — otaczającego obszaru i szczegółową mapę. Miejsca poddawane są okresowym przeglądom przy użyciu tej samej dokumentacji w celu sprawdzenia, czy nadal spełniają kryteria wyboru.

ZAŁĄCZNIK IV

POMIARY W PUNKTACH POMIAROWYCH TŁA POZAMIEJSKIEGO NIEZALEŻNIE OD STĘŻENIA

A. Cele


Zasadniczym celem tych pomiarów jest dostarczenie rzetelnej informacji na temat poziomów w tłe. Informacja ta jest niezbędna do określenia podwyższonych poziomów w bardziej zanieczyszczonych obszarach (takich jak obszary miejskie, tereny przemysłowe, obszary z oddziaływaniem ruchu drogowego), oceny możliwego wpływu przemieszczających się na duże odległości zanieczyszczeń powietrza, w celu wspomagania analiz dotyczących podziału źródeł zanieczyszczeń oraz do lepszego poznania określonych zanieczyszczeń, takich jak pył zawieszony. Jest również niezbędna do szerszego zastosowania modelowania także na obszarach miejskich.

B. Substancje

Pomiary PM2,5, w celu opisania jego składu chemicznego muszą obejmować przynajmniej całkowite stężenie wagowe i stężenia odpowiednich związków chemicznych. Uwzględnia się co najmniej następujący wykaz substancji .


SO42-

Na+

NH4+

Ca2+

wolny węgiel (EC)

NO3-

K+

Cl-

Mg2+

węgiel organiczny (OC)

C. Lokalizacja

Pomiarów należy dokonywać w szczególności na terenach tła pozamiejskiego zgodnie z załącznikiem III, sekcja A, B i C.

ZAŁĄCZNIK V

KRYTERIA OKREŚLANIA MINIMALNEJ LICZBY PUNKTÓW POMIAROWYCH W RAMACH STAŁYCH POMIARÓW STĘŻENIA DWUTLENKU SIARKI (SO2), DWUTLENKU AZOTU (NO2) I TLENKÓW AZOTU


ORAZ PYŁU ZAWIESZONEGO (PM10, PM2,5), OŁOWIU, BENZENU I TLENKU WĘGLA
W POWIETRZU

A. Minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych w celu oceny zgodności z wartościami dopuszczalnymi ze względu na ochronę zdrowia ludzi oraz z progami alarmowymi w strefach i aglomeracjach, w których stały pomiar stanowi jedyne źródło informacji

1) Źródła rozproszone


Liczba mieszkańców aglomeracji lub strefy

(w tysiącach)




Jeżeli stężenia przekraczają górny próg oszacowania (1)

Jeżeli maksymalne stężenia znajdują się między górnym i dolnym progiem oszacowania

Zanieczyszczenia z wyjątkiem PM

PM (2)

Zanieczyszczenia z wyjątkiem PM

PM (2)

0-249

1

2

1

1

250-499

2

3

1

2

500-749

2

3

1

2

750-999

3

4

1

2

1 000-1 499

4

6

2

3

1 500-1 999

5

7

2

3

2 000-2 749

6

8

3

4

2 750-3 749

7

10

3

4

3 750-4 749

8


11

3


6

4 750-5 999

9

13

4

6

≥ 6 000

10

15

4

7

(1) Dla NO2, pyłu zawieszonego, benzenu i tlenku węgla należy uwzględnić przynajmniej jedną stację pomiarową do pomiarów tła miejskiego i jedną w rejonie oddziaływania ruchu drogowego (stacja komunikacyjna), pod warunkiem, że nie spowoduje to zwiększenia liczby punktów pomiarowych. Całkowita liczba stacji do pomiarów tła miejskiego i całkowita liczba stacji komunikacyjnych w państwie członkowskim wymaganych na mocy przepisów sekcji A (1) nie mogą różnić się o współczynnik większy niż 2. Należy utrzymać punkty pomiarowe, na których nastąpiło przekroczenie wartości dopuszczalnej dla PM10 w ciągu ostatnich trzech lat, o ile nie jest konieczna zmiana umiejscowienia ze względu na szczególne okoliczności, zwłaszcza rozwój przestrzenny.

(2) W przypadku, gdy PM2.5 i PM10 są mierzone zgodnie z przepisami art. 8 w tej samej stacji pomiarowej, są one liczone jako dwa oddzielne punkty pomiarowe. Łączna liczba punktów pomiarowych dla PM2.5 i PM10 w państwie członkowskim wymagana na mocy przepisów sekcji A (1) nie może różnić się o współczynnik większy niż 2, a liczba punktów pomiarowych dla PM2.5 na obszarach tła miejskiego aglomeracji i na obszarów miejskich musi spełniać wymagania określone w załączniku V sekcja B.


2) Źródła punktowe

W przypadku oceny zanieczyszczenia w pobliżu źródeł punktowych należy obliczyć liczbę punktów pomiarowych dla pomiarów stałych, biorąc pod uwagę zgęszczenie źródeł emisji, prawdopodobną strukturę rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń powietrza i potencjalne narażenie ludności.



B. Minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych w celu oceny zgodności z krajowym celem redukcji narażenia na działanie PM2,5 ze względu na ochronę zdrowia ludzi.

W powyższym celu należy uruchomić jeden punkt pomiarowy na milion mieszkańców w odniesieniu do aglomeracji i dodatkowych obszarów miejskich przekraczających 100 000 mieszkańców. Powyższe punkty pomiarowe mogą pokrywać się z punktami pomiarowymi działającymi w ramach sekcji A.

C. Minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych w celu oceny zgodności z wartościami krytycznymi ze względu na ochronę roślinności w innych strefach niż aglomeracje


Jeżeli stężenia przekraczają górny próg oszacowania

Jeżeli maksymalne stężenia znajdują się między górnym i dolnym progiem oszacowania

1 punkt na każde 20 000 km2

1 punkt na każde 40 000 km2

Dla stref na wyspach należy obliczyć liczbę punktów pomiarowych do pomiarów stałych, biorąc pod uwagę prawdopodobną strukturę rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń powietrza i potencjalne narażenie roślinności.

ZAŁĄCZNIK VI

METODY REFERENCYJNE OCENY STĘŻENIA DWUTLENKU SIARKI,
DWUTLENKU AZOTU I TLENKÓW AZOTU, PYŁU ZAWIESZONEGO (PM10 I PM2,5), OŁOWIU, BENZENU, TLENKU WĘGLA I OZONU

A. REFERENCYJNE METODY POMIAROWE

1. Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku siarki

Metodę referencyjną pomiaru dwutlenku siarki opisano w EN 14212:2005 „Jakość powietrza atmosferycznego — standardowa fluorescencyjna metoda UV oznaczania stężenia dwutlenku siarki”.

2. Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku azotu i tlenków azotu

Metodę referencyjną pomiaru dwutlenku azotu i tlenków azotu opisano w EN 14211:2005 „Jakość powietrza atmosferycznego — standardowa chemiluminescencyjna metoda pomiaru stężenia tlenku i dwutlenku azotu”.

3. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru ołowiu

Metodę referencyjną pobierania próbek ołowiu opisano w sekcji A, punkt 4 niniejszego załącznika. Metodę referencyjną pomiaru ołowiu podano w EN 14902:2005 „Jakość powietrza atmosferycznego — standardowa metoda oznaczania zawartości Pb, Cd, As oraz Ni we frakcji pyłu zawieszonego PM10”.

4. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru pyłu zawieszonego PM10

Metodę referencyjną pobierania próbek i pomiaru pyłu zawieszonego PM10 opisano w EN 12341:1999 „Jakość powietrza - Oznaczanie frakcji PM 10 pyłu zawieszonego — metoda odniesienia i procedura badania terenowego do wykazania równoważności stosowanej metody pomiarowej z metodą odniesienia”.

5. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru pyłu zawieszonego PM2,5

Metodę referencyjna pobierania próbek i pomiaru pyłu zawieszonego PM2,5 opisano w EN 14907:2005 „Jakość powietrza atmosferycznego — znormalizowana metoda pomiaru grawimetrycznego do oznaczania frakcji masy pyłu zawieszonego PM2,5”.

6. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru benzenu

Metodę referencyjną pomiaru benzenu opisano w EN 14662:2005, część 1, 2 i 3 „Jakość powietrza atmosferycznego — standardowa metoda pomiaru stężeń benzenu”.

7. Metoda referencyjna pomiaru tlenku węgla

Metodę referencyjną pomiaru tlenku węgla opisano w EN 14626:2005 „Jakość powietrza atmosferycznego — standardowa metoda oznaczania stężenia tlenku węgla z zastosowaniem niedyspersyjnej spektroskopii w podczerwieni”.

8. Metoda referencyjna pomiaru ozonu

Metodę referencyjną pomiaru ozonu opisano w EN 14625:2005 „Jakość powietrza atmosferycznego — standardowa metoda pomiaru stężenia ozonu z zastosowaniem fotometrii UV”.

B. WYKAZYWANIE RÓWNOWAŻNOŚCI

1. Państwo członkowskie może zastosować każdą inną metodę, jeżeli potrafi wykazać, iż daje ona równoważne wyniki w porównaniu z metodami, o których mowa w sekcji A lub, w przypadku pyłu zawieszonego, każdą inną metodę, jeżeli zainteresowane państwo członkowskie potrafi wykazać, że jest ona zgodna z metodą referencyjną. W takim przypadku wyniki uzyskane za pomocą takiej metody należy skorygować, aby uzyskane wyniki były równoważne z tymi, które otrzymano za pomocą metody referencyjnej.

2. Komisja może zażądać od państwa członkowskiego przygotowania i przedstawienia sprawozdania w celu wykazania równoważności, zgodnie z punktem 1.

3. Oceniając dopuszczalność sprawozdania, o którym mowa w punkcie 2, Komisja zastosuje się do wytycznych dotyczących wykazywania równoważności (wytyczne te zostaną opublikowane). W przypadku stosowania przez państwo członkowskie tymczasowych wskaźników do oceny równoważności, muszą one być potwierdzone lub zmienione zgodnie z wytycznymi Komisji.

4. W celu uzyskania odpowiedniego poziomu porównywalności danych, państwa członkowskie powinny zadbać o to, by w każdym uzasadnionym przypadku zastosowanie miała także korekta wsteczna w odniesieniu do wcześniej uzyskanych danych.

C. NORMALIZACJA

W odniesieniu do zanieczyszczeń gazowych, ich wielkość musi być znormalizowana przy temperaturze 293 K i ciśnieniu atmosferycznym 101,3 kPa. Jeżeli chodzi o pył zawieszony i substancje analizowane w pyle zawieszonym (np. ołów), wielkość pomiaru odnosi się do warunków otoczenia pod względem temperatury i ciśnienia atmosferycznego w dniu pomiaru.

D. WPROWADZENIE NOWEGO SPRZĘTU

Wszelki nowy sprzęt nabyty w celu wykonania niniejszej dyrektywy musi umożliwiać przestrzeganie metody referencyjnej lub równoważnej do dnia …*.

Wszelki sprzęt wykorzystywany w pomiarach stałych musi umożliwiać przestrzeganie metody referencyjnej lub równoważnej do dnia …**.

E. WZAJEMNE UZNAWANIE DANYCH

Przeprowadzając homologację w celu wykazania, że sprzęt spełnia wymogi oceny metod referencyjnych określonych w sekcji A, właściwe organy i podmioty wyznaczone zgodnie z art. 3 zatwierdzają sprawozdania z testów przygotowane w innym państwie członkowskim przez laboratoria akredytowane zgodnie z EN ISO 17025 do przeprowadzania takich testów.

ZAŁĄCZNIK VII

WARTOŚCI DOCELOWE I CELE DŁUGOTERMINOWE DOTYCZĄCE OZONU

A. Definicje i kryteria

1. Definicje

AOT40 (wartość wyrażona w (µg/m3)·h) oznacza sumę różnic pomiędzy stężeniami średnimi jednogodzinnymi wyższymi niż 80 µg/m3 (= 40 części na miliard) a 80 µg/m3 w danym okresie czasu, przy wykorzystaniu jedynie wartości jednogodzinnych zmierzonych pomiędzy godziną 8.00 a 20.00 czasu środkowoeuropejskiego każdego dnia.

2 Kryteria

Do kontroli poprawności danych w trakcie ich gromadzenia i obliczania parametrów statystycznych zastosowanie mają następujące kryteria:


Parametr

Wymagany udział ważnych danych

wartości jednogodzinne

75% (tj. 45 minut)

wartości ośmiogodzinne

75% wartości (tj. 6 godzin)

Dobowe maksimum ze średnich ośmiogodzinnych kroczących obliczanych co godzinę

75% kroczących średnich osmiogodzinnych obliczanych co godzinę (tj. 18 średnich ośmiogodzinnych na dobę)

AOT40

90% wartości jednogodzinnych w okresie czasu określonym do obliczenia wartości AOT40 (1)

Średnia roczna

75% wartości jednogodzinnych oddzielnie w okresie letnim (od kwietnia do września) i 75% w okresie zimowym (od stycznia do marca, od października do grudnia)

Liczba przekroczeń i wartości maksymalne w miesiącu

90% wartości dobowych maksimów ze średnich ośmiogodzinnych kroczących (27 dostępnych wartości dobowych w miesiącu)

90% jednogodzinnych wartości pomiędzy 8:00 a 20:00 czasu środkoweoeuropejskiego



Liczba przekroczeń i wartości maksymalne w miesiącu

pięć z sześciu miesięcy w okresie letnim (od kwietnia do września)

(1) W przypadkach gdy nie są dostępne wszystkie dane z pomiarów, należy zastosować następujący współczynnik do obliczenia wartości AOT40:

AOT40oszacowanie = AOT40pomiar x

całkowita możliwa liczba godzin*

liczba zmierzonych jednogodzinnych wartości



* jest to liczba godzin w okresie czasu potrzebnym do określenia AOT40, (tj. godziny od 08:00 do 20:00 czasu środkowoeuropejskiego od dnia 1 maja do dnia 31 lipca każdego roku dla celów ochrony roślinności oraz od dnia 1 kwietnia do dnia 30 września każdego roku dla celów ochrony lasów).

B Wartości docelowe

Cel

Okres uśredniania wyników pomiarów

Wartość docelowa

Termin osiągnięcia wartości docelowej

(1)

Ochrona zdrowia ludzi

Maksimum dobowe ze stężeń 8-godzinnych średnich kroczących. (2)

120 µg/m3 nie może zostać przekroczone przez więcej niż 25 dni w ciągu roku kalendarzowego średnio w okresie trzech lat (3)

1.1.2010

Ochrona roślinności

od maja do lipca

AOT40 (obliczone na podstawie wartości jednogodzinnych)

18 000 µg/m3•h uśrednione w ciągu pięciu lat (3)



1.1.2010

(1) Zgodność z wartościami docelowymi będzie oceniana od tego terminu. Rok 2010 będzie pierwszym rokiem, dla którego dane jego dotyczące będą wykorzystane do obliczenia zgodności na następne 3 lub 5 lat, w zależności od sytuacji.

(2) Dobowe maksymalne średnie stężenie 8 –godzinne określa się na postawie 8- godzinnych średnich kroczacych, obliczanych co godzinę ze stężen jednogodzinnych.. Każda obliczona w ten sposób średnia z 8 godzin przypisana zostaje do dnia, w którym się kończy; tj. pierwszy okres obliczeniowy dla danego dnia będzie okresem od godziny 17.00 dnia poprzedniego do godziny 01.00 dnia bieżącego; ostatni okres obliczeniowy dla danego dnia będzie okresem od godziny 16.00 do 24.00 tego dnia.


(3) Jeśli średnie trzyletnie lub pięcioletnie nie mogą być określone na podstawie pełnych kolejnych danych rocznych, minimalne dane roczne wymagane do sprawdzenia zgodności z wartościami docelowymi są następujące:

  • dla wartości docelowej w odniesieniu do ochrony zdrowia ludzi: ważne dane dla jednego roku;

  • dla wartości docelowej w odniesieniu do ochrony roślinności: ważne dane dla trzech lat.

C. Cele długoterminowe

Cel

Okres uśredniania wyników pomiarów

Cel długoterminowy

Termin, w którym cele długoterminowe powinny być osiągnięte

Ochrona zdrowia ludzi

Maksimum dobowe ze stężeń 8-godzinnych kroczących w roku kalendarzowym

120 µg/m3

niezdefiniowane

Ochrona roślinności

od maja do lipca

AOT40 (obliczone na podstawie wartości jednogodzinnych)

6 000 µg/m3•h



niezdefiniowane

ZAŁĄCZNIK VIII

KRYTERIA KLASYFIKOWANIA I LOKALIZACJI PUNKTÓW POMIAROWYCH DO OCENY STĘŻEŃ OZONU

Do pomiarów stałych stosuje się następujące uwagi:

A. LOKALIZACJA W SKALI MAKRO



Typ stacji

Cele pomiarów

Reprezentatywność (1)

Kryteria lokalizacji w skali makro

Miejska

Ochrona zdrowia ludzi:

ocena stopnia narażenia ludności miejskiej na działanie ozonu, tj. tam, gdzie gęstość zaludnienia i stopień stężenia ozonu są stosunkowo wysokie i reprezentatywne w zakresie stopnia narażenia całej ludności



Kilka km2

Z dala od wpływu lokalnych emisji, takich jak ruch drogowy, stacje benzynowe, itp.;

Przewiewne miejsca, gdzie można dokonać pomiarów dobrze zmieszanych poziomów. Miejsca takie jak obszary mieszkalne i handlowe w miastach, parkach (z dala od drzew), szerokie ulice lub place o małym natężeniu ruchu lub zamknięte dla ruchu, otwarte tereny o przeznaczeniu edukacyjnym, sportowym lub rekreacyjnym.



Podmiejska

Ochrona zdrowia ludzi i roślinności:

ocena stopnia narażenia ludności i roślinności na obrzeżach aglomeracji, gdzie występują najwyższe poziomy stężenia ozonu, na które ludność i roślinność może być bezpośrednio lub pośrednio narażona



Kilkadziesiąt km2

W pewnej odległości od miejsca maksymalnej emisji, pod wiatr w stosunku do głównego kierunku/ kierunków wiatru w warunkach sprzyjających powstawaniu ozonu;

W miejscach, gdzie ludność, wrażliwe uprawy lub naturalne ekosystemy na obrzeżach aglomeracji narażone są na wysokie stężenia ozonu;

W razie konieczności, także kilka podmiejskich stacji pomiarowych usytuowanych zgodnie z kierunkiem wiatru na terenie o maksymalnej emisji, w celu określenia poziomów stężenia ozonu w skali regionalnej

Pozamiejska



Ochrona zdrowia ludzi i roślinności:

ocena stopnia narażenia ludności, upraw i naturalnych ekosystemów na stężenie ozonu w skali subregionalnej



Poziomy subregionalne

(kilka km2)



Stacje mogą być zlokalizowane w małych osiedlach lub na obszarach występowania ekosystemów naturalnych, lasów lub upraw;

Reprezentatywne dla ozonu z dala od bezpośredniego wpływu lokalnych emisji takich jak instalacje przemysłowe i drogi;

Na otwartej przestrzeni, ale nie na szczytach wysokich gór

Tła pozamiejskiego



Ochrona zdrowia ludzi i roślinności:

ocena stopnia narażenia upraw i naturalnych

ekosystemów na stężenie ozonu w skali regionalnej, jak również stopnia narażenia ludności


Poziom regionu/

kraju/ kontynentu

(1 000 do 10 000 km2)


Stacje zlokalizowane na obszarach o mniejszej gęstości zaludnienia, np. z naturalnymi ekosystemami, lasami, oddalone o przynajmniej 20 km od ośrodków miejskich i przemysłowych oraz z dala od lokalnych emisji;

Należy unikać miejsc, gdzie lokalnie może wystąpić zjawisko inwersji przy gruncie oraz szczytów wyższych gór;

Odradza się lokalizacje nadmorskie z przewagą dziennych cykli wiatru w skali lokalnej.


(1) Punkty pomiarowe powinny być również, w miarę możliwości, reprezentatywne dla podobnych miejsc, które nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie.

W stosownych przypadkach lokalizację stacji pozamiejskich i tła pozamiejskiego terenowych należy skoordynować z wymogami monitorowania określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1737/2006 z 7 listopada 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. dotyczącym monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie (Forest Focus)1.

B. LOKALIZACJA W SKALI MIKRO

W miarę możliwości należy postępować zgodnie z procedurą dotyczącą rozmieszczenia punktów poboru próbek, określoną w załączniku III, sekcja C, ustawiając czerpnię z dala od takich źródeł jak paleniska i kominy i w odległości 10 m od najbliższej drogi, zwiększając odległość w zależności od natężenia ruchu.

C. DOKUMENTACJA I PRZEGLĄD WYBORU MIEJSCA

Należy postępować zgodnie z procedurami podanymi w załączniku III, sekcja D, odpowiednio dokonując przeglądu i interpretacji danych monitoringowych w kontekście zjawisk meteorologicznych i fotochemicznych wpływających na stężenie ozonu mierzone w poszczególnych miejscach.

ZAŁĄCZNIK IX

KRYTERIA OKREŚLANIA MINIMALNEJ LICZBY PUNKTÓW POMIAROWYCH DO STAŁYCH POMIARÓW STĘŻENIA OZONU

A. MINIMALNA LICZBA STAŁYCH PUNKTÓW POMIAROWYCH DO POMIARÓW CIĄGŁYCH MAJĄCYCH NA CELU OCENĘ ZGODNOŚCI Z WARTOŚCIAMI DOCELOWYMI, CELAMI DŁUGOTERMINOWYMI ORAZ PROGAMI INFORMOWANIA I PROGAMI ALARMOWYMI, W PRZYPADKU GDY POMIARY TE SĄ WYŁĄCZNYM ŹRÓDŁEM INFORMACJI



Zaludnienie

(× 1 000)



Aglomeracje

(miejskie i podmiejskie) (1)



Inne strefy

(podmiejskie i pozamiejskie) (1)



Tła pozamiejskiego

< 250




1

1 stacja/50 000 km2 jako średnia gęstość we wszystkich strefach w danym kraju(2)


< 500

1

2

< 1 000

2

2

< 1 500

3

3

< 2 000

3

4

< 2 750

4

5

< 3 750

5

6

> 3 750

1 dodatkowa stacja na 2 miliony mieszkańców

2 mln mieszkańców



1 dodatkowa stacja na 2 miliony mieszkańców

2 mln mieszkańców



(1) Na obszarach podmiejskich, gdzie prawdopodobne jest wystąpienie największego narażenia ludności na wysokie stężenia , należy przewidzieć co najmniej 1 stację. W aglomeracjach co najmniej 50% stacji musi być zlokalizowanych na obszarach podmiejskich.



(2) Zaleca się 1 stację na 25 000 km2 na obszarach o złożonym ukształtowaniu terenu.

B. MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW POBIERANIA POMIAROWYCHDO POMIARÓW STAŁYCH W ODNIESIENIU DO STREF I AGLOMERACJI , W KTÓRYCH DOTRZYMANE SĄ CELE DŁUGOTERMINOWE

Liczba punktów pomiarowych w odniesieniu do ozonu — w połączeniu z innymi środkami oceny uzupełniającej, takimi jak modelowanie jakości powietrza oraz wspólnie z nimi rozmieszczonymi punktami pomiarowymi dwutlenku azotu — wystarcza do zbadania trendów zanieczyszczenia ozonem i oceny zgodności z celami długoterminowymi. Ilość stacji rozmieszczonych w aglomeracjach i innych strefach może zostać zmniejszona do jednej trzeciej ilości określonej w sekcji A. W przypadku gdy informacje ze stałych stacji pomiarowych są wyłącznym źródłem informacji, musi zostać zachowana przynajmniej jedna stacja monitoringowa . Jeżeli w strefie, gdzie przeprowadza się ocenę uzupełniającą, nie pozostała żadna stacja, koordynacja ze stacjami znajdującymi się w strefach sąsiadujących zapewnia odpowiednią ocenę stężenia ozonu pod kątem celów długoterminowych. Liczba stacji tła pozamiejskiego wynosi 1 na 100 000 km2.

ZAŁĄCZNIK X

POMIARY PREKURSORÓW OZONU

A. CELE

Głównym celem takich pomiarów jest analiza trendów stężeń prekursorów ozonu, sprawdzenie skuteczności strategii redukcji emisji, kontrola spójności inwentaryzacji emisji oraz pomoc w identyfikacji źródeł emisji do zaobserwowanych stężeń zanieczyszczeń.



Celem dodatkowym jest wkład w lepsze zrozumienie procesów powstawania ozonu i rozprzestrzeniania prekursorów, jak również w zastosowanie modeli fotochemicznych.

B. SUBSTANCJE

Pomiary stężeń prekursorów ozonu obejmują przynajmniej tlenki azotu (NO i NO2) oraz odpowiednie lotne związki organiczne (LZO). Poniżej znajduje się wykaz lotnych związków organicznych zalecanych do pomiarów:





1-buten

izopren

etylobenzen

etan

trans-2-buten

n-heksan

m+p-ksylen

etylen

cis-2-buten

i-heksan

o-ksylen

acetylen

1,3-butadien

n-heptan

1,2,4-trimetylobenzen

propan

n-pentan

n-oktan

1,2,3-trimetylobenzen

propen

i-pentan

i-oktan

1,3,5-trimetylobenzen

n-butan

1-penten

Benzen

formaldehyd

i-butan

2-penten

toluen

węglowodory niemetanowe

C. LOKALIZACJA

Pomiary, w szczególności na obszarach miejskich lub podmiejskich, dokonywane są na dowolnej stacji monitoringowej założonej zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy i uznanej za spełniającą cele monitoringu określone w sekcji A.

ZAŁĄCZNIK XI

WARTOŚCI DOPUSZCZALNE DLA OCHRONY ZDROWIA LUDZKIEGO

A. KRYTERIA

Do kontroli poprawności danych w trakcie ich gromadzenia i obliczania parametrów statystycznych zastosowanie mają następujące kryteria, bez uszczerbku dla załącznika I:



Parametr

Wymagany udział ważnych danych

wartości jednogodzinne

75% (tj. 45 minut)

wartości ośmiogodzinne

75% wartości (tj. 6 godzin)

dobowe maksimum ze średnich ośmiogodzinnych

75% kroczących średnich ośmiogodzinnych obliczanych co godzinę (tj. 18 średnich ośmiogodzinnych na dobę)

wartości 24-godzinne

75% średnich jednogodzinnych (tj. przynajmniej 18 wartości jednogodzinnych)

średnia roczna

90%(1) wartości jednogodzinnych lub (jeżeli nie są dostępne) wartości 24-godzinnych w ciągu roku

(1) Wymóg dotyczący obliczania średniej rocznej nie uwzględnia utraty danych z powodu okresowej kalibracji lub zwykłej konserwacji sprzętu.

B. WARTOŚCI DOPUSZCZALNE



Okres uśredniania wyników pomiarów

Wartości dopuszczalne

Margines tolerancji

Termin osiągnięcia wartości dopuszczalnej

Dwutlenek siarki

1 godzina

350 µg/m3, nie może zostać przekroczona więcej niż 24 razy w roku kalendarzowym

150 µg/ m3 (43 %)



1 doba

125 µg/m3, nie może zostać przekroczona więcej niż 3 razy w roku kalendarzowym

Brak



Dwutlenek azotu

1 godzina

200 µg/m3, nie może zostać przekroczona więcej niż 18 razy w roku kalendarzowym

50 % w dniu 19 lipca 1999, zmniejszony w dniu 1 stycznia 2001 r., a następnie co 12 miesięcy o równą ilość rocznych udziałów procentowych, tak aby osiągnąć 0 % do dnia 1 stycznia 2010 r.

1 stycznia 2010 r.

Rok kalendarzowy

40 µg/m3

50% w dniu 19 lipca 1999, zmniejszony w dniu 1 stycznia 2001 r., a następnie co 12 miesięcy o równą ilość rocznych udziałów procentowych, tak aby osiągnąć 0% do dnia 1 stycznia 2010 r.

1 stycznia 2010 r.

Tlenek węgla

Dobowe maksimum ze średnich ośmiogodzinnych (1)

10 mg/m3

60 %



Benzen

Rok kalendarzowy

5 µg/m3

5 µg/m3 (100 %) w dniu 13 grudnia 2000 r., zmniejszony w dniu 1 stycznia 2006 r., a następnie co 12 miesięcy o 1 µg/m3, tak aby osiągnąć 0% do dnia 1 stycznia 2010 r.

1 stycznia 2010 r.

Ołów(2)

Rok kalendarzowy

0,5 µg/m3

100 %



PM10

1 doba

50 µg/m3, nie może zostać przekroczone więcej niż 35 razy w roku kalendarzowym

50 %



Rok kalendarzowy

40 µg/m3

20 %



(1) Dobowe maksymalne średnie stężenie ośmiogodzinne określa się na podstawie ośmiogodzinnych średnich kroczących obliczanych co godzinę ze stężeń jednogodzinnych. . Każda obliczona w ten sposób średnia ośmiogodzinna przypisana zostaje do dnia, w którym się ona kończy, tzn. pierwszy okres obliczeniowy dla danego dnia będzie okresem od godziny 17.00 dnia poprzedniego do godziny 01.00 dnia bieżącego; ostatni okres obliczeniowy dla danego dnia będzie okresem od godziny 16.00 do 24.00 tego dnia.

(2) Obowiązująca już od 1 stycznia 2005 r. Wartość dopuszczalna powinna zostać zrealizowana tylko do dnia 1 stycznia 2010 r. w przypadku bezpośredniego sąsiedztwa poszczególnych źródeł zanieczyszczeń przemysłowych znajdujących się w miejscach, które przez dziesięciolecia były zanieczyszczane na skutek działalności przemysłowej. W takich przypadkach wartość dopuszczalna do dnia 1 stycznia 2010 r. wynosić będzie 1,0 µg/m³. Obszar, do którego mają zastosowanie podwyższone wartości dopuszczalne, rozciąga się maksymalnie do 1000 m od danego źródła zanieczyszczeń.




ZAŁĄCZNIK XII

PROGI INFORMOWANIA I PROGI ALARMOWE

A. PROGI ALARMOWE DLA ZANIECZYSZCZEŃ INNYCH NIŻ OZON

Pomiary należy prowadzić przez trzy kolejne godziny w miejscach reprezentatywnych dla jakości powietrza na obszarze o powierzchni co najmniej 100 km2 lub w całej strefie lub aglomeracji, zależnie od tego, który z tych obszarów jest mniejszy.



Substancja zanieczyszczająca

Próg alarmowy

Dwutlenek siarki

500 µg/m3

Dwutlenek azotu

400 µg/m3

B. PROGI INFORMOWANIA I PROGI ALARMOWE DLA OZONU

Cel

Okres uśredniania wyników pomiarów

Próg

Informacje

1 godzina

180 µg/m3

Alarm

1 godzina (1)

240 µg/m3

(1) Do celów stosowania art. 24 pomiar aktualnego lub przewidzianego przekroczenia progu ma być prowadzony przez trzy kolejne godziny.

ZAŁĄCZNIK XIII

POZIOMY KRYTYCZNE DLA OCHRONY ROŚLINNOŚCI


Okres uśredniania wyników pomiarów

Poziom krytyczny

Margines tolerancji

Termin osiągnięcia poziomu krytycznego

Dwutlenek siarki

Rok kalendarzowy i zima (od 1 października do 31 marca)

20 µg/m3

Brak



Tlenki azotu

Rok kalendarzowy

30 µg/m3 NOx

Brak



ZAŁĄCZNIK XIV

KRAJOWY CEL REDUKCJI NARAŻENIA, WARTOŚĆ DOCELOWA I WARTOŚĆ DOPUSZCZALNA DLA PM2,5

A. WSKAŹNIK ŚREDNIEGO NARAŻENIA

Wskaźnik średniego narażenia wyrażony w µg/m3 (Average Exposure Indicator AEI) zostaje ustalony na podstawie pomiarów na obszarach tła miejskiego w strefach i aglomeracjach na całym terytorium państwa członkowskiego. Należy go oceniać jako 3-letnią średnią kroczącą z wartości średnich rocznych uśrednionych dla wszystkich punktów pomiarowych ustanowionych zgodnie z załącznikiem V sekcji B. AEI dla roku odniesienia 2010 jest średnią stężeń z lat 2008, 2009 i 2010.

Państwa członkowskie mogą jednak stosować średnie stężenia z lat 2009 i 2010 lub średnie stężenia z lat 2009, 2010 i 2011

1   ...   10   11   12   13   14   15   16   17   ...   24


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna