Telefon komórkowy



Pobieranie 14.64 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar14.64 Kb.
Telefon komórkowy – rodzaj aparatu telefonicznego, przenośnego, komunikującego się z siecią przy użyciu fal radiowych (zasadniczo w zakresie mikrofalowym). W technologii sieci komórkowych słowo komórka oznacza obszar zasięgu pojedynczej stacji przekaźnikowej – obsługa telefonu jest automatycznie przekazywana z jednej komórki do następnej w trakcie przemieszczania się osoby używającej telefonu komórkowego. Jest rozwinięciem lekkiego, ręcznego radiotelefonu.

Obecnie absolutna większość telefonów komórkowych działa w systemach cyfrowych (np. GSM, DCS, PCS, UMTS). W starszych rozwiązaniach mieliśmy do czynienia z sieciami analogowymi (NMT, AMPS).



Możliwości telefonów komórkowych

Współczesny telefon komórkowy, oprócz realizowania podstawowej funkcji prowadzenia rozmowy, z reguły wyposażony jest w wiele dodatkowych opcji, które m.in.:

* wykorzystują właściwości sieci (np. krótkie wiadomości tekstowe SMS) lub ich rozwinięcia takie jak EMS, MMS, cyfrowa transmisja danych),

* opierają się na dodatkowym oprogramowaniu np. budzik, notes, organizator, kalkulator,

* posiadają dodatkowe, wbudowane urządzenia np. dyktafon, radio, odtwarzacz MP3, GPS, kamera czy aparat fotograficzny (aparaty pracujące w technologii 3G oferują możliwość prowadzenia wideokonferencji),

* łączą się z internetem,

* mają własne gry (najnowsze modele zamiast klawiszy wykorzystują ruchy użytkownika),

* niektóre typy posiadają możliwość obsługi dwóch kart SIM jednocześnie.



Telefonia komórkowa - infrastruktura telekomunikacyjna (oraz procesy związane z jej budową i eksploatacją), umożliwiająca abonentom bezprzewodowe połączenia na obszarze złożonym z tzw. komórek (ang. cells), obszarów kontrolowanych przez poszczególne anteny stacji bazowych. Charakterystyczną cechą tego typu telefonii jest zapewnienie użytkownikowi mobilności, może on zestawiać połączenia (oraz połączenia mogą być zostawione do niego) na terenie pokrytym zasięgiem radiowym związanym ze wszystkimi stacjami bazowymi w danej sieci.

Najpopularniejszym obecnie systemem telefonii komórkowej na świecie jest GSM (około 80% rynku telefonii mobilnej[1]). Należy on do tzw. telefonii komórkowej drugiej generacji, która zaczyna być zastępowana przez telefonię 3G. Wśród wdrażanych obecnie systemów 3G najwięcej sieci (73%) zbudowanych jest na bazie standardu UMTS[2]. Konsorcjum standaryzacyjne 3GPP, które opublikowało specyfikacje systemu UMTS, pracuje obecnie nad nowym standardem - Long Term Evolution (LTE), który ma szanse stać się globalnym standardem sieci komórkowych na całym świecie.

Pierwsze systemy telekomunikacyjne na bazie których budowano telefonię komórkową, wykorzystywały w sieci radiowej transmisję analogową. Najpopularniejszymi standardami były NMT (Nordic Mobile Telephone) oraz AMPS (Advanced Mobile Phone System). Sieci w standardzie NMT (pierwsza sieć uruchomiona w 1981 roku) budowane były głównie w Europie. Większość wdrożeń systemów AMPS odbywała się w Ameryce Północnej. Istniała też europejska wersja tego systemu - TACS (Total Access Communication System) zaimplementowana w Wielkiej Brytanii i Irlandii.

Wraz ze wzrostem liczby użytkowników sieci komórkowych używana w nich sieć radiowa stawała się coraz bardziej przeciążona. Nie można było rozwiązać tego problemu na bazie istniejących systemów analogowych. Nowe standardy sieci zaczęły wykorzystywać transmisję cyfrową co znacznie zwiększyło pojemność sieci. Sieci wykorzystujące ten rodzaj transmisji określane były jako telefonia komórkowa drugiej generacji. Do najpopularniejszych systemów należały wynaleziony w USA cdmaOne oraz bazujący na specyfikacjach Europejskiego Instytutu Norm Telekomunikacyjnych GSM. GSM był pierwotnie projektowany jako system, który ma być zbudowany na obszarze Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG), ale obecnie sieci w tym standardzie znajdują się na wszystkich kontynentach. Systemy drugiej generacji są obecnie najpopularniejszymi sieciami komórkowymi, ciągle są rozbudowywane - zaimplementowano w nich na przykład przesyłanie danych na bazie komutacji pakietów (w systemach cdmaOne - specyfikacja IS-95B, w systemach GSM - technologie GPRS i EDGE).

Komutacja pakietów - w telekomunikacji sposób transmisji danych polegający na dzieleniu strumienia danych na kawałki (pakiety), a następnie wysyłaniu ich za pomocą łączy komunikacyjnych pomiędzy węzłami sieci. Każdy pakiet podlega osobnemu trasowaniu - może podążać do celu ścieżką niezależną od wcześniejszych pakietów.

Efektem tego jest kilka cech komutacji pakietów:



  • odporność na uszkodzenia sieci (uszkodzone urządzenia są po prostu omijane)

  • możliwość docierania pakietów w przypadkowej kolejności (ze względu na różne ścieżki transmisji)

  • opóźnienia związane z buforowaniem pakietów w routerach

  • duża przepustowość efektywna sieci

Alternatywą dla komutacji pakietów jest komutacja łączy.

Przykłady sieci wykorzystujących komutację pakietów:



  • Ethernet

  • WiFi

Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU, International Telecommunication Union) na początku lat 90tych rozpoczął pracę nad IMT-2000 - wspólną platformą, na której miały być oparte systemy 3G. Nie były to specyfikacje konkretnego systemu, ale zbiór wymagań które pozwalały ujednolicić usługi oferowane przez różne standardy oraz umożliwić współpracę pomiędzy różnymi systemami. Obecnie najpopularniejszymi standardami zaaprobowanymi przez ITU jako systemy opisywane przez IMT-2000 są UMTS i systemy z rodziny CDMA2000.

Telefonia komórkowa trzeciej generacji (3G) – telefoniczna sieć cyfrowa telefonii komórkowej bazująca na rozwiniętych w stosunku do 2.5G standardach i technologii trzeciej generacji z rodziny standardów IMT-2000. Dzięki poszerzonej pojemności sieci umożliwia ona wprowadzenie dodatkowych usług wykorzystujących transmisję wideo oraz transmisję pakietową (komutacje pakietów).

System telefonii trzeciej generacji (3G) umożliwia nieograniczony dostęp radiowy do globalnej infrastruktury telekomunikacyjnej za pośrednictwem segmentu naziemnego, zarówno dla użytkowników stacjonarnych jak i ruchomych. Jest systemem integrującym w zamierzeniu wszystkie systemy telekomunikacyjne (teleinformatyczne, radiowe i telewizyjne).

W odróżnieniu od systemu telefonii drugiej generacji GSM, w których dominującą usługą miała być usługa głosowa, a następnie rozwinięte o transmisję pakietową w oparciu o standardy GPRS oraz EDGE (zwane też systemem 2.5G) w systemach 3G od momentu rozpoczęcia projektowania zakładano „równoprawne” świadczenia różnych usług jak transmisja dźwięku, wideo i transmisji danych (pakietowa).

Przejście na system telefonii 3G wymagało zmodernizowania wszystkich elementów architektury sieci. Wysokie ceny licencji dla operatorów oraz duży nakład inwestycyjny potrzebny na przebudowę architektury sieci spowodował iż wdrożenie telefonii komórkowej trzeciej generacji znacznie się opóźniło.

Telefonia 3G bazuje na standardzie UMTS (ang. Universal Mobile Telecommunications System, pol. Uniwersalny System Telekomunikacji Ruchomej).


Nazwa "4G" nie jest formalnym terminem wykorzystywanym w oficjalnych dokumentach opisujących standardy telekomunikacyjne, niemniej jest ona często używana jako określenie systemów, których specyfikacje opisują przesyłanie danych z przepływnościa większą niż ta oferowana przez obecne systemy 3G. Najczęściej określa się tak systemy oparte na standardach WiMax i LTE (Long Term Evolutin). LTE jest zdecydowanie częściej wybierany przez operatorów jako przyszły element ewolucji, której podlegają zarządzane przez nich sieci i ma szanse stać się przyszłym globalnym standardem telefonii komórkowej.
Telefonia komórkowa czwartej generacji (4G) - termin używany dla określenia standardów telefonii komórkowej, które mają być następcą systemu 3G. Wspólną cechą systemów określanych jako 4G jest przesyłanie głosu i danych za pomocą komutacji pakietów opartej na protokole IP, uproszczona architektura sieci szkieletowej oraz polepszona przepływność w sieci radiowej (w stosunku do obecnie wykorzystywanych standardów).


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna