Temat: Misyjna działalność Apostołów



Pobieranie 51.46 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar51.46 Kb.
opracował KS. DIAKON MARIUSZ ROMAŃCZUK na podstawie Żywotów Świętych zaczerpniętych ze strony www.cerkiew. pl.
TEMAT: Misyjna działalność Apostołów.

Analizując Żywoty Świętych Apostołów uzupełnij tabelę.


Apostoł Juda Brat Pański.

Należał do grona dwunastu Apostołów. Nie należy go mylić z jeszcze jednym uczniem Chrystusa - Judaszem Iskariotą, który zdradził Chrystusa. Był synem św. Józefa Sprawiedliwego i bratem Jakuba Brata Pańskiego, dlatego też czasem nazywa się go „Judą Jakubowym”. Poza tym w niektórych miejscach Ewangelii zwany jest Tadeuszem lub Lebbeuszem. Pod wpływem Nauczyciela, stał się gorliwym głosicielem Słowa Bożego. Czynił to prawdopodobnie w Judei, Galilei, Samarii, Arabii, Syrii, Mezopotamii, Persji i Armenii. W Libanie, Persji lub Mezopotamii około 80 r. poniósł też męczeńską śmierć, będąc przebity włócznią. Juda pozostawił po sobie napisany około 67 r. list zaliczany do ksiąg Nowego Testamentu.

Jego pamięć Cerkiew wspomina 19 czerwca/2 lipca.
Apostoł i Ewangelista Jan Teolog

Był najmłodszym z grona dwunastu Apostołów. Był synem rybaka z Galilei - Zebedeusza i Salome. Urodził się w Betsaidzie. Św. Jan był najpierw uczniem św. Jana Chrzciciela, a później uczniem Jezusa Chrystusa. Wybrany na apostoła towarzyszył Mu aż do Jego śmierci. Był świadkiem wszystkich ważnych wydarzeń w życiu Zbawiciela. Razem z bratem apostołem Jakubem, synem Zebedeusza i apostołem Piotrem był świadkiem Przemienienia Pańskiego i modlitwy Jezusa w Ogrodzie Oliwnym. Pan wyznaczył go oraz apostoła Piotra do przygotowania ostatniej Paschy. Po zmartwychwstaniu był pierwszym z mężczyzn, który znalazł się przy Jego grobie. Zwie się go „umiłowanym uczniem Chrystusa”. Spośród apostołów tylko św. Jan do końca pozostał wierny Chrystusowi. Dlatego w nagrodę otrzymał pod opiekę Matkę Bożą, z którą przebywał w Jerozolimie, aż do Jej zaśnięcia w 48 r. Razem z Piotrem żarliwie nauczał w tym mieście i jego okolicach. Po odejściu do wieczności Matki Bożej apostoł głosił Ewangelię w Azji Mniejszej, a na miejsce stałego zamieszkania wybrał Efez. W czasie prześladowań chrześcijan za rządów Domicjana wezwano go do Rzymu i próbowano otruć, ale trucizna nie podziałała. Wówczas wrzucono go do kotła z wrzącym olejem, z którego również wyszedł nietknięty. Zesłano, więc na wyspę Patmos. Tam święty napisał „Apokalipsę”, księgę, w której wyłożył przyszłe losy Cerkwi Chrystusowej i całego świata. Jest też autorem czwartej Ewangelii i Trzech Listów Apostolskich. Pochodzące spod jego pióra księgi Nowego Testamentu uważa się za najpiękniejsze świadectwo, jakie pozostawili Apostołowie. Za napisanie tych Ksiąg Cerkiew nazwała go Teologiem. Po śmierci Domicjana Jan powrócił do Efezu, gdzie w głębokiej starości między 98-117 r. zakończył ziemskie życie. Jego pamięć Cerkiew uroczyście wspomina 8/21 maja oraz 26 września /9 października.


Apostoł Jakub

Był synem rybaka Zebedeusza i Salome, rodzonym bratem Świętego Jana Teologa, i jednym z dwunastu Apostołów. Jakub wraz ze swym bratem jako pierwsi (zaraz po apostołach Andrzeju i Piotrze) zostali powołani przez Chrystusa do służby apostolskiej. Stało się to, gdy łowili ryby w Jeziorze Galilejskim. Jakub był jednym z najbliższych uczniów Chrystusa, świadkiem Jego wielkich cudów, m.in. wskrzeszenia córki Jaira oraz Przemienienia na górze Tabor. Znajdował się też w Sadzie Getsemańskim, gdy Chrystus modlił się przed mękami na Krzyżu. Za swój popędliwy charakter, podobnie jak apostoł Jan, otrzymał od Zbawiciela przydomek „Syn Gromu”. Po Wniebowstąpieniu Chrystusa i zesłaniu Świętego Ducha na apostołów, Jakub głosił Słowo Boże m.in. w Hiszpanii i Judei. Później został podobno biskupem Jerozolimy. Śmiało nauczał ludzi o Jezusie jako Mesjaszu - Zbawicielu świata. Zaślepieni władcy żydowscy doprowadzili do jego osądzenia przed Herodem Agryppą I, który skazał apostoła na śmierć przez ścięcie mieczem. Tradycja podaje, iż św. Jakub ucałował i tak wzruszył swojego kata, że oprawca również nawrócił się, za co poniósł męczeńską śmierć. Miało to miejsce w Jerozolimie w 44 r. Apostoł Jakub zginął jako pierwszy z dwunastu apostołów. Został pochowany w Jerozolimie. W VII w., gdy Palestynę opanowali Arabowie, jego relikwie przeniesiono do Compostelli w Hiszpanii, gdzie w ich obecności doszło do wielu cudownych uzdrowień. Tam też znajdują się do dzisiaj. Jakub syn Zebedeusza nazywany jest Jakubem Starszym

Jego pamięć Cerkiew wspomina 30 kwietnia/13 maja.
Apostoł Jakub

Należał do grona dwunastu Apostołów. Był synem celnika Alfeusza z Kapernaum i bratem Apostoła Mateusza. Często utożsamia się go ze św. Jakubem Bratem Pańskim, jednak przypuszczenie to nasuwa zbyt wiele wątpliwości, aby można je było przyjąć za pewnik. Jakub został powołany przez Chrystusa do głoszenia Dobrej Nowiny wśród pierwszych uczniów. Po zstąpieniu Świętego Ducha na apostołów udał się do pogan, by głosić Chrystusa i nawracać ich na drogę zbawienia. Rozpalony ogniem miłości Bożej, palił ciernie bezbożności, obalał bożki, burzył pogańskie świątynie, leczył chorych, wypędzał z opętanych nieczyste moce. Dzięki głoszonemu przez niego Słowu Bożemu wielu uwierzyło w Chrystusa, przez co zasłużył sobie na nowe imię: „Ziarno Boże”. Początkowo apostoł Jakub pozostawał w Jerozolimie, następnie udał się do Gazy, po czym do Egiptu. Tam w nadmorskim mieście Ostracyn, na granicy z Palestyną, poniósł męczeńską śmierć będąc ukrzyżowanym. Dla odróżnienia od innego z dwunastu apostołów Jakuba syna Zebedeusza, zwanego Jakubem Starszym Jakub syn Alfeusza nazywany jest Jakubem Młodszym

Jego pamięć Cerkiew wspomina 9/22 października.
Apostoł Jakub Brat Pański

Nie należał do grona 12 Apostołów. Był synem sprawiedliwego Józefa, oblubieńca Marii - Matki Bożej, z jego poprzedniego małżeństwa, jeszcze przed zaręczeniem z Marią lub też (według innych) synem brata Józefa - Kleofasa i Marii, krewnej Matki Bożej. Nie należy go mylić z dwoma innymi apostołami o tym samym imieniu św. Jakubem synem Alfeusza i św. Jakubem synem Zebedeusza. Zgodnie z tradycją Jakub towarzyszył Józefowi i Marii podczas ucieczki do Egiptu. Uwierzył w Chrystusa jeszcze przed Jego śmiercią na Krzyżu lub zaraz potem. Wkrótce zaczął odgrywać wielką rolę, będąc przez ponad trzydzieści lat biskupem jerozolimskim. Na ten urząd wybrano go głównie ze względu na niezwykle bogobojne, ascetyczne i wypełnione modlitwą życie. Jakuba nazywano „Sprawiedliwym” nie tylko ze względu na pokrewieństwo z Chrystusem, ale przede wszystkim z powodu wielkiego uznania i poważania, jakim cieszył się nawet wśród Żydów. Około 62 r., wskutek intryg arcykapłana Annasza II, Sanhedryn wydał na niego wyrok śmierci. Apostoła strącono z dachu w chwili, gdy przemawiał. Następnie Żydzi ukamienowali go. Miał wówczas dziewięćdziesiąt trzy lata. Relikwie świętego odnaleziono w 351 r., a w VI w. przeniesiono do Konstantynopola. Według niektórych danych obecnie znajdują się one w Rzymie. Apostoł jest autorem jednego z pierwszych nowotestamentowych listów, w którym naucza o konieczności czynienia dobrych uczynków, bez których "wiara martwą jest". Napisał też jeden ze starożytnych tekstów Świętej Liturgii.


Jego pamięć Cerkiew wspomina 23 października/5 listopada



Święty Apostoł Andrzej

Pochodził z Betsaidy. Był Żydem, rybakiem, uczniem św. Jana Chrzciciela i bratem Apostoła Piotra. Jako pierwszy został powołany przez Chrystusa do służby apostolskiej. Stąd też przydomek „pierwszy powołany” (Pierwozwannyj ), często występujący wraz z jego imieniem. Po śmierci Chrystusa na Krzyżu, Jego Zmartwychwstaniu i zesłaniu Świętego Ducha na Apostołów, Andrzej jako pierwszy nauczał wiary Chrystusowej w Bizancjum (mówi się, że był pierwszym biskupem konstantynopolitańskim), a następnie w miastach Azji Mniejszej, Tracji (Bułgarii), Scytii (dolny bieg Dunaju), Grecji, Abchazji i na wybrzeżach Morza Czarnego. Jak głosi tradycja doszedł też do wzgórz kijowskich, wzniósł na nich krzyż i obwieścił, że łaska Boża zamieszka w tym miejscu. Przepowiedział również, że powstanie tam wielkie miasto, w którym wzniesionych będzie wiele domów Bożych. Zgodnie z inną wersją apostoł dotarł wówczas jeszcze dalej na północ, do Nowogrodu. Za swe nauki apostoł Andrzej został wydany na męki. W miejscowości Patras rozpięto go na krzyżu mającym kształt litery X, zwanym później "Krzyżem św. Andrzeja". Aby jego cierpienia trwały jak najdłużej nie przybito go, lecz przywiązano sznurami. Wisząc tak, nie zaprzestawał głosić Słowa Bożego i nie wyrzekł się chrześcijaństwa. Przez trzy dni w obecności tłumu wyznawał wiarę w Chrystusa, pouczał zebranych jak należy wierzyć i jak cierpieć za wiarę. Według hagiografii prawosławnej zmarł 30 listopada 62 r. W 356 r. relikwie Apostoła przewieziono z Patras do Konstantynopola i umieszczono w świątyni Apostołów. W 1202 r., gdy krzyżowcy zajęli miasto, zabrali ze sobą ciało i umieścili w Amalfi, w pobliżu Neapolu. W połowie XV w. papież Pius II polecił głowę świętego przewieźć do Rzymu. W 1964 r. papież Paweł VI zwrócił ją do Konstantynopola. Prawa ręka apostoła znajduje się w moskiewskim soborze Bogojawleńskim.

Jego pamięć Cerkiew wspomina w dniu 30 listopada/13 grudnia.
Apostoł Piotr

Pochodził z miasta Betsaida, położonego nad jeziorem Genazaret. Był synem rybaka Jony, bratem Apostoła Andrzeja. Początkowo, jak ojciec, trudnił się połowami, był "człowiekiem nieuczonym i prostym". Wraz z bratem Andrzejem jako pierwsi zostali powołani, aby iść za Chrystusem i „łowić ludzi”. Pierwotnie nosił imię Szymon, lecz Chrystus nadał mu aramejski przydomek Kefas, oznaczający skałę, którego polskim odpowiednikiem jest imię Piotr. Apostoł miał żonę. Piotr należał do grona najbliższych uczniów Chrystusa. Był obecny podczas Jego Przemienienia na górze Tabor, składał wyznanie, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Boga (Mt 16, 16), kroczył ku Niemu po wodzie i był z Nim w Sadzie Getsemańskim.Po męczeńskiej śmierci Zbawiciela na Krzyżu, odważnie i z całym oddaniem głosił o Nim w Jerozolimie i okolicach. Później udał się do Koryntu, aby wreszcie osiąść na stałe w Rzymie. Siłę swej wiary potwierdzał uzdrawianiem chorych i wskrzeszaniem zmarłych. Za panowania cesarza Nerona, w 67 r., apostoł Piotr poniósł męczeńską śmierć w Rzymie. Na własną prośbę został ukrzyżowany głową w dół, ponieważ nie uważał się godnym ukrzyżowania tak jak Chrystus. Apostoł Piotr jest autorem dwóch listów apostolskich.Cerkiew wspomina pamięć Apostoła Piotra 29 czerwca/12 lipca.


Apostoł i Ewangelista Mateusz

Urodził się w Nazarecie. Był synem Alfeusza, a na drugie imię miał Lewi.


Pracował w miejscowości Kafarnaum jako celnik (czy też urzędnik skarbowy), zbierając podatki. Mateusz został powołany na jednego z dwunastu apostołów. Przebywał z Chrystusem aż do Jego śmierci na Krzyżu, a po zesłaniu Świętego Ducha na apostołów, podobnie jak inni uczniowie, głosił Słowo Boże. Początkowo przebywał w Palestynie, później w Persji i Etiopii. Gdzie i w jaki sposób zmarł nie jest do końca jasne. Według niektórych poniósł męczeńską śmierć w Etiopii, według innych w Persji, będąc ścięty mieczem. Cerkiewna historiografia podaje jako datę jego śmierci rok 60, chociaż jest ona tylko przybliżona. Od X w. jego grób znajduje się w Salerno. Między 50-60 r. apostoł Mateusz napisał pierwszą według chronologii Ewangelię, która otwiera Nowy Testament.

Jego pamięć wspominamy 16/29 listopada.



WYBRANI APOSTOŁOWIE




LP..

IMIĘ

PRZYDO- MEK


RODZICE

MIEJSCE

URODZE-NIA



GDZIE

ZNAJDUJĄ


SIĘ RELIKWIE

CO NAPISAŁ?


TEREN


DZIAŁALOŚCI

MISYJNEJ

ŚMIERĆ

KIEDY


WSPOMINAMY

PAMIĘĆ?


1.






ALFEUSZ


MARTA



















2.



PIERWO-


ZWANNY









_________












3.










BETSAIDA











ŚMIERĆ

NATU-RALNA






4.
























19 CERWCA/

2 LIPCA


5.



STARSZY


SYN GROMU






















6.















LIST APOSTOLSKI

ŚW. LITURGIA











7.

PIOTR


























8.
















EWANGELIA













©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna