To miłość nawraca serca



Pobieranie 167.26 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar167.26 Kb.
Opracowanie na podstawie encyklopedii WIKIPEDIA

To miłość nawraca serca


i daruje pokój ludzkości ...

Jan Paweł II, Karol Józef Wojtyła był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Papież był także honorowym obywatelem wielu polskich miast.

Urodził się w Wadowicach 18 maja 1920 roku jako drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Ochrzczony został dnia 20 czerwca 1920 roku. Rodzina Wojtyłów żyła skromnie. Jedynym źródłem utrzymania była pensja ojca – urzędnika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień. Matka pracowała dorywczo jako szwaczka. Edmund, brat Karola, po ukończeniu wadowickiego gimnazjum studiował medycynę w Krakowie.W dzieciństwie Karola nazywano najczęściej zdrobnieniem imienia – Lolek. Był chłopcem bardzo utalentowanym i usportowionym. Regularnie grał w piłkę nożną oraz jeździł na nartach. Bardzo ważnym elementem życia Karola były wycieczki krajoznawcze, a także spacery po okolicy Wadowic. W większości wycieczek towarzyszył mu ojciec.

Jego matka zmarła 13 kwietnia 1929 roku, w wieku 45 lat. Trzy lata później w 1932 zmarł na szkarlatynę w wieku 26 lat Edmund, brat Karola. Chorobą zaraził się od swojej pacjentki w szpitalu w Bielsku.

W roku 1930 Karol Wojtyła został przyjęty do Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Nie miał żadnych problemów z nauką. Już w tym wieku, według tego, co mówili jego księża katecheci, wyróżniała go także ogromna wiara. Podczas nauki w gimnazjum Karol zainteresował się teatrem – występował w przedstawieniach Kółka Teatralnego stworzonego przez polonistów z gimnazjów: żeńskiego i męskiego.



14 maja 1938 Karol Wojtyła zakończył naukę w gimnazjum otrzymując świadectwo maturalne z oceną celującą, która umożliwiała podjęcie studiów na większości uczelni bez egzaminów wstępnych. Karol Wojtyła wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studia rozpoczął w październiku 1938 roku.

W pierwszym roku studiów Karol przeprowadził się wraz z ojcem do rodzinnego domu matki przy ul. Tynieckiej w Krakowie. Okres od października 1938 do lutego 1941 roku to okres wytężonej nauki Karola na studiach, spotkań grupy literackiej, a także tworzenia własnej poezji. Dnia 18 lutego 1941 roku nastąpiła śmierć ojca Karola, poprzedzona długą chorobą.

Wojna odebrała Karolowi możliwość kontynuowania studiów, po śmierci ojca zatrudnił się więc w zakładach chemicznych Solvay w Borku Fałęckim. W tym okresie Karol związał się też z organizacją podziemną „Unia”, powiązaną ze środowiskiem katolickim, która starała się między innymi ochraniać zagrożonych Żydów.

Na jesieni roku 1941 Karol wraz z przyjaciółmi założył Teatr Rapsodyczny, który swoje pierwsze przedstawienie wystawił 1 listopada 1941. Rozstanie Wojtyły z teatrem nastąpiło nagle w roku 1943, gdy postanowił on studiować teologię i wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie oraz rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W okresie od kwietnia 1945 do sierpnia 1946 roku Karol Wojtyła pracował na uczelni jako asystent i prowadził seminaria z historii dogmatu.



1 listopada 1946 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola Wojtyłę na księdza, 2 listopada neoprezbiter odprawił Mszę św. prymicyjną w krypcie św. Leonarda na Wawelu. 15 listopada Karol Wojtyła wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia na uczelni Instituto Internazionale Angelicum (teraz Papieski Uniwersytet w Rzymie). W 1948 roku ukończył studia – jednak z powodu braku funduszy na wydanie pracy doktorskiej drukiem nie uzyskał tytułu doktora. Tytuł ten został mu przyznany dopiero w Polsce.

Karol Wojtyła został skierowany do pracy na parafii Niegowić na okres 7 miesięcy. Od tej parafii rozpoczął się dla Wojtyły okres wycieczek i podróży z młodymi ludźmi po Polsce. Zawsze w wolnym czasie starał się być z młodzieżą wśród natury. W marcu 1949 roku Karol Wojtyła został przeniesiony na parafię św. Floriana w Krakowie. Tam też założył mieszany chór gregoriański. Nadal często wyprawiał się na wycieczki z młodzieżą, podczas których, aby zmylić ówczesną milicję, Wojtyła nie nosił sutanny i kazał nazywać się „Wujkiem”.

Po śmierci w roku 1951 kardynała Sapiehy Karol Wojtyła został skierowany na urlop w celu ukończenia pracy habilitacyjnej. W tym okresie dużo uwagi poświęcił także pracy publicystycznej. Pisał wiele m.in. na temat chrześcijańskiej etyki seksualizmu. Dnia 12 grudnia 1953 jego praca Ocena możliwości oparcia etyki chrześcijańskiej na założeniach systemu Maxa Schelera została przyjęta jednogłośnie przez Radę Wydziału Teologicznego UJ, jednak Wojtyła nie uzyskał habilitacji z powodu odmowy Ministerstwa Oświaty.

Karol Wojtyła powrócił do przerwanych obowiązków. Wykładał m.in. w seminariach diecezji: krakowskiej, katowickiej i częstochowskiej (mieściły się one wszystkie w Krakowie) oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jego wykłady obejmowały głównie teologię moralną i etykę małżeńską.

W roku 1958 Karol Wojtyła został mianowany biskupem tytularnym Ombrii, a także biskupem pomocniczym Krakowa. W 1962 roku został krajowym duszpasterzem środowisk twórczych i inteligencji. Na okres biskupstwa Karola Wojtyły przypadły także obrady Soboru Watykańskiego II, w których aktywnie uczestniczył. Już w tym okresie Karol Wojtyła bardzo dużo czasu poświęcał na podróże zagraniczne w celach ewangelizacyjnych i religijnych.

30 grudnia 1963 roku Karol Wojtyła został mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim. W roku 1967 otrzymał tytuł kardynała, a jego kościołem tytularnym stał się kościół św. Cezarego Męczennika.

Po śmierci Jana Pawła I 29 września 1978 roku rozpoczęły się przygotowania do drugiego już konklawe w tym roku. Rozpoczęło się ono 14 października, uczestniczyło w nim 111 kardynałów, między nimi Wojtyła. Najbardziej prawdopodobnymi kandydatami do papiestwa byli: Giuseppe Siri, Giovanni Benelli oraz Sebastiano Baggio.

Odbyło się 8 głosowań. Podczas ostatniego, mającego miejsce o godz. 17 w poniedziałek 16 października, Karol Wojtyła uzyskał 94 głosy, co było liczbą dużo większą niż wymagane minimum. Wojtyła, zapytany, czy zgadza się z wyborem kolegium kardynalskiego, odpowiedział twierdząco. Przybrał wtedy imię Jana Pawła II.

O godz 18.44 nastąpiło oficjalne ogłoszenie wiernym rezultatów konklawe. Kardynał Pericle Felici przedstawił je zwyczajową formułą: (Zwiastuję Wam radość wielką). Annuntio vobis gaudium magnum – Habemus Papam: – (mamy Papieża!) – Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum, Dominum..., a następnie przedstawił nowego papieża: Carolum Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem Wojtyla qui sibi nomen imposuit Ioannem Paulum Secundum!. Jan Paweł II powiedział wtedy do tłumów: Najwybitniejsi kardynałowie powołali nowego biskupa Rzymu. Powołali go z dalekiego kraju, z dalekiego, ale jednocześnie jakże bliskiego poprzez komunię w chrześcijańskiej wierze i tradycji (...). Nie wiem, czy będę umiał dobrze wysłowić się w waszym... naszym języku włoskim. Gdybym się pomylił, poprawcie mnie.

Od 14 marca 2004 roku pontyfikat Jana Pawła II jest uznawany za najdłuższy, po pontyfikacie Świętego Piotra oraz bł. Piusa IX. Był papieżem przez 26 i pół roku (9665 dni). Długość jego pontyfikatu podkreśla także kontrast z papiestwem jego poprzednika – Jana Pawła I – który papieżem był jedynie 33 dni.

Jan Paweł II beatyfikował i kanonizował o wiele więcej osób niż jakikolwiek poprzedni papież. Według danych na październik 2004 r. ogłosił on błogosławionymi w sumie 1340 osób. To, czy kanonizował więcej świętych, niż wszyscy poprzedni papieże razem wzięci, jest trudne do dowiedzenia, ponieważ wiele zapisów wczesnych kanonizacji jest niekompletnych, zaginionych lub niedokładnych.

Podczas jego pontyfikatu ponad 300 milionów ludzi przeszło na katolicyzm.

Zamach na Jana Pawła II


W dniu 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św. Piotra w Rzymie, Jan Paweł II został postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agcę. Do tej pory nie wyjaśniono, kto tak naprawdę stał za tym zamachem. Podejrzewano np. że Ali Agca działał na zlecenie bułgarskiej służby bezpieczeństwa, której z kolei zleciła zamach radziecka KGB. Ostatecznie "bułgarski ślad" uznany został za fałszywy. Wiadomo także, że zamachowi można było zapobiec, gdyby nie zaniedbanie i lekceważenie sygnałów ostrzegawczych dawanych przez amerykańską CIA.

Papież wybaczył swojemu zamachowcy i odwiedził go w więzieniu.

Konsekwencją tego zamachu stało się odtąd opancerzenie papamobile - pojazdu, którym poruszał się papież.

Podróże


Charakterystycznym elementem pontyfikatu Jana Pawła II były liczne podróże zagraniczne. W wielu z miejsc, które odwiedził Jan Paweł II, nigdy przedtem nie postawił stopy żaden papież. Był m.in. pierwszym papieżem, który odwiedził Wielką Brytanię. Zobacz też spis papieskich podróży w sekcji Podróże apostolskie.

Jan Paweł II jako papież odwiedził m.in. Polskę (9 razy), USA (7 razy), Francję (7 razy).


Papież a Żydzi


Jan Paweł II wygłosił wiele przemówień i napisał dużą ilość listów na temat stosunku chrześcijan do społeczności żydowskiej. Skupił się nie tylko na fenomenie holokaustu, ale również na aspektach teologicznych w relacjach między chrześcijaństwem a Narodem Wybranym, rozwijając i wprowadzając w praktykę myśl zaistniałą w dokumencie soborowym "Nostra Aetatae". Wedle watykanistów, należy widzieć w tej papieskiej wrażliwości echa jego przeżyć sprzed II wojny światowej i zwłaszcza z czasów wojennych. Potępił antysemityzm, który nazwał nie do pogodzenia z chrześcijaństwem. W okresie Wielkiego Jubileuszu roku 2000 dokonał historycznego wyznania win Kościoła – w tym win względem Żydów. Ważnymi etapami pojednawczymi były: a) jego wizyta w synagodze w Rzymie – pierwsza papieska wizyta w synagodze praktycznie od początku chrześcijaństwa, oraz b) wizyta w Ziemi Świętej z modlitwą przed Ścianą Płaczu.

Ekumenizm


Ekumenizm w wydaniu Jana Pawła II stał się pojęciem bardzo szerokim, ogarniającym nie tylko jak do tej pory wiernych poszczególnych wyznań chrześcijańskich, ale także członków innych religii i ateistów. Papież wiele czasu poświęcił budowie jedności pomiędzy kościołami chrześcijańskimi. Sam podkreśla także ważność ekumenizmu w jego pontyfikacie, m.in. w encyklice Redemptor hominis: nigdy nie przestanę tego podkreślać i będę popierał każdy wysiłek podejmowany w tym kierunku na wszystkich płaszczyznach, w których spotkamy naszych braci chrześcijan.

Zmiany ceremoniału


Jan Paweł II najbardziej zasłynął z ogromnych zmian które dokonały się dzięki niemu w Watykanie, a także w postrzeganiu osoby papieża przez społeczność zarówno katolicką jak i pozostałych chrześcijan oraz wyznawców innych religii. Z najbardziej charakterystycznych dla niego rzeczy i czynności, które nie zdarzały się podczas pontyfikatów innych papieży można wymienić: liczne pielgrzymki zagraniczne, odwiedziny w świątyniach wyznań niekatolickich, czy nawet niechrześcijańskich, spotkania prywatne z wiernymi, mieszanie się z tłumem w trakcie pielgrzymek, żarty i bezpośredniość w kontaktach z ludźmi. Poprzedni papieże starali się wyznaczyć wyraźną granicę pomiędzy głową Kościoła a wiernymi, Jan Paweł II zacierał jakiekolwiek bariery.

Choroba i śmierć


Jan Paweł II przez ostatnie lata swojego życia cierpiał na postępującą chorobę Parkinsona.

Zmarł 2 kwietnia 2005 o godzinie 21:37, w wigilię Święta Miłosierdzia Bożego, kilka minut po zakończeniu Apelu Jasnogórskiego, w pierwszą sobotę miesiąca, dwa dni przed świętem Zwiastowania NMP (dzień świętości życia, którego był orędownikiem), w 9665. dniu swojego pontyfikatu. Odszedł po dwóch dniach, podczas których nieustannie towarzyszyli mu wierni z całego świata, śledząc na bieżąco wiadomości dochodzące z Watykanu. Podkreśla się, że papież do ostatnich chwil był przytomny. Uczestniczył jeszcze we mszy, odprawianej już w liturgii ze Święta Bożego Miłosierdzia (wigilia), przyjmując Eucharystię i po raz drugi Sakrament Chorych. Umierał, tuż przed końcem mszy, trzymając za rękę swojego osobistego sekretarza, abpa Dziwisza, i wypowiedział słowo amen.


Encykliki Jana Pawła II


  1. Redemptor Hominis (tekst encykliki) – Jezus Chrystus – Odkupiciel człowieka – 4 marca 1979

  2. Dives in Misericordia (tekst encykliki) – Boże miłosierdzie – 30 listopada 1980

  3. Laborem Exercens (tekst encykliki) – O pracy ludzkiej – 14 września 1981

  4. Slavorum Apostoli (tekst encykliki) – Na 1100 rocznicę dzieła ewangelizacji Św. Cyryla i Metodego – 2 czerwca 1985

  5. Dominum et Vivificantem (tekst encykliki) – Duch Święty w życiu Kościoła i świata – 18 maja 1986

  6. Redemptoris Mater (tekst encykliki) – Błogosławiona Maryja Dziewica w życiu pielgrzymującego Kościoła – 25 marca 1987

  7. Sollicitudo Rei Socialis (tekst encykliki) – Społeczna troska – 30 grudnia 1987

  8. Redemptoris Missio (tekst encykliki) – O stałej aktualności posłania misyjnego – 7 grudnia 1990

  9. Centesimus Annus (tekst encykliki) – W stulecie encykliki Leona XIII Rerum Novarum1 maja 1991

  10. Veritatis Splendor (tekst encykliki) – Podstawowe problemy nauczania moralnego Kościoła – 6 sierpnia 1993

  11. Evangelium Vitae (tekst encykliki) – O wartości i nienaruszalności życia ludzkiego – 25 marca 1995

  12. Ut Unum Sint (tekst encykliki) – O działalności ekumenicznej – 25 maja 1995

  13. Fides et Ratio (tekst encykliki) – O relacjach między wiarą a rozumem – 14 września 1998

  14. Ecclesia De Eucharistia (tekst encykliki) – Eucharystia w życiu Kościoła – 17 kwietnia 2003

Adhortacje apostolskie


  1. Catechesi Tradendae – O katechizacji w naszych czasach – 1979

  2. Familiaris Consortio – O zadaniach rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym – 1981

  3. Redemptionis Donum – O konsekracji zakonnej w świetle tajemnicy odkupienia – 1984

  4. Reconciliatio et Paenitentia – O pojednaniu i pokucie w dzisiejszym posłannictwie Kościoła – 1984

  5. Christifideles Laici – O powołaniu i misji świeckich w Kościele i w świecie dwadzieścia lat po Soborze Watykańskim II – 1988

  6. Redemptoris Custos – O świętym Józefie i jego posłannictwie w życiu Chrystusa i Kościoła – 1989

  7. Pastores Dabo Vobis – O formacji kapłanów we współczesnym świecie – 1992

  8. Ecclesia in Africa – O Kościele w Afryce – 1995

  9. Vita Consecrata – O życiu konsekrowanym i jego misji w Kościele i w świecie – 1996

  10. Ecclesia in America – O Kościele w Ameryce – 1999

  11. Ecclesia in Asia – O Kościele w Azji 1999

  12. Ecclesia in Oceania – O Kościele w Oceanii – 2001

  13. Ecclesia in Europa – O Kościele w Europie 2003

  14. Pastores gregis – O biskupie, słudze Ewangelii Jezusa Chrystusa dla nadziei świata – 2003

Listy apostolskie


  • Mane nobiscum Domine (tekst listu) – z okazji Roku Eucharystii (X-2004 – X-2005) ogłoszony w październiku 2004 r.

Konstytucje apostolskie


  • Ut Sit – o powołaniu Prałatury Personalnej Świętego Krzyża i Opus Dei – 1982

  • Sacrae Disciplinae Leges – ogłoszona z okazji wprowadzenia nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego – 1983

  • Ex corde Ecclesiae – o uniwersytetach katolickich – 1990

  • Fidei Depositum – z okazji publikacji Katechizmu Kościoła Katolickiego 1992

  • Universi Dominici Gregis – o wakacie Stolicy Piotrowej – 1996

Podróże apostolskie we Włoszech (niektóre)


  • 29 października 1978 – Mentorella

  • 2022 maja 1985Mediolan

  • 810 maja 1993Sycylia

  • 5 września 2004 – Loreto

Podróże apostolskie do Polski


  • I pielgrzymka 210 czerwca 1979

  • II pielgrzymka 1623 czerwca 1983

  • III pielgrzymka 814 czerwca 1987

  • IV pielgrzymka 19 czerwca 1991,1320 sierpnia1991

  • V pielgrzymka 2022 maja 1995

  • VI pielgrzymka 31 maja10 czerwca 1997

  • VII pielgrzymka 517 czerwca 1999

  • VIII pielgrzymka 1619 sierpnia 2002

Zagraniczne podróże apostolskie


1979

  1. podróż apostolska 25 stycznia1 lutegoMeksyk, Dominikana, Bahamy

  2. podróż apostolska (I pielgrzymka do Polski) 210 czerwcaPolska

  3. podróż apostolska 29 września8 październikaIrlandia, USA

  4. podróż apostolska 2830 listopadaTurcja

1880

  1. podróż apostolska 212 majaZair, Kongo, Kenia, Ghana, Burkina Faso, Wybrzeże Kości Słoniowej

  2. podróż apostolska 30 maja2 czerwcaFrancja

  3. podróż apostolska 30 czerwca12 lipcaBrazylia

  4. podróż apostolska 1519 listopadaNiemcy

1981

  1. podróż apostolska 1627 lutegoPakistan, Filipiny, USA, Guam, Alaska

1982

  1. podróż apostolska 1219 lutegoNigeria, Benin, Gabon, Gwinea Równikowa

  2. podróż apostolska 1215 majaPortugalia

  3. podróż apostolska 28 maja2 czerwcaWielka Brytania

  4. podróż apostolska 1013 czerwcaBrazylia, Argentyna

  5. podróż apostolska 15 czerwcaSzwajcaria

  6. podróż apostolska 29 sierpniaSan Marino

  7. podróż apostolska 31 października9 listopadaHiszpania

1983

  1. podróż apostolska 210 marcaAmeryka Środkowa i Karaiby

  2. podróż apostolska (II pielgrzymka do Polski) 1623 czerwcaPolska

  3. podróż apostolska 1415 sierpniaFrancja

  4. podróż apostolska 1013 wrześniaAustria

1984

  1. podróż apostolska 212 majaAzja i wyspy Pacyfiku

  2. podróż apostolska 1217 czerwcaSzwajcaria

  3. podróż apostolska 921 wrześniaKanada

  4. podróż apostolska 1013 październikaHiszpania, Dominikana, Puerto Rico

1985

  1. podróż apostolska 26 stycznia6 lutegoWenezuela, Ekwador, Peru, Tobago

  2. podróż apostolska 1121 majaHolandia, Luksemburg, Belgia

  3. podróż apostolska 819 sierpniaTogo, Wybrzeże Kości Słoniowej, Kamerun, Republika Środkowoafrykańska, Zair, Kenia, Maroko

  4. podróż apostolska 8 wrześniaLiechtenstein

1986

  1. podróż apostolska 31 stycznia11 lutegoIndie

  2. podróż apostolska 18 lipcaKolumbia, Saint Lucia

  3. podróż apostolska 47 październikaFrancja

  4. podróż apostolska 18 listopada1 grudniaBangladesz, Singapur, Fidżi, Nowa Zelandia, Australia, Seszele

1987

  1. podróż apostolska 31 marca13 kwietniaUrugwaj, Chile, Argentyna

  2. podróż apostolska 30 kwietnia4 majaNiemcy

  3. podróż apostolska (III pielgrzymka do Polski) 814 czerwcaPolska

  4. podróż apostolska 1021 wrześniaStany Zjednoczone, Kanada

1988

  1. podróż apostolska 719 majaUrugwaj, Boliwia, Peru, Paragwaj

  2. podróż apostolska 2327 czerwcaAustria

  3. podróż apostolska 1019 wrześniaZimbabwe, Botswana, Lesotho, Suazi, Mozambik

  4. podróż apostolska 811 październikaFrancja

1989

  1. podróż apostolska 28 kwietnia6 majaMadagaskar, Réunion, Zambia, Malawi

  2. podróż apostolska 110 czerwcaNorwegia, Islandia, Finlandia, Dania, Szwecja

  3. podróż apostolska 1921 sierpniaSantiago de Compostela, Asturia

  4. podróż apostolska 616 październikaKorea Południowa, Indonezja, Mauritius

1990

  1. podróż apostolska 25 stycznia1 lutegoWyspy Zielonego Przylądka, Gwinea Bissau, Mali, Burkina Faso, Czad

  2. podróż apostolska 2122 kwietniaCzechosłowacja

  3. podróż apostolska 614 majaMeksyk, Curacao

  4. podróż apostolska 2527 majaMalta

  5. podróż apostolska 110 wrześniaTanzania, Burundi, Rwanda, Wybrzeże Kości Słoniowej

  6. podróż apostolska 1013 majaPortugalia

  7. podróż apostolska (IV pielgrzymka do Polski) 19 czerwcaPolska

  8. podróż apostolska (IV pielgrzymka do Polski) 1320 sierpniaPolska, Węgry

  9. podróż apostolska 1221 październikaBrazylia

1992

  1. podróż apostolska 1926 lutegoSenegal, Gambia, Gwinea

  2. podróż apostolska 410 czerwcaAngola, Sao Tome e Principe

  3. podróż apostolska 914 październikaDominikana

1993

  1. podróż apostolska 310 lutegoBenin, Uganda, Sudan

  2. podróż apostolska 25 kwietniaAlbania

  3. podróż apostolska 1217 czerwcaHiszpania

  4. podróż apostolska 916 sierpniaJamajka, Meksyk, Stany Zjednoczone

  5. podróż apostolska 410 wrześniaLitwa, Łotwa, Estonia

1994

  1. podróż apostolska 1011 wrześniaChorwacja

1995

  1. podróż apostolska 1121 czerwcaFilipiny, Papua-Nowa Gwinea, Australia, Sri Lanka

  2. podróż apostolska (V pielgrzymka do Polski) 2022 majaCzechy, Polska

  3. podróż apostolska 34 czerwcaBelgia

  4. podróż apostolska 30 czerwca3 lipcaSłowacja

  5. podróż apostolska 1420 wrześniaKamerun, RPA, Kenia

  6. podróż apostolska 49 październikaUSA

1996

  1. podróż apostolska 512 lutegoGwatemala, Nikaragua, Salwador, Wenezuela

  2. podróż apostolska 14 kwietniaTunezja

  3. podróż apostolska 1719 majaSłowenia

  4. podróż apostolska 2123 czerwcaNiemcy

  5. podróż apostolska 67 wrześniaWęgry

  6. podróż apostolska 1923 wrześniaFrancja

1997

  1. podróż apostolska 1213 kwietniaBośnia i Hercegowina

  2. podróż apostolska 2527 kwietniaCzechy

  3. podróż apostolska 1011 majaLiban

  4. podróż apostolska (VI pielgrzymka do Polski) 31 maja10 czerwcaPolska

  5. podróż apostolska 21- 24 sierpniaFrancja

  6. podróż apostolska 26 październikaBrazylia

1998

  1. podróż apostolska 2126 styczniaKuba

  2. podróż apostolska 2123 marcaNigeria

  3. podróż apostolska 1921 czerwcaAustria

  4. podróż apostolska 24 październikaChorwacja

1999

  1. podróż apostolska 2228 styczniaMeksyk i USA

  2. podróż apostolska 79 majaRumunia

  3. podróż apostolska (VII pielgrzymka do Polski) 517 czerwcaPolska

  4. podróż apostolska 19 wrześniaSłowenia

  5. podróż apostolska 59 listopadaIndie i Gruzja

2000

  1. podróż apostolska 2426 lutegoSynaj i Egipt

  2. podróż apostolska 2026 marcaZiemia Święta

  3. podróż apostolska 1213 majaFatima

2001

  1. podróż apostolska 49 majaGrecja, Syria, Malta

  2. podróż apostolska 2327 czerwcaUkraina

  3. podróż apostolska 2227 wrześniaKazachstan, Armenia

2002

  1. podróż apostolska 2226 majaAzerbejdżan, Bułgaria

  2. podróż apostolska 23 lipca2 sierpniaKanada, Ameryka Środkowa

  3. podróż apostolska (VIII pielgrzymka do Polski) 1619 sierpniaPolska

2003

  1. podróż apostolska 34 majaHiszpania

  2. podróż apostolska 59 czerwcaChorwacja

  3. podróż apostolska 22 czerwcaBośnia i Hercegowina

  4. podróż apostolska 1114 wrześniaSłowacja

2004

  1. podróż apostolska 56 czerwcaSzwajcaria

  2. podróż apostolska 1415 sierpniaFrancja (Lourdes)


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna