To se jim zamówiało



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona1/43
Data28.04.2016
Rozmiar0.96 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   43
ZAPIS
Do piyrwszi klasy za nami prziszły dwie pani nauczicielki. Nauczicielka Nogowo nóm powiedziała, że to sóm nauczicielki ze szkoły muzycznej a że se prziszły miyndzy nas podziwać, jak umiymy gdo śpiywać. Tak nas wywołały jednego po drugim a gdo se jim zamówioł, tak se go spytały, na jaki instrument by se chcioł nauczić. Janusz na skrzipce, Stasio na gitare, Włado na klawiyr. Dzieuchi z naszi klasy isto nie umiały moc śpiywać, bo nieskorzi do prziprawki z nami żodno nie chodziła. Jak prziszła raja na mie tak jo spuścił:

- Jadą, jadą dzieci drogą ...

To se jim zamówiało.

- A co jeszcze umiysz? - Spómnioł jo se na stare dobre czasy strowióne w jeslach. Napnył żiły na karku a spuścił:

- Pochodují vojáci, po silnici, po práci...

- Bardzo pięknie. I na co byś chciał grać?

Bez rozmyślanio jo odpowiedzioł, że na skrzipce. A to tymu, bo my dóma nic inszigo ni mieli a strasznie se mi podobało, jak mi nikiedy mama na nich grała do uszka. Skrzipce my mieli stare trzisztwierciówki, kiere mojimu ujcowi za wojny darowali Żidzio przed tym niż ich wywiyźli tam, zkiyl se uż nie wrócili. Ujec se na nich nigdy uczić nie zaczón. Zato mojóm mame musiały uczarować, aj choć musim prziznać, że od tej doby, co jo na nich kapke uż umioł wiyrzgać, mi nigdy nie chciała zagrać. Także z piyrwszi klasy polski szkoły podstawowej przi kościele, wedle kierej ciecze Łómnianka a chybie na nióm ciyń wielki kasztan, nas nawerbowali ku muzyce yny sztyróch synków. To znaczi, że Jabłónków ni mo ani jednóm muzykantke polski narodowości, kiero by była 63. rocznik.
PRZIPRAWKA
W czasie, kiedy syncy odłupowali ze ściany obrócónej ku piekarni eternit a chybali z nim do gałynzi wielkigo kasztana, z kierego se sypały zielóne jeżki, z nichż po rozłupniyniu wylóz kasztan w podobie zimowej strawy do leśnych zwiyrzónt, my sztyrzo nowopieczóni drugocy, kierzi se dziwajóm na piyrwszoków zwyrchu, szli po piyrwszi roz do muzycznej szkoły. Każdy z jednym ze swojich rodziców. Tam nas posadzili do ławek a powiedzieli nóm, że bedymy teraz chodzić rok do prziprawki. Wypłoszónymi oczami jo se dziwoł kole sebie a tak poznowoł dalszich muzykantów naszigo roczniku, kierzi to kajsi docióngnóm, albo też ni. Z tych co to kajsi docióngli tam byli Přemo a Oluś. Z tych, co se na to wykaszlali dość nieskoro, to był Jura, Roman, Zdeno, Miloš a dalszi. Czesko szkoła była aj na rozdziół od polski dobrze zasobióno muzykantkami. Były tam Renata, Marcela, Martina, Maruška, Dana a inszi. Wszecko klawiyr, huśle, gitara. Każdy wtorek z nutowym zeszitym a ołówkym my se schodzali w prziziymnej uczebnie muzycznej szkoły o drugi popołedniu.

Nauke nas ucziła piekno nauczicielka, kiero se nazywała Raszková. Wieczór se mi dokóńca aj o ni śniło. Tak jo jóm mioł rod. Ale to yny do tej doby, niż se mi dziynki tymu, żech eszcze nie umioł rozpoznać na zygarku, kiela je godzin, podarziło przijść o pół godziny nieskorzi. Wlóz jo do klasy a tam uż wszecy siedzieli za ławkami. Jo był z tego tak wywalóny, żech zostoł stoć z otewrzónóm gymbóm a ani jo nie pozdrowił. Piekno nauczicielka o wyglóndu Paniynki Maryje mie z krawalym okantowała:

- Jak to, že neumíš pozdravit a omluvit se, že jsi přišel tak pozdě!!?

Jo, uczyń polski szkoły ji nie rozumioł, co to po mie chce. Jak se możym omówić sóm dookoła sebie? Tak jo tam zostoł stoć z otewrzónóm gymbóm a ze strachym w oczach dali. Óna to z nerwami nie wydrżała, wyskocziła ze stołka a zaczła mie fackować. Jo se momentalnie rozryczoł a cały zbytek lekcyje jo musioł przestoć w kóncie na gańbie. Moji nowi spolużacy se mi po ukóńczyniu lekcyje śmioli a uczitelka kiejsi wzhledu Paniynki Maryje, teraz wszak nejwiynkszi torby pod słónkym mi powiedziała:

- Příště si takové chování odpusť.

Ślubowoł żech ji, że ja, ale stejnie mi fórt nie było jasne, czim jo se przewinił.



Godziny jo se naucził poznować. Z nauki jo se wszak do dómu wracoł czim dali, tym nieskorzi. Ni móg jo se nauczić nuty, tak żech zostowoł z kolegami fórt po szkole. Zbytek roku żech tóm uczitelke uż nie nawidzioł. Ale do piyrwszigo roczniku żech se stejnie przeszkroboł. I kdyż z odrzitymi uszami. Z polski szkoły był tyn szczynśliwy eszcze Janusz. Z czeski przeszli wszecy przedtym mianowani.

ZACZÓNTKI
A uż opadujóm dalszi kasztany. W hudebce piyrwszi rocznik, w szkole trzecio klasa. Praktycki gry na huśle mie zacznył uczić Jabłónkowski wirtuoz, brat dyrektora hudebki - Leon. Nejpiyrw nóm popisoł, jak se kiero czynść huśli nazywo. Potym nas ich naucził drżeć a nakóniec doszło ku tymu, żech se naucził drżeć smyczek a wyłudził jo na nich piyrwszi kwik. A pómału, ale fakt strasznie pómału se zaczinało grać nejpiyrw na wszeckich próznych jednotliwych strunach a postupnie se aj palcami zaczło struny prziciskać ku hmatniku. Na kóńcu szkolnego roku były piyrwszi przedehrawki, na kierych jo uż był schopny zagrać Halí belí, Ovčáci, Na ty louce, Pod naším okýnkem a dalszi pieśniczki, kiere ni miały wiynkszi tónowy rozsah, niż na jednej strunie w piyrwszi poloze. Dalszim rokym my uż mieli dwoje przedehrawki do roka. Jedne na półroczu, drugi na kóńcu roku. Tyn, kiery se chodził na nas dziwać yny na ty przedehrawki, tak móg widzieć, że rosnymy, jak grziby po deszczu. Też isto aj po muzykantski strónce my musieli iść kapke do przodku, bo etudy, kiere my dostowali zadane nacwiczić dóma, były coroz delszi. A za huślowym kluczym przibywało fórt wiyncej krziżków a beczek a nuty były coroz gynściejszi.
WYUKA
Wohlfart, Kayser, Mazas, Malat, Szewczyk a dalszi. Prziszło na mie obdobi, co mie to zaczinało przestować bawić. Syncy uż isto pióntym rokym stargowali ze ściany szkoły eternit, na kiery uż dosióngli yny my, bo do szóstej klasy se uż chodziło do inszi szkoły. Ale my muzykanci z nimi ni mógli dwa razy w tydniu drżeć partyje, bo na nas czakali w hudebce naszi naucziciele. Każdy dziyń ćwiczić podle nut mi uż lazło na nerwy, bo to nie śmiało być króci niż pół godziny. Snażił jo se naszim nadchynyć, że tego uż móm dość. Uż mie to nie bawi. Ale to jich wubec nie zajimało. Odgłoszować mie nie bedóm, bo jak żech na cosi roz zacznył, tak to musim docióngnyć aż do kóńca. A stejnie ni mogym nigdy wiedzieć, na co se mi to kiedy przido. Tak żech se musioł tropić dali. Do hudebki żech chodził z wielkóm niechyncióm. Też tak aj wyglóndało to grani. Z wykrzikym falešně !!! mi Leon złómoł uż drugi smyczec za moji hudebni kariery o głowe. Jo na nic nie czakoł, rozryczoł se, zbalił fidlatka a uciyk do chaupy. Dwa tydnie żech se mu tam nie ukozoł. Aż na to prziszła mama a pytała se mie czymu. Tak żech ji to wszecko hned wysypoł a óna szła z nim robić krawal. Tak se uż do kóńca roku chowoł Leon ku mie pieknieji a snażił se mie do granio wiyncej zachyncić, coż se mu aj podarziło.
KOLYNDA
Przed świyntami mi mama dała zeszit z kolyndami, kiere były rozpisane w nutach. A ty żech se musioł kromie etud a kónsków, kiere móm grać na przedehrawkach, do wilie nauczić. Jak my mieli ostrojóny strómek, tak żech to dóma zagroł. Mama na to, że to je piekne. Teraz to skocz zagrać starce na Staróm poszte a potym eszcze do pani Badurowej. Zpoczóntku jo se wzpiyroł, ale starce se to też strasznie podobało, aż se borok przi tym rozpłakała. Tak żech ji to musioł zagrać eszcze roz. Starzik z ujcym Brónkym też pocichu posłóchali a potym mi wszecy strasznie dziynkowali a dali mi po dziesiynć korón a można aj wiyncej. Starka mi poradziła, abych zaszeł zagrać aj do pani Byrtusowej a pana Byrtusa, kiery mioł drzewianóm noge a prawie tymu jo se go wdycki tak strasznie boł. A głównie tej nogi, jak jóm nikiedy na dworze luftowoł a ón przi tym był dóma. Ale ni mioł jo se też czego boć, bo byli obo ku mie strasznie szikowni a też jo dostoł od nich jakisi tyn grejcar. Pani Frankowa, kiero nas strasznie ni miała rada, bo każdóm chwilóm na nas wyleciała z mietłóm, że ji marasimy po siyni, albo, że robimy krawal pod jejimi oknami, aj choć óna sama narobiła eszcze wiynkszi, mie też zawołała do sebie a była ganc inszo przi tym strómku a w tej świóntecznej naladzie. Tak żech uż po sztworte groł Lulajże Jezuniu, Przybieżeli do Betlejem, Dzisiaj w Betlejem, Męndrcy świata, Cicha noc, Wśród nocnej ciszy a dalszi a dalszi kolyndy. A kapsa eszcze wiyncej zciynżkła u pani Badurowej, kiero uż osiym roków chodziła o bierłach, bo se kiejsi przi ceście do kościoła złómała noge a ta se i uż nigdy nie zgojiła.

Na kóniec kolyndowanio jo wdycki klepoł u ciotki Jewki, kiero też jak pani Badurowo uż roki bywała sama a prawie we Wilije miywała miano. Miała ganz biołe włosy a wdycki mówiła, że se strasznie boji śmierci. A teraz mogym na wszeckich tych ludzi, kierym jo wtedy groł uż yny wzpóminać a to yny w dobrym. Jak jo mioł iść grać na drugi rok, tak ni żebych se yny nie wzpiyroł, ale aj żech prziszeł na to, że u czim wiyncej ludzi bedym kolyndowoł, tym wiyncej se wykolyndujym. To znaczi, żech chodził aj tam, kaj mie żodyn nie posyłoł. Korónka przibywała ku korónce. Tu z kolyndowanio, tu ze śmiergusta, sem tam cosi dały aj ciotki. Aż jo se jednego czasu, a to uż mi było 11 roków, przigłosił ku ministrantóm.


OD CZYRWÓNEJ KU KRZIŻU

To uż zaczinało wynoszać prawidelniejszi przijmy. 2Kčs za msze, 50Kčs za pogrzyb, 10 Kčs za wiesieli. Na pogrzebie albo wiesielu nas nikiedy pogrzebowi albo wiesielowi obdarzili aj wiynkszim obnosym. Coż obczas cziniło aj 50 Kčs. Kromie ministrowanio jo chodził aj roz za tydziyń do pioniera. Roz se mi wydarziło, żech musioł iść o 13.00 na pogrzyb a o 15.00 nóm zaczinała pioniersko zbiórka. To znaczi, żech musioł iść do kościoła w pionierski koszuli a szatku, bo jo se go nie umioł sóm zawiónzać. Na to żech chynył ministrantski roucho a potym chodził po kościele albo kierchowie jak kómunista przewleczóny za świyntego. W tym roku żech aj popiyrwszi groł na dwóch masowiejszich akcyjach. Ta piyrwszo, to było jakisi kulaciejszi wyroczi VŘSR, na kierej my grali Podmoskevské večery a inszi narodni, wojenski a a budowatelski melodyje z Ruska. Na Wilije my zaś grali na pawlaczu w naszim katolickim kościele parafijalnym kolyndy. Jedno aj drugi w przibliżnie stejnym obsadzyniu jak nastrojami, tak aj muzykantami. Ale samo że pod inszimi dyrygentami. Także jo w dzieckich rokach lotoł podobnie, jak cituje we swoji wzpóminkowej ksiónżce jaroslaw Seifert od Chvalme pana Boha ku Proletáří všech zemí, spojte se!


SPOTKANI Z BIGBEATYM
Nikiere wikendy naszo polsko pioniersko drużina Rude Wiewiórki jeździła z czeskóm pionierskóm grupóm Čtyřlístek do Koszarzisk, kaj my społu strowili krasne chwile. Dopołednia były na programu wszelijaki branne gry, albo fuzbal, wolejbal, ping-pong a inszi turnaje. No a wieczór my do tej ósmej miywali dyskoteki, na kierych była dokóńca aj możmość zatańcować. Leciały wtedy sprawne hity, jako Mexiko, Malovaný džbánku, Nejsem gladiátor a tak podobnie. To był taki piyrwszi impuls ku tymu, aby mie chytła poularnio hudba. Tej jo ale ganz przepadnył o letnich feryjach miyndzy pióntóm a szóstóm klasóm. Jak naszo pioniersko wedouco na taborze we Wyndryni smykała ze sebóm wszyndzi radio. A roz u wody tam z niego zaczła wychodzać nejkrasniejszo melodyja, jakóm jo do wtedy mioł możność słyszeć. Było to Sugar Baby Love od skupiny Rubettes. Wedouco se nazywała Danka a była ganz gupio do hippies. Robiła nóm perfektni dyskoteki a o każdej skupinie nóm wdycki cosi opowiadała. Tak żech poznoł Beatles, Nazareth, Sweet, Deep Purple, Uriah Heep, Led Zeppelin a kupa dalszich.

Jak żech se wrócił z tabora nabity nowymi wiadómościami o rockowej muzyce, tak żech se hned z tym pochwolił swojim znómym. Przekwapiło mie na wietszinie z nich, że óni uż o tej oblasti muzyki przeważnie wiedzieli o moc wiyncej. Głównie Wiluś, kierego starszi brat mioł skoro wszecki wyszi mianowane skupiny na barewnych plagatach. A ty mioł przilepióne na ścianie. Wszak kóńcym feryj aj w mojim pokoju nie było widzieć gołej ściany i przez wielki hadki z ojcami. A w tych włosatych straszidłach, co smykajóm ty szyroki galaciska, że sie jim ty nogawice do sebie zaplyntujóm óni nie widzieli nic inszigo, niż chuliganów.

Nejkrasniejszi letni zażitek były Wianki przi Olzie, na kierych jo móg być do 21.00. Stoli my przed Bidonami jak wyjewióni a widzieli my w nich tych nejwiynkszich bogów.

- Kurnik, taki włosy jako tyn Stasio bych chcioł roz mieć.

To uż było cosi. A od tych dob zaczły taki a jim podobne problemy.
JEDYNIE ROCK
Feryje uż downo skóncziły, ale Sugar Baby Love było w radiu fórt nejwiyncej słychać. W tym roku aj u nas zaczła być popularnio nowo szwedsko skupina ABBA. Pieśniczki Hany Hany, Waterloo, Dancing Queen, Mammamija a jim podobne nas doprowodzały na wigilijkach szkolnych przi tańcowaniu, albo na pionierskich dyskotekach, kierych przibywało. Zaczinali my se uż aj wiyncej dziwać po dzieuchach a taki dyskoteki, to była nejlepszo przileżitość ku tymu, aby my se na nich yny nie dziwali. Abnormalnie nakażóny bigbeatym, żech se pómału zacznył stydzieć za to, że chodzim do hudebki na huśle a wdycki jak mi z nimi trzabyło iść, tak żech se dowoł pozor, aby mie s nimi żodyn nie widzioł, a gkównie ni ta dzieucha, przed kieróm żech wdycki czyrwiynioł.

Ivan, Přemo, Oluś, Jura, Roman a Olin założili rokowóm kapele Bonako (bordel na kolečkách). Grali repertoar Deep Purple, Zeppelinów, Uriaszów, Santane. Prostě hardrock. Ivan, Přemo a Oluś zostali tej muzyce wierni do dzisiejszka. No a mie fórt smoliły ty huśle, kiere bych uż nejraczi nigdy nie widzioł. Ale dóma to było fórt dookoła:

- Jak żeś to uż roz zacznył, tak tóm szkołe musisz dorobić do kóńca.

Tak żech se uż ni móg, i przes to żech prubieżnie cwicził pół godziny dziynnie, doczkać, aż wyndym ze szkoły. A potym szup huśle pod łóżko a pokój od nich aż do śmierci.


ZAPÓMNIANE HUŚLE
Leżóm smutne huśle pod łóżkym. A jo każdy wieczór na to łóżko lygóm, bo´ch je dobity jak pies. A potym z niego rano wczas stowóm, oblykóm se do mónterek a na kole jeździm na swojóm piyrwszóm brygade w żiwocie, za kieróm dostanym jakisi pyniyze. Cały miesiónc my drzili na szkółce Pod Pannami a sztyrnoście dni po brygadzie, tj. w pióntek przed Gorolskim Świyntym, my dostali wypłate. Cosi żech se dołożił z pyniyz, kiere mi zbyły od ministrowanio, a po Gorolu siednył z ojcami na cug a rozjechali my se do Ostrawy kupić nowy gramofón. Jak żech był jego majitelym, tak mie nic inszigo nie zajimało, yny zganiać deski. U nas w tóm dobie strasznie lecioł teraz uż niebogi Jura Schellinger. Też isto jedyny w Jabłónkowie móm całóm jego discografie. Elpíčka od Báječní muži aż po Nám se líbí a single od Dělám Hůů po Zemětřesení, kiere uż za niego naśpiywoł Jiří Hop. Eszcze dzisio mogym powiedzieć, że to była pro mie nejlepszo czesko muzyka. Šípková Růženka, i kdyż muzyka przebrano od Purplów, zaś je nejpiekniejszo pieśniczka, a to isto tymu, że jóm człowiek objewił w tych nejkrasniejszich rokach.

Każdóm chwile my mieli u Pika mejdany przi magnetofonie, winie a babach. U pieśniczek skupiny Smokie my cucali wino, kurzili, tańcowali, śmioli se, mówili, przekrzikowali se, mieli se radzi a inszi wiecy.

Tonio Paduch zaś roz przismycził z internatu nahrawki od nowie wznikłej skupiny Katapult, kiero za krótkóm dobe wydała swoje piyrwszi elpíčko. Drugi LP jo se kupił po spartakiadzie, na kierej my z naszigo ucziliszczo cwiczili w Pradze swazarmowskóm skladbe. Katapult groł skoro wszyndzi. W każdym baru, prodejnie a z każdego radia. Po spartakiadzie jo objewił aj miyndzy inszimi dalszóm nowóm deske od Olympicu - Prázdniny na zemi. Chwile przed tym objewym se przetargło kamaradski pouto miyndzy mnóm a Pikym, coż było nasledkym tego, że ón se naszeł babe a zacznył z nióm nawszczewować putyke. Doł jo se do kupy z Petrym, u kierego jo uż kiejsi pore razy nagrowoł anglicki dobre grupy a też aj z Aniołym. A tak zaczło nowe obdobi w mojim żiwocie. Obdobi piyrwszich a dalszich czepowanych piw.
ODPRUSZÓNE HUŚLE
Kromie tego, że my o tych feryjach jeździli po prziległych dziedzinach na bicyklach za piwym, bo nas tam aspóń żodyn nie znoł, tak my ścigali aj inszi wiecy. Głównym tematym naszich rozmów była wszak samozrzejmie muzyka. Kromie tego Peter a Anioł umieli cosi zabrzinczeć na gitare, a to było piekne. Przeważnie grali tyn Katapult a Olympic. Sem tam aj cosi pieknego a mie nieznómego, bo to było starszi.

Przed naszóm chaupóm na teraz uż niebogi ulicy Rudej Armady my wdycki wieczór growali bedminton. Siostra wtedy też chodzywała do hudebki na gitare, tak żech ji jóm wdycki zebroł na schódki przed chaupe a syncy o pauzach wygrowali.

Nikiedy nas aj napadło zebrać rukzaki, nałożić ich spacakami, piwami a żwarami a potym wyrazić do kopców. Bez gitary to ale nie szło. A to był dziepro bengal. Eszcze nóm nie było ani siedymnost a uż nałotani jak děla my śpiywali z nadszenim:

- My jsme staří somráci, my vyserem se na práci a půjdem do ulic.

Prubieżnie mi dóma dowała siostra lekce na gitare. Naucził jo se nejpiyrw pore akordów, potym jo se obstaroł zeszit a zganioł do niego pieśniczki. Piyrwszi były Nad chajdou, Červená řeka, Svobodárna,Vojín XY, Hlupák váhá a New Orleans. Żodnymu jo se z tym nie swierzowoł. Aż my zaś roz szli na czunder. Jak uż groł po Petrovi Anioł asi podziesiónte Hlupáka, tak żech go popytoł, aż mi pojczo gitare.

- A na co? Gdo to zaś mo posłóchać, to twoje brzinczyni?

Pomyśloł jo se:

- No dobrye, ty szaszku bez rytmu !!!

Jak jóm wszak odłożił nieskorzi na trowe, tak żech jóm zdrapił a zagroł Vode a Ptaków od Olympicu. Obo zostali nejpiyrw siedzieć z odewrzónymi gymbami a dłógo nic nie mówili. Jak my uż śpiywali przi ogniu Slzy tvý mámy, Šípkowá Růženka, Holubí dům a dalszi citówki, doszło nóm wszeckim, że tyn świat je stejnie strasznie krasny a muzyka je jego nieodmyślitelnóm souczastióm. Wtedy se aj zrodził napad założić skupine.

Hned na drugi dziyń se aj tak stało. Jo wycióngnył zpod łóżka po dwóch rokach abnormalnie zapruszóny futral, doczista jo go opucowoł od cyntimeter grubego prochowego kożucha a ze slawnostnim pocitym żech go otworził. Struny były nacióngniónte. Starcziło yny doladzić a namazać kalafónióm smyczek. Zkusił jo se Fibichowóm Sonatine, co jo groł ostatni roz na przedehrawkach. Jak jo był dziepro przijymnie przekwapióny ze zjiszczynio, żech to eszcze ganc nie zapómnioł.

U Anioła my chcieli zladzić do kupy gitare, basgitare a ty huśle, ale były z tym straszne problemy. Gitare z huślami my jakż takż zesztelowali. Ale tóm base ni a ni. A tak był z naszigo experymentu yny jedyn wielki bordel. Rozeszli my se z tym, że podrugi to beje lepszi. Yny że ku tymu uż nigdy nie doszło, bo Anioła my w tyn dziyń z Petrym wyszkyrkli ze gry. Samozrzejmie ale, że yny jako muzykanta..
BECZKI
Zaczli my prawidelnie trenować. Nejpiyrw u nas dóma, ale jak my se rozrostli o jednego czlena zwanego Kocur, tak my sie przekludzili na Gorolplac do Sztadwaldu. Wczelorsko buda, kiero była całym rokym otworzóno nóm słóżiła przez jesiyń, zime, wiosne lato a kónsek babigo lata za zkuszebne a nahrávací studio. Zkuszke my wdycki zaczinali New Orleansym. Potym nasdledowały dalszi pieśniczki, jako Vojín XY, Hlupák váhá, Osmý den, Jásná zpráva, Slzy tvý mámy, Holubí dům, Šípková Růżenka, Kytky, Hotel Kalifornia, Anděl, Yesterday, Michele, Nebe nad hlavou, Snad jsem to zavinil já, Povídej a kupa dalszich hitów. Aranżma było ganz jednoduchi. Gitary grały przibliżnie to same a głównóm melodyje jo odegroł wdycki na huśle. Tak samo my to robili aj z lidówkami. A stejnie to było šou, jak my spuścili A ja sám, A já sú synek, Beskyde, To ta Heľpa a pokraczowali my dali. Grali my to z wielkóm werwóm. Na jesiyń my se tak akurat starczili rozjechać a uż tu była drsno zima. Świyczka pełniła funkcyj otopu a zarówno aj oświetlynio. Petrowi, jak śpiywoł, szła od łepu para. No a nóm przi mówiyniu a głównie przi śmiychu, kierego nigdy nie chybiało. Sem tam se aj stało, że nasze wrzani przicióngło jakigosi nawszczewnika, przeważnie na ceście z Ameryki albo idóncego do Ameryki. Roz dokóńca aj po budzie lotały kamiynie. Nas to ale nie odradziło. Podarziło se nóm tuz przezimować a uż tu była wiosna. Ociepliło se, przibyło światła. Tym padym my uszanowali na świyczkach.

A potym uż prziszła matura. Także chwilke pauza. A jak uż mioł człowiek zkoušky z dospělosti za sebóm, tak my zahajili beczkowe obdobi. Gitarista Kocur tam na nich wszak z nami nie chodził, bo se nie chcioł miyszać do inszi partyje. Beczkowe obdobi, to był wubec wrchol naszi doczasnej kariery. Kolem sebie nikiedy wiyncej niż tricet nawalónych posluchaczów a my jim ni mógli poskytnyć nic inszigo, niż fórt dookoła jedyn a tyn sóm repertoar. A wszecy byli stejnie spokojni a wyli jak turzi. Udajnie my z tymi beczkami, co se uskuteczniowały na scenie Pastuszce wzbudzowali aj werzejne pogorszyni. Mieli to dokóńca podchycóne aj policajci. Były rzeczi, że tam nalywómy synkóm, co eszcze ni majóm osiymnost roków a obłapujymy tam dzieuchi, kiere sóm wszecki pozewlykane do pasu, coż na nikiere wyjimki prowda nie była.

Roz jo w kocowinie po ranu słożił Pastuszackóm hymne, kieróm my potym śpiywali na nápěw Hej Jude od Beatlesów:
Pivo, to je náš lék

Ráno vstanu, uż na mě čeká

Já vím, není ho tak moc

Je ho pouze řeka

Pivo je náš sen
Ni móg jo wtedy wubec tuszić, że to beje mój piyrwszi text. Doszło jednego dnia wszak ku tymu, że my se go w kocowinie po ranu na Pastuszce mógli zaśpiywać ostatni roz. Dalszi beczki se z tómteż hymnóm uskuteczniowały w Pustinie, kaj na nas uż żodyn z rozumnych dospělaków ni mioł. W lecie my se sem tam zeszli z Petrym a gitarystóm kocurym we Sztadwaldu. Na jesiyń to uż wszak było czim dali, tym smutniejszi. Dostali my z Kocurym powolawaki prawie w dobie, jak Progress wydoł na singlu Muž, který se podobá odvrácené straně měsíce. Jak my grali przed wczelorskóm budóm ostatni sztwortek przed nastupym na základní vojenskou službu v délce trvání 24 měsíců obo do Hradce Králové Kdepak jen ty kytky jsou, tak my mieli wszecy łzy w oczach. Wiedzieli my, że to uż nigdy nie beje. Ta kapitola uż pro nas skóncziła. Opona we Sztadwaldu se za nami zacióngła a uż se nigdy nie odewrze. Snad kiedysi po wojnie, ale to uż beje cosi inszigo.
PTAKOPYSK ŚPIYWAWY
Na wojnie było piyrwszi setkani z muzykóm przi powelu:

- Pohov, volno zpívat… Okolo Hradce… raz dva tři čtyři… levá dva!

Drugóm pieśniczke, co my se musieli nauczić, tak nazywali Přes spáleniště.

Tóm my musieli śpiywać aj na přísaze, ale ku tymu nie doszło, bo mie przedczasnie przewelili do Kuchyně u Malacek, kaj jo cały miesiónc absolwowoł kurs parawycwiku. Tam my to sice po wycwikowej strónce mieli o moc twardszi, niż przijimacz, ale zato o sobotach a niedzielach było blizko ku gitarze. Byli tam na rocie dwo Cygóni a ci grali tak, jak se na czornóm barwe patrzi. W rzadach budoucích paraganów naszego roczniku był aj Ľubo Širota z Prešova, kiery i gdyż był bioły, tak udajnie wyrostoł z Cygónami a naucził nas perfektni pieśniczki w jejich jynzyku. Także w sobote przi łacnym burczaku, albo winowicy prziniesiónej z dziedziny przez płot, my robili naszim instruktoróm szou aż kajsi do północy. Pieśniczki typu Androverdan, Emo a O poštaris były na piyrwszim miejscu listopadowego żebrziczku kursu młodych padaczkarzów.

Po absolwowaniu zeskoków nas posłali każdego ku materzskimu utwaru a tam nas nie czakało nic inszigo niż zaměstnání a rajony do weczerki. Także na grani nie zbywało czasu. Aż roz, a było to 6.marca 83 roku my se dwo Tomaszowie a jedyn Miro dostali na wychazke a nawalili se jak děla, bo było czymu. Przi ceście na rote my na buzeraku wyli Somraków a tu nas kdosi osłowił.

- Já vám dám vysrat se na práci. Dejte mi vojenské knížky !!!

Z hruzóm my zjiścili, że to je deveťák. Miyndzy mnóm a Mirym był Tomáš Válek, kiery jak my go puścili z duwodu uwolnić se rynce, by my mógli ty dokumenty dołować z kapsy, klesnył bezwładnie ku ziymi.

- Odveďte ho na rotu, žádné blbosti a ráno se mi hlaste na deveťárně.

Całóm niedziele my mykali na buzeraku jak magorzi a w pyndziałek uż było hlaszeni u mojigo naczelnika.

- Co jste to vlastně zpívali?

- Ale, však to znáte, Somráky

- Jo, hovadiny, na to tě užije! To vás nemohla napadnout nějaká jiná?!

Za patnost minut se mie doł zawołać do kanclu a prawi mi:

- Tak Tománku, tady máš zpěvník Pětadvacet do pochodu a dřív, než se ty všechny písníčky nenaučíš, tak nedostaneš vycházku. To abys věděl, co máš podruhé zpívat, když se ocitneš navalený na buzeráku.

Cosi jo uż z tego zpěvníka owladoł. Cosi jo se ucził o każdej wolnej chwilce albo po weczerce na hajzlu. A we sztwortek jo prziszeł za naczelnikym do kanclu.

- Náčelníku, já bych měl na vás prosbu.

- Jakou?

- Mohl bych dostat vycházku?

- A cos uż zapomněl, na čem jsme se domluvili?

- Ne, právě że nezapomněl

- A to uż jako umíš?

- No, můżeme to vyzkoušet

- Tak mi dej zpěvník.

Chwile w nim listowoł, aż se wybroł Pětadvacet kamarádů.

Odśpiywoł jo mu to całe. Eszcze jo musioł przidać Přes spáleniště a było to w suchu.

- Tomanek, co mám s tebou dělat?

- No, pustit mě na tu vycházku.

- Tak dobře, ale uż żádné hovadiny!



PŘES SPÁLENIŠTĚ
Przed mazakami jo se zminił, że umiym kapke grać na huśle. Mój stary pies vojín Vlk a wypłoszóny szpagi četař absolvent Matejíček dali dokupy dwie gitary a grali cosi we stylu country, folku a trampski písně. Jak jo dostoł piyrwszi opuszczak, tak żech mioł od starych przikaz, że se nie śmiym zpatki bez huśli wracać. A mie na tóm wojne tak cióngło, żech ich posłóchnył. Hned na drugi dziyń po PŠM mie wszecy obkliczili kolem kasliku a musioł jo im grać. No to była hrůza. Narobił jo se z tym yny ostudy. Ale postupnie, jak jo se z tymi gitarystami zegrowoł, tak mi to zaczło iść. Było wszak widzieć, że sóm o moc wiyncej w przodku podle muzyki, kieróm my grali z Petrym a z Kocurym. A też na mie kładli wiynkszi naroki. Kromie trzóch pieśniczek, kiere my prziprawowali na diwizni koło ASUTu, jo se naucził pore country instrumentalek, jako trzeba Fuggy albo Suzanne. To uż był pro mie kapke skok do przodku. Na ASUT jo se ale nie dostoł, bo prziszeł dálnopis aż z Přerova:

Uvolněte jednoho vojáka základní služby se specializaci ČVO 407 ošetřovatel padáku na výpomoc po dobu jednoho měsíce.

Naczelnik powiedzioł:

- Tománku, jsi nejmladší, děláš průsery, tak půjdeš na bržďáky.

Vyhnanství v Přerově se z jednego przecióngło na trzi miesiónce. To znaczi, żech od apryla do zaczóntku siódmego miesiónca na huśle ani nie sióngnył. Ale żech tam aspóń cosi pochycił na gitare. A to dokóńca aj w ruszczinie. Był to song o wytahu. W originale Lift, Lift - slożnaja maszina. Jak żech se wrócił do Hradce, tak obo czlenowie naszigo experymentu byli miyndzy sebóm powadzóni. O graniu s nimi uż nie było ani słychu, tak jo se na padaczkarnie biehem lotanio tropił z huślami sóm. Aż tu chwałabogu prziszła piyrwszo dowolenka, biehem kierej jo se konecznie z Petrym móg zagrać na wrcholku jednego z naszich kopców beskidskich zwanego Nowina dosłowa nadrzóne instrumentalki we stylu country a przedwiyść se z dalszimi kónskami czi uż na huśle, albo na gitare. Ón też nie zahaloł a pochwolił se z pore nowymi wiecami. A tak my se pómału zaczli zeznómować z porťackóm muzykóm. Przed kóńcym łorlapu my usporzadali wzpóminkowe szou Na Pastuszce, ale uż w miynszim słożyniu, także yny u kibla piwa a jakisi tej gorzołki. A potym zpatki do pakárny z vědomím, że do roka a do dnia beje zy mie zaś człowiek.
WOJNA - II. CYKLUS LŠU
Vojín Vlk a četař absolvent Matějíček uż byli w cywilu.. Ale wyskytła se nowo możność produkowanio muzyki. Brylaty meteorkarz vojín Balcar, zvaný O´nore de Balcar, se prziwióz gitare. Był to zażrany pionyrski vedoucí odchowany na trampskich pieśniczkach. Także było co makać. Na veřejnosti my z tym sice nigdzi nie wylazowali, ale zato my se wydrzili na szłósznóm úroveň a przi tym nóm przijymnie uciekoł rok. Nasz repertoar tworziły pieśniczki o tych nazwach Tvůj čas, Blues Folsomské vesnice, Rovnou, Toulavej, Krinolína, Kingstontown, Stíny na prérii, Bessie, Carriboo, Ascalona, Loď John B, Krutá válka, Rosa, Tulácký blues, Růže z Texasu, Oranżový express, Little Big Horn, Vlak 0.05, Stovky vlaků, Frankie Dlouhán, Dál, dál, Poraněný koleno, Chajda drnová, Velrybářská výprava, Mississipi blues, Tramp, Dokuď tráva bude růst, Drak od bílé skály, Já odcházím, Mrtvej vlak, Hobo, Hlídej lásku, Tak už mi má holka mává, Hej kočí, Mám svý děvče mám, Ročník 47, 17 dnů a eszcze można jakisi instrumentalki.

Także podle cywilu repertuar znacznie obsahlejszi a interpretacznie daleko na wyszszi urowni. O´nore był główny zpěvák przi doprowodu swoji gitary, no a jo go podbarwowoł a obczas miyndzy slokami chynył sólo. Aj wokalowo spolupráce zaczła mieć swojóm úroveň.


WALECZNO TWORBA
Kromie granio jo napełniowoł swój wolny czas czitanim literatury, kieróm mi przeważnie doporuczowoł spolubojownik Miro. S nim my se po całe dwa roki aż na wyjimki nie rozłónczili. Społu my aj filozofowali na wychazkach u piwa, kierych było czim dali, tym wiyncej. A tam my uważowali o naszi budoucnosti, smyslu żiwota, wzniku świata, nabożenskim smyšlení a wubec o całym tym hemżyniu, kiere je schopne ludzki rozum pojnónć. Ón mie wdycki oslniowoł swojimi pesimistyckimi wyjimecznie zajimawymi nazorami na świat. Nejwiyncej mie wszak okouzliły jego básně. Ty mie też inspirowały ku tymu,żech roz po flamu w kocowinie słożił swojóm piyrwszóm pieśniczke, kiero se nas bezprostrzednie tykała. A to była Balada o PVS Štábní čety. Za nióm prziszła dalszo pieśniczka prociwalecznego charakteru Atomová Karkulka. Potym pore básníček na stejne téma Kariéra v zeleném, Výčitky, Služba CH, Naší lidé.

Konecznie prziszła dłógo oczekiwano drugo a ostatnio dowolenka. Każdodziynne nawszczewy na bazynie mie prziwiydły ku napisaniu trzeci pieśniczki Nádrž snů. Były to wubec nejkrasniejszi dni během wojny. Przez dziyń na bazynie, wieczór u gitary w Ameryce a tam żech był przeważnie strzedym pozorności. No a w nocy z mojóm tehdejszóm laskóm, kiero miała też synka na wojnie. Dowolenka uciykła, jak woda kóńcym srpna z bazynu. Zpatki do pakárny, ale uż bez huśli. A jako, że to uż ku kóńcu wojny każdymu drugimu w uwozowkach jebie, tak to same to robiło aj zy mnóm a odbijało se to na tej oto tworbie. Pieśniczki Pomatené blues a Cug swobody. Básnički Svědek aparát, Poslední pozdrav, Katapult a Plno listí.

Też były aj piyrwszi prózy: Beskidzki postrach a Chaos.

Aż jak my byli za branóm, tak jo słożił básničke, kieróm uż zarzadzim do powalecznej tworby. Ta se nazywo Nikdy!


REKLAMA
W sobote po nawratu z pakárny nigdzi nie była żodno akce. Awszak popołedniu jo potkoł Koze, kiery mie pozwoł, aż przijdym do jejich garaże. Powolańcy tam pry stawiajóm beczke. Nie wiedzioł jo sice kiero garaż to przesnie je, ale poznoł jo jóm uż z daleka. Ojscane mury, pootewrzóne dwiyrze a z nich se wykulowoł kurz jak z kumina werkowego a nieobadany krawal. Jedynie toto może być Kozowo garaż!

A była. Ludzi w ni było kolem dwaceci. Na uwod jo musioł wypić piwo z małego krygliczka, w kierym se kiejsi przedowało mini piwo. Cukrárenski to wyrobek z želé. Dziepro potym mi dali krygel ze słowami:

- Pij, kiela starczisz!

Było dobrze. Samozrzejmie głównym tematym rozhoworów była wojna. My co prziszli, straszili tych co pujdóm poniedzieli. Potym se stocziła debata na muzyke, kiero nas fórt doprowodzała przi debacie a wychodzała z reproduktoru Kozowego magicza. Nie chybiała ani gitara, na kieróm mie nejwiyncej zaujnyła gra Libora a Janka. Jo ich w tej dobie eszcze ani porzóndnie nie znoł. Byli to folkowi nadszency a w jejich repertoáru głównie figurowoł Nohavica, Plíhal, Pepa Nos a dalszi, o kierych jo tak akurat słyszoł na wojnie. Okamżicie jo na tóm muzyke zabroł. Písnički jako Když mě brali za vojáka, Generál Vindišgrétz, Krabička cigaret, Vodíková puma, Disko, Je jaká je, Drupi-Zagorová tam znali wszecy. Teda wietszina partyje. A jo był z tego ťulpas. To żech zaś prziszeł na wojnie o jakisi tyn przehled. W rocku sice ni, bo przi polskim telewiznim wysyłaniu jo se go yny zdokonalił, ale w pasiwni spotrzebie folku najisto ja. Też jo im ale hned na to musioł ukozać, że mi ta stróna muzyki nima ganz cudzo a spuścił jo na gitare dotychczas wymyślóne pakárny. Wszimnył jo se, że to wszecy żeróm, tak żech jim aj zacznył recytować basniczki. Po nich uż yny kołowoł zeszit z mojimi fotkami z wojny. Zrobił jo prostě dvouletej základní službě takóm reklame, że se rekruci uż yny z nieciyrpliwościóm dziwali po zygarku z przanim: - Uż aby my tam byli!!

Ludzi w garażi przibywało, dymu też. Gdosi nas tam narachowoł sztyrycet. Chodzili my se strzidać na pole. Głównie za kyslikym a babami. Ku tańcu wygrowało prawie niebogigo Schellingera Hrrr na ně!!! Jak do garaże wtargła Kozowo mama a zaczła krziczeć:

- Jezus Maryja syncy, dyć Ivan z Pepóm uż downo spióm a wy tu robicie bordel, jak kdybyście dziepro zaczinali. Ale już szmarujcie ku chaupie!

Nawalóny młody Pitkin ji na to o moc hrubieji odpowiedzioł:

- Drž hubu!

A potym my se zaczli pómału tamstyl wytracać. Aż tak bufeťácki jo mioł úvod do civilu.
ZBYTEK ROKU 84
Piyrwszi tydnie my sem tam cosi zagrali z Petrym u nas w piwnicy. Repertuar głównie stary, ale też my do niego przibiyrali nowe pieśniczki. Głównym zdrojym inspirace była kazeta Oheň z dříví eukalyptu od Zelenačów a pieśniczki Wabigo Daňka. Z Kocurym my se uż z nastrojami nie zeszli nigdy. Też se nóm we dwójke jaksi miyni darziło. Mieli my ale pocit, że by nas Kocur stejnie z biydy nie wyrwoł. Rozhodnył jo se, że bedym chladać jakisi rzeszeni. Też roz, a uż to było w dziesióntym miesióncu, my nakupili jakisi to wino a szli zawzpóminać Na Pastuszke. Sice uż yny sztwiercina starej gardy, bo zbytek był na wojnie, ale zato to było krasne. Zaś se śpiywało lidowki, Olympiki, Katapulty, Přízemí od Genů - prostě stary repertuar z Petrym. Też se mi ale darziło krasnie chytać na huśle ku pieśniczkóm Janka a Libora. To mie fakt chytło, tak jo se rozhodnył, że to nie beje marne zagrać se z nimi czynścieji. Na kóniec żech na Pastuszce ze słowami: - Závěr patří mistrům zaexcelowoł ze swojimi pieśniczkami, ku kierym przibyły dalszi trzi a to Třinec, Pod Jabłónkowskimi, a Těžká ztráta.

Na Mikołajówce w PZKO mie osłowił Šmudla, kiery je o siedym roków starszi a doł mi návrh, że by to zy mnóm zkusił na gitare. Też pry cosi skłodo no a o mie słyszoł, żepry móm dobre texty. Jako podminke żech mu ale ułożił, że beje z nami groł aj Peter. Wtedy żech na piyrwszi a ostatní zkuszce w tym słożyniu mioł możność zeznómić se z bluegrassym, ale strasznie chaotycki zagranym. Ku dalszi zkuszce uż nie doszło.

Przibyły nowe pieśniczki. Prajzfolklór, Tragedium Colleum a básníčka Tuzér. Zażili my dwie romantycki noce na Nowinie we słożyniu jo, Peter, Janek a Libor. Samozrzejmie bez gitar a huśli by to nie szło. Ani bez szwajsowanego czucza. W nocy my przi baterce pod gołym niebym a na nim rozsypanymi gwiozdami czitali Komenskigo Labyrint světa a ráj srdce. Przez dziyń se spało. To był moc mysticki tah.

Przed świyntami mie też o dobrych siedym roków starszi bliźniocy Szpyrcowie prebywajóncy wiyncej w PZKO niż dóma, nawerbowali, abych z nimi zkusił naprubować na wigilijke 5 kolynd. Jasne żech nie odmówił. Lulajże jezuniu, Przybieżeli do Betlejem, Cicha noc, Dzisiaj w Betlejem a Wśród nocnej ciszy my na dwoje skrzipce, gitare, klawiyr a fletne naćwiczili tak pieknie, że jak do tego mały Janusz zacznył śpiywać, tak ludzie świóntecznie nastrojóni mieli aż łzy w oczach. Tak my musieli jeszcze przidać zaś jednóm z tych samych, co my uż grali. Potym se młodzi zeszli nawyrchu. Gitarista Roman spuścił rock´n´rolly, jo se przidoł na huśle, Szpyrcowie se nie chytli a było szou jak cyp. Żeby z Romanym? Zatym jo se z huślami z żodnym tak nie rozumioł, jak s nim. Też ale uż ku tymu planu nie doszło.

Datum 31.12.84. Po odpołedni szichcie błóndzim od 23.00 do 24.00 po Nowinie a ni mogym nónść w tej wielki fujawicy chate. Naroz żech widzioł jakisi światło. Zaśnieżóny strómek, na nim świyczki a kolem niego trampi, kierzi stojóm a czakajóm na Nowy rok.

- Gdo tam?! - zaźniała otazka a baterka mi zaświyciła do oczi.

- Partyzan!

- Aaa! Toman!! Kaj se tu bieresz?!

Wyświetlił żech jim, żech był domówióny z Jankym, Liborym, Kajóm a Dankym na Blizzardu, ale tam żech nie doszeł. Nasledowoł wystrzel šampáňa, Vlajka, wszecko nejlepszi do Nowego roku, za chwile setkani z nocleżnikami Blizzardu, pozwani na Fox Hull, kaj my se zdrżeli do drugi. Podarziło se mi tam z doczasnóm tworbóm na sebie welice upoutać pozorność trampów, kierzi nie byli yny z Góralie. Także krasny wstup do Nowego roku, od kierego jo czakoł eszcze cosi krasniejszigo.
DO LATA
W zimie po nowym roku żech był pore razyna Nowinie z osadóm Fox Hill. Pokażde jo tam mioł ze sebóm huśle. Szmudla wypalowoł na gitare Jackův smích, Když jsem byl chlapec malej, Můj děda bejval blázen a podobne odrhowaczki. A jo do tego zmatku improwizowoł country fiddle. Dało by se to klasyfikować na taki mini country bal. Z Petrym my uż growali jakosi miyni. Akurat z Jankym my se sem tam zeszli a zkuszali spisz ty wiecy, co jo se naucził z O´norym De Balcar. Był to głównie Pacifik a repertoár trampskich kapel. Też my aj zkuszali cygański repertuar, co jo podchycił od šialenego Ľuba Široty. Także z tym granim to nie było nic walnego. Zato tworba se pierónym darziła. Marceli z Bystřice, do kierej jo był zabuchany aż po uszi, żech słożił lyrickóm pieśniczke Od A moll. Inaczi też wznikły basniczki Fanytyzmus - ta ostrze odsóndzo zaślepióność urczitej skupiny obywatel. Sen - moje zoufale postawiyni w robocie. Opět - przipómino dalszi umrzici przedstawitela Sowietski wlady.

Po marnym usiłowaniu o přízeň Marcele to była pieśniczka Isidor Kopecki, kiero krytyzowała minulost zkorumpowanego celnika a w nasledujóncym lecie se stała Jabłónkowskim hitym.

Na wiosne my se wybrali na krasny czunder na Muráňskóm planine. Prez dziyń same dobrodrużství, wieczory u gitary a zaś dobrodrużství.

A uż tu był maj a z nim piyrwszi powojynne swazarmowski zeskoki. Sranda od rana do wieczora a muzyki eszcze wiyncej. Szkoda, żech wtedy niechoł huśle dóma. Mioł bych se popiyrwszi w żiwocie możność zagrać z oprawdzickim bendżistóm. Tam jo se zeznómił z małóm poblblinóm Alenóm, z kieróm my se hned abnormalnie rozumieli. Wysledkym tego zeznómiynio była pieśniczka Hrob a czynste nawszczewy na swobodarce jabłónkowskigo sanatoryja. W tej dobie jo był strasznie owliwnióny powidkami Poe´a, Balzaca, Maupassanta a tworbóm prokletych basników, jakimi byli Bodlaire, Rimboud atd. To mie eszcze nainspirowało ku napisaniu Smrti a Nedbalosti. Jak żech był u spolubojownika Mira, tak tyn sie tymu nie starcził dziwić, zkiyl ty napady bierym. Ale w zeszicie, kiery mi pojczoł, mioł eszcze wiyncej powalecznej tworby niż jo.

Bliżiło se lato a mie moje zamiestnani zaczło lyźć na mozek a eszcze wiyncej mój 120 kg ciynżki majster. Odezwóm na tyn problem były dalszi dwie basniczki Únik a Náš pán Mistr.
PORTA 85
Porta je każdym rokym kóńcym piyrwszigo tydnia w lipcu. To znaczi strzoda, sztwortek, pióntek, sobota. We wtorek jo mioł eszcze odpołednióm. Czakoł jo z rukzakym na perónie. Za chwile przijyźdźoł cug od Jabłónkowa. W oknie była rozerzwano patryja.

- Heej, heej! Tu my sóm!

- Hoo! Hoo!!! - odpowiedzioł jo im jako sprawny pezetkaowiec przi piskotu hamujóncego cugu. Wagón był nasz. Byli tam Opic, Janek, Libor, Pydych, Leoš a Eliáš, z kierym jo se eszcze wtedy moc nie znoł. Było aj co wypić a aż do Bogummina było wiesioło. Tam nóm kapke nalada zklynsła, jak my widzieli, kiela ludzi z nastrojami se tamwty stróny wybiyro. Jelikoż my byli dyrzi, tak se nóm podasrziło urwać całe kupeczko. Šou zaś nanowo. Grali my na Liborowóm gitare. Chwile jo, chwile Janek a chwile Libor. Eláš z Opicym grali kostki. Przichodzała na nas unawa. Niechali my granio a snażili se kapke zdrzymnyć. Jo se spamiyntoł aż w Pradze. Było uż widno. Z Pragi do Plznia my eszcze cestowali ze dwie godzinki. Tak daleko na zapadzie żech eszcze nie był. Z wyhlidek przez szpinawe okno wlaku se mi nejwiyncej podoboł Karlštejn.

Konecznie my se dobónckali do miasta oswobodzónego Ameryckóm armadóm. Wymotali my se z ludzi dawu smierzujóncego tam jak my a chladali my jakisi otewrzóny bufet. Ku jedzyniu se chcioł każdy dać piwo. Prodawaczka nóm pro jistote zkóntrolowała obczanki. A to mioł Eliáš 25 roków, Pydych 22, jo 21, Opic 20 a Janek z Liborym po 18. Po wypiciu niechutnego bahna my ze zastawkóm u prioru zdołali czynść Plznia, dostali se ku tramwaji a na rade mistnich my nastómpili do tej prawej, kiero jechała ku Lochotínu. Tamstyl uż było jednoduchi trefić do kempu, postawić jedyn stan a do niego narwać bagle. Jednoduchi wszak uż nie było stoć frónte na piwo. Opic z Pydychym se tam starczili zbratrziczkować z Ciesziniokami, kierzi byli wyjimeczni tym, że mieli ze sebóm wolkmena a brónili se przed zapławóm porťacki muzyki hardrockym a metalym. Wedle naszigo stanu se dźwignył stan nowy, kiery obywoł Mimin ze swojóm połowiczkóm. Tak a teraz by my se tu mógli kapke rozkuknyć.


VÝSTAVIŠTĚ
Wyrazili my ku lochotínski scenie. Tam my zjiścili, że se tam zatym nic nie dzieje. Główny program zaczino aż o 18.00. także nóm niezbywało nic inszigo, niż se odebrać na dalszóm scene, jak wystympujóm przeważnie hvězdy a nesoutěžní kapely. Tym arealym je Výstaviště. Zjiścili my, jaki tam mo być program. Opic a Eliáš se urwali, że nóm pujdóm do nejbliższi putyki kupić piwo a my aż jim kupimy listki, na kiere była ogrómno raja. Po dwaceci minutach my se wybrali takteż ku lokalu tóm samóm cestóm, co óni. Niebyło problemu tóm pajte nónść. Zakurzóny pajzel se nazywoł U námořníka. U rogowego stołu siedzieli Eliáš z Opicym a z nimi eszcze dwie jakisi opice. Jelikoż se uwolnił dłógi stół, tak my se wszecy siedli ku niymu a przi sztyróch piwach se skamaradzili aj z tymi opicami. Jedna była z Bogumina a nazywała se Náďa Mikeška. Ta drugo miała eszcze exotičtější miano - Marcela Flašková a była z Opavki.

Na głównym pódiu grała jakosi trampsko skupina, na kieróm my wubec nie byli zwiedawi. Gdosi zagłosił, że U sudu graje Lojzo - bratislawsko to kapela, kiero wystympuje w teplakach a radiónkach a śpiywo pry sprawne kóniny, jak opowiadoł Janek. A stoło to za to. Šou!! Po piyrwszi jo słyszoł pieśniczki jako Toreádor Karol, Zita Obezita, Učitelka chémie.

Pełni krasnych pocitów my se przemistili po tym kóncertu ku głównej scenie. Ławki uż były wszecki obsadzóne, także my byli donucóni siedzieć na chodniku. Nakóniec my nie byli sami. Prawie dogrowała skupina Samsona Lenka - Máci. Po nich mieli nastómpić Janoušek a Vondrák z Brna. Sóm to śpiywajóncy naucziciele, kierzi mieli abnormalnie zabawny repertoár a perfektni průpovidki ze szkolnigo prostředí. Nejwiyncej wszak zabrała pieśniczka, z kieróm roześpiywali całe publikum, a to Užívejte světa, blíżí se kometa. A po nich wrchol písničkarzów - Karel Plíhal. Noga na stołku na ni oprzóno gitara a sziszlawym głosym śpiywoł swoje nejkrasniejszi zdrobniele jemne pieśniczki aż po ty nejstraszniejszi pakárny. Údajně je zaměstnaním kotelník. Modrá knížka, Pojďme si hrát se slůvky, Akordy, Myš, Pohádka patrziły ku tym pieśniczkóm, kiere mi do dzisia tamstyl źnióm w głowie. Przed sebóm a wedle sebie jo był otoczóny partyjóm z Jabłónkowa a dwiyma przibłyndami. Wszecy my posłóchali a żodyn ani nie ceknył. Jak my se po trzecim przidawku dźwigli ze ziymie a odchodzali ku wychodu, tak my blizko osvěžovača uwidzieli jakómsi skupinke, kiero grała na gitare, banjo, housle, base a mandoline.

- To je Uragán z Trzyńca - Powiedzioł Pydych.

- Ty wole!!! Dyć jo tego brylatego synka zkiylsi znóm! Dyć to je Buble, bywały czlen piwnigo klubu Špína!

A uż jo wiedzioł, że go móm zarzadzić miyndzy tych od nas o piynć aż dzisiynć roków starszich gibasów z Jabłónkowa. A nie lyzło mi to do głowy, czymu jo na existence tego synka ganc zapómnioł.


LOCHOTÍN
Kole 18.00 my se przemistili na hlavní dějiště Porty - lochotinskóm scene. Prziszli my aż po zaczóntku. Konferancyjer uwiód piyrwszóm soutěżnióm kapele, a to byli prawie Uragáni z Trzyńca. Szłapało im to wybornie. Mieli bożskóm zpiewaczke Lenke Hallamowóm. Údajně trzynieckóm Olivie Newton John. Eszcze wiyncej bożski mi ale przipadoł houslista Franta Wawrzacz. Był jo w duchu strasznie rod, że tam wystympuje s nimi aj stary Jabłónkowian Buble. Úspěch owszem nie skludzili nijak zvláštní. Po nich nasledowała Prażsko skupina Newyjou, kiero też grała country. Przi jejich programu było możne zhlednyć aj country taneczki jejich taneczni skupiny. Było to piekne, ale country mie nikdy jaksi moc nie brało. Konecznie prziszła zapława folku. Bratři Ebenové, na kierych se mi podobało akurat to, żech tam widzioł telewiznigo kamarada z dětství Válečka, mie niczim nie nadchli. Strasznie se ta jejich muzyka snażi wyboczować z normalnich koleji. Zato nikdy nie zapómnim na wystoupeni svitavski skupiny Točkolotoč, kiero była cygańskigo obsazení. Instrumentalita jak cumel a o wokalach ani nie mówim. Akurat se mi nie podobały nikiere trapne wykrziki nawalónych a można aj krziźwych posluchaczów, kiere były na konto barwy muzykantów. Bo to była tego wieczora asi fakt nejlepi zagrano muzyka. Sice wystoupeni Trzebońskich Pištców a Střepów z Jihlawy było też perfektni, ale na drajv Točkolotoču to ni miało.

Po 21.00 my uż byli celkem unawióni muzykóm, tak my se zhodli na tym, że se odebierymy odpocznyć se od ni ku piwu a potym ewentualnie spać. A też my aj tak zrobili. Flaškowo a Mikeška se wszyndzi cióngły z nami. Wystoli my pore raji na piwa a parki a szli se chystać na nocleg. Awszak na spani nie było ani pomyślyni. Perfektni humor, kiery pramenił z recese nas wszeckich krasnie zbliżił. Dziwali my se na tóm Porte, jak na trapne divadlo a na każdego kamarada, jak na eszcze trapniejszigo komedianta, kiery se dokonale przetwarzuje. Eliáš se przi tym snażił uchodzać o přízeň Flaškovej. Priszka ku słowu gitara. Zaś samozrzejmie figurowali Janek z Liborym a moja skrómność. Abnormalnie jo se po Liborowi przi gitarze wybłoźnił a wszimnył żech se, że to Flašková moc żere. Zadziwali my se do oczi a uż to było skoro wszecko jasne. Od tej doby my se zaczli żrać nawzajem. Dłógo my eszcze kecali, niż my scichli a potym uż było słyszeć yny sem tam ozywać se gitare albo inszi nástroje, kiere doprowodzały pieśniczki w nocznim taborziszczu.


U STÁNKU
Rano my jaktakż powstowali. Piyrwszi problem była samozrzejmie żiżyń a głód. Odebrali my se ku obchodu. Marcela s Naďóm se wszak na dopołedni urwali, bo Naďa miała domówiónóm schůzke z jakimsi wagabundym. Po ceście z obchodu ku zatopiónymu łómu, o kierym nas informowoł Opic, my narazili na stánek. Ludzi tam nie było żodnych a piwa wpysk. Tak my hned wkurzili po jednym. Eliáš zagłosił:

- Eszcze jedno a pujdymy.

Także my dali eszcze dwa. Łóm był perfektni. Ludzi strasznie mało a wody zaś moc. Brzyg tworziły skały, z nichż jedna miała wyszke przez patnost metrów. Tóm musim zwladnyć, prawił jo se a uż jo z ni lecioł po nogach na pstrónga, kiery w ostatní chwili ugnył. Nie nadarmo żech też był u paraganów. Dobrze my se we wodzie bawili. Eszcze lepszi humor niż na suchu. Za jakómsi chwile se dobelhały do łómu Marcela s Naďóm a eszcze z jakimsi ztroskotańcym. Óne mu mówiły Kawasaki. Eliáš go ale podle wzhledu pomianowoł nejprzesnieji - Rumcajs. A to mu uż zustało. Awszak nie została mu Naďa, za kieróm przijechoł. Tóm mu klofnył Libor. Rumcajs przesto ihned zapadnył do naszigo recesnigo humoru.

Na obiod my samozrzejmie nie szli nigdzi indzi, niż ku stánku. Co my obiadwali kromie piwa, to wóm uż ni możym zjiścić. Ale zato my se tam krasnie udomowili. Jak my tam zaczli wywodzać, tak se tam za chwilke nazbiyrała aj skupinka místních borców a cióngła to z nami. A to była dziepro Porta. Trzicetnik za każdy kelimek my uszanowali, bo sztamgastóm se leje do szkła. Auta każdóm chwile zastawowały a posłóchały, o czim se to tu śpiywo. Co to je za nowo scena? A my jechali po wyrobie tak dłógo, aż my zjiścili, że uż mómy po wieczerzi. Także se eszcze okómpać a zaś do pakárny miyndzy kamaradów. Nie wiym, zkiyl se tam nabroł Ruda, ale prostě nas naszeł. Wyburcowoł mie ku tymu, abych se z nim zagroł na gitare. Tak my grali stylym dwie pieśniczki jo a dwie ón. Syncy szli sledować drugi soutěżní wieczór a uż aj prziszli zpatki. A my z Rudóm fórt grali. Jego specialita były pieśniczki od Brontosaurów.


RECESE
Na drugi dziyń rano mie budził Elek:

- Toman stowej

- Niech mie na pokoju!

- Stowej! Idymy do Łómu.

- Wczasi nie wylezym, pokiyl nie wylezie tamtyn Słowiok z tego stanu!

Eliáš se nasmolił, odepnył mu ferszlus u stanu. Wlóz do postrzodka a trzepoł z nim:

- Słowioku stowej, bo Toman nie chce stować wczasi, niż ty nie wyleziesz ze stanu!!!

- Čo chceš?! Nechaj ma na pokoji! Celú noc tuna robitě brajgel a eště tak zavčasu zrána otravujetě!

- Nie móndruj a stowej Słowioku!

A tak mu dokuczoł, że Słowiok ze stanu wylóz a tym padym jo był donucóny se wyszkrobać ze spacaku. Ale jak jo widzioł Słowioka, tak mi go zabyło luto. Cosi tam borok mamroł pod nosym w tej jejich rzeczi. Určitě o tym, że se myśloł, że na Portě je pekná muzika a samozrejme všeci sú tuna kamaráti a on sa tú dostaně medzi takúto pakáż.

Zebrali my pyniyze a drzili ku obchodu. Kisłe ryby, jakisi tyn rożek a wiooo ku stánku z gitaróm. Jedno, drugi, treci. Eliáš:

- Eszcze jedno a uwidzimy. Eszcze uwidzimy a pujdymy.

A fórt tak dookoła. Ku tymu muzyka, šou, Rosenka, Umbalalajka, Disko. Na chwile łóm z wodóm na wzpamiyntani. Obchod. Nákup kupa litrów czucza a przez Plzeň na Slovany na nawszczewe za Mirym, kiery prawie dosłógowoł ostatmi miesiónce wojny. W zogrodzie pro nawszczewy było pokraczowani w opijaniu se a w bawiyniu. Bawiło se tam z nami aj kupa dalszich wojoków, kierzi nóm upijali czuczo a śmioli se naszim heftóm a pieśniczkóm. Dalszo nowo scena na Porcie. Potym był przesun do niedaleki gospody a tam bigo aż do ćmy. A návrat do pakárny miyndzy kamaradów. Chlastani czucza aż do północy. Zprýznění trampski hymny na Granát vzhůru letí a aż cosi strasznego. A szikowny tah. Wszecki prózne flaszki my nazukłodali przed Słowioków stan.
FINALE
Rano było przebudzyni nieprzijymne. Kocowina jak byk. Jacysi kamarádi szli prawie kolem a ukozali na Słowioków stan, przed kierym było pełno flaszek z rybizu, jabczoka a Enziánu a zagłosili:

- Tam spí ta čunáňáta, co tu dělají vżdycky v noci takový bordel.

A zaś obchod, stánek, łóm w kierym my sice wydyrżeli dzisio nejdeli ze wszeckich dni a przez krótkóm zastawke u stánku, kaj my se rozłónczili z mistnimi kamratami ochmelkami my se dobelhali do naszigo kempu. Chwile my se legli na trowe a pojczowali se wolkmena. Metal źnioł pod tym gołym niebym naczuchłym porťackóm atmosferóm przedawkowanóm kamaradami strasznie romantycki. Drżeli my se z Marcelóm za rynce a było nóm kapke luto Eliáša, kiery s nióm mioł podobne umysly jako jo. Kazeta dograła a my se rozhodli, że se zóndymy mrknyć na koncert vítězů. Gdo to wygroł, se uż teda moc nie pamiyntóm, ale zajimawy był koncert Dáši Andrtovej Voňkovej, kieróm żech tehdy słyszoł popiyrwsi. U poslednich pieśniczek Žalmana a Nezmarów aj mie recesiste ta nalada tak dojnyła, żech se eszcze wiyncej ku Marceli przitulił a prziznoł se ji, żech je do ni pako. Porta 85 skóncziła. Taki krasne tahi a flamy se uż nie opakujóm.
BALALAJKA
Asi tydziyń po Porcie przijechoł Miro na opuszczak. Domówili my se, że zrobimy przed zabawóm kibel we Sztadwaldu. Zeszło se nas tam kolem szóstej isto z dziesiynć ze starej beczkowej partyje. U ognia se na gitary grało Petrów, Janków, Liborów a mój repertuar. Jak my roześpiywali chorál Ej padá padá a nacwiczili my szejścihlasnie Balalajke, tak my uż aj wypróznili drugi kibel. Gdosi chynył návrh.

- Pójcie zaśpiywać na muzyke Balalajke, to beje siła jak sviňa!!

A nie zmylił se. Do kulturaku my dorazili o 23.00. Zabawa była w pełnym próndu. Warzónka też. O pauzie my zaszli za Stasiym - zpěwakym a kapelnikym Bidonów, w kierym my fórt eszcze widzieli Pómbóczka. Domówioł żech to s nim głównie jo. Naloli my do niego pore półek a przeswiedczowali go, że to beje dobro psina. Nie musi se niczego obawiać. Za chwile my uż stoli za mikrofonami a raz, dwa, trzi, sztyry.

- Umbalalalalala umbalalajka...

Drugi głos to same akurat o takt ze zpożděním. Postupnie se przidało wszeckich szejść a jo z tych głymbek wyjechoł o oktawe wyszi. Nieskorzi o dwie. Nie wiym zkiyl se tam naroz nabrok Hickiel, ale każdopadnie zaasahnył do naszigo programu wykrzikym do mikrofonu:

- Wy kurwy!!!!

A uż se to wszecko zwrhło a zwukarz Turek nóm scióngnył wszecki mikrofony. Prziszeł Stasio a werzejnie nóm podziynkowoł jako Experymentalnymu Wokalnymu Ansamblu za pieknóm kulturnióm wlożke. A nas siedym, bo o Hickela wiyncej, se odebrało dokrowić ku warzónce, kiero fórt eszcze ciykła próndym. Zabawie my ale isto prónd przeruszili, bo to hned po nas musieli zrychtować Bidoni. Wszecy se z nas robili cypa. Eliáš nabuzerowoł partyje aby po nas chciała autogramy. A my se twarzili, jako że to je samozrzejme a rozdowali ich. Musim se wszak prziznać, że jo wtedy popiyrwszi na werzejności śpiywoł do mikrofonu, a to uż je skok jak pierón.
TEXTARZ
W lecie bywo zwykym chodzić na bazyn. Po zawrziciu bazynu było zwykym zawrzić Ameryke, pokiyl człowiek ni mioł zrowna odpołednióm albo nocznióm szichte. W Ameryce nikdy nie chybioł Koza. A też tam wtedy nikdy nie chybiała jakosi gitara. A jak żech tam był jo, tak żech se samozrzejmie musioł na nióm zacznyć przedwodzać ze swojimi pieśniczkami. A ty se Kozowi podobały. Głównie texty. W tej prawie dobie grali Bidoni w sestawie Stasio śpiyw, Přemo bicí, Oluś solówka, Miloš basa, Marian warhany a Ivan zwany Koza też warhany a śpiyw. Tyn ostatní był szoumen jak se patrzi. Roz my zrobili aj krasne bigo za pionyrskim taborym u Ameryki. Wtedy jo tam przismycził huśle a z Kozóm my improwizowali aż do rana. Jak muzyke, tak aj texty. Zasoby se zdały niewyczerpatelne. Koza mi wtedy doł nawyrh, abych Bidonóm zrobił jakisi tyn text.

- Czymu ni?

- Tak se domówimy a jo cie prziwiedym na zkuszke.

A też se aj tak stało. Za tydziyń jo był miyndzy nimi w kulturaku. Kóniecznie jo uż mówił aj ze Stasiym, jak ze sobie rownym. Ci dalszi, to byli dobrzi znómi z hudebki. Ze Stasiym my zabańczeli u piwa do zawierecznej. Kapke żech go obeznómił ze swojóm tworbóm, kiero se mu aj zamówiała. Odkludził żech go ku chaupie a tam mi wpakowoł kazete, aż na cosi z tego zrobim słowa, nejlepszi ponaszimu. Za tydziyń żech był na muzyce a pod lampóm mu czitoł Radegast. Zebroł to hned bez namitek a za tydziyń uż to grali na zabawie pod nazwym Straszidło z piwa. Jak po interpretaci Stasio uwiód miano autora, tak partyja buchła do śmiychu a jo nie wiedzioł jak se móm twarzić.


GOROL U KÁJE
Na piyrwszi Gorolski Świynto po wojnie przijechała aj Flašková s Mikeškóm. Do 20.00 my siedzieli w sestawie jo, Janek, Libor, Eliáš, Kája a óne dwie eszcze z jednóm kamoszkóm w Ameryce. Tamstyl my se wybrali na Gorolplac do Sztadwaldu a kapke se tam rozprchli. Uż cały dziyń to było nagnióne. Czechofilskim jedowatym jynzykóm sie zaś zaczło pełnić rzczyni:

- Tu je widzieć, jak mo Pómbóczek Poloków rod. Zaś im drze do skury.

O dziesióntej my byli durch przechcani. Eszcze z dwóma Prażakami, kierzi byli u Miminowej starki na feryjach, my se odebrali do Káje. Tam uż byli o cosi miyni mokrzi Janek, Kája, Náďa a Veronika. Nie starczili my hadry porozwieszać po radiatorach a uż zaś kdosi dzwónił. Samozrzejmie że Eliáš z Flaškowóm. Mokre hadry były wszyndzi. Ni yny po topení, ale po stołkach, w kómpielce, no prostě kaj se dało. A my niż se polygało też jak se dało, tak my otewrzili jakisi to wino. Jak nóm dochodzała ostatnio flaszka, tak aby w ni nie ubywało, dolywali my jóm fórt wodóm. Z czegoż wypływo, że my godzine pili yny czistóm wode. Nad ranym my se powiedzieli dobranoc a stejnie my nie spali. Snad yny Eliáš, Janek a Prażacy.

Wtedy ty deszcze trwały isto tydziyń. Były z tego tak rozwodnióne rzeki, że se wygłosiła powodniowo pohotowost trzecigo stopnia a mie to nainspirowało ku napisaniu dalszi pieśniczki pro Bidonów, kero se nazywała Powódź.


BLUEGRASS
W sobote przed czundrym na Šírave my se zeszli w Ameryce domówić na odjezdu. Gdosi tam nadchynył, że na Koszarziskach je jakisi bluegrassowy festiwal. Tak my se go rozhodli nawszcziwić. Zachwile my se uż zwożali przez Milików z Warcopa smierym ku gospodzie U Samca na kołach. Było tam zaś samozrzejmie pełno zasmolónych kamaradów a do uszi dociyrała country muzyka, kiero mi nikdy jaksi moc nie mówiła. Zdała se mi strasznie wzdalóno naszim Gorolskim problemóm. Tak my se siedli na ławke przed Samca a gónili po jednym do gospody po piwa dlo wszeckich. Jak my se uż kapke zliskali a dość dowywodzali, tak se partyja rozhodła jechać do chaupy. Yny jo z Kowołym se szli podziwać do głównego centra zabawy.

Było widzieć, że uż przehlidka kapel skóńcziła a na jewiszczu uż była yny pozbiyrano partyja. Z każdej kapely gdosi. Wietszina posluchaczów tam była nawalóno. Muzykanci wszak szłapali wybornie aż se mi to zaczło podobać. Wubec to nie było mało naroczne. Nejwiyncej se mi podoboł zymbaty houslista z Uragánu, kierego jo uż zażił aj na Porcie. Jak dograli aj óni, tak żech uż yny zaregistrowoł, że po areálu je rozchybanych pore skupinek, od nichż se ozywało country. A w tej jednej jo zaś spatrził brylatego gitariste też ze skupiny Uragán. Był to Buble. W jego blizkości zaś jakisi Kowbojiczek w kłobuku strzyloł z koltu domácí výroby. Było widzieć, że Bublego to rozcziluje, tak go napadnył słowami, aż se powadzili. Po ni se Kowbojiczek odpotacoł ku strómu, kiery był wzdalóny asi trzicet metrów od Bublego skupinki a tam zasiednył ku swoji partyji. Porwoł gitare, nasadził na kark harmónie a zacznył wypalować kowbojski odrhowaczki. Mie a Kowołowi se to aj zapodobało, tak my se przidali ku nim. Było uż po północy, jak jo se od niego pojczoł gitare a zacznył na ni wypalować swoje hity. Ci co tymu rozumieli, tak zustali siedzieć z otewrzitymi gymbami. Emek z Nowsio, co patrził ku Kowbojiczkowi fórt opakowoł:

- To sóm texty jak cyp!!

A posluchaczów przibywało. Przewalił jo cały swój repertuar a strzidali my se potym z Kowbojiczkym, kiery se uż nazywoł Luboš. Mierziało mie, że tam ni móm huśle. Nad ranym my ulegli.

Przebudzyni nie było nijak przijymne. Wedle nas leżoł w potoku utopióny synek. Także muzyka dziwokigo zapadu, strzelba z koltów, kupa chlastu a nakóniec kóniec - to była podoba bluegrassu, z kierym jo se wtedy popiyrwszi roz w żiwocie setkoł.
ŁACHOWANI
Czunder na Šíravě był welice niewydarzóny. Hned piyrwszóm noc my tam zażili wielkóm burzke. Wichrzica z deszczym nóm smiytła stan ku ziymi. Na drugi dziyń my na nic inszigo nie czakali, yny siedli do auta a na cug a wioo ku chaupie. Cały zbyteczek dowolenki my przeflakali w Jabkónkowie. A to stoło zato. Był to tydziyń poczciwego łachowanio. Dopołednia na grziby, albo do mie, do Libora, Janka a popołedniu do putyczki. Šou do zawierecznej, potym za Ameryke a tam aż do rana. A bigo z Kozóm u gitary. A tyn mie zwerbowoł, abych przismycził w sobote na muzyke huśle, że tam rozjadymy Isidora.

Był jo z tego na gałynzi. Wiynkszi szczynści mie uż isto ni mógło spotkać. Całóm sobote jo dóma zkuszoł. Na zabawe jo uż prziszeł o 20.00. Przez wstympne jo przeszeł bez płacynio ze słowami:

- Jo tu dzisio grajym.

Z huślami pod pazuchóm żech se to pakowoł przez sal do zákulisí. A potym ku stołu, kaj siedziała partyja a dobiyrała se mie, na co tu móm ty huśle. Tu piwo, tam półka a po 22.00 mie Koza nagłosił a jo wylóz z huślami a spuścili my tego Isidora. Nejkrasniejszi zażitek tego lata. Kaj se na to grabała Balalajka. Úspěch jak hróm. Normalnie żech widzioł, jak partyja z rynkami do wrchu wyskakowała meter do wyszki. No prostě fantastycki šou. A potym samozrzejmie gratulacyje a zaś półki. Wtedy jo zrobił aj piyrwszi krok ku tymu, abych se kapke bliżi zeznómił z Marcelóm z Bukowca przi ploużaku od Whitesnaku w Kozowym podaniu.A po tej muzyce mi uż leżała w głowie yny óna. A z tej náplně mojigo rozmyślanio wznikła básnička Rozpaky, kieróm jo ji wienowoł dziepro za dwa tydnie na tahu za Amerykóm. Za trzi dni mi na nióm krasnie odpowiedziała a uż my se mieli radzi.

Awszak mój postoj ku ni se przed Slezskimi Dniami zacznył miynić, bo na nich miała przijechać aj Flašková a jo nie wiedzioł jak z tej situace wybruslić. Wybruslił jo z ni ale takim zpusobym, żech se wtedy ożroł jak dělo a niechoł tymu wolny průběh. Skóncziło to tak, żech z jednóm z tych Marcel społ u Kozy a rano my se w dobrym rozeszli.
RZESZYNI
Po feryjach nasledowała szniura zabaw z Bidonami, na kierych jo wdycki zagroł a zaśpiywoł Isidora. Mioł jo nadzieje, że se mi podarzi ku nim wmóntować. Było to wtedy moje nejwiynkszi przani. Ale pochopił jo, że óni by tak bardzi yny chcieli, abych jim pisoł yny texty a to mi uż moc nie wóniało. Jednacze, jak uż móm głos, tak to chce aj własnóm interpretacyj. Doszeł jo ku zawieru, że tam zaczinóm grać cypa. Śpiywać Isidora na każdej zabawie mi uż przipadało tak jednotwarne, żech se przipadoł jak papuga na gałynzi stereotypu. Aspóń,że to partyja żrała coroz wiyncej. Texty jo jim wszak pisoł fórt dali. Na Jadwidze na Mostach Bidoni zagrali piyrwszi roz Gippsy Kiss od Purplów z textym ponaszimu W gipsu pysk. Szkoda, że Stasiowi nigdy nima porzóndnie rozumieć, także partyja to stejnie brała jako anglicztine. Też jo w tej dobie napisoł straszidelnóm Balade o prokletých 3/4 houslích a też jo jóm wienowoł Bidonóm z tym, aby se ku tymu zrobili muzyke. Jejich zwukarz Turek mie wszak dziubnył rzeczóm:

- Ty byś se mioł wykaszlać na pisani textów a zacznyć to z ksiónżkami.

Naráżka była zrzejmie na to, że balada miała trzicet slok. Odpowiedzioł jo mu, że uż ich pore czako na wydani.

Uważowoł jo o swoji sytuacyji. Jeśli tak bedym robił dali, tak texty zaniknóm w Stasiowym podaniu a to mie odradzi od dalszigo skłodanio. Jedyne rzeszeni beje założić swojóm skupine. A tu mi wyszły wstrzic nowe okolności. Na jednej ze zabaw za mnóm prziszeł Kowbojiczek Luboš - znómy to z bluegrassu na Koszarziskach a doł mi nawyrh:

- Ty, Tomasz, zakłodómy w Gródku country kapele. Jo słyszoł, że grajesz dobrze na huśle. Nie chcioł byś to z nami zkusić?

- Jo ci na to powiym tela. Jo by se raczi osobnie wiyncej przikłónił ku folku, ale podziwać se tam z huślami mogym przijść. Domówmy termin a je to!

- Tak we sztwortek o 17.00 na hrziszczu w gródku. Pasuje ci to??

Szichta mi wychodzała, tak żech powiedzioł:

- Ja.


  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   43


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna