To se jim zamówiało



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona12/43
Data28.04.2016
Rozmiar0.96 Mb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   ...   43

UŻ TYDZIYŃ BEZ RACHOTY

Wieczór ulygać. Rano budzik. Wszecy stowajóm. Stresy my uż ale isto mieli miynszi przi tym jednym warziczu a na tym jednym hajzlu, bo sie w miyndzyczasie odkludziła Dorotka z Grześkym. Tak se Kareł z Mariuszym przekludzili do jejich pokoja. Także my na naszim pokoju zostali yny sztyrzo. Jo, Janek, Jindra a Raf. Vašek uż też odjechoł. Mówił, że pro niego to nima wynosne tu wisieć. Że tu mało zarobi we srownaniu z tym, co dóma u swoji firmy, kiero robi cesty. A tak na kszeft se to tu pry też wubec niewypłaco. Kapke mie to rwało do chaupy, jak odjyżdżoł z tym swojim Renaultym, ale była by to ostuda teraz se wracać. Tak żech dopołedni strowił sóm na kwartyru. Rano żech pośniodoł, wdycki kapke pozukludzoł. Anglicztina, rzecki słówka, huśle, gitara, obiod. Partyja z roboty. Każdy wdycki przismycził jakisi humorne zażiteczki. No a wieczór z Karłym do metra. Dalszi zorobek podle piyrwszigo poklesnył o 40%. Z jednego miejsca, jak my zaczli rzympolić, my byli wygnani prodawaczym z obchudku na cypowiny. Tak my se szibli tam, jak chodzi nejwiyncej ludzi. Ku wchodu do metra. Yny że my se niewszimli, że kónsek od nas siedzieli dwo angliczti feťacy z tabulkami:

- Parakallo, ego denecho lefta (prosím vás, já nemám peníze ani na to, abych se vrátil zpět do své země. Přispějte prosím, děkuji.)

A tak my se wiesioło grali a anglani prziszli ku nóm a wrzeszczeli po nas, że moc dobrze grajymy a tym padym my jim zebrali weszkery kszeft. To niebyła złość, to była uż skoro zoufałość. Powiedzioł żech im:

- I am very sorry. Óni nóm niby pogrozili rynkóm a odeszli. Tak my uż na tym fleku zustali. Nasze wiecy, instrumentalki z foukaczkóm. Jednóm wiec wymyśloł Kareł, drugóm jo. Uspiech był, coż o to. Ale wdycki se nazbiyrało kolem nas tych albanskich szaszków a blokowali nóm ludzi. A sami howada nóm nic niedali. Jedyn idiot nóm tam dokóńca aj tańcowoł. Nejraczi bych mu rozbił pysk. Jak nas uż dłógo obkliczowali, tak jo zebroł futral a obchodzoł ich. Albo my też po nich somrowali cygaretle. Ty jejich mince, co nóm tyn jedyn z nich nadzielił, to stejnie była siła. Ty kómunistycki motiwy. Dělník zabijo kapitaliste a podobnie. Co mie tam też wytoczało w tym podchodu na Omunii, tak ty zasmolóne prodawaczki losów, jak rzwały fórt tym hrdelnim głosym. Zabić mało. A tak my chodzili wieczór co wieczór grać, aż my se pómału zaczinali zeznómować z tóm hołotóm (teda naszimi kolegami), kierych my spotkowali też na każdym kroku. Także my czynsto musieli miynić nasz repertuar, albo też se nikiedy na grani wykaszlać. Moc se mi ale podobali (ani tak ni muzykóm, jak wzhledym) dwo Anglani. Jedyn groł gitare a drugi jarganki. Ale ta kulisa. Wżdycki wszyndzi chodzili z dwóma potulnymi psami, kierych je inaczi w Athenach na tysiónce. Sóm głodne, smutne a bez smyslu żiwota se bónckajóm, albo leżóm po ulicach. A tak tam brnkali w naszim podchodu a psy wedle nich leżały rozwalóne na dlażbie. Dalszi konkurent był tłósty ślepy harmónikorz. Groł rzecki, asi lidówki a niebyło to wubec dobre. Na Attikach był też skoro każdy wieczór jedyn kytarista z kamoszym, kiery wylożenie od ludzi somrowoł praszule do kłobuka. No a kole 21.00 wdycki do chaupy. Nikiedy my tam zaścigli aj jakómsi nawszczewe. Włosaty Romek prziszeł za Rafym a Karłym ze swojim kolegóm Wojtkym. Samozrzejmie że prziniyśli jakisi ty piwa. A tak było trzeba utracać a obracać. Uż jo musioł też, bo żech był niby vydělečně činný. Praktycki żech był na tym aj dobrze. Żiwił żech se muzykóm a uż żech mioł spłacóne wszecki dłógi.

IMPREZA I

W sobote dopołednia durch wszecy robili. Yny jo ni. Zaś ale musim prziznać, że to je celkem przijemny pocit wnimać tyn budzik tak, że se człowieka minimalnie tyko. Na śniodani jakisi ty wajca z ogórkóm a podobnie. Kapke pozukludzać. Jindra mie pytoł, czi bych mu niezaszeł na Zelný bazar, kiery je każdóm sobote dopołednia na Attikach, po jakómsi tóm ogórke, papryke, paradajke a cebule. Z dudranim żech nakóniec souhlasił, bo żech też kapanek potrzebowoł dopełnić swoje zasoby. Wyraził żech smierym na metro, podchodym przeszeł na drugóm stróne a uż żech widzioł ludzi, jak se to szłapióm z pełnymi taszkami. Tak żech szeł fórt naproci nim, aż żech doszeł ku ulicy, kaj se to wszecko konało. Asi kilometer dłógo ulica. Sóm owoc a zelenina. Sem tam aj ryby chłódzóne na lodu. Ludzi moc. Przeszeł żech to durch całe a kupił potrzebne wiecy. Ganc uż ku kóńcu bazaru mieli swoje kszefty rozłożóne Rusi. Rozmaite porcelany, kryształy, foťaki, wercajg, bormasziny, stolicznóm wódke, suknie, bluzki, gitary a podobnie.

Na wieczór my byli pozwani do Romków na impreze. Każdy z nas kupił po szejść piw a wyrazili my. Nónść to było ganc lehki. Z naszigo kwartyru ku metru a na drugi strónie podchodu hned piyrwszi barak przez ceste. Wytahym na piónte piyntro. Dzwónek. Odewrził nóm Romek.

- Cześć!!

- Cześć!!

A zdworzile przedstavovani. Romkowo połowiczka Bożenka, jakosi Agnieszka, Wojtek a Grzesiek. Na balkónie był eszcze jakisi Mariusz, kiery inaczi groł na klawesy. A eszcze jakisi Jasio pusobióncy dojmym notoryka. Tyn kwartyr swojim umeblowanim przipóminoł spisz jakómsi zameckóm komnate. Bómba. Przepych jak cyp. A to pry za niego płacili miyni niż my. Posiadali my koło stołu a chycili sie chlastu. Bożena z Agnieszkóm fórt po nas chciały, aż cosi zagrómy. Tak my to prubli ale samozrzejmie yny po naszimu albo po czesku. Ewentualnie jakómsi tóm instrumentalke. Yny że óne se też chciały zaśpiywać a my tych polskich moc nieumieli. Tak żech wymyśloł kompromis:

Pějme píseň dokola…

Zacznył żech: - Lift, lift – slożnaja maszina…

Drugi padnył na rane nasz Mariusz. Tyn fusaty. Ón samozrzejmie hned po liftu pochopił, że se tu beje isto śpiywać same perwerzni pieśniczki, tak zacznył cosi, że mu sperma scieka po spodniach i koc jest już cały sztywny od spermy. A my sie śmioli jak Rusi. Bożence ganc marznył śmiych na twarzi. Mariuszowi też potym zamarznył, jak zjiścił, że se śpiywajóm same słószne lidowki. Było celkem dobre show. Yny że ludzi jak w ulu. Ku wszeckimu se eszcze przismycził tyn Robert z tym guchim pisklawym dzieckym a ze swojóm babóm. A eszcze to było mało, tak aj od klawesaka Mariusza prziszła baba z miminym do takich alkoholowych podminek. To uż je zločin. Ale samozrzejmie Polokóm to niewadzi. Akurat Grzesiek, kiery siedzioł w tesilkach, był całóm dobe jakisi smutny a naroz se isto wytocził, dźwignył se a odeszeł ze słowami:

- Idę sie przejść.

Agnieszka, kiero też grała kiejsi kapke na huśle, a domówiła se zy mnóm na pyndziałek dopołednia o 10.00, że za mnóm przidzie, abych jóm cosi naucził, wyskocziła ze swojigo fotela a hned hup ku Rafowi. Wpaliła mu głowe do klina a usnyła. Eszcze musim podotknyć, że u tego charczała jak chłop.

1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   ...   43


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna