To se jim zamówiało



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona15/43
Data28.04.2016
Rozmiar0.96 Mb.
1   ...   11   12   13   14   15   16   17   18   ...   43

IMPREZA II

Na wieczór my byli pozwani na dalszóm impreze do Romków. Zaś my nakupili piw a wio. Piło se dość, ale impreza se osobnie w mojim przipadzie niewyznaczowała żodnóm udałościóm. Akurat mi Agnieszka wyczitała, że żech wtedy niebył dóma, jak my se domówili. A jo ji na to, żech ganc zapómnioł, bo Kareł se wtedy wrócił z roboty a tak my szli grać. Kapanek żech wtedy zcyganił, bo fakt żech doł przednost praszulóm przed sexym, ale nakóniec, dyć se niewidzimy ostatni roz. Nejlepi zabodowoł Janek. Jak uż była partyja napito, Romek se zaś za każdóm cene chcioł przedwodzać, albo se nudził. Tak Janek tamstyl wystrzelił a do rana uż nieprziszeł. Prostě go to uż niebawiło a kóniec.

Rano nóm opowiadoł, że był w burdelu. Pry tam wpolił a tyn vyhazovač buzerant na niego, że aż idzie precz, bo ożrali tam nimajóm co robić.

- Afto ine burdeli. (to je bordel)

- What is it Burdeli?!

Janek ón se totiż robił gupi a wycióngnył z kapsy takóm karteczke, na kierej mioł naczrtnióny taki planek, jak mo iść w pyndziałek do roboty a pytoł se tego buzeranta, jak se dostanie na Kato Patizia. Buzerant uż po nim wrzeszczoł, że nima żodno informacznio kancnaryj, że to tu je Burdeli. Naroz pry wyszła miyndzy ludzi prostytutka w pornoprodle a Janek se strzelił rynkóm do głowy:

- Aaa! Puff!

- Yes, puff!

A wylecioł hned za nióm z tym plankym a óna mu normalnie wyświetlowała, kierym autobusym se tam dostanie.

Głowa przestała kapanek boleć, tak my eszcze chwile bańczeli u piwa, kiere my przed chwilóm kupili u dziadka. Potym my se z Karłym rozhodli, że pujdymy zagrać Děti z Pirea na Pireus. Yny że w metru se to tam moc niedało. Jak tam nieżebrała cygónka z małym dzieckym na klinie a próznóm flaszkóm od mlyka, tak zaś zawadzała starka z roztrzepanóm dłónióm a nóm jich było luto. Tak my se szli z Karłym podziwać do przistawu na łódki.

Bómba! To wołani tych dalek. Ty rozmaite wlajki. Mioł jo od Rafa foťák a tak my cwakali. Uż żech tam wtedy ważnie zacznył uważować nad tym, że musim nónść to biuro na ty liberyjski łódki.

Każdóm niedziele je na Pireu Wielki Bazar. No fakt. Tych nieuwierzitelnych wiecy. Samozrzejmie że ni ryby a zelenina. Ale same hadry, ciuchy i bajery, jak mówióm Polocy. A tych cygónów z kobercami a Rusów. Grać tam samozrzejmie zaś niebyło kaj, tak my to eszcze zawczasu otoczili a zkusili szczynści na Omunii. Też ale nic moc.



V ZÁBĚHU

A jadymy. Uż żech je w tym. Pyndziałek. Piyrwszi budzik o pióntej. Dzwóniło to każdych dziesiynć minut. Jo go mioł po rynce, tak żech go wdycki stopowoł. Ostatni dzwóniyni o 6.30. Jedyn se tam plónt przez drugigo. Jak ni obsadzóny hajzel, tak zaś kuchyńka. No hruza! Eszcze szczynści, żech był wdycki ostatni. Hónym na metro. Po ceście żech se wdycki uśmiychnył na policajtke w mojim wieku, kiero czakała na autobus. Samozřejmě mi to wróciła. W podchodu metra żech zaś musioł wyslechnyć Orloj, o kierym mi uż przed dwóma tydniami opowiadoł Jindra. Jedyn starzik przeduje to kulate piecziwo a wrzeszczi po rzecku:

- Velice dobré koláčky na prodej mám!

A wedle niego stoji brylaty dědek, przez rynce mioł przechyniónóm kupe gazet a krziczoł :

- Ó Mičos takis! - to zaś był název dennigo tisku.

Do trzetice siedzioł na schódkach nejstarszi dziadek a mioł wyzutóm jednóm noge a każdymu jóm ukazowoł. Nacióngoł rynke po almużne, ale czi był inwalida, to niewiym, bo żech go niewidzioł chodzić. A tak tam ta prosławióno trójka rzadziła na Attikach każde rano. Aż to człowieka po delszi dobie przestowało cieszić a zaczinało srać.

Cesta metrym. Jak było narwane, tak żech go puszczoł a jeździł dalszim. Ceste żech se zkracowoł tym, że żech sledowoł baby. Były fakt nikiere moc piekne. Wubec mi ale niepasowali Rzecy, kierzi mieli w rynkach taki bawitka z perełek a fórt to przebiyrali w tych swojich buzerantskich ryncziskach. Mimochodym Polocy z oblibóm użiwali věte:

- Jeżeli jedziesz metrem na Kifisie z Pireusu to tak samo, jak gdybyś jechał pociągiem z Chorzowa do Katowic, w którym jest parę greckich turystów.

Konecznie Faliro.Tam zaś w podchodu reprodukowano hudba. Kolem stadionu. Směr Pireus street. Na krziżowatke. Kiela razy aj dziesiynć minut czakanio, niż naskoczi zielóno. Iść na czyrwónóm, to by była sebewrażda. A zaś rowno ku kulatej reklamie w zataczce. Przez dwa przejezdy. Kolem atheńskich psów a na stawbe. Omitkarzi uż jechali o żiwot. Zymbaty Polok od presy se każde rano śmieje i mówi :

- Cześć!!!

Janys po mie wrzeszczi a znieużiwo mie ku swojim murarskim robotóm. Teda głównie ku zasobowaniu go pioskym, cegłami, wopnym a cymyntym. Potym Niko czumi, jak to, że je tela niepozbiyranej malty po omitkarzach. Jo we wolnym czasie somrujym od młodego Tanasa Camelki a Ireneusz, kierymu zdrobniele mówióm Irakli, buď nima w robocie, albo se zasziwo. A jak mie nahodóm widzi, tak se pyto:

- Tomek, która jest godzina?!

Albo:

- Czemu ty tak robisz?!



Uż během pore dni jo se naucził od niego nacióngnyć pauze z pół godziny na godzine a można aj na deli.

Nejpiyrw od 11.30 do 12.00 my siedzieli z Janysym a jak óni se chytli roboty, tak my szli na dół ku omitkarzóm a siedzieli przi nich. Z poczóntku żech se doł zawazek, że bedym pił yny wode. Ale kaj! To polski howado mie wysłowiónie donuciło pić piwo. Aj z rachoty mie uż jaksi Niko przestowoł wozić, tak jo jeździł z Iraklim na Pireus autobusym, no a metrym na Attiki. Tam wdycki warczoł stary slepýš na harmónii a mioł pełno drobnych w pudle. Jak żech uż mioł wybrakowanóm swojóm szpajske, tak żech z roboty po ceście wystómpił na Omunii a wio na bazar! Mlete miynso, ziymioki. Do Prisuniku po olej, sól a podobnie.

Dóma soutěž. Piyrwszi żere tyn, gdo obsadzi piyrwszi hořák. Na dwa nimo nárok żodyn. Boj o kómpielke. Na chwile anglicztina. Poczkać na Karła a hónym na Omunie. Tam my uż mieli stabilnigo fleka a całkym se nóm darziło. Sem tam ku nóm prziszli jacysi mafiancy.

Chynyli nóm do futralu 500-1000 Dr., pojczali se huśle, zaczli na nich kwiczeć a hned se kolem nich zorganizowała zberbeż a zrobili asi diesiynć metrów od nas shluk. Dłógo my niewiedzieli teda o co idzie a óno to były skorzapki. Ze zorobkym my szli do suflaczarni. Amstel beer, suflaki a do chaupy. Jak żech mioł nalade, tak żech eszcze do północy pisoł Dohmat.

Dobranoc. A zaś nanowo.


1   ...   11   12   13   14   15   16   17   18   ...   43


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna