To se jim zamówiało



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona17/43
Data28.04.2016
Rozmiar0.96 Mb.
1   ...   13   14   15   16   17   18   19   20   ...   43

STAWKA

Roz Niko prawi, że we strzode żodyn nierobi, bo je generalnio aupergia. Ale że jak chcym, tak klidnie mogym prziść do roboty a pozukludzać po mulorzach trzeci piyntro. Myśloł jo se, że pujdym. Ale jak jo rano zjiścił, że nieidzie ani Janek ani Jindra, tak żech se też na to wysroł. Pospali my do 9.00.

- Co robimy? Idymy se podziwać jak na wylet?

- Samo…!!!

Ale hned w metru na Omunii nas zaczło suszić, tak żech ich zawiód do moji a Karłowej suflaczarni, jak se schodzało to podsvětí. Podobało se im tam. Sidzieli my u stołu przi toczitych schodach a rozebiyrali naszóm polityckóm sytuacyj. My z Jankym byli celkem nadszóni wywojym situace, yny Jindra to widzioł wszecko jako fraszke. Całóm tóm rewolucyj a situace u nas. Pry se nic niezmiyniło, wszyndzi sóm eszcze sami kómuniści a tak. U taki debaty se to z jednego piwa nacióngło aż na sztyry a sztyry suflaki.

Na prochazke my szli ku parlamentu. U strażnich budek stoli tacy dwo wojocy we wielkich drzewiokach z gwerami na plecach a pry przedstawowali kónie. Jo se postawił wedle jednego w tej australski czopce, w kraťasach a w karowanej koszuli a Janek to cwaknył. Dobre też było, jak my szli przez buzerak a taki młody fotograf mioł krabiczke z ryżym albo z jakimsi zbożiczkym a wyzwoł mie, abych nacióngnył rynke. Zacznył mi tyn obsah sypać na dłóń. Ty gołómbie mioł nauczóne tak, że jak czuły tyn chrastot tej plechówki, tak momentalnie se zlatowały na tóm dłóń, jak było to zbożiczko.

- Janek, hónym foc!!!

A uż to było. Fotograf se mie spytoł, jeśli niechcym polaroid. My se mu wyśmioli, że uż fotke mómy.

Kónsek za parlamentym był piekny park a w nim ZOO. Niż my do niego wstómpili, tak my se kupili po wielki dobrej zmrzlinie za 300 Dr. W parku było przekrasnie. Miejscami był z tych strómów, jak chybały ty gałynzie, stworzóny aż taki tunel. Doszli my ku pieknymu potóczku. Przez niego był mosteczek. Po cichej hladinie pływały gynsiczki. Siedli my se tam na ławeczke a wcucowali tyn bożski klideczek. Niebyło słyszeć ani auteczko. Kónsek od zatisziczka było ZOO. Fauna nic moc. Smutny lew sie na mie dziwoł upłakanymi oczami a borok oreł lotoł z jednej żerdzi yny na drugóm, bo treci uż tam niebyło. Krasny był sup. Ptok, kiery se uż na mie najisto cieszi w Australii. A tyn tu gdyby umioł mówić, tak mi powiy:

- Poczkej, ale my cie stejnie dostanymy.

A zpatki ku Parlamentu. A tam uż słyszimy jakisi hukot. Ozywało se to z dołu od Syntagmy. Eszcze po zmrzlince a hónym se tam podziwać. Demonstrace jak pierón. Ludzi w pysk. Transparenty. Cosi dawowie rzwali::

- Tipota, Tipota, na na na na na!

Cosi pokrzikowali o niczim a dali żech nierozumioł. Zarzadził jo se przed nich a też dźwigoł rynke do wyrchu ze zawrzónóm piynścióm jak óni a wrzeszczoł to, co óni. A Janek mie focił. Wypadoł żech, jak gdyby żech był jejich vůdce, ale naroz żech dostoł strach, abych nieprziszeł ku urazu. Zaczło se tam zbiyrać strasznie moc policajtów w biołych przilbach a ze štítami z plexiskla. A ci ludzie na nich pokrzikowali. Raczi tustyl precz. Wylet był za nami a celkem wydarzóny. Wieczór prziszła Agnieszka a wszeckich nas ostrzigała. Jo se niechoł ostrzigać do goła, abych był feszak.

AKROPOLIS

Jednóm sobote my zebrali z Karłym wercajg a zajechali na Monastiraki. Chcieli my tam w kierejsi uliczce zagrać, ale jaksi nóm to tam niepasowało. Taki sice utulne ty uliczki wónski, ale fórt mioł czkowiek obawy, że tam kómusi zawadzo.

- Ty Kareł, wiysz co? Co gdyby my to wyzkuszali na Akropoli? Uż żeś tam wubec był?

Prawił, że ni. Ale jako napad to mogymy zkusić. Pómału my se wyszkrobali nawyrch. Kolem kramków ze suwenyrami, hadrami a kolem gospódek. Szli my kolem skałki, z kierej je tyn krasny wyhled na Athenki.

- Pój se tam podziwać! Dobry rozhled!

Wychodzali my na nióm a dołu prawie schodzali dwo syncy tak przibliżnie w naszim wieku a cosi vraveli po słowiacku. Jo se jich spytoł:

- Naozaj?

Óni se tymu zaśmioli. Tak my siedli na kamiynie a pokecali cosi o sebie. Byli z Bratislavy. Jakisi mały filharmonicki orchestr. Mieli tu koncert. Dokóńca aż trzi. Kajsi na Syntagmie wedle amerycki ambasady byli ubytowani w hotelu. Wielkóm radość mi zrobili  tym, że nóm dali zakurzić po Petře. Chcieli po nas, aż jim zagrómy cosi z naszigo repertoaru, ale jo jim wyświetlił, że bych se przed nimi dość tak stydzioł.

- Tak Čau a pozdravujte republiku!

Szli my za kszeftym. Czas był piekny. Turystów wpysk. Ku wstupni branie do Akropolis wiódła parczikym tako piekno wydlażdżóno toczóno cesteczka. W jednej zataczce była skałka, tak my se na nióm siedli, rozbalili wercajg, naladzili a spuścili. No prostě sami my tymu niewierzili. Biznis jak hróm. Stówy se tak yny suły. Jedyn synek, co był z dzieuchóm, nas posłóchali asi pół godziny a chynyli 1000 Dr. Też my im grali repertoar jak wino. Beatles, Simona, Milenky, Hotel California, Summertime. Chynyli my cosi aj po czesku, aj po naszimu. Szła paniczka z panoczkym. Obo około siedymdziesiónt roków. Óna na nas po anglicku, że to je strasznie piekne, że nóm aj kapke rozumiy. Je z rakouska a jako mało dzieucha jeździła ku swoji siostrzynicy do Czech na feryje a że umiy aj jednóm czeskóm pieśniczke. Łómanóm češtinóm nóm zaśpiywała Šla Nanýnka do zelí My ji za to zaśpiywali Galanečke od Redla a jelikoż my byli aj tak melancholicki naladzóni, tak my dali Řekni, kde ty kytky jsou. Prachi se yny suły. Japónski, izraelski, australskigo pół dolacza, Čína, Španělsko.

No prostě nachodzały se miyndzy tymi spoustami drachmów aj rarity. Szli jacysi Polocy a podobnie, jak wtedy ci Pepicy na tej Omunii se zarypali:

- Londuj, londuj facet na tych skrzypcach!

A jo na niego:

- Czego?!

Zaraziło go aj z tóm jego skupinkóm a potym se roześmioli. Słónko piykło jak hróm. Harmónika wysychała o żiwot. Tak my to po sztyróch godzinach kultury zbalili.

MARTIN

Z Akropoli nadół na Monastiraki. Przez pieszóm zone na Omunie.

- Zóndymy na piwo?

- Coby ni, kaj?

- Je pieknie, tak do naszi piyrwszi suflaczarni na Omunii.

Siedli my ku stołu. Amstel Beer, Camelki. Z drugi stróny Kalamaki me pita. A zaczli my rachować Nieuwierzitelne. Za sztyry godziny 14000 Dr. Skoro trzi dniówki. Sice we dwójke, ale 7000 na jednego. Bómba. Z nas eszcze bedóm milionarzi. A rozjechali my se kapanek. Prziszeł ku nóm taki włosaty hipisak.

- Hello Boys! Where do you come from?! Are you from Czechoslovakia? My nane is Martin.

Dalszi setkani z krajanym. To uż je dzisio podrugi.

- Sedni si k nám! Jsi našim hostem.

Martin tu uż był od prosinca. Też przijechoł na sběr pomeranczek na Pelopones. Pry to tam była dobro otroczarnia. Robili tam od rana do wieczora a bywali tam we strasznie cypowych podminkach. We stodołach, chlywach a podobnie. A ku wszeckimu eszcze była zima. Także zorobek słaby, bo kupa pomaranczi pomarzło. Opowiadoł nóm, jak se tam jego kamosz dostoł do kryminału. Pry napity naburoł na pojczanym mopedu a tak go na tydziyń zaszili. Ci co robili normalnie za prachi musieli dziynnie nazbiyrać tych siedymdziesiónt kiśniczek pomaranczi. Basmani jak nazbiyrali tych szejść aż siedym tak to starcziło, a eszcze se mu tyn jedyn pracowni dziyń poczitoł za dwa odsiedziane. Martin se eszcze z dwóma kamoszami targnył z Peloponesu do Athen. Ale tu se jim też moc niedarziło. Robili w jakisi fabryce za 4000 Dr. dziynnie a to aj do 19.00 wieczora. No dziynkujym za taki biznis. Martin był z Jeseniku a studowoł strojařine v Libercu. Mioł w zamiaru za miesión opuścić Rzecko a odjechać za swojim kamoszym do Ameryki. Zakecali my se kapke o świecie. Aj samozřejmie o loďach. Zminił jo se mu o tym, że mómy w zamiaru iść do tej kancnaryje. Ón prawił, że ci jego dwo kamoszi uż tam byli a że to wyrzóndzajóm. Mioł pry u nas w republice też jednego znómego, kiery robił na łódce. Teda nierobił, ale groł. Pry na base. Ale że ty howada zaś tak dupióm z cizincami, że uklizeczka tam zarobiła wiyncej niż muzykant. Ja a mimochodem se tak yny spómnioł, że tyn synek był Čechořek a eszcze ku tymu zkiylsi od Trzyńca. A jo mu na to:

- Je z Bystřice nad Olší a jmenuje se Kosťa!

- Přesně!

Świat je mały jak cyp. Jo se trzeba spómnioł na to, jak my z Jankym łóni stopowali w Insbrucku a setkali se tam z młodymi synkami, kierzi byli z Liberca a też studowali strojarzine. Byli to jego znómi. A że to byli ci sami o kierych jo mówił, mi potwierdził tym, że jechali z italski Florencie směrem na Mnichow. Popis na nich ganc genau pasowoł.

Chlastali my, kurzili, grali. Martin nas pozwoł ku sebie do chaupy. Syncy pry bedóm czumieć, że przismycził Czechów. Yny że syncy chrapali jak zarzezani. Było 22.00 a óni prziszli przed chwilóm z roboty. Rano jim trzeba stować, także ani se niedźwigli z brlohu. Martin nas teraz pozwoł na dwa piwa do jego suflaczarni. Ale ta uż niebyła tak sympatycko, jak ta co my w ni byli przedtym. Hned u cesty a auta rachociły o żiwot. Domówili my se z nim, aby przismycził tych kamoszów na Omunie, że tam bedymy grać a potym pujdymy do tego biura statków liberyjskich.

- Tak čau!

Dóma niebyło żodnego. Aha, isto bedóm na imprezie u Romków. Partyja uż była celkem zliskano. Eszcze my se tam z Karłym kapanek przikormili a wszecy se domówili, że jutro pojadymy na wylet na Marathon.



1   ...   13   14   15   16   17   18   19   20   ...   43


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna