To se jim zamówiało



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona2/43
Data28.04.2016
Rozmiar0.96 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   43

BLAF

Z Gródku do Plznia



ODRHOWACZKI
We cztwortek jo wylóz z cugu a maszyrowoł ku tymu hrziszczu. W zadku wedle tenisowego kurtu była modro drzewianno budka, z kierej było słyszeć zwuk basgitary. Zaklepoł jo na dwiyrze a wlóz dali. Byli tam trzo syncy.

- Ahoj!


- Nazdar! - Luboš mie przedstawił.

- Tak to je Tomasz.

Podoł jo se rynke z basgitarystóm Zbysiym Kotasym a z dwanościstrunnym gitarystóm Vašym Kluzym, z kierym jo kiejsi ministrowoł. Luboš mioł też ze sebóm gitare a foukacóm harmónike. Tak my na chwile cosi o sebie mało niewiela pomówili. Aj o tym, co majóm w umyslu grać a potym padnył nawrh aby my to wyzkuszali. Był wrzesiyń 1985 roku, jak w naszi sestawie popiyrwszi zaźniały pieśniczki jako Pátý patník, Třista jezdců poštovních, Kdyż jsem byl chlapec, Oranžový express, apod.

Zkuszki my mieli dwa razy w tydniu. Podobało se nóm, jak to dobrze szłapie. Syncy uż grali delszóm dobe przedtym, niż jo prziszeł, także yny do tego starcziło zamóntować huśle. Kóńcym dziewióntego miesiónca prziszeł z wojny Harcowian Rosťa Kluz. Dalszi człónek kapely, kiery robił rytmike nejpiyrw na rómpli a nieskorzi na szrotiaku. A pieśniczek przibywało. Na vánoce ráno, Já odcházím, Pojedou, Cizinec, Bílej sníh, Hej nandej, Hobo. Country, kiere jo kiejsi ni mioł rod, se mi zaczło naroz strasznie podobać. Na huśle se mi nie grało z żodnym nigdy tak dobrze, jak z nimi. Basa szłapała. Zdało se że aj gitary. A miyndzy slokami, kiere śpiywoł Luboš albo Vašo solowały moje huśle albo harmónika. Vlak z Friska, Rok 1849, Little Big Horn, Blues Folsomské věznice. Yny mie mierziało, że ni móm eszcze zrobiónóm żodnóm pieśniczke swojóm, kiero by tu pasowała. Z tych, kiere jo mioł, mi zatym żodyn nie schwolił. Tak my jechali dali odrhowaczki. Maternhorn, Severní vítr, Amazonka, Rajda Copatá a dwie w kierych jo zrobił solowy zpiew a to Poraněný Koleno a Ascalona. Kromie tego aj instrumentalki, kiere jo prziniós ze sebóm. Nazywały se Suzanne a Foggy. Eszcze my ni mieli ani miano a uż tu był grudziyń 85 a z nim piyrwszi angażma. A to grani na Rybowym przepijaniu swobody, na kiere my brusili repertoar dotychczas zwladniónty. Kromie tego se mi aj darziła własno tworba. Tóm se zapisujym do modrego zeszitu. Przi piyrwszi szichcie na graniku żech wychynył liny a pieśniczke pomianowoł Porucha. Na muzyke amerycki skupiny Doors żech zrobił text Powinność a wienowoł to Bidonóm. Po rozchodu z - uż nie wiym kim - żech se zacznył moc kolegować z Alenóm Borskóm, aż to przerosło z moji stróny ku ni w cosi wiyncej a była z tego pieśniczka K moři, kiero była tak piekno, żech na to od ni dostoł dopis co kopoł.



RYBOWE PRZEPIJANI
Prziszło piyrwszi nasze werzejne wystómpiyni. Odegrowało sie to w jabłónkowskim PZKO na rynku. Ryba przepijoł swobode a pozwoł nas jako kulturnióm wlożke. Byli my z tego dość tacy nerwowi. Prziszli my tam, jak uż była partyja za stołami. Dostali my pojeść. Na wyrchu my naladzili instrumenty a zeszli na dół ku mikrofonóm. Jelikoż my ni mieli nazew, tak nas napity Ryba uwiód słowami:

- A teraz Wóm zagraje Grupa Dupa z Gródku!

Partyja tóm muzyke zpoczóntku żrała. Odrhowaczki sie sypały jedna za drugóm. Jak my widzieli, że uż tyn zajem klesnył, tak my zrobili pauze. A gorzoła sie loła. Jeść też było co. Magnetofón warczoł na pełne kule. Ryba se nas pytoł, jeśli eszcze bedymy grać.

- Uwidzimy podle sytuacyje.

W tej nejlepszi zabawie PZKOwców przi magiczu jim go Ryba wypnył a zagłosił:

- A teraz wóm Grupa Dupa odegro drugóm czynść swojigo programu!

Żodnymu z poloków to tam jaksi nie było w nos. My to wyczuli, ale przezto my zaczli grać drugóm czynść country odrhowaczek. Przibyły ku nim aj dalszi z elpiczka Oheň z dříví eukalyptu od Zelenačów, jako Chajda kůrová, Bobův hrob, Kde našli muži hrob, Kočovníci… Rozeżrano magiczym partyja nas wubec nie brała ważnie. Jedni kecali, dalszi se śmioli albo wadzili. U jednego stołu dokóńca aj grali karty. A my grali pro sebie, bliźnioków Szpyrców, Karła Kalete a Rybe, kiery uż społ z głowóm na stole. Główne wszak było, że my dograli do kóńca.

A wtedy my se powiedzieli, że to tak dali nie pujdzie. Musimy zacznyć skłodać swoje pieśniczki, aby my tych ludzi tak zaujnyli, że nie bedóm mieć czasu na jakómkoliw inszóm czinność kromie posłóchanio. A drugo wiec. Trzeba wymyśleć nazew, aby se nóm uż nigdy żodyn nie dowolił powiedzieć Grupa Dupa. A tak my mieli za sebóm piyrwszi werzejniejszi wystómpiyni.

Dwa tydnie po nim były świynta a po nich Sylwester, na kierym jo przedniós nowóm angażowanóm basniczke PF 86 a zaśpiywoł nowe pieśniczki:

Dvě povahy – o rozdilnym przistupu ku robocie flakacza a uwiedomielego obczana naszi wlasti a Vizitke národa – coż je krytyka na werzejne zachody.

Sylwester se odegroł na Kympie w budzie u bratrańca Danka we słożyniu jo, Peter, Janek, Libor, Danek ze staróm, Kaja ze staróm, Marcela Sikorowo a Naďa z Porty. Miała tam być aj Flaškowo, ale nie przijechała. Eszcze tam było cosi partyje, ale uż se ich wszeckich nie pamiyncym. Zpoczóntku to sice była mizeryja, ale jak se cosi wypiło, tak była celkem sranda. Głównie jak Peter zacznył opowiadać swój omlety przigupi przibieh o Jożowi a Trudce. Rzwali my śmiychym aż do rana.



PLODNO MARÓDKA
Do Nowego roku jo wstómpił z kupóm nowych przedsiewziynci, jako trzeba przigłosić se na wyszke, grać na Porcie w Plzniu. Też jo ale do niego wstómpił pieknie nascypany, coż było wysledkym czundru na Slovenský kras, jak my spali pod szirakym. Dostoł żech maródke. Ta była abnormalnie plodno na tworbe. Każdóm sobote jo był na balu, także mama nadowała, żech je wiyncej w ancugu, niż w piżamu. Na jednym z nich żech se zabuchoł do jednej Stáně. Tego wysledkym była pieśniczka Návrat čarodějky. Eszcze ale przedtym, niż żech na tóm maródke szeł, prziszeł Zbysio Kotas na zkuszke z tym, że kóńcym stycznia mo być w Trzyńcu Country Saloon. Tam że o nas dobrze wiedzóm a rachujóm z nami.

- Dobre, ale co tam bedymy grać?

- No, musimy zrobić jakisi program. Ale to muszóm być hity. To tam musimy wszeckich schować. Zkuśmy każdy wymyśleć aspóń dwie pieśniczki.

Luboš mi zagroł jakisi niedorobióny Béžovej vlak, abych pry na to zrobił text.

- A może to być po naszimu?

- Tym lepszi! - Odpowiedzieli mi na to.

Po zkuszce jo szeł na szichte a na kibloku (kbelíkový jeřáb) żech cały wieczór skłodoł pieśniczke na Lubošów motiw Béžovej vlak, a ni mógło z tego wylyźć nic inszigo, niż nasz dotychczas nejwiynkszi hit Werkowy cug. A hned na drugi dziyń wio na tóm maródke a na ni żech z dłógi chwile wypłodził dalszi dwie pieśniczki: Garniec pyniyz a Róm – Śliwka. Maródka se przecióngła aż do lutego.

Country Saloon se przełożił na marzec. Na zkuszke żech chodzić ni móg, ale na balu jo żodnym nie chybioł. Koza roz za mnóm prziszeł z kazetóm, aż mu otextujym jego wlastni wytwor. Eszcze w tyn wieczór jo mu jóm wrócił aj z textym To jsem dopad. W lutym żech Bidonóm otextowoł ploużaka anglicki grupy Maryllion a pomianowoł go V parku u piána. Ta pieśniczka - a kromie tego básnička Tanec - były obie wienowane włosatej Martinie z Piosecznego. Óna wszak o tym nigdy nie wiedziała.


U BUREGO
Country Bal przełożili z marca aż na maj. Ale w tym trzecim miesióncu se nóm wyskytły inszi dwie możności se zagrać. Był to Swazacki bal a dwa tydnie na to zabawa. Tu se dziepro owierzimy, jak zabiere nasz repertuar, kiery był uż z naszigo sóndka.

Hned po maródce my go zaczli zkuszać. Moje trzi pieśniczki – Werkowy cug, Rómplista, Garniec Pyniyz a Lubošowe – Píseň Tiráku, Boty a Vašowo pieśniczka - Vstávej z tý pece. Wszecki były wyborne yny było trzeba na nich drzić a drzić. Na balu groł Zkrat. My se z nimi domówili, jeśli by nóm nie umożnili se zagrać takóm dwaceciminutowóm wlożke. Prawili, że ja. Trema była morowo, tak my cosi mało niewiela łykli. Ale jako na popiyrwszi roz my to odegrali dobrze.

Zaczli my Hardstreetym, coż je instrumentalka na motiwy Sedmi statečných a miyndzy tych szejść naszich my wmóntowali Suzanne a Foogy Mountain. Sukces, jako że na popiyrwszi, my skludzili niesamowity. Aj z akustykóm my byli spokojni. To uż se nie dało ale powiedzieć o tej zabawie, na kierej groł Gladys. Ta była hned za tydziyń. Piskało to jak hróm a żodyn to nie regulowoł. Eszcze nóm nawiyncej jedyn z nich dokuczoł a piskoł tam do naszi muzyki cosi na harmonium. Ale co, wszak óni nas ludzie dziepro zacznóm brać ważnie – powiedzieli my se wtedy a nie robili se z tego ciynżkóm głowe. A ni mieli my czymu. Tworba se darziła. Nowo pieśniczka Marcowo przigoda u grupy nie przeszła przez cenzure, bo jeji główny děj sie odegrowoł w kościele. Musioł jo zmiynić prostrzedi a z kościoła jo był donucóny zrobić ogrodnictwo. To uż zebrali. Z dalszóm pieśniczkóm z wysoce moralnim czeskim textym Krach, my se ni mógli dać rady po muzycznej strónce, także do dzisio egzystuje w mojim zeszitu z modrymi deskami. Semtam se jóm zaśpiywóm tak yny dlo sebie u gitary. Tak samo se pobrukujym aj pieśniczke Odpověz, kiero je wienowano Lence z Lyskigo.
COUNTRY SALOON I.
Pro nas był piyrwszi. Pro trzyńczanów wszak uż trzeci. Ku repertoaru, kiery my grali w Gródku przibył aj Jozef a Rosťowo pieśniczka Zlatokop. Także my tam jechali z dziesiynci kónskami, kiere my mieli prziprawióne naostro, z jednym polotowarym Tragedium Collleum. W Gródku my se dali scuka o drugi popołedniu a zkuszali my to eszcze dwie godziny. O czwortej my wyjechali autobusym a ztremowani my se to zamierzili przimo do SD (dzisiejszi Dům kultury Trisia). Tam wisioł plagat a na nim wypisane kapely:

Uragán, Unce, Drops, Koukol, Tyrkys, Modřina a Blaf R.

Było jasne, że nas napiszóm na kóńcu. Eszcze dobrze, że nas wubec napisali. A teraz, jak my prziszli ku takimu nazwu? Miesiónc przed Coutry Saloonym my zrobili zamiast zkuszki taki pokec o tym, jak se bedymy nazywać. Każdy prziszeł ze swojim nawrhym. Obstoł yny mój nazew Rónt a Zbysiów Blaf. Dostały oba nejwiynkszi poczet głosów. Domówili my se na tym, że se bedymy nazywać Blaf R, abych se nie czuł pokrziwdzóny. Plagat my se przeczitali a prawóm nogóm my wkroczili do SD. Hned se nas tam wszimnyły jakisi dzieuchi a pytały se nas, co my sóm za grupa. Przedstawili my se. Na to my dostali swojóm hosteske, kiero nas zakludziła do szatny, kaj uż byli inszi muzykanci.

- Připravte se, za 15 min. máte zvukovou zkoušku!

Hónym my se naladzili a wypłoszóni z nastrojami my se dobelhali do salu. Każdy se tam na nas dziwoł, jak na sprostych nowaczków. Postawili my se za mikrofony a mieli my cosi spuścić. Musieli nas usmierniować, jak mómy iść z nastrojami ku mikrofonóm a z jaki dalki śpiywać. No czuli my se tam naprości lempli. Jak my odzkuszali, tak my mieli do zagajynio przehlidki czas. Pokiyl to było możne, tak my se snażili zkuszać. Jo mioł fórt obawy, że tam pogorymy, jak hadry, ale zbysio mie ucieszowoł:

- Co?! Dyć my tu sóm nejlepszi. Taki szou, jako my tu nie zrobi żodyn.

A mioł recht. O 18.30 to zaczło. Uwiód nas konferecyjer Pepa Grim, kierymu se pry mówi Mlok a zaczli my instrumentalkóm Hardstreet. Hned po ni solidni aplaus. A nie zrobili go yny czlenowie naszigo fanclubu, kierzi tam byli obleczóni w kowbojskim a mieli kolty, ale aj wszecy ostatni. Spuścili my Róm – Śliwka. Ohlas abnormalni. Waszowóm Tak vstávej z tý pece. Ohlas słabszi. Cug do werku. Potlesk nie zabiyroł kóńca. Lubošowe Boty. Pokles uspiechu. Garniec Pyniyz. Zaś siła. To uż był ale przidawek. Wszimnył jo se, że wszecy klaskajóm. Mioł jo wszak pocit, że se na nas dziwajóm zwrchu czlenowie kapely Drops. Jaksi my jim tam isto nie wóniali.

Po nas nasledowały dalszi kapely, kiere były interpretacznie o dziesiynć schodów lepszi. Bendża, mandoliny, gitary, huśle. Wszecko na swojim miejscu oproci naszimu zmatku, kiery wychodzoł z dwóch gitar, basy, huśli a šroťaku. Awszak taki szou jako nóm, se uż nie podarziło zrobić żodnej kapeli. Na plakatu było napisane, że beje wygłoszóno anketa o nejlepszóm kapele, śpiywoka a pieśniczke. A naroz nie było nic. Akurat przestawka. A po ni, kiero kapela chciała, tak mógła grać do tańca. Samo, że my se tam hned wmóntowali, aby my nie wyglóndali, że jako wiyncej nie umiymy. W szatnie my se prziprawili tyn zbytek. Píseň Tiráku, Jozefa, Suzanne, Foogy a Rosťowego Zlatokopa. A samozrzejmie my eszcze musieli przidać Werkowy cug. Ludzie nas z podia nie chcieli puścić, tak my przidali aj Tragedium Colleum. Grać chciały ale aj inszi kapely.

Siedli my ku naszimu fanclubowymu stołu a dali se po piwu. Byli my wszecy w siódmym niebie. Taki uspiech nie czakoł żodyn.

- Tomasz, jo by chcioł z wami pomówić. Mogym na chwile?

- A, Buble! Mie uż Stasio Kantor cosi nadchybowoł, że byś chcioł z nami grać.

Przedstawił jo go skupinie jako bywałego czlena skupiny Uragán. Cztenarzi uż go znajóm z widzynio. Starczi se wzpómnieć na porte w Plzniu 85 a na Bluegrass na Koszarziskach. Dotychczasowy kapelnik Zbysio Kotas na to powiedzioł:

- No, to je piekne. A na co grajesz?

- Na gitare.

Obuli my se do niego:

- Ale jak żeś se wszimnył, tak uż mómy gitary dwie.

- Ty, posłóchej, jo cosi słyszoł, że żeś kiejsi parził na bendżo. Umiysz to eszcze?

- Piynć roków jo na to nie groł, ale zkusim to.

Domówili ny se tak:

- Wiysz co? My ci dómy miesióncznóm delacyj. Jak se bejesz czuć, tak zawołej na 3144 a domówimy zkuszke na kierej ci powiymy jeśli ja albo ni. Bieresz?

- Ja!!!

A tak dlo nas skóncził Country Saloon I.


VERNISAŻ
W maju se darziła aj tworba. W piyrwszim rzyndzie to była basniczka Sbratření. Kozowi jo do Bidonów otextowoł skladbe Zeppelinów a pomianowoł jóm Zlomyslnost postižených. Na muzyke starej anglicki grupy Sweet jo słożił pieśniczke Grazli. Pro skupine Blaf żech wymyśloł nowy hit Beskidy, kiery se nóm wszak fórt nie darziło rozjechać. Wyskytło se aj nowe angażma. Otmar Kantor był czlenym wytwarnego kroużku w Karwinej a porzadali wystawe obrazów. Pozwali nas, jeśli by my jim nie prziszli na poczóntek zagrać. Tak daleko my eszcze nie grali. Toż czymu ni? Przed wystympym se nas pozwała jedna pani do kancnaryje a tam na nas wychciywała wszecki możne udaje. Było to skoro jak u wyslechu, ale zwladli my to. Naladzili my a konecznie se dostali przed skupinke isto trziceci wytwarych umielców a zaczli ich tam dosłowa bawić. Było widzieć, że se jim to podobało, bo my musieli eszcze po kóncertu dłógo s nimi siedzieć, popijać wino a śpiywać. Śpiywali my aj całóm ceste w cugu aż do Gródku. Zkuszki my fórt mieli dwa razy do tydnia. A na nich my drzili dotychczas zwladniónych jedynost pieśniczek naszigo reposza a sem tam my zopakli jakómsi tóm odrhowaczke. Coż my uspiesznie zagrali przi beczce na ranczu pro nasz hojny fanklub z koltami a w kłobukach. A musim prziznać - to mi na tym country bywało wdycki proci sierści.
BUBLE
Maj kóncził a syncy se mie na jednej zkuszce pytali:

- Ty, a co tyn twój bendżista? Isto na to zapómnioł. Wszak niechejmy to tak a jak se nie ozwie, tym lepi.

W robocie na odpołedni mie majster wołoł ku telefónu. Zebroł jo sluchatko a w nim se ozwało ciynkim głosym:

- Tu je Paweł, czau Tome. Tak co, kiedy mocie zkuszke? Wiysz, że by my to wyzkuszali.

- Jutro o 17.00 czakej na mie na nadrażu w Gródku.

- Dobre, tak o 17.00 aj z bendżym, ja?

- Ja. Tak ahoj.

A potym jo se dziepro uwiedomił tóm hruze z całej sytuacyje. Ani nie wiym z czego jo mioł taki strach. Czi z tego, że se z nim nie bedym rozumieć, albo z tego, jak se na mie bedóm syncy dziwać, żech ich na nic nie upozornił a przismycził go tu. No prostě tak jo se nad tym staroł, że se mi o tym w nocy śniło. Sen był asi taki. Kromie dotychczasowej zestawy był z nami aj na prubie bendżista Buble a grali my jednóm z naszich odrhowaczek. Po wszeckich groczach jo se dziwoł, jak se twarzóm a wszimnył jo se jak se Zbysiów a Lubošów pohled strzetnył a obo z uznałościóm kiwli głowami a prziszpulili tak wargi, jak gdyby se chcieli powiedzieć – to bendżo ale szłapie!

Na drugi dziyń, jak jo jechoł na zkuszke, tak jo se spotkoł w cugu ze swojóm jarnióm laskóm Pawlinóm. Opowiadoł jo ji o swojim stawu a snu, co sie mi w nocy prziśnił. A eszcze żech jóm ujiścił:

- Uwidzisz, że jak beje cug zastawować, tak tu beje po perónie chodzić synek w brylach z bendżym a kaszkietym na głowie, beje se nazywać tak jak ty, akurat w mużskim rodzie.

A wubec to nie było inaczi. Aj tyn sen se przesnie napełnił. A od tej doby zaczła konecznie szłapać aj pieśniczka Beskidy. A uż tu było za miesiónc paradni lato. Popiyrwszi my Beskidy zagrali w Trzyńcu przed wchodym baraku Bublowego sómsiada, kiery wydowoł swojóm cere. Kromie tego my aj zagrali Zlaté střevíčky. W lecie samozrzejmie była aj zabawa za zabawóm. To mie samozrzejmie nainspirowało ku tymu abych napisoł basniczke Čas změní i oslovení. Wienowano była eszcze roz Lence Lyskowej z Lyskigo. Wznikła w tej dobie aj pieśniczka Koszarziska, kiero se stała hitym a zarówno z nióm Píseň němého pastevce na muzyke Luboša Raszki, kiero do dzisia nie ztraciła nic na swojim kouzelnym wokalowym podaniu.

Nasledowała pauza. Jechoł jo z Petrym, Hiklikym a Mirym na Orlickóm przehrade. Tam se mi dobrze darziło wyrzadzić na huśle z hasziszakami, kierzi grali Nohavice a podobny folkowy repertuar. Awszak krasnie jo pogorzoł z jednym prażakym, kiery na mie wyjechoł z Plíhalovkami a Mertóm. Disharmonicki jazzowe akordy mie totalnie odrownały.



CZUNDER
Po czundru pore zkuszek a basniczki. Úřednice kantynářky, Vztah k abstinenci. A hned nasledowoł dalszi czunder ze skupinóm. Owszem bez Bublego, kiery mioł swojóm rodzine a z nióm aj starości. Na Wielki Dařko jo przijechoł o dziyń nieskorzi. Było 18.00. Wszecy uż tam mieli w lampie. Musioł jo okamżicie wycióngnyć huśle a przitwardzić z nimi muzyke. Wieczór se chlastało a piło. Przez dziyń se jeździło na łódkach, kómpało albo utracało pyniyze w automatach. Nikierzi cypóni grali karty. Prostě czunder nie był wubec podle mojich przedstaw. Aspóń że była ta muzyka.

Ale wyskytnył se nowy problem. Jakosi my se przestowali rozumieć z Lubošym. Wszimnył se tego aj Cziczo ze złómanóm klicznióm kościóm. Wyświetlił mi to tak, że widzi na Lubošowi zowiść ku tymu, żech je lepszi niż ón. Prostě dwo soliści tam być nimogymy. A mioł prowde. Było to widzieć czim dali tym wiyncej. A jo ustómpić ni mioł nigdy w umysłu. Czunder sie jakż takż przewalcowoł. Z Cziczym a Pydychym my odjechali o dziyń wczasi niż ostatní. Isto nas to tam uż nie bawiło.

Hned po przijezdu jo se zuczastnił jabłónkowskigo Železnego muža, na kierym jo skóncził z 36 reprezentantów siedymnosty. Wieczór było szou we Sztadwaldzie u beczki. Chcioł jo ich tam wszeckich oslnić tym, że eszcze w tyn dziyń słożim basniczke o nazwu Jablunkovský Železný muž. U zagajynio pijatyki jo im to przeczitoł, naczeż jo skludził aplaus. Jo, Koza, Jim a Honza z Brna, my se fórt pojczowali gitare z rynki do rynki. Wszimnył jo se, że mie zaczino żrać bywało Liborowo láska Soňa, tak żech tego wyużił a w tyn wieczór jóm zbalił. W niedziele przijechała z czundru gródecko partyja a zorganizowała poczundrowóm beczke u Olzy, na kierej żech był aj ze Sonióm a popiyrwszi roz tam zaśpiywoł trzi cyganerie w przekladu do gorolszcziny.
GOROL 86
A uż tu by Gorol 86 roku a z nim aj szanca se na nim zagrać. No, to była pro nas szpica. Nawrhli nóm to sami Bidoni, kierzi tam mieli w sobote wieczór grać do zabawy. Także my w sobote dopołednia s nimi domówili zkuszke na mikrofóny w Kulturaku. Pochwolili nas, że my zrobili z tym bendżym piekny krok do przodku. Pómógli my jim w połednie nałożić aparature do trambusa a też jóm aj rozłożić we Sztadtwaldu. Tam uż se ludzie zaczli schodzać hned popołedniu. Program zacznył o 17.00 na głównej scynie. Ze zwukarza Turka na ostatnióm chwile wylazło, że nimogymy grać na jejich aparat, bo majóm mało mikrofonów. Na kogokoliw z Bidonów jo se odwołoł, tak se wszecy wymówiali, że to fakt zależi yny na jejich zwukarzowi. Także my byli z jejich stróny wyrzóndzóni. To je jedyn z przikładów „za dobrote na żebrote“. Wszecy z Blafu uż to wzdali. Grać se prostě dzisio nie beje.

Mi to ale nie dało. Zaszeł jo za zwukarzami z głównej biny, że mómy taki a taki problem. Ci mie posłali za głównym reżiserym Władóm Młynkym, kiery robił w programie cosi jako konferencyjera. Ón w tym samozrzejmie nie widzioł nic inszigo, niż problem. Młynkowie isto wubec majóm nejwiynkszi schopności robić problemy. O tym my se uż przeswiedczili, jak my mieli zrobić w Gródku wlożke na Majowej Dyskotece Jana Młynka a ón na ostatnióm chwile odmówił. Zaś Młynek Gorol se kłod jako podminke, że o tym musí wiedzieć Jura spod Grónia. Yny że tyn nie był nigdzi ku zegnaniu. Po dwaceci minutach chladanio żech se z nim potkoł a wysypoł mu wszecki nasze starości. Ku mojimu przekwapiyniu mi wyszeł wstrzic. Chcioł yny słyszeć o czim grajymy. Powiedzioł żech mu pore textów a był spokojóny.

- Dobrze syncy, jak doćwiczóm akrobaci z Wyndrynie, tak mocie pół godziny czas na waszóm muzyke.

Gorol Młynek nas uwiód. Yny my se ukozali na scynie a uż był aplaus. Spuścili my przepracowanóm instrumentalke Banjo z mlžných hor. Repertoar, kiery dali nasledowoł był cziście charakteru Gorolgrassu a skludził wielki aplaus. Zagrali my Werkowy cug, jedno rano, Garniec pyniyz, Beskidy, Koszarziska a Jozefa. Ku nazwu stylu naszigo granio my my prziszli w Trzyńcu na Country Saloonu, jak se nas Franta Wawrzacz spytoł:

- A co je to vlastně za styl, který hrajete? Je to bluegrass, nebo newgrass?

A jo mu na to:

- To beje nejspisz Gorolgrass.

Za tydziyń uż to było wytisknióne w Hutniku. Gorolgrass se jako pojem za nami cióngnie do dzisia jak gad. Uspiech na Gorolu my skludzili morowy i przez to, że my byli udajnie mizernie nazwuczóni. Było słyszeć pry yny mój śpiyw, huśle a banjo. Po piyrwszi roz w żiwocie my wszak grali przed tak moc ludziami.


DOZWUKI LATA
Wtedy na tym Gorolu była aj Marcela Flaškowo s Naďóm. Jo se jim ale w sobote nie wienowoł, bo żech mioł w głowie yny Soně, a z tóm jo strowił zbytek wieczora. W niedziele my szli na bazyn. Z nami aj Marcela, kiero w tóm noc spała u Kozy na bycie. Pijatyka zaczła uż od 10.00 a strzidała se z kómpanim. Soňa tam eszcze nie była a jo se zacznył mieć rod z Marcelóm – bywałóm laskóm z Porty. Praktycki jo jóm nikdy ani nie przestoł mieć rod, tak żech przeca nie robił nic złego. Soňa wszak przi przichodu na kómpalisko zmercziła, że se drżimy za rynce, ale mie to było jedno. Żodyn inszi w tyn dziyń ani wieczór do mie nie egzystowoł. Byli my swoji a boli my se tego, że nas tyn niedzielny wieczór na wdycki rozłónczi. Była to w mojim żiwocie nejkrasniejszo niedziela na Gorolu. Prziszeł pyndziałeik a z nim schuzka ze Soňóm a odpowiedź na otazke:

- Coś to tam mioł wczora za kocze na tym bazynie?

Wymówił jo se se ji debilnim způsobym, kiery samozrzejmie zeżrać ni mógła. Ale nakóniec my se w tyn pyndziałek eszcze mieli radzi aj ze Soňóm. Wymówka źniała tak:

- Wiysz, jo uż mioł cosi w lampie a jak jo skocził po glacy, tak żech z nióm strasznie naraził na dno a zkryncił przi tym aj szkarednie z karkym. Mioł jo uż fakt pocit, że je po mie. Po tym jo nimóg tóm głowe uż narownać a taki żech prziszeł ku stołu. Widzioł jo yny na ziym, tak jo se siednył ku dzieuszi, kiero miała stejne sandały jako ty a chycił żech jóm za rynke. O tym, że żeś to nie była ty, żech nimioł ani szajnu.

Za dwa dni żech siedzioł u Stania z Falóm. Bawili my se o babach. Fala opowiadoł, że łoto społ z jednóm szesnostkóm u Kozy a mioł pocit, jak gdyby leżoł ze swojóm młodszóm siostróm. Aż mu potym była za to gańba. Mie doszło podle inszich okolności z kim to asi było. Wywodził jo z tego, że se ji za to pieknie wymścim a krejdóm napiszym przed jeji barak na chodniku citat: Fala zkurwił Soňe!!!

Tyn zamier jo wszak nie spełnił. Ale eszcze tego wieczoru na to tema wznikła pieśniczka Báseň o křídě. Dłógo jo nimóg usnyć. Chytła mie silno sraczka. Gorónczka zaczła gradować aż na 41°. Na drugi dziyń mie zawrzili na infekcznim z uplawicóm. Tam jo se lycził patnost dni. A o tym lyczyniu je dalszo pieśniczka a ta se nazywo Na infekčním.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   43


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna