To se jim zamówiało



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona20/43
Data28.04.2016
Rozmiar0.96 Mb.
1   ...   16   17   18   19   20   21   22   23   ...   43

FALIRO

Budzik mi dzwónił o 7.30. Pośniodoł jo. Metro. Pieszo kolem atheńskich psów, kiere dzisio na mie jaksi szczekały. Na stawbie Irakli zaś samozrzejmie niebył. Zaś isto wczora asi kajsi zahulakoł. Co jo teraz? No przewlyc se a chycić se tego sóm. Nałożił jo se asi dwoje karów a przestało mie to bawić. Nieporadzim robić sóm. Potrzebujym mieć na sebie albo jakisi bicz, albo mieć wedle sebie jakigosi targusa. Wedle na wieżiczce fórt dwo ministrancio monotonnie dzwónili. Dwa wyszszi bimby a po delszi pauzie jedyn głymbszi. No jeśli to bedóm robić całe dopołedni, tak dziynkujym pieknie. Przewlyk jo se zpatki do cywilu a jelikoż żech mioł ze sebóm foťák, tak żech se chcioł porzóndzić jakisi ty snimeczki ze stawby na pamióntke. Pofocił żech z dachu Thibon, stadion Kazaskiraki, przistaw Pireus a dalszi wiecy, co stoły za to. W kościele zaczinoł obrzad, bo sie to rozjechało z tego tlampacza na czałóm čtvrť.

Żebych se tam podziwoł? Za to przeca nic niedóm. No středověk jak howado. Pop wył ponure śpiywki, z kierych szeł aż mróz po plecach. Ludzie kupowali a zapalowali świyczki, przed każdym obrozkym a krziżiczkym se asi trzi razy żegnali a całowali go. Cosi ganc inszigo niż u nas. Swojim zpusobym zajimawe, ale dłógo mie to niebawiło. Ci Rzecy sóm wůbec zajimawi ludzie. Narwane metro. Młodo dzieucha siedzi a co jadymy kolem kościoła, tak ji rynka loce w lufcie przi tym żegnaniu aż se zdało, że ji uleci. A nad nióm stoji starka isto dziewindziesiónt roków a ta użegnano torba jóm niepuści siednyć.

Wtedy przez tóm Paske se wubec darziło aj żebrocie. Po wagónach se smykała kajjako hołota cygańsko. Albanosi z fletnóm, kierzi pusobili, jak gdyby wubec nieumieli grać. Tyn jedyn chodził od zica ku zicu a stoł tako trómba. Piszczoł jakómsi cypowine a jego kolega czakoł, aż mu gdo sypnie do nastawiónego saczka. Nejgorszi zażitek snad był, jak mały synek chodził po wagónach a śpiywoł. Przi tym mioł tak znietworzóny pysk, że se nieszło na niego ani podziwać. Snad spolóny abo co. No ganc opica. Albo trzeba plíživec. Chłop bez nóg. Yny se szkroboł rynkami a plaził se po brzuchu. Nikiedy mi to przipadało, jak gdyby se ci ludzie przedganiali w tym, gdo tam je wiynkszi borok. Na drugi strónie byli aj dobrzi szoumeni. Jechali my roz z Karłym wieczór z Omunie a widzimy, że z  metra wylóz włosocz z harmónikóm a gitaróm. Był cały ryflowy a przelazowoł zpatki na Pireus.

- Pój, idymy za nim!

A to był zážitek. Miyszek mioł zawieszóny na mechanice a spuścił Dylanowke. Pauzy wypełniowoł foukaczkóm. Odwaz jak byk. Ludzie se yny tak rozdowali. Widzioł żech go tak eszcze ze dwa razy. Na plecach rubzaczek a w nim butla z wodóm. Dowoł wykony na pełno. Ganc se u nich pocił. Niedało mi to a spytoł jo se go zkiyl je.

- American.

No nic. Przijechoł jo do chaupy a syncy se mie pytali, czi uż to móm gotowe.

- Ni, jo se na to ganc wysroł.

- No piekne!

- Co robicie?

- Ale, idymy na Faliro, bo tam pry je jakosi cwiczno horolezecko skała.

- Idym z wami!

Filip, Martin a Jindra byli celkem schopni horolezcy. Ściana miała dobrych dwacet metrów. Dziwali my se na nich, jak im to idzie. Potym my szli podel przistawu aż ku plażi. W przistawnich gospodach nas fórt werbowali na piwo. My se ale nakóniec kupili Amstela z plechówki. Poobziyrali my łódeczki a Janek zwołoł:

- Ty vole, Stefi Grafová!

Prawie wylazowała zpod paluby jakosi baba a hned aj zalazła zpatki.

- To wiysz że ja, zaś ty twoje halucinace!

Kapke jo se ponarzykoł Karłowi, że mie to sere z tym Iraklim. Prachi yny tak uciekajóm przez palce. Kareł se mi nabidnył, że by to zy mnóm zrobił.

- Pójmy se na to podziwać.

Jo mu mówił, że gdyby my jutro porwali, tak to mómy snad do wieczora gotowe. Ón jak to widzioł, tak to otypowoł na ty trzi dni minimalnie. Prawił, że zy mnóm do tego pujdzie. Wieczór my eszcze zebrali nastroje, że zagrómy na Omunii. Grali tam ale jacysi pómbóczkorzi a było kolem nich pełno. Tak my to wzdali a szli raczi do chaupy. Tam se uż chlastało, tak my jim yny cosi brzinkli a szli spać.



KALO PASKA

W sobote my stanyli o 6.30 a o 7.30 my uż byli na pracowiszczu. Chycili my se tej nejgorszi roboty a zwladli jóm za jedyn dziyń. Było to drugi piyntro, na kiere nóm Niko dowoł dwa dni. Robili my to aż kajsi do szóstej wieczora. Wieczerza, telewiza. Dowali ostatni díl Jezusa Nazaretskigo a my u tego w takim cichim soukromi popijali Ouzo z wodóm. Jo, Janek, Jindra a Kareł. Mariusz z Halinóm byli kajsi na nawszczewie. Raf, Martin a Filip byli w terenu. Prziszli kajsi o północy a cali nadszóni, aż idymy do ulic. Podziwać se, co se tam robi. Pry same ohniostroje, samo strzelba. Ludzie se radujóm śpiywajóm a tańcujóm.

- No ja, Zmortwychwstani!

Isto żech musioł być porzóndnie dobity, jak mie żodyn do pola niedostoł.

Niedziela. Od rana do wieczora my zapasili z piyrwszim piyntrym a ukłodanim cegieł na trzecim piyntrze. Wieczór do chaupy a zaś do piżama a ku telewizi. Pry my sóm zaproszóni do Romków na impreze.

- Nieegzystuje! Nigdzi nieidym! Jutro mi trzeba stować.

Yny że za chwile prziszeł Raf a pry aż idymy, że strasznie Bożenka upłakuje. A że by byli urażóni. Tak my se z Karłym rozhodli, że ja.

- Tak dobre, ale idymy w piżamach!

Zebrali my instrumeny a przez metro kolem ludzi my szli w tych piżamach a papuciach. Jo to mioł eszcze jaki taki, bo to kapanek wypadało teplakowie, ale Kareł w tych swojich potarganych gaciach a tej przimazanej jakli, no to była siła. Dziwim se, że nóm Rzecy niechybali wtedy pyniyze pod nogi.

Na imprezie byli wszecy. Wczetnie Mariusza, Haliny, Filipa, Martina, Roberta (kiery uż starcził rozflakać tego swojigo mercedesa) a naszich synków. Chycił jo se morowo chlastu. Okno!

Rano mi wykłodali, że pry żech był tak napity, że jo stoł na stołku, groł na huśle a Agnieszka mi scióngła galaty a bawiła se mi z przirodzynim. A jo cyp im to uwierził. A co do roboty?! Kaj też! W połednie zamiast obiadu piyrwszi piwa. A potym dalszi a dalszi. Tak my se rozmówili w tyn pyndziałek, że my kecali przez całóm noc aż do rana.

We wtorek my szli z Karłym do roboty. Dorobiali my trzeci piyntro. Prziszeł Niko a pytoł se, co je z Iraklim. Jo mu prawił, że nimóg przijść. Że onimocnioł. A jo popytoł kamosza Karła, czi by mi z tym niepómóg. A tak go Niko napytoł, czi by Kareł nieszeł ku niymu też robić. Kareł prawi, że ja, bo to ostatnióm dobóm u tego swojigo Kostasa nimo wubec jiste. Po szichcie do chaupy na obiod. A zaś kecać o cypowinach aż do północy. Potym se uż Raf zacznył wściykać, że uż mo tego pełnóm rzić, aż uż dyrżimy pyski. Tak dobranoc a je po Kalo Pasce.



1   ...   16   17   18   19   20   21   22   23   ...   43


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna