To se jim zamówiało



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona3/43
Data28.04.2016
Rozmiar0.96 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   43

COUNTRY ČTVRTEK
Na Slezskich dniach my siedzieli u wina ze Zbysiym kotasym a z Petrym. Jo uż go mioł delszóm dobe w zamiaru zapojić do Blafu jako zwukarza. Przi biołym winie a zwuku cimbalowki my to rozebiyrali a domówili se na faktu aby prziszeł do klubowny SSM, kaj my se po feryjach z grupóm przekludzili. Mieli my tam na pore zkuszek pojczanóm aparature od Kryzysu. Szłapało nóm to dobrze aj na nióm. Peter se snażił zwuczić jak nejlepi.

Country čtvrtek był w trzynieckim Klubu a dało by se powiedzieć, że całkym wydarzóny. Nieprzijymnie nóm wszak do zaczóntku zasahnył przijezd skupiny Daxon, kierzi nóm zebrali kiśnie, co my mieli k dispozici. Na hónym my musieli zganiać nowe. Zaczóntek se przesunył o godzine. Zagajili my to instrumentalkami Banjo z mlžných hor, Rak to nimo lehki, Rak to mo ciynżki, Suzane, Huśle z Beskid. Potym nasledowały pieśniczki Zlatokop, Boty, Tirák, Vstávej z tý pece, Dřevorubec. Drugo połówka była gorolgrassowo. Beskidy, Koszarziska, Werkowy cug, Jedno rano, Jozef, Niymy pastyrz, Garniec pyniyz a nowy hit Debata z wróblym. Yny że tóm drugóm połówke my uż nie zagrali tak przesnie. Byli my poścignióni alkoholym. Partyja se wszak bawiła dobrze a to było podstatne. Zwukarz szłapoł na jedniczke. Po tej akci prziszło na mie obdobi w kierym mi przestowoł w muzyce wóniać Vašo ze swojóm dwanostkóm a Rosťa ze šroťakym. Zjiścił jo, żech nie był wubec sóm. Stejnego nazoru byli aj Buble a Zbysio. Nieskorzi se ukozało, że aj Luboš.




BLUEGRASS KARVINÁ
Za tydziyń po Country čtvrtku se kónoł w sobote w karwinej Bluegrass Session. Na Koszarziskach im go tymto rokym zarazili. Żodnymu inszimu kromie mie a Bublego se tam nie chciało jechać. Tak aspóń sami dwo. Dziynki jego sklerozie my gospode, w kierej se to miało kónać, ni mógli nónść. Tak my tam dojechali aż na drugóm połówke. Sal durch narwany. Prawie grali Tyrkysacy. Fleki nóm tam z biydóm drżeli czlenowie słowiacki kapele Vodopád z Brezna a Nugettu z Frenštátu, z nimiż se znoł Buble. Za chwile my jich mieli możność aj słyszeć. Nugett był szpiczkowy. Vodopád słabszi. Na kóniec było to nejlepszi. Drops z Karwinej. Miało to siłe. Był w jejich muzyce abnormalni drive. Było widzieć, że ci syncy do tego wkłodajóm wszecko.

Po perfektni przehlidce nasledowała country diskoteka. My se z Pawłym pojczali od włosatego blóndzioka z ostrawy gitare a szli my kapke nacwiczić pieśniczki z naszeko bloku Gorolgrass. Jo mioł pojczane huśle od fiddlera z Dropsu. Jak nóm to za gospodóm uż we dwójke jakż takż szło, tak my z tym wlyźli do postrzodka a na chodbiczce to roztoczili. Przidali se ku nóm syncy z Nugettu. Zrobili my szou jak sie patrzi. Wszecy nas posłóchali z otewrzónymi gymbami a wszecy z diskoteki se przekludzili do chodbiczki. Jak my wyczerpali cały repertuar, tak żech przebroł Bublemu gitare a spuścił songi po naszimu aj po czesku ze swojigo repertuaru. Partyja to żrała jak hróm. Chcieli po mie adrese a podobnie. Jo jim wyhowioł. Nie napisoł wszak żodyn. Alena, kiero przijechała z Vodopadym mi powiedziała:

- Keď som ťa zprvu zbadala, tak si mi pripadal taky zakriknutý aż skoro vystrašený. A z teba sa vyklbalo takéto číslo. To by som o tebe nikdy nepovedala. Gde prosím ťa na tie texty chodíš?

- Ale víš, to jde nápad kolem hlavy, já po něm udělám chňap a hned to tam vtlačím a zmixuju to na písníčku.


NIEWYDARZÓNE AKCYJE
Akcyji na jesiyń było wpysk, choć nijak moc duleżite. Z roboty od nas odchodzała na pyndzyj granfirka. Jo jóm eszcze jednóm szichte przedtym zaskakowoł, jak zadzwónił telefón:

- Tomasz, wiysz że idymy we strzode zapijać tóm pyndzyj na tóm Szkubnie. Co kdybyś ku tej przileżitości wymyśloł jakómsi basniczke?

Za dziesiynć minut jo uż mu przez telefón czitoł gotowy Sonet dlo granfirki. We strzode jo uż go na Szkubni śpiywoł z gitaróm. Piyrwszi werkowy uspiech.

Ku niewydarzónej akci patrziło Lubošowe przepijani swobody w sokolovnie na Gródku. Extra jo skrz tego jechoł do roboty pytać wolno. Rano jo wszak ni móg dónść ku inszimu závěru, niż szkoda żech se raczi nie zostoł na tej noczni. Dalszóm sobote se Luboš żynił. Z Bublym a ze Zbysiym my mu zagrali na gminie Zlaté střevíčky a dostali za to liter gorzoły. Tym my se zdrzónzgali za kulturakym.

Osada Fox Hull na Nowinie nas pytała, aby my jim prziszli zagrać na 15. wyroczni ogiyń. Syncy z grupy a fanclubu, kierymu se uż wtedy mówiła Czejenowo banda. Prostě żodyn z nich nimioł ani szajnu, jak taki potlach wyglóndo. Że to miała być prohibice, to żech nie wiedzioł ani jo. Zaslechnył żech totiż, że tam mo być beka. Wszak zbytek Blafu a Czejenowo banda se zrzejmie myślała, że tam bedóm stanki z gorzołkóm a bina, na kierej se beje tańcować a robić bordel. Też to potym aj tak dziwnie wyglóndało.

Ze szichty jo przijechoł rowno do Bocónowic, jak mieli u Maryny na mie czakać. Był uż tam dobry brajgel. Luboš groł Hasičów a jim podobne wypalowaczki. U gitary se strzidali z potetowanym Knedlóm. Na Nowine my prziszli z krawalym a otworzónym czuczym. Był jo se jisty, że nas tam nie prziwitajóm z otworzónóm narynczóm. Przijnyć nas wszak musieli. Czejenowa banda aż na miejscu zjiściła, że se nie wybrała zrowna nejlepszóm akce, ale wracać se hned zpatki se nie godziło. Kamarádi zapálili oheň a my siedzieli kolem niego. Atmosfera była napiynto. Zkuszali my jóm uwolnić muzykóm, na kieróm nóm odpowiadało smutne – Umííí! Wywrcholynim było, jak Rudý Bratr w parochni se przewalił przez poswatny kruh, wycióngnył patyka z ognia a od niego se odpolił wajgla. Od ognia był wychynióny. A to se jim jako Czejenowej bandzie nie podobało. Pół godziny po tym odeszli a duszowali se, że to był piyrwszi a ostatni potlach w jejicz żiwocie. Jak se na kóniec potlachu rozdowały placki, tak żech stejnie dostoł tóm nejkrasniejszóm za śpiyw.




KRYZA
Zaczli my se na zkuszkach wienować nacwiczowaniu trziceci lidówek. Byli my objednani na wiesieli. Bublego kolega wydowoł cere. Miało to być kóńcym listopada. Vašo jaksi zacznył wyniechować zkuszki. Zaczły z nim być czim dali tym wiynkszi problemy. Jak na prube prziszeł, tak zaś nie zwladoł akordy. Był proci nóm pozadku. To znaczi, że nas strasznie hamowoł. A tak my se dostali do bludnego kruhu. Napiynci miyndzy nami wzrostało. Zaczinali my se miyndzy sebóm żrać. Eszcze do tego aj wlóz incident, kiery jo zpusobił w PZKO. Pry cosi strasznego jo se dowolił. Dostoł jo nabidke od prezesa, że bych jim na Mikołajówce móg zagrać ty swoje śpiywki ponaszimu.

Skludził jo s nimi wielki uspiech. Po ukóńczyniu za mnóm z wyczitkóm – coch se to dowolił – prziszeł Zbycho Kotas. Doszło ku hadce. Wiynkszina ludzi u naszigo stołu se zastowała mie. Dyć to sóm przeca moje pieśniczki. Jo je jejich autor, tak czymu bych se jich nimóg bez jakigosi swolynio zaśpiywać kiedy a kaj chcym? Zbycho zaś twierdził, że jak uż roz cosi dóm skupinie, tak to nimóm prawo grać na werzejności sóm. A nimógli my se dohodnyć. Jak jo to mówił Bublemu, tak mi przikiwnył, że móm na to prawo. Vašo z Lubošym stoli na Zbysiowej strónie. Rosťovi to było jedno. Czim było bliżi ku wiesielu, tym se wztahi miyndzy nami zgorszowały. Dało se czakać, że se po wiesielu cosi stanie.



WIESIELI
A było tu datum, z kierego nie wiym jeśli wszecy, ale jo mioł abnormalnie wielkigo lufta. Wiesieli w Kostkowie. Repertuar zwladnióny tak na 50%. Wszecko my musieli śpiywać ze zeszitu kromie naszich countryowek, kierymi my se uwiydli. Ty my zagrali z jistotóm. Gorszi uż to wszak było z lidówkami. Wasza, kiery nie znoł akordy, my tajnie scióngli na minimum. Nakóniec jaksi było. Każdóm pieśniczke my zagrali dwa razy a miyndzy każdóm sloke my wmóntowali solo. Albo na huśle, na harmónike, czi na bendżo. Basa sice też sem tam uciykła z toniny, ale głównie że był rytmus a ludzie tańcowali a śpiywali z mojim a Bublego dwojhlasym pieśniczki: A ja sám, A já su synek, A já taka dzivočka, Andulko Šafářová a podle abecedy lidówki aż do Z. A ludziska tańcowali a wykryncali sie jak mógli. Dokóńca nas aj pytali o delszi pauzy a głównie czynścieji. Mieli my strach, że nóm repertuaru nie starczi a ani my go nie ścigli za tóm sobote przegrać.

Na smiłowani nas pytali, aby my prziszli zagrać aj w niedziele. Wykryncali my sie, jak my mógli. Dopadło to tak, że my stoli zaś na drugi dziyń za mikrofonami a byli donucowani od każdego wiesielowego wypić po półce. Kromie tego my dostowali hojnie pojeść. Na fajrónt nóm wnucili przi wyucztowaniu obalke, w kierej było 18 stówek. No teda ty wiesiela, to je kszeft. To by chciało rozjechać. Wszak za tym nazorym żech stoł yny jo a Buble. Wszecy ostatní se duszowali, że to było piyrwszi a ostatní wiesieli na kierym grali. Udajnie ich z tych lidowek boli głowa.


ODCHODY
Przed aj po wiesielu se dość tak darziła własno tworba. Wznikły nowe pieśniczki: Rekviém pro violoncello, Bláznová obhajoba a hororowo pieśniczka, kieróm my nieskorzi zarzadzili do repertuaru naszi grupy - Kovárna.

Uż delszóm dobe jo był zabuchany do Táně, kiero se niedowno rozeszła z Kozóm. Nie wiedzioł jo, jakim stylym ji to wszak móm dać najewo. Była dokóńca aj jako serwirka na tym wiesielu, jak my grali a jo nic nie podniknył. Roz przi ceście do roboty my społu zaczli pomówiać jednego Tadka a z ni wylazło, że ji wyznoł laske jakimisi nieobratnymi basniczkami. Jo ji na to powiedzioł, że ji ukożym, jak to robióm proficy. Hned w tyn dziyń żech ji napisoł dwie. A to hned pieśniczki. Ta piyrwszo se nazywała Anylýza tváře Tvé a drugo jednodusze Kantýnská. Wysledek tych dwóch śpiywek byk taki, że my kapke wiyncej upewnili nasz kamaradzki wztah.

Hned za tydziyń po wiesielu mioł Vašów tata „50“. My mu ślubili, że na nióm pujdymy zagrać. Ślub my dodrżeli. Podle tego, jak my zagrali na wiesielu, to było straszne. Yny piyrwszi dwie rundy wyszły jakż takż. O 18.00 se Zbysio Kotas musioł wzdalić, bo mioł kszefty z drugóm kapelóm – Brygadóm, kierej był bubenikym. Base chycił Luboš. Buble porwoł gitare. Za chwile tam do mikrofonu zaczły jowyszczeć jakisi trzi ciotki a całe se to zwrhło. Miyndzy nami muzykantami to samozrzejmie nie zrobiło nic inszigo, niż złóm krev.

Hned na dalszi prubie my se zeszli na stanowiónóm godzine yny sztyrzo. Jo, Buble, Luboš a Zbysio. Rosťa prziszeł aż o godzine nieskorzi z tym, że nóm sice na wiesielu prawił, że po Nowym Roku z nami skónczi, ale sytuacyj se zmiyniła na tela, że se z nami rozhodnył skónczić hned. Szokowoł nas. Przemówiali my go, aż nie głupnie. Stoł ale pewnie za swojim. Duwod mioł taki, że se je wiedomy, że na to nimo a prostě go to uż nie bawi. Rozeszli my se w dobrym a powiedzieli mu, że gdykoliw beje chcioł przijść, tak mo odewrzóne dwiyrze. To wszak uż żodyn nie powiedzioł Vašowi, kiery prziszeł takóm samóm historyjóm za tydziyń.

Tam uż szło ale o pysk. Ostre wymiany nazorów miały tendencje miejscami wyszpiczkować aż ku bijatyce. Tela prowdy żech o sebie eszcze nigdy nie wysłechnył. Je żech pry sobec, kiery se dziwo yny na sebie, idzie za swojim cilym a drugich nie toleruje. Na zkuszkach sie nie robi pry nic inszigo, yny moje a moje pieśniczki. Na to żech mioł ale zdrowy argument.

- Jak wubec chcesz, aby se robiły inszi pieśniczki? Dyć kromie sztyrzóch, co mocie do kupy z Lubošym, ście uż nie zrobili kromie jednej Rosťowej nic!!!

Z niego ale dali wylazowało, że uż mu je z tych mojich pieśniczek szpatnie. Wyczuł jo uż w tym z jego stróny ku moji osobie jakómsi nienawiść. Na rowine my se powiedzieli, że my se stejnie nigdy ni mieli radzi a dwo tacy w kapeli ni mogóm być. Także ón to bali. A zrobił dobrze. Ale do dzisia, jak go kiedy potkóm, tak czujym w jego pohledu wyczitke, aj choć se twarzimy, jako że je wszecko w porzóndku.
WILIJÓWKA
20. listopada my mieli domówiónóm na Harcowie wilijówke uż w nowej zestawie. Jak prawił Luboš, plewy odpadły a zostało zdrowe jadro. Fakt że nóm to zaczło lepi szłapać. Aranżma było jednoduchi a przehledne. Rytmika przesniejszo a co było główne, że se ztraciła napiynto atmosfera. To była dziepro radość grać. Pieśniczki sice nie przibywały, ale zato my jich jednóm wedle drugi pieknie wybrusili. Jak żech wlóz na Harcowie do gospody a spytoł se wrchnigo Bulawy, czi tu byli syncy z instrumentami, tak mi prawił, że ni.

- Bo wiycie, my tu dzisio mieli grać.

- O ni! Tu se dzisio nie gro – prawił pan Bulawa.

Za chwile se przismycził Buble z bendżym.

- Żodne taki syncy, tu se grać nie bedzie!

- Ale bedzie!

A grało se. A jak dobrze. Posluchaczów se zeszło morowo. Putyka praskała we szwach. Dokóńca aj zawiereczno godzina se przecióngła. Takóm trżbe tam pry eszcze latoś nimieli.

A za sztyry dni była wilija, kiero mie inspirowała ku napisaniu nowej pieśniczki Kolynda. Chwilke przed Sylwestrym jo czitoł Majakowskigo. Tyn mie zaś nainspirowoł ku napisaniu nowej basniczki Osobní názor na proletářskou poésii. Sylwester wszak byk smutny. Dopołednia jo se zmóntowoł u Stańka. Wieczór mi trzabyło iść na nocznióm. Nowy Rok 1987 jo prziwitoł na graniku z kocowinóm w głowie.


PRZIPRAWY
Nie wiym, zkiyl se w nas zebrała ta drzość, ale we dwanostym miesióncu my naszli tóm odwage, przigłosić se na Porte. Musieli my odesłać 5 textów pieśniczek, z kierymi pujdymy do konkursu. Aby se Luboš nie czuł ukrziwdzóny, tak my tam posłali dwie jego. Píseň tiráku a Boty. Moje były Beskidy, Koszarziska a Wróbel. Od Wróbla jo czakoł jisty sukces. Także my od zaczóntku roku zaczli twardo makać. Każdy rok jakosi zaczino. Tyn 87 zacznył szpatnie. Wedle polemicki basniczki City moje, przibyła w modrym zeszitu Poslední Marska z tabatěrky bývalého spolupracovníka. Taki uż je żiwot.

Nasze peczliwe prziprawy na Porte przerusził mój tydniowy pobyt w Jesenikach, jak jo jechoł z Mirym na skije. Tam żech se poznoł ze światowóm Lenkóm, kierej jo napisoł nejkrasniejszóm pieśniczke ze wszeckich dosawadnich, a to Zimní pohádke. Była z tego láska jak maj. Nejkrasniejszi yny tydziyń w mojim żiwocie. A potym nawrat do roboty, na zkuszke, do dómu, do knajpy a kolotocz. Dowiedzieli my se, że stejnie nie bedymy grać wiyncej niż trzi pieśniczki. Tak my zwónżili wybier na Wróbla, Tiráka a Koszarziska. O to lepi my to nadrzili. Oblastni koło Porty w Hawiyrzowie se miało kónać 14.02.87. Do tej doby jo starcził eszcze słożić dwie pieśniczki. Nejwiynkszi targus z naszigo pieca odchodzoł do pyndzyje, tak żech mu na Szkubni zagroł Nostalgie łopaty. Roztrżke miyndzy fiktiwnim manżelskim parym żech se snażił wyjadrzić w Hádce ve stupnici.


HAWIYRZÓW
W Hawiyrzowie my mieli prezentace uż o 8.00. O 7.00 my z dobróm naladóm wyjechali z Jabłónkowa. Z nióm my se aj niechali wyfotografować w loutkowym salu kulturnigo dómu Petra Bezruče. Tamstyl nas przeszibowali do naszi szatnie a powiedzieli nóm, że o 11.30 mómy zwukowóm zkuszke. Ta wszak dostała skluz a zaczła aż o 12.15. We zkratce my zagrali na aparature nasz repertuar. Przi trzeci pieśniczce powiedzioł reżiser Kaplan STOP a prziszeł za nami, jako snad za każdóm kapelóm.

- Hoši, asi tolik. Ty máš zatím nejlepší country hlas, co jsem tady slyšel. Basa vám šlape dobře. Banjo jakž takž. Ale ty na tu kytaru neumíš vůbec. To chce nějaké odrážky. Rozumíš!? Jináč jste velice perspektivní kapela. S tím nářečím to je parádní myšlenka. Tak se snažte!

Jo teraz nie chapoł, co se móm o tym myśleć. Jaki z tego zrobić zawiery. Czi z tym mómy strzelić a iść ku chałpie, albo se eszcze za tóm chwilke wymakać tak, aby my wszecki mianowane niedostatki przekónali. Dość tak ze sklopiónymi głowami my szli na obiod a po nim jo se szeł zuczastnić pisniczkarskigo konkursu. Dość to tam zatym wazło. Jo był na raji dwanosty a do tej doby tam nie była żodno bómba. Konferancyjer mie uwiód:

- A teď pro zpestření vám zazpívá Tomáš Tomanek dvě písničky po naszimu.

- Já vás zdravím. Půjčil jsem si k tomu dnešku od kámoše kytaru. Je však moc drahá, proto na ní dávej pozor – říkal mi.

- Tak já na ni budu opatrný a radši zahraju jenom na dvě struny Kolyndu, ve které se snažím zachytit rozdíl mezi tím, jak probíhají vánoce u normální průměrné rodiny a u notorického alkoholika, který je zaměstnancem Narodního výboru a jezdí s popelnicemi.

Na to partyja reagowała wybuchym. Wybuchi były aj miyndzy slokami a potlesk nakóniec nimioł kóńca. Dalszóm pieśniczke żech zaśpiywoł cygańskóm po naszimu. Hadry, kible a smiatoki. Eszcze wiynkszi ohlas. Nie chcieli mie puścić z biny! Awszak przidać jo nie śmioł, bo bych był dyskwalifikowany. Nie czakoł jo na kóniec, bo my byli domówióni w szatnie na zkuszke. Kapke mie po tej soutěži popuściła nerwozita a o to wiyncej żech se zacznył wierzić.

Aż tu konecznie zaczła Porta samotno. Soutěžić miało celkem 25 skupin. Byli my zarzadzóni do drugi połówki. O postup do krajskigo koła bojowały tu ty skupiny:

Tabu, Duo Pas, Nebozez, Vizita, Špína, Vrtáci, Folkovjanka, Rozkol, Sk. Jiřího Míži, Modřina, Tyrkys, Lenka Halamová, Naše věc, HS Ještěrka, Vouci, Blaf, Bažina, Hlahol, Zalesáci, Tarakan, Opavská čtyřka , Paradox, Kompromis, Calata a Astra z Bastra.

To była wszecko naszo konkurence. A my ze Zbysiym siedzieli w piyrwszi połówce programu na salu a rozhodowali sami. Tak ci wypadnóm, ci nas ohrożóm, odpisani, ven a okruh se zwónżowoł. Pauza.

Wtedy jo se dowiedzioł, żech mioł w soutěži jednotliwców stejny poczet głosów jak dzieucha, kierej udzielili piyrwszóm cene, bo przi rozhodowaniu kómu jóm udzielić, mie tam nie było. Po pauzie dwie kapely a po nich my. Mlok nas pieknie uwiód a my spuścili Koszarziska. Abnormalni aplaus. Tirák – nic moc. Wróbel – wybuchi a salwy śmiychu podczas textu a nadabnormalni aplaus. Z czimsi takim my wubec nie rachowali. W szatnie my se pore razy cwakli ruma, czimż my wypróżnili flaszke a szli sledować pokraczowani na sal. Po soutěži wystympowali goście jako Domino, Petr Rímský, Jacksong a Jaroslav Samson Lenk. Wszecy my byli napniónci a nerwowi. Ni mógli my se doczkać wysledków, kiere były taki:

Vavříny nejcennější si odnesli hudebníci z Ostravy – Tyrkys, Modřina a Duo Pas. Do krajského kola, které se bude konat poslední březnový víkend v Šumperku, postupují další čtyři skupiny – Tabu, Vizita, Bažina a Blaf.

Nieuwierztelne! Ale tak to zaźniało. A wyszło to aj przez tydziyń w gazecie. Syncy se rozjechali ku chaupie. Jo wszak zostoł w kulturaku ze Zrzkym, Jenckym, Piškotym a dalszimi ostrawiokami aż do rana. A jak my nie sejsznowali na chodbie, tak my posłóchali Samsona, kiery też kapke popity chrlił ze sebie nieuwierzitelnóm kupe pieśniczek ze swojigo rozumym niepojyntnego repertoáru.

ŠUMPERK 87
Aż przi ceście autym my se uwiedomili, że my mieli ostatnióm dobóm kupa uspiechów. Logicki my doszli ku zawieru, że po uspiechu przichodzajóm nieuspiechi a psychicki my se na to prziprawili. Szanca na postup stejnie była minimalnio. Z trziności kapel, kiere postómpiły do krajskigo koła, mógły do statnigo finale postómpić yny trzi. O postup miały bojować tyto grupy: Blaf, Modřina, Tabu, tyrkys, Vizita Vrtáci, Entuziasté, Folklór, Piáno, Tik tak, Damián a Klubko.

Pore my jich mieli możność słyszeć na zwukowych zkuszkach. Cosi my uż znali z Hawiyrzowa. Szatnie my mieli spolecznóm z Folk-lórym. Także konkurence była jak byk. Zwukowke my zwladli jakż takż. Po ni prziszła za nami młodo holka pořadatelka, że by z nami potrzebowała domówić czas na nagrowani pro rozhlas. Ooo! To uż je cosi. Domówili my to na 20.00. A potym uż yny nerwy. Sem tam po półce a czakani. Byli my drudzy na raji. Nic wygodny flek. Ale co se do robić. Na scene my wylyźli ztremowani. Postawili my se za mikrofony a wyczkali, aż nas uwiedóm do kóńca. Spuścili my Koszarziska. Po trzóch taktach my grani przeruszili a Luboš powiedzioł – basa. Prostě nie była nazwuczóno. Zaczli my znowa. Nerwozita o jakisi tyn stupeń wzrosła. Było widzieć, że my nie sóm dóma. Tam, jak my byli zwykli na wybuchi śmiychu, było cicho. Za jednotliwymi solami nie zaklaskoł też żodyn. No a zawiereczny potlesk był minimalnie o połówke słabszi niż w Hawiyrzowie.

No, dało se to czakać. Skoro prózny sal nóm praktycki ani ni móg rozumieć. A wubec, jak zhodnocim aj celkowóm atmosfere szumperskigo salu, tak musim dónść ku tymu, że se na hawiyrzowskóm porte nie lepi ani z połówki. A tego nazoru byli aj wszecy ostatni. Z dalszich kapel, co nasledowały se mi nejwiyncej podobały Tyrkys, Modřina se Starou písni a Poslední párty, no a olomoucki Folk-lór. Nejmiyni ze wszeckich zaś Damián.

Nagrowani w rozhlasu chytło skluz aż dwie godziny. Przed nami natoczoł Duo Pas. Dwo syncy na gitary, kierzi grali jazzowe instrumentalki od Dimeoly, Santany, Pako de Luccii a dalszich szaleńców. W Szumperku wszak ni mógli wystympować jako soutěžici, ale jako hosté, bo se zprofesionalizowali. Konecznie tamstyl wylyźli a nas puścili dali. Nejpiyrw nóm rozhlasacy sejnyli każdy nastroj ekstra. Potym wszecki do kupy. To same zrobili aj z głosami a dali nóm pokyn, że możymy zacznyć trzeba z tóm pieśniczkóm o tym wróblowi. Tak my spuścili. Asi trzi razy my musieli skrz kiksu zastawić a zaczinać znowa. Lepszi uż to było z Koszarziskami. Trzecióm my chcieli dać Tiráka, ale jim se to nie podobało.

- Radši nějakou ponaszimu! - Tak my se domówili na Beskidach. Każdóm pieśniczke se musiało zamówić:

- Jedna, dvě tři, Beskydy. Hudba Dave Dudley, text Tomanek Tomáš.

Ty Beskidy my uż zamówiali po trzeci. Absolutnie se nie darziło. Jo uż powiedzioł rozhlasakóm:

- Víte co? My uż toho radši necháme, jo?

- Tak to ne hoši!! - Ozwało se z tlampacza.

- To je hezkej kousek a budeme se s ním trápit tak dlouho, pokuď se nepovede. Třeba i do pěti rána. A pak si dáme štamprlu!

Z takóm nas dźwigli na duchu a ixty pokus se podarził. Także my byli pozwani do wozu a tam my se to mógli posłóchnyć a popijać przi tym rum. Wypili my go całóm flaszke a byli my z tej nahrawki tak nadszóni, że my se domówili, że to rano przijdymy stoczić na naszóm kazete. Była północ, jak my se dostali z nahrawacigo wozu. A potym ku baru a eszcze se poprawiało. Totalnie jo se opił. Rano mi było strasznie. Z tělocwiczny, jak był nocleg, jo se len tak tak dobelhoł ku kulturaku. Tam żech okamżicie wyzwednył portýra a wyczitoł pořadí:

Damián, modřina, Tyrkys. O nas skoro ani zmianka. To my zaś to przesrali na pełnej czarze. Aspóń tyn rozhlas stoł za cosi. Przi zpateczni ceście my tóm kazete fórd dokoła posłóchali a nimógli se ji nabażić. Za dwa tydnie dowali Wróbla na Ostrawskich wlnach w radiu.



COUNTRY SALOON II.
Zaczóntkym dubna se kónoł w Trzyńcu dalszi rocznik Country Saloonu. Tym razym to nie było w SD, ale w Klubu. Grało tam szejść kapel: Nuget, Rozkol, Tyrkys, Uragán, Cizinci a Blaf. My nastómpili w porzadi drudzy. Każdo kapela musiała dać piynć kónsków. My se wybrali samozrzejmie zaś Werkowy cug, Koszarziska, Wróbla. Aby nie było Lubošowi żol, tak Tiráka a Němého pastevca. Musieli my samozrzejmie przidać. Także eszcze Beskidy. Uspiech zaś abnormalni, ale interpretacznio uroweń straszno. Mioł jo pocit, że my eszcze nigdzi tak hnusnie nie zagrali.

Odegrały wszecki kapely a było wyhodnocyni. Samo, że my to wygrali. Też było za tydziyń w Hutniku napisane, że: „V divacké soutěżi se ukázalo, kolik které kapele přijelo příznivců…“

Dalszi rocznik wszak dokozoł, że to twierdzyni było omylym. Po wyhodnoceniu nasledowało sejsznowani. Naszo grupa miała grać aż kajsi o 1.00 po północy. Kolem 23.00 my sejsznowali pro partyje yny tak na schodach. Na salu jak groł Tyrkys, było prózno. Zato, jak prziszła raja na nasz blok, tak my byli uż tak zrzóndzóni, że mi naprzikład fórd wypadowały texty. Był jo donucóny śpiywać Na, na na… Kotasowi pry zaś z rynki wypadła basgitara. Znómi za nami chodzili, aż tego radszi niechómy. Ale my, a głównie jo, se nie dali powiedzieć. Aż nóm wypli aparature a wypiskali nas. Hrůůza!!!
KRYTYKA
Na dalszóm zkuszke przikludził Buble jakisi individuum. Przedstawił go jako Jarde Vojtoviča, jego bywałego uczitela na banjo a aji aj jednego ze zakladatelów trzynieckigo Uragánu. Prziwióz hned ze sebóm aj gitare. Prawie pry zaczóntkym tydnia se tu przikludził z Pragi a naszeł se tu uż aj robote. No a chce se tu ubytować na stało. Udajnie groł kiedysi z prażskóm kapelóm Nevyjou. Teraz wszak studuje konzerwatorz a chcioł by se na nas podziwać, jak nóm to szłapie, ewentualnie se z nami aj brnknyć. Nic my proci tymu nimieli.

Też my se podle tego ale snażili grać. U każdej skladby nas usmierniowoł. Hodnocyni było asi taki. Nie chce nas żodnego napadnyć instrumentalnie, to by se pry nie dowolił. Pry ale tej muzyce chybi „přesné aranžmá“. Sem tam nóm to aj ujedzie rytmicki. A co je nejwiynkszo boleść, tak dynamika. Zciszowani u jednotliwych solów a zdurazniowani urczitych pasażi. Inaczi to chce yny makać, makać a makać. A je ważne, aby aranżki robił yny jedyn człowiek.

O 20.30 my se rozjechali każdy ku chaupie. Yny jo jechoł do werku na nocznióm. Hned o 22.00 mi wołoł Buble, że Jarda by chcioł z nami grać. Co pry na to mówim? Jo był z tego samozrzejmie nadszóny. Buble mi to wszak rozmówioł. Dobrze go pry zno. Nimo pry dobróm noture. Tak my se domówili, że tymu dómy wolny průběh. A wyrzesziło se to samo. Jarda se wrócił zpatki do Pragi ku babie a dziecku.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   43


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna