To se jim zamówiało



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona7/43
Data28.04.2016
Rozmiar0.96 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   43

OMUNIA

Tak my wystómpili a hned my byli przepadniónci młodóm dzieuchóm, kiero nóm wnuciła letaczek z hotelym. A w tyn moment nas aj zaczli otrawować bagażnicy z wózeczkym, że nóm pómogóm ku taxiku.

Dzyiynkujymy, ale zwladnymy to sami.

Yny my se tej dzieuchi niby po anglicku spytali, jak se dostanymy na Omunie. Ukozała nóm przibliżny smier. Czas był piekny. Słónko świyciło jak u nas w lecie.

Szli my uliczkami, w kierych był celkem gynsty prowoz asi pół godziny a ze trzi razy my se spytali na ceste, aż my doszli ku Omunii. Omunia je praktycki taki główne centrum Athen, jako u nas Václavák. Je to kulaty rynek. W postrzodku je trownik z fontanami a zielóny niby pómnik z takich ciynkich tabulek, kiery asi przedstawuje vítězství – a to w tym smyslu, żeby to mioł być tyn sławny bieżec z tego Maratonu, kiery to kiejsi przelecioł z tóm zprawóm o vítězství a potym z wyczerpanio umrził.

My se mieli z Jankym orientować na jakómsi budowe, na kierej sóm wielki bryle. Pry obchoďak z optykóm. No a naproci niego je wstup do podchodu. Inaczi je cało Omunia podkopano a w tym podzemi sóm też obchudki, zachody, poszta a metro. No a prawie u tej poszty sóm taki kulate stoły, no a u tych my se mieli spotkać z Karłym. Ale aż o 18.00. A było dziepro 10.30.

Co teraz?

Wylezymy z podzemi a siednymy se na kulate ławeczki tam pod tymi palmami. Cosi pojymy a uwidzimy. Pod palmami uż siedzioł wiynkszi poczet szkaredych ludzi. Wtedy my eszcze niewiedzieli, że to sóm Albanosi. Szumienka, ostatni rzizki. Wlastnie co kecóm, dyć my se uż aj puścili do wórsztu.

Przilóz ku nóm jakisi człowiek w okulorach a spuścił na nas po polsku. Był se jisty, że my też sóm z ojczyzny, ale my byli ku niymu uprzimni a powiedzieli mu, jak se wiecy majóm. Ón nóm też opowiedzioł swoje story.

Je uż w Rzecku osiym miesiyncy. Z tego był cosi w Athenach, ale dzisio se wrócił z Peloponezu z pomaranczi. Prawie teraz kóńcziła kampań. A że tu je też dzisio domówióny u kulatych stołów. Konkretnieji u polskigo słupu z kolegóm a uwidzi, co beje dali. Inaczi polski słup je wedle kulatych stołów u poczty a je ganc olepióny polskimu inzeratami we stylu :



Szukam pracy.

Sprzedam mieszkanie.

Powracam samochodem do Polski.

Biuro pośrednictwa pracy apod.

Tak my se od Poloka, kiery był shodóm okolności tyn sóm rocznik co jo, dowiedzieli, że w Athenach funguje wielko emigracznio polsko mafia. A ni yny w Athenah, ale po całym Rzecku. Polocy sóm wszyndzi po całym świecie. No to my sice wiedzieli, ale nieprzedstawowoł żech se to tak, jak to aż funguje. Prostě w tyn dziyń jak przijedziesz a mosz prachi, tak se eszcze możesz zegnać aj kwartyr. No siła.

Okulista se nazywoł Piotrek a opowiadoł nóm, czego sóm Polocy wszeckigo schopni, aby se dostali do jakisi zapadni ziymie. Trzeba jedyn jego kolega dostoł wizum do Švédska. Piyrwszi co było, tak se ożroł na łodzi przez Bałtyk a jak wylóz we Stockholmu, tak ukrod policajtski auto a rozjechoł to proci piyrwszimu muru, kiery widzioł. Zawrzili go za to na dwa a pół roku a chcieli go deportować.

No a ón na nich wylóz z pieśniczkóm, że podle jejich zákona, jak je gdosi we Švédsku deli niż dwa roki, tak mu muszóm przidzielić občanství. A było pore sóndów a wygroł.

Bliżiła se uż 14.00 a mie se uż chciało delszóm dobe czurać jak cyp. Yny że człowiek nimioł ani drachmy a miyń dolary skyrz hajzla. Od Poloka my se dowiedzieli, że ty zachody sóm na małóm stróne w podchodu bezpłatne, tak my tego hned po jednym wyużili. Ón se nóm sice nabidnył, że jak chcymy od niego kupić drachmy, tak no problem, ale my se moc do tego niehrnyli. Jednacze my mieli prd zkuszeności a ón był oproci nóm mazak. Jak my se tu bedymy chować tak jak ón, tak uż bedymy frajerzi, prawim Jankowi.

Tam wedle stanku obłożónego rozmaitym toworym była ledniczka a ón se jóm suwerennie odewrził, wycióngnył z ni Coca Cole w plechówce a zapłacił jóm we stanku. Eszcze nas miyndzy inszimi upozornił na to, że my przijechali dość tak w mortwy sezón. Ciynżko se pry teraz chlado robota. Pomarańcze skóncziły a na budowach se robi mało, bo je praktycki zima a sóm czynste deszcze. Dziwił se aj tymu, że my tu sóm yny na trzi miesiónce. Tu se pry miyni niż na rok niewypłaci być. A że tu sóm eszcze aj taki zkuszeności, że mosz trzeba zarobiónóm kase a těsně przed odjezdym cie gdosi ganc obiere. Albo że też nima problem nalecieć na jakisi krasny podwod. W dalce kajsi uwidzioł tego swojigo kolege a tak se z nami rozłóncził.



DYMO

Jak my tak z Jankym siedzieli, tak my zaczli mieć obawy z tego, co bedymy robić, gdyby żodyn nieprziszeł. Ani Kareł, ani Jindra. To by była dobro pakarna. Jedynie nónść podle tego planku, co mi Jura namalowoł, tóm autobusowóm zastawke na Kipupoli. Także my zebrali bagle a kolem obchodu z wielkimi brylami my szli cestóm na dół. Przeciskali my se tam dawami ludzi kolem wszelijakich kszeftmanów, kramków na kierych były sem tam aj polski napisy, jako trzeba Błamy, jak przedowali futra a skury. Zastawke my naszli, także to je zakkad uspiechu. Potym by my uż to podle tego planku a tej adresy jaksi mieli nónść. Ale co, do 18.00 mómy czas a myślim, że do 20.00 mogymy eszcze z czistym sumiynim czakać u słupu, gdyby to nahodou synkóm niewyszło. Kapke my poszpacyrowali po Omunii, tam my nakukli do hudebnin, tam do inszich wykladów. Aż se przibliżiła piónto.

-Wiysz co? Przekludzimy se nadół ku słupóm do podchodu!

Tam uż była ganc Warszawa. U stołów pisali kartki a dopisy sami Polocy. Młodsi, starszi, aj z dzieckami. My szli z Jankym ku słupu poczitać, co tam je zajimawego a nowego od ostatnigo pohledu. Samozrzejmie że zaś tam przibył jakisi tyn kwartyr. Odeszli my kapke bokym od poszty a prziszeł za nami jakisi Polok, czi niechcymy kupić mieszkanie. My se go spytali za kiela a ón nóm zacznył wyświetlować, jak to tu wlastnie z tymi kwartyrami je. Ón trzeba kónczi z kwartyrym a chce go przedać. Słożił na niego kauce 100000 drachem a tak jóm musimy spłacić jymu a kromie tego płacić miesiónczny nájem. Jak bedymy odchodzić, tak se nóm ta kauce wróci tym, jak zeżynymy dalszich kwartyrników, albo se jóm odmiyszkómy po dobie dwóch miesiyncy bez płacynio. Tak my tymu Polocziskowi powiedzieli, że uż tu mómy mieszkanie domówióne a naroz widzimy jakigosi synka z biołóm przilbóm.

-Ty vole, Dymo!!

Szeł z jakómsi szkaredóm blondynóm a też nas zpozorowoł.

- Czau Dymo!

- Czau Tome!

- Doufam Dymo, że se eszcze na mie pamiyntosz z Liborowego wiesielo.

- No, jakby ne.

Tak żech mu przedstawił Janka a ón nóm przedswtawił tóm swojóm Polyne Renie, o kierej żech słyszoł, że je straszno pi…. Uż yny od Jury a Ládě. Dymo był opolóny frajer jak cyp. Przipadoł mi wtedy eszcze taki sympaťák na úrovni. Prostě manżel, sice kapanek roztrżity, ale w porzóndku. Ta jego Renia mi niepasowała na piyrwszi pohled. Szkaredo Polyna a eszcze ku tymu dyrygent. Dymo z nami mówił po czesku a z nióm po polsku.

- Počkejte tady půl hodiny, musím si ještě něco zařídit. Do 18.00 tady budu.

Doł nóm do rynki belke, aż mu jóm pohlidómy a w tyn moment jak odeszeł, tak se objewił Kareł a pytoł se nas, czi my tu przijechali na motorce. To wiysz że ja.

Byli my radzi, że go widzimy. Niewiym, czi ón też z nas mioł takóm radość, ale jak se Dymo wrócił a prawił Karłowi, że nimoże żodnego z nas ubytować, bo mo nimocnóm matke a beje jóm musioł posłać na operacyj do szpitola, tak z niego żodne nadszeni niewyzarzowało. Cosi se wymówioł, że uż ich tam teraz bywo siedym. A to majóm yny kuchyń, dwa pokoje a kómpielke z hajzlym. Ale że nas teda zebiere. Nimo sice z tego wielkóm radość, ale co mu inszigo zbywo.

- Tak co robimy teraz? Idymy na piwo?

Dymo souhlasił, my samozrzejmie też.Tak my wyszli z jednego z podchodów a szli my uliczkóm dołu z Omunie do taki restaurace, kiero była na pieszi zonie. Stołeczki na polu. Fajnie ciepło. Kareł nóm kupił po Amstel Bieru, potym my dali eszcze jedno a pojczoł mnóm każdymu po 5000 Dr. Do zaczóntku, aby my niemusieli zbytecznie miynić ty swoje dolary.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   43


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna