Tomasz Jarmołkiewicz english tenses



Pobieranie 101.49 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar101.49 Kb.




Tomasz Jarmołkiewicz

ENGLISH TENSES
W języku angielskim istnieje 16 czasów. Wymyślono je po to, aby precyzyjnie umiejscowić daną czynność lub stan w stosunku do „now” – teraz. Ogólnie rzecz biorąc, czasy możemy podzielić na dwa sposoby. Pierwszy – ze względu na „kiedy”:

- present teraźniejszy

- past przeszły

- future przyszły

oraz drugi – ze względu na „jak”:

- simple prosty, zwykły

- continuous ciągły, niedokonany

- perfect dokonany

istnieje również czas „perfect continuous”, co przy powyższych tłumaczeniach jest swoistym paradoksem, ponieważ czynność w nim wyrażona jest jednocześnie dokonana i niedokonana, ale tak to sobie wymyślili i nic nie poradzimy.

PRESENT SIMPLE

CZAS TERAŹNIEJSZY PROSTY





  1. Jest to jeden z czterech czasów teraźniejszych. Dotyczy on czynności i stanów, które dzieją się, istnieją, regularnie. Regularnie – oznacza to, że czynność może się powtarzać co minutę, ale również co rok lub co millenium. Mówi się w tym czasie o czynnościach codziennych, zwyczajach, upodobaniach, uczuciach. Określamy nim również wszelkie grafiki (np. plan lekcji), rozkłady jazdy i lotów.

  2. Najczęściej pojawiające się zwroty w czasie Present Simple to:

    1. always, usually, often, sometimes, rarely, seldom, hardly ever, never, regularly, occasionally

    2. every day/week/month, every fortnight, from time to time, now and then, all the time.

  3. Zasady tworzenia.

Każde zdanie angielskie musi składać się z podmiotu (S) i orzeczenia (V), oraz może być także dopełnienie (O). W języku polskim nie musimy stosować (S), ponieważ u nas załatwia się to odmianą czasownika przez osoby. I tak: polskie zdanie Lubię pizzę po angielsku nie może brzmieć Like pizza, ponieważ czasowniki w języku angielskim nie odmieniają się. Tam należy zawsze zastosować osobę, czyli w tym wypadku I like pizza.

Jest to bardzo wygodne, ponieważ odpadają nam końcówki do nauczenia się. Niestety, jest też pewien „haczyk”. Otóż, o ile dla osób I, you, we, they czasownik nie ulega zmianie, o tyle w III osobie l.poj. do czasownika musimy dodać końcówkę „s”. I tak nasze zdanie o Jacku będzie brzmiało Jack likes pizza. W porównaniu do sześciu różnych form czasownika w języku polskim, ten jeden wyjątek nie sprawi chyba problemu... Ważne jest też, że czasowniki kończące się na „o” (go), „x” (fix), „tch” (watch), „s” (miss) dodają końcówkę „es”. Czasowniki, które kończą się na „y”, a przed nimi stoi spółgłoska (fly), zmieniają „y” na „i” i dodają „es” (flies). Czasowniki, które również kończą się na „y”, ale stoi przed nimi samogłoska (buy), dodają po prostu „s”(buys).


I put do mix cry say

you put do mix cry say

he puts does mixes cries says

she puts does mixes cries says

it puts does mixes cries says

we put do mix cry say

you put do mix cry say

they put do mix cry say


Jeżeli chcemy zastosować przeczenie, w języku polskim dodajemy “nie”. Nie lubię pizzy. Znowu odmieniamy i orzeczenie, i dopełnienie. W angielskim stosujemy operatora „do” ze słowem „not” – nie. Można to zrobić w formie dłuższej „do not”, lub krótkiej „don’t”. Tej drugiej używa się częściej w mowie i pisemnych formach nieformalnych, a dłuższej formy przy pisaniu listów oficjalnych, oraz dla podkreślenia ważności tego, co się mówi.

Przykłady:

We go to school. / We don’t go to school. (We do not go to school).
W III osobie – niestety, sprawa się komplikuje, ponieważ tam przy czasowniku stoi nieszczęsne “s”. Otóż operator zabiera nam to „s” i dokleja do siebie.

Przykład:


He goes to school. / He doesn’t go to school . (He does not go to school).
Jeżeli chodzi o pytania, na początek pytania ogólne, to też nie ma wielkiej filozofii. W języku angielskim robimy to za pomocą operatora „do” (OP). Tego „do” się nie tłumaczy i to sprawia problemy przy tworzeniu pytań, ponieważ w języku polskim takiego operatora nie ma i zazwyczaj o nim nie pamiętamy. Zasadę tworzenia pytań podano w schemacie poniżej:
Zdanie twierdzące: (S) (V) (O) You love dogs.

Zdanie pytające: (OP) (S) (V) (O)? Do you love dogs?


Jak widać, jedyną zmianą, jaką widać, jest pojawienie się (OP) na początku zdania. W takim przypadku tłumaczy się go jako „czy”.

I znowu prosta sprawa, jeżeli mówimy we wszystkich osobach, oprócz III l.poj., czyli he, she, it, a to ze względu na „s” lub „es”. W taki przypadku operator wygląda „does” (OPes). Popatrz, co się dzieje z „s” z czasownika po zadaniu pytania.


Zdanie twierdzące: (S) (Ves) (O) Mary watches TV.

Zdanie pytające: (OPes) (S) (V) (O) Does Mary watch TV?


Operator niejako „połknął” nam końcówkę z czasownika. Odpowiedzi, jakich można użyć do powyższych pytań, są proste. Po polsku odpowiadamy „tak” lub „nie”, ewentualnie „jo” lub „ni”. Po angielsku też tak można, ale... nie na egzaminie, he he he. Tam należy zastosować pełną formę odpowiedzi. A odpowiada się tak:

Do they collect stamps? Yes, they do / No, they don’t.

Does he collect stamps? Yes, he does./No, he doesn’t.

1 2 2 1
Czyli, jak widać, w odpowiedzi jest to, co na początku pytania, tylko na odwrót.

Istnieją również pytania szczegółowe, pytające o to kto, co, kiedy, gdzie, jak, z kim, po co itd., czyli o szczegóły. Zasada tworzenia takich pytań bazuje na pytaniach ogólnych, z tym, że na początku dodaje się tzw. słówko pytajne (AW). Przykład:
Zdanie twierdzące: (S) (V) (O) (O). We sell books in a shop.

Zdanie pytające: (AW) (OP) (S) (V) (O). What do we sell in a shop?


Oczywiście, to, jakiego słówka pytajnego użyjemy, zależy od tego, o co chcemy zapytać. Gdybyśmy chcieli w tym samym zdaniu zapytać o „in a shop”, użylibyśmy słówka „where” – czyli gdzie.
Where do we sell books?
(Oczywiście, pytanie “Where do we sell books in a shop” jest również możliwe, jeżeli na przykład chcemy zapytać czy na ladzie, czy na podłodze, ale nie zajmujemy się na razie nietypowymi zachowaniami sprzedawców książek. )
Nieco miejsca należy poświęcić również na pozycję wyrażeń (EX), o których mowa w p. 2 a i b.

Otóż, jeżeli używamy wyrażeń z 2a, to wstawiamy je zawsze po podmiocie, a słówek z 2 b na końcu zdania, lub na początku, jeżeli jest to informacja, którą chcemy wyróżnić.


(S) (EX) (V) (O). I never go to supermarkets.

(S) (V) (O) (EX) He goes to supermarkets from time to time.

(EX) (S) (V) (O) Now and then, my wife goes to supermarkets.

Uwaga!!!

Nie możemy powiedzieć tak : I NEVER DON’T GO TO SUPERMARKET. W zdaniu angielskim nie może być dwóch przeczeń!!!



Uwaga!!!

Wyrażenie hardly ever ma znaczenie negatywne. Zatem również nie możemy zastosować tu przeczenia!!!




PRESENT CONTINUOUS




CZAS TERAŹNIEJSZY NIEDOKONANY


  1. Jest to drugi z czasów teraźniejszych. Dotyczy on czynności i stanów, które dzieją się, istnieją, teraz, w chwili, kiedy wypowiadane jest zdanie, obecnie. Teraz – może oznaczać tę właśnie sekundę, ale również cały rok (!). Mówi się w tym czasie o czynnościach właśnie przez nas, lub innych, wykonywanych, opisuje się obrazki (bo widzimy to właśnie w tej chwili), określa się nasze plany na przyszłość, zmiany zachodzące obecnie, czynności irytujące nas swoją regularnością (!), czynności odbiegające od utartych zwyczajów. Uff, dużo tego, ale najlepiej dojść do przykładów.

  2. Najczęściej pojawiające się zwroty w czasie Present Continuous to:

    1. now, right now, at the moment, currently, these days, in the picture…, look!, listen!

  3. Zasady tworzenia.

Pamiętamy, że zdanie angielskie to (S) (V) oraz może być (O). Tak to wygląda w czasie Present Simple:

I watch TV.

W Present Continuous (V) składa się z dwóch części – z czasownika “be” oraz czasownika, którego aktualnie chcemy użyć. Oczywiści „be” nigdy nie wystąpi jako „be”, tylko w jednej z trzech form: „am”, „is”, lub „are” (lub ich przeczeń). Dodatkowo, do tego drugiego czasownika musimy dodać końcówkę

ing. I tak nasze zdanie będzie wyglądało:

I am watching TV.

Końcówkę –ing dopisujemy do wszystkich czasowników, które chcemy użyć w czasie Present Continuous. Niestety, niektóre czasowniki nie występują w formie gerund (bo tak się to –ing nazywa) – i co wtedy? Wtedy trzeba użyć Present Simple i już. 

Dopisywanie gerundu ma swój haczyk, ponieważ jeżeli:


  • wyraz kończy się na spółgłoskę, a przed nią stoi jedna samogłoska, spółgłoskę się podwaja (to tak jak z „s” w Present Simple) i dodaje -ing

  • wyraz kończy się na „e”, to „e” się wyrzuca i dodaje się –ing

  • wyraz kończy się na „ie”, zamieniamy to na „y” i dodajemy –ing

I am I’m reading I’m not reading Am I reading? Yes, I am/No, I’m not.

you are you’re going you aren’t going Are you going? Yes, you are/No, you aren’t

he is he’s swimming Jim isn’t swimming Is Jim swimming? Yes, he is/No, he isn’t.

she is she’s sitting Sue isn’t sitting Is Sue sitting? Yes, she is/No, she isn’t

it is it’s writing Dog isn’t writing Is dog writing? Yes, it is/No, it isn’t

we are we’re riding We aren’t riding Are we riding? Yes, we are/No, we aren’t

you are you’re dying You aren’t dying Are you dying? Yes, you are/No, you aren’t

they are they’re lying They aren’t lying Are they lying? Yes, they are/No, they aren’t
Przeczenia tworzymy, jak widać z powyższej tabeli, dodając słówko “not” do czasownika “be”, lub używając ich w formie krótkiej.

Pytania – tym razem nie korzystamy z operatora, ten typ tworzenia polega na INWERSJI (czyli zamianie) miejscami (S) i (V) – ale tylko „be”. Czasownika z –ing się nie rusza!!! W przypadku pytań szczegółowych, zasada jest ta sama, ale na sam początek pytania wychodzi nam słówko pytajne. I fajnie jest. Przykład:



Jack is writing a letter at home.

Pytanie ogólne: Is Jack writing a letter at home? Yes, he is.



Pytanie szczegółowe: Where is Jack writing a letter?
A teraz trochę bardziej szczegółowo na temat KIEDY użyć czasu Present Continuous, ponieważ w języku polskim właściwie nie mamy odpowiednika. Można co prawda zdanie I am watching TV. przetłumaczyć jako „Ja jestem oglądający TV”, ale to jakoś tak niezręcznie. Lepiej powiedzieć „Ja właśnie oglądam TV”. Tak lepiej.

  1. now – wszelkie czynności, które właśnie wykonujemy my lub ktoś inny, a chcemy o nich opowiedzieć komuś np. przez telefon, albo pytamy kogoś co w tej chwili robi.

Look! Mandy is kissing Jack and their dog is digging a huge hole!!!

What the hell are you doing here? Are you trying to make me love you?

  1. pictures – opis obrazka zawsze za pomocą tego czasu, chyba że wystąpi jeden z czasowników “niegerundialnych”.

In the picture a boy is riding a horse. His wife is smiling but she knows she is safe.



  1. our plans – własne plany związane z niezbyt odległą przyszłością (zwykle z jej dodatkowym określeniem, np. next week, this Sunday itp.)

Tomorrow I’m visiting a dentist. My Daddy is coming this afternoon.

  1. changes – zmiany zachodzące obecnie, czyli now.

I’m getting old. Our country is slowly developing 

  1. exclusions – odstępstwa od reguł – I tutaj właśnie nasze “now” może trwać nawet rok. Oto przykład.

I normally teach German but this year I am teaching English.

  1. Irritations – czyli to, co nas wkurza i chcemy to komuś zasugerować. Po polsku użylibyśmy zapewne słów na „k” i „ch”, a w angielskim możemy właśnie za pomocą Continuous.:

Your dogs are always barking at night!!! Sąsiad wie, że się denerwujemy, ponieważ użyliśmy czasu Continuous. Gdyby nasze zdanie wyglądało tak: Your dogs always bark at night. dla niego byłoby to zwykłe stwierdzenie faktu, na które ze spokojem mógłby odpowiedzieć :Yes, I know mate!”
Czasowniki nie występujące w czasach Continuous (czyli gerund)
Czasem mogą wystąpić, ale zmieniają wtedy znaczenie!!!

  1. Czasowniki wyrażające czynności związane z „mózgiem”, a więc nasze osądy, nadzieje wnioski, procesy myślowe: think, (dis)agree, hope, imagine, realise, reckon, remember, seem, understand, want...

think – jeżeli użyte I think she’s crazy, oznacza „sądzę”. Jeżeli jako I’m thinking about you oznacza “myślę o, zastanawiam się nad”

  1. czasowniki wyrażające uczucia, związane z „sercem”: admire, like, hate, love... oraz związane częściowo z „mózgiem” i częściowo z „sercem”, czyli wyrażające nasze reakcje i zachowania: delight, impress, please, promise, surprise, swear...

  2. mówiące o stałych związkach logicznych zachodzących między osobami i rzeczami, np.:

    1. posiadaniu have, belong, own, posses...

    2. zależnościach enjoy, equal, prefer…

    3. potrzebach desire, need, prefer...

    4. właściwościach fizycznych measure, weigh, consist

have – może wystąpić w formie gerund, ale wtedy nie oznacza „mieć”. Ma on znaczenie aktywne, ponieważ zmienia się ono w stosunku do użytego wyrażenia:

John is having a shower

Mary is having breakfast.

They are having an argument.

  1. Czasowniki związne ze zmysłami feel, see, hear, taste, smell.

    1. I feel good/I’m feeling good. – czuję się dobrze. I feel I should do it – Czuję (sądzę), że powinienem to zrobić.

    2. I’m seeing my dentist tomorrow – Umówiłem się jutro z dentystą.

    3. Sergeant is hearing the witness – Sierżant przesłuchuje świadka.

    4. Mary is tasting the soup – Mary próbuje zupę.

    5. John is smelling the flower.John wącha kwiatka.

  2. Czasowniki modalne: can/could, may/might, shall/should/ought to, will/would, must. Bez wyjątków 

Podpowiedź do wykonywania wszelkich zadań:

Jeżeli nie jest się pewnym czy użyć Present Simple czy Continuous, należy przede wszystkim zastanowić się, jakiego okresu wobec „now” dotyczy czynność lub stan w zdaniu. W tym celu powyższe informacje n/t obu czasów należy mieć w małym paluszku, ponieważ kiedy już „namierzymy” kiedy dana czynność ma miejsce, wtedy wystarczy przypomnieć sobie jak tworzyć dany czas i...gotowe!!!
now now





Present Continuous Present Simple




PRESENT SIMPLE vs. PRESENT CONTINUOUS
Spróbujmy zastanowić się i pokazać na kilku przykładach, dlaczego raz powinniśmy użyć czasu Simple, a raz Continuous.


  1. Hamsters (aren’t living / don’t live) in trees. Wybierzemy oczywiście don’t live, ponieważ jest to zwyczaj, reguła chomików.

  2. Look at that plane! It (is flying / flies) straight into that skycraper! Wybieramy

is flying, ponieważ słowo “Look!” oznacza, że ktoś chce, abyśmy popatrzyli właśnie teraz.

  1. Tobias (isn’t eating / doesn’t eat) meat, as a rule, but he (is eating /eats) a steak now. W pierwszej części mamy sformułowanie as a rule, które oznacza, ze jest to jego reguła, zwyczaj. Zatem doesn’t eat. W drugiej części zdania mamy odstępstwo od reguły, czyli is eating.

  2. Nobody (is understanding / understands) my generation. Hmmm… Nikt nie rozumie mojego pokolenia. Z jednej strony jest to reguła, ponieważ każde pokolenie mówi tak samo. Z drugiej strony, denerwuje to nas swoją regularnością. I co zrobić? Otóż „understand” jest czasownikiem związanym „z mózgiem” i jako taki nie występuje w gerund. Ot co. Understands.

  3. I (am not drinking / don’t drink) your tea. Your tea is there!!! Gdyby nie było drugiego zdania, obie odpowiedzi pasowałyby jak ulał. A` m not drinking – teraz, don’t drink – z zasady nie pijam twojej herbaty. Drugie zdanie wyraźnie nam jednak sugeruje, że to chodzi o teraz. Czyli Continuous.

  4. (Is she going / does she go) to school in Edinburgh? Hmmm… Czy ona pójdzie do szkoły (jej plany), czy ona chodzi do szkoły (jej zwyczaj). Oba zdania są OK. I co zrobić teraz? Otóż powiedzieliśmy, ze Continuous stosujemy dla planów dotyczących niedalekiej przyszłości, najczęściej stosując jej określenie. Tutaj tego określenia nie ma, dlatego najbezpieczniej jest Simple.

  5. My parents (always quarrel / are always quarreling). Podobna sytuacja jak w 6. Nie znamy kontekstu zdania, a to on jest zawsze najważniejszy w języku angielskim. My parents always quarrel byłoby zwykłym stwierdzeniem faktu. My parents are always quarreling byłoby podkreśleniem tego, że jesteśmy regularnością tej czynności zirytowani. I co w takim wypadku? Jeżeli pojawi się takie zdanie do zrobienia oznacza to, ze test przygotowany jest źle!!! Coś jednak należy zaznaczyć, i cokolwiek byśmy nie zaznaczyli, będzie dobrze. Oczywiście, będziemy to musieli udowodnić, a najlepszym sposobem na to jest... nauczyć się tego, a właściwie zaprzyjaźnić się...

I see a dentist next week.

I can see a dentist in my dreams.

I’m seeing a dentist over there!


I’m not feeling good because I’m happy.

I feel good this terrible pain?

Do you still feel these days.

Are you feeling cold, honey?


I bądź tu mądra / y!!! Wszystko zależy, co chcemy powiedzieć i czy umiemy to wyjaśnić !!!

PRESENT PERFECT

CZAS TERAŹNIEJSZY DOKONANY


1. Trzeci z czasów teraźniejszych. Sprawia on również dużo kłopotów polskim uczniom, ponieważ kompletnie nie pasuje do żadnego z polskich czasów. Dotyczy on czynności i stanów, które działy się w przeszłości i zostały zakończone, a ich skutek widać dziś, i to właśnie jest najważniejsze. Opisuje on również zdarzenia, które miały miejsce w niedalekiej przeszłości: już, właśnie, niedawno, ostatnio, kiedykolwiek, jeszcze nie, nigdy; występowały lub powtarzały się do teraz, są dla słuchacza nową wiadomością. Podsumowując: czas ten łączy przeszłość z teraźniejszością.

2. Najczęściej pojawiające się zwroty w czasie Present Simple to:



    1. since, for, already, yet, just, lately, recently, never, ever, not yet,

3. Zasady tworzenia:

To nie będzie łatwe. Ale spróbujmy:

(S) (V) (O) – taki szyk zdania obowiązuje zawsze. Jednakże to (V) przybiera różne formy i to po nim możemy poznać jaki to czas. W Present Perfect (V) składa się z dwóch części:

(V) = have + czasownik w tzw. III formie, np. have been, has seen



“Have” oznacza “mieć”, ale nie w tym przypadku. Tutaj operuje on jako tzw „czasownik posiłkowy”, dzięki któremu dajemy do zrozumienia, że czynność jest dokonana. Można dla ułatwienia zrozumienia przetłumaczyć sobie zdanie I have read this book jako „Mam tę książkę przeczytaną”. Jeżeli mam przeczytana, to znaczy, że dokonałem tego. Hurray! Należy również zauważyć, że „have” w III osobie l.poj. ma formę „has”, oraz że „have” możemy skrócić jako „’ve”, a „has” jako „’s”. Pytania tworzymy podobnie jak w Present Continuous. Tam zamienialiśmy „be” z podmiotem, tutaj zamieniamy „have” z podmiotem. Kilka przykładów poniżej:
John has written a letter. John hasn’t written a book. Has John written a poem? Yes, he has.

Mary has seen a ghost. Mary hasn’t seen a ghoul. Has Mary seen the president? No, she hasn’t.

We have been here. We haven’t been there. Have we been anywhere? Yes, we have/No, we haven’t.
Proszę zauważyć, że czasownik po “have” ma jakąś dziwną formę: written, seen, been... To tzw. past participle, dla ułatwienia nazywana III formą, ponieważ w tabelce czasowników występuje w III kolumnie. Jeżeli dany czasownik tam nie występuje, oznacza to, że jest on regularny i tylko możemy się cieszyć, bo wystarczy dodać do niego końcówkę –ed, i już mamy III formę. (jeżeli mamy „e” na końcu wyrazu, dodajemy tylko „d”). Listę czasowników nieregularnych znaleźć można w większości gramatyk, słowników i podręczników, oraz pełna lista jest na stronie Internetowej http://www2.gsu.edu/~wwwesl/egw/verbs.htm .
A teraz użycie na przykładach:

  1. I’ve written a poem. Pisałem list, napisałem go i teraz oto jest napisany. I taki jest efekt czynności pisania listu.

  2. I’ve just written a letter. Właśnie napisałem list.

I’ve already written a letter. Już napisałem list (a mogło to trwać dłużej, na ten przykład…)

Have you written a letter yet? Czy już napisałeś list?

I’ve never written a letter. Nigdy nie napisałem listu (jeszcze – od urodzenia aż do teraz)

Have you ever written a letter? Czy kiedykolwiek napisałeś list?

I haven’ written a letter yet! Jeszcze nie napisałem listu! (wciąż nie zacząłem, albo jestem w trakcie).

I’ve written letters since 1945. Piszę listy od 1945 r. (punkt w czasie).

I’ve written letters for 61 years. Piszę listy od 61 lat. (przestrzeń czasowa).

Have you written any letters lately/recently? Czy napisałeś ostatnio jakieś listy?

  1. I’ve often dreamed about a new car. Często marzyłem o nowym samochodzie (a tu bach! Wygrałem w srotolotka...

  2. The roof over the market has fallen down in Katowice. Nowa wiadomość – użycie czasu Present Perfect podkreśla “dokonalność” tego zdarzenia oraz sugeruje, że wydarzyło się to niedawno.

Ten czas łatwo pomylić z czasem Past Simple, o którym później. Oba łączy to, że mówią o czynnościach, które miały miejsce w przeszłości. Jednak jedynie Present Perfect odnosi tę czynność do „now”. O tym, jak łatwo rozróżnić oba czasy przy okazji Past Simple.


now




Present Perfect




PRESENT PERFECT CONTINUOUS

CZAS TERAŹNIEJSZY DOKONANY CIĄGŁY




  1. Ostatni z czasów teraźniejszych. Jest bardzo podobny do Present Perfect, służy w większości przypadków do podkreślenia długości okresu w jakim trwała czynność właśnie zakończona, lub nadal trwająca. W Present Perfect interesował nas efekt wykonywanej czynności, w Present Perfect Continuous sama czynność.

  2. Zwroty pojawiające się w tym czasie są takie same jak w Present Perfect.

  3. Zasady tworzenia:

Jeżeli zrozumieliśmy jak tworzy się Present Perfect, to ten czas jest...o wiele prostszy. Porównajmy:

Prefect I have written a letter. Napisałem list.

Perfect Cont. I have been writing a letter. Pisałem list.
Jak więc widać, w Present Perfect używamy czasownika posiłkowego “have” oraz III formy czasownika. W Present Perfect Continuous również stosujemy „have”, ale również oprócz tego „been” i czasownika w formie gerund, czyli z końcówką „-ing”. Zawsze. Prostsze, prawda?
Przykłady:
Mary has been sleeping for 7 hours.

Mary hasn’t been watching tv.

Has Mary been sleeping fot 7 hours? Yes, she has.

How long has Mary been sleeping?
Najważniejsza różnica w zastosowaniu Present Perfect I Prefect Continuous.
We ........... (do) our homework. Would you check it?

We …….. (do) our homework since morning. We’re tired.


W zdaniu a. interesuje nas efekt wykonanej czynności, czyli zadanie domowe. Dlatego zastosujemy tam Present Perfect (have done). W zdaniu b. fakt, iż mordujemy się z tym od rana jest ważniejszą informacją, podkreśloną jeszcze stwierdzeniem, że jesteśmy zmęczeni. Stosujemy więc Present Perfect Continuous (have been doing)
now

Present Perfect Continuous

Porównanie na osi czasu:












now




I jeszcze raz różnica w zdaniach:



I watch the news every day. I like to be up-to-date.

I am watching the news now. Please don’t disturb me.

I have just watched the news. Shocking!

I have been watching the news for 20 minutes.

PAST SIMPLE




CZAS PRZESZŁY PROSTY





  1. Jest to jeden z czterech czasów przeszłych. Dotyczy tego, co skończyło się definitywnie, czyli nie ma związku z terażniejszością!!! Jeżeli chcemy nawiązać do teraźniejszości, musimy użyć Present Perfect lub Present Perfect Continious.

  1. Najczęściej pojawiające się zwroty w czasie Present Simple to:

    1. yesterday, last week/month/year, last May/September, in 1996, (three days/months/years) ago, in the 15th century itd – czyli wszelkie momenty w przeszłości do których chcemy się odnieść.

  1. Zasady tworzenia.

S V O. Ten szyk zdania jest zawsze. Zmienia się V, zależnie od czasu. W Past Simple V przybiera formę przeszłą na dwa sposoby:

1 do czasownika dodajemy końcówkę –ed (dodawanie końcówek przy Present Perfect)

2 jeżeli czasownik jest nieregularny, stosujemy tzw II formę, czyli formę przeszłą (lista do wkucia!)

Osobną historię tworzy tutaj czasownik „be” – on zawsze jakoś się wymyka regułom...

W Past Simple przybiera on formy was (I, he, she, it) oraz were (you, we, they) wasn’t/weren’t

Przykłady zdań twierdzących, pytających I przeczących:


Mary was at school. Mary wasn’t at school. Was Mary at school? Yes, she was.
Jak widzimy powyżej, czasownik “be” tworzy zdania pytające za pomocą inwersji. Tylko on, ponieważ reszta czasowników potrzebuje w zdaniach przeczących i pytających operatora DID:
Mary went to school.

Mary didn’t go to school.

Did Mary go to school? Yes, she did.
Jak widzimy, w momencie zastosowania operatora automatycznie tracimy „przeszłość” z czasownika i stosujemy go w formie podstawowej. Dzieje się tak zarówno z czasownikami regularnymi, jak i nieregularnymi.
Pamiętajmy, że w tym czasie nie interesuje nas jak długo trwała dana czynność; ważne, że była i minęła.

I fell of my bike yesterday.

Adam went to Spain when he was 6 and spent 20 years there.
Czynności powtarzające się w przeszłości również zaprezentujemy w czasie Past Simple

I fell of my bike hundreds of times.
Jako najprostszy czas przeszły, będzie on służył do wszelkich narracji, opowiadań, opisów o przeszłości.

Every day Cinderella combed her hair, sang a sad song and waited for her chance of a lifetime.
WAŻNE!!!

Past Simple użyjemy również chcąc sprecyzować kiedy dana czynność miała miejsce (nawet, jeżeli została ona podana w czasie Present Perfect!!!


A: My dog has died.

B: When did it happen?





now





PAST CONTINUOUS




CZAS PRZESZŁY NIEDOKONANY





  1. Drugi z czterech czasów przeszłych. Dotyczy tego, co rozpoczęło się w przeszłości, trwało, ale w zasadzie nie wiemy, czy się zakończyło, albo nie jest to ważne. Czas ten dość rzadko występuje samodzielnie, zazwyczaj towarzyszy mu Past Simple.

  2. Najczęściej pojawiające się zwroty w czasie Present Continuous to: when oraz while.

  3. Zasady tworzenia:

V w tym czasie składa się z czasownika „be” w formie przeszłej, oraz drugiego czasownika w formie gerund (-ing). W zasadzie jest to czas Present Continuous „kopnięte” jeden czas w tył. Dlatego zasady tworzenia tego czasu są identyczne jak dla Present Continuous, z tym, że zamiast „is, are, am” stosujemy „was, were”. Przykłady:
John was sleeping and his children were playing.

John wasn’t sleeping and his children weren’t playing,

Was John sleeping and were his children playing?

Yes, he was. Yes, they were.
Czasem Past Continuous posłużymy się do powiedzenia, że w danym momencie w przeszłości trwała dana czynność.

Yesterday at 5 p.m. I was watching the film.
Najczęściej posłużymy się nim do opisu czynności, która była tłem dla inne czynności.

I was taking a shower when the telephone rang.

While I was taking a shower, the telephone rang.
Po while użyjemy zawsze Continuous!!!
Użyjemy go również opisując, że dana czynność w przeszłości wypełniła pewien okres czasu:

I was doing my homework all day yesterday.
Podobnie jak Present Continuous, czasu Past Continuous użyjemy chcąc dać do zrozumienia, że dana czynność irytowała nas swoją regularnością.

Your boyfriend was always coming late for dates when you were together.

now









PRZYKŁADY:


  1. My son was reading a comic when he fell off the chair.

  2. My son was reading a comic when I entered the room.

  3. My son was reading a comic while I was watching tv.

  4. While I was watching tv, my son was reading a comic.

  5. While I was watching tv, my wife was taking a shower.

PAST PERFECT




CZAS PRZESZŁY DOKONANY


(CZAS „ZAPRZESZŁY”, albo „PRZEŚLEJSZY”)


  1. Trzeci z czterech czasów przeszłych. W języku polskim zupełnie nie istnieje, albowiem określa on czynności uprzednie do czynności już wykonanej w przeszłości, czyli jeszcze wcześniej. Dziwne, nie? Za to o wiele łatwiej umiejscowić dwie czynności względem siebie.

  2. Słówka: before, after, as soon as, when

  3. Tworzenie:

V przybiera tu postać czasownika posiłkowego “have” w formie przeszłej HAD oraz czasownika w III formie. Przykłady:


Joanna had written the letter before she went to school.

Had Joanna written the letter before she went to school?

Joanna hadn’t written the letter before she went to school.
Jak widzimy – pytania za pomocą inwersji!!!
Tego czasu najczęściej użyjemy, kiedy chcemy ułatwić zrozumienie chronologii zdarzeń. Jeżeli czynność, którą opisujemy, wydarzyła się w przeszłości, to do opisania czynności wcześniejszych od niej użyjemy właśnie Past Perfect.
I had driven a car before I passed my driver’s license exam.
Często uprzedniość będzie zaznaczona słowami:

Before


I had eaten my breakfast before she phoned me. / Before she phoned me I had eaten my breakfast.
After

She phoned me after I had eaten my breakfast. / After I had eaten my breakfast she phoned me.
As soon as

As soon as I had eaten my breakfast she phoned me. / She phoned me as soon as I had eaten my breakfast.
When

When I had eaten my breakfast she phoned me. / She phoned me when I had eaten my breakfast.
Jeżeli jednak uprzednia czynność będzie przyczyna następnej, nie należy stosować Past perfect, a raczej Past Simple.
After I ruined my clothes I was afraid to go home.
Nieważne, jak widać na powyższych przykładach, w którym miejscy będą dane słowa. Pamiętać należy, że czynność „dalej od nas w czasie” jest w Past Perfect, a „bliżej nas w czasie” w Past Simple.


Past Simple now












PAST PERFECT CONTINUOUS




CZAS PRZESZŁY DOKONANY CIĄGŁY





  1. Czwarty i ostatni z czasów przeszłych. Podobnie jak Past Perfect służy do opisu czynności, kóre trwały zanim inna czynność nie nastąpiła. W tym jednak czasie interesuje nas, że dana czynność trwała jakiś czas (tak, jak w przypadku Past Continuous).

  2. Słówka: for

  3. Tworzenie:

V wystąpi jako HAD + BEEN + czasownik z końcówką –ing.


Sue had been cleaning her room for two hours before she went to bed.
Pytania – inwersja, przeczenie – hadn’t.
W Past Perfect Continuous interesuje nas tak naprawdę nie to, że czynność się zakończyła przed inną czynnością, ale raczej:

  • że w ogóle trwała (np. jakiś czas)

  • że w jej trakcie nastapiła inna.

Porównanie czterech czasów Past:





now










Porównanie czterech czasów Present i czterech czasów Past:









NOW








John does his homework every day.

John is doing his homework now.

John has just done his homework.

John has been doing his homework for 2 hours.

John did his homework yesterday.

John was doing his homework when he fell asleep.

John had done his homework before he fell asleep.

John had been doing his homework when he fell asleep.

FUTURE SIMPLE




CZAS PRZYSZŁY PROSTY





  1. Pierwszy z czasów przyszłych. Jak sama nazwa wskazuje, określa on czynności które wydarzą się w przyszłości, albo według naszego doświadczenia, albo po wypełnieniu pewnego warunku.

  2. Słówka: tomorrow, next week/month/year, in two/three days’ time/weeks’ time..., soon, in the future

  3. Tworzenie:

S V O. W tym przypadku V składa się z czasownika posiłkowego „will” i czasownika w bezokoliczniku. I jest to o tyle proste, że tym razem w III osobie nie następują żadne zmiany 

Przykład:


I will fly to Spain next week.

Mary will finish her book tomorrow.

We will we will rock you!!!
Pytania tworzy się za pomocą inwersji.
Will I fly to Spain next week?

Will Mary finish her book tomorrow?

Will we will we rock you?
Przeczenia tworzy się za pomocą dodania słówka “not”, czyli “will not”. O wiele częściej stosuje się jednak jego formę skróconą „won’t”.
I won’t fly to Spain next week.

Mary won’t finish her book tomorrow.

We won’t we won’t rock you

zwrot GOING TO…
O tym zwrocie najlepiej powiedzieć przy okazji właśnie Future Simple, ponieważ dokładnie widać różnicę między użyciem “will” i “going to”.

„going to” jest bardzo zręcznym wyrażeniem, które pozwala nam określić, że:



  1. mamy plany na najbliższą przyszłość

I’m going to buy a car. I’ve saved $ 100.000.

  1. pewne wydarzenie będzie miało miejsce w ciągu kilku (nastu) najbliższych sekund, ponieważ jak dotąd wszystko ku temu zmierza

Look at Mark! He’s going to faint!!!

That plane’s flying into that skyscraper!! It’s going to crash!!!

It’s going to rain.

We’re gonna have troubles! Those short-haired boys are holding baseball bats.

RÓŻNICA




POLISH


FUTURE SIMPLE

GOING TO…

Ona nie zda egzaminu.

She won’t pass the exam.

I know she didn’t learn at all.



She’s not going to pass the exam.

She hasn’t learned everything yet.



Będzie padać.

It will rain tomorrow.

It always does when there’s wind from the east.



It’s going to rain.

Just look at these clouds!



W tym roku nie będzie prezentów.

There won’t be any presents this year if Daddy loses his job.

There’s not going to be any presents this year. You’ve been naughty.

Zawsze będę Cię kochać.

I will always love you.

-

Będziemy mieli imprę.

-

We’re gonna have a party.

Czasu Future Simple, z racji tego, że do wykonania czynności potrzeba pewnego warunku, używamy zawsze w pierwszym okresie warunkowym.



Bardzo często jednak używamy ich zamiennie. Wszystko zależy od intencji mówiącego. 


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna