Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan – Dzień czwarty Fundament jedności



Pobieranie 25.65 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar25.65 Kb.



21 stycznia

Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan
– Dzień czwarty


7. Fundament jedności

1. Prymat Piotra trwa w Kościele poprzez wieki w osobie papieża.

2. Namiestnik Chrystusa.

3. Prymat papieża gwarancją jedności chrześcijan i drogą prawdziwego ekumenizmu.
7.1 Św. Jan rozpoczyna opowiadanie o publicznym życiu Jezusa, ukazując, w jaki sposób spotkali się z Nim pierwsi uczniowie i jak Andrzej przedstawił Mu swego brata Piotra. Pan powitał go następującymi słowami: Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas – to znaczy: Piotr (J 1, 42). Kefas jest greckim odpowiednikiem aramejskiego słowa, które oznacza: kamień, skała, fundament. Dlatego Ewangelista, który pisze po grecku, wyjaśnia znaczenie terminu użytego przez Jezusa. Słowo kefas nie było imieniem osobowym, ale Pan nazwał w ten sposób Apostoła, aby wskazać na misję, którą sam objawi mu później. Nadanie komuś imienia oznaczało wzięcie tej osoby w posiadanie. W ten sposób Bóg ustanowił Adama panem stworzenia i polecił mu nadanie nazw wszystkim rzeczom i zaznaczenie w ten sposób swojego władania. Imię Noego zostało mu nadane jako znak nowej nadziei po potopie. Bóg zmienił imię Abrama na Abraham, aby zaznaczyć, iż będzie on ojcem wielu pokoleń.

Pierwsi chrześcijanie uważali imię Kefas za tak oczywiste, iż używali go bez tłumaczenia. Dopiero później zaczęto je przekładać: Petra, Petrus, Opoka – co w znacznej mierze spowodowało zapomnienie jego pierwszego imienia – Szymon. Pan często będzie go nazywał Szymon Piotr, zaznaczając jego właściwe imię oraz misję i urząd, które mu powierza. Chociaż słowa PetrusKefas w owych czasach nie były imieniem własnym, to w ustach Jezusa nabierały jeszcze większego znaczenia.

Od samego początku wśród uczniów Jezusa, a następnie w Kościele, Piotr zajmował szczególne miejsce. W spisach Apostołów, jakie czterokrotnie znajdujemy w Nowym Testamencie, Szymon Piotr zawsze wymieniany jest na pierwszym miejscu. Jezus wyróżnia go spośród innych, mimo że to Jan jawi się jako Jego uczeń umiłowany i zamieszkuje w Jego domu oraz płaci podatek za Jezusa i za siebie. Po zmartwychwstaniu Jezus prawdopodobnie objawia się Piotrowi jako pierwszemu. Często Piotra stawia się przed innymi. Spotykamy więc wyrażenia: Piotr i towarzysze, Piotr i ci, którzy mu towarzyszyli... Anioł powiada do kobiet: powiedzcie Jego uczniom i Piotrowi (Mk 16, 7). Wiele razy Piotr jest również wyrazicielem Dwunastu, i to on prosi Pana, aby im wyjaśnił znaczenie przypowieści.

Wszyscy uznają tę wyższość Szymona. Dlatego na przykład ludzie pobierający podatek zwracają się do niego, żeby uzyskać pieniądze należne od Nauczyciela. Wyższość ta nie wynika z jego osobowości, lecz jest wyróżnieniem ze strony Jezusa, który w sposób uroczysty obdarzy go władzą, stanowiącą fundament jedności Kościoła. Jedność ta będzie trwać nadal w osobach jego następców, aż do skończenia czasów. „Biskup Rzymski – naucza Sobór Watykański II – jako następca Piotra jest trwałym i widzialnym źródłem i fundamentem jedności zarówno biskupów, jak i rzeszy wiernych”1

W tych dniach, kiedy kierujemy do Pana naszą modlitwę o jedność wszystkich chrześcijan, powinniśmy w sposób szczególny modlić się za papieża, z którym związana jest ta jedność. Powinniśmy modlić się w jego intencjach i za jego osobę: Dominus conservet eum et vivificet eum... Niech Pan go strzeże i ożywia, i czyni szczęśliwym na ziemi... – tak możemy się modlić wiele razy w ciągu dnia, pewni, iż będzie to modlitwa bardzo miła Panu.
7.2 Podczas wędrówki po Cezarei Filipowej Jezus zapytał uczniów, co mówią o Nim ludzie. A oni w swej prostocie przekazali Mu to, co mówiono o Jego osobie. Wówczas Jezus zapytał o zdanie samych uczniów, którzy chodzili z Nim już od wielu miesięcy: A wy za kogo Mnie uważacie? Piotr wysunął się przed wszystkich i powiedział: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego. Pan odpowiedział mu słowami, które pozostaną aktualne na przestrzeni całej historii Kościoła i świata: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Opoka] i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie (Mt 16, 16-20).

Tekst ten spotykamy we wszystkich starożytnych kodeksach i jest on cytowany przez pierwszych autorów chrześcijańskich. Pan opiera Kościół na osobie Szymona: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój. Słowa Jezusa skierowane są do niego osobiście i zawierają jasną aluzję do pierwszego spotkania nad Jordanem. Uczeń ten jest mocnym fundamentem, na którym osadzona zostaje powstająca budowla, którą jest Kościół. Osobisty przywilej Chrystusa, polegający na tym, że jest On jedynym kamieniem węgielnym, zostaje przekazany Piotrowi. Dlatego też w późniejszym okresie następca Piotra otrzyma nazwę Namiestnika Chrystusa, czyli tego, który Go zastępuje i reprezentuje Jego sprawy. Stąd też wziął się ów wzruszający tytuł, który nadała papieżowi św. Katarzyna Sieneńska: słodki Chrystus na ziemi2. Pan mówi Piotrowi: „chociaż Ja jestem fundamentem i poza Mną nie może być innego, jednak również ty, Piotrze, jesteś opoką, ponieważ Ja sam ustanawiam cię jako fundament, a ponieważ przywileje, które są moją własnością, przekazuję tobie, są one wspólne dla nas obu”3.

W owych czasach, kiedy miasta były obwarowane, wręczenie kluczy było symbolem oddania władzy i powierzenia pieczy nad miastem. Chrystus zleca Piotrowi odpowiedzialność za strzeżenie Kościoła i troskę o niego, czyli najwyższą nad nim władzę. Związywać i rozwiązywać w języku semickim owych czasów oznaczało „zakazywać i pozwalać”. Piotr i jego następcy, stanowiąc fundament, będą równocześnie zobowiązani do kierowania, ukierunkowywania, nakazywania, zakazywania i rządzenia. Ich władza w takim właśnie zakresie zostanie potwierdzona w niebie. Ponadto Namiestnik Chrystusa, pomimo własnych słabości, będzie miał obowiązek umacniania pozostałych Apostołów i wszystkich chrześcijan. Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus powie: Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, żeby was przesiać jak pszenicę; ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci (Łk 22, 31-32). Teraz, kiedy już ustanowił Eucharystię i zbliża się Jego śmierć, Jezus ponawia obietnicę prymatu: wiara Piotra nie może zawieść, ponieważ opiera się na skuteczności modlitwy Chrystusa.

Dzięki modlitwie Jezusa wiara Piotra nie zawiedzie pomimo jego upadku. Podźwignął się, utwierdził swoich braci i był kamieniem węgielnym Kościoła. „Gdzie jest Piotr, tam jest Kościół; gdzie jest Kościół, nie ma śmierci, lecz życie”4 – pisze św. Ambroży. Owa modlitwa Jezusa, do której przyłączamy naszą modlitwę, zachowuje skuteczność poprzez wszystkie wieki5.


7.3 Obietnica Jezusa dana Piotrowi w Cezarei Filipowej spełnia się po zmartwychwstaniu, nad Jeziorem Genezaret po cudownym połowie ryb, podobnym do tego, po którym Szymon pozostawił łodzie i sieci i poszedł za Jezusem na zawsze.

Chrystus ogłosił Piotra swoim namiestnikiem, zobowiązanym do pełnienia tej samej misji: Ja jestem Dobrym Pasterzem.

„Charyzmat św. Piotra przeszedł na jego Następców”6. Po pewnym czasie umrze on, ale jego urząd najwyższego Pasterza pozostanie na wieki, gdyż Kościół – osadzony na mocnej skale – musi przetrwać aż do skończenia czasów7. „To jest ten jedyny Kościół Chrystusowy... który Zbawiciel nasz po zmartwychwstaniu swoim powierzył do pasienia Piotrowi, zlecając jemu i pozostałym Apostołom, aby go krzewili i nim kierowali... Kościół ten, ustanowiony i zorganizowany na tym świecie jako społeczność, trwa w Kościele katolickim, rządzonym przez następcę Piotra oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie (communio)”8.

Ten prymat jest gwarancją jedności chrześcijan i drogą, na której powinien rozwijać się prawdziwy ekumenizm. Papież zastępuje Chrystusa na ziemi, powinniśmy go kochać, słuchać, ponieważ w jego głosie brzmi prawda. Starajmy się więc za pomocą wszelkich dostępnych środków, aby ta prawda dotarła do najodleglejszych lub najtrudniej dostępnych zakątków ziemi bez zniekształceń, aby wielu zabłąkanych zobaczyło światło, a wielu zasmuconych odzyskało nadzieję. Przeżywając Świętych Obcowanie, módlmy się codziennie za jego osobę, co powinno być jednym z najmilszych obowiązków, jakie dyktuje nam porządek miłości.



Oddanie się i miłość do papieża stanowią dla katolików szczególny wyróżnik, który zakłada świadectwo wiary przeżywanej konsekwentnie do końca. Papież stanowi dla nas namacalną obecność Jezusa, jest „słodkim Chrystusem na ziemi” i pobudza nas do kochania Go, do słuchania owego wewnętrznego głosu, który przemawia do nas w głębi naszego serca, mówiąc: „Ten jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie, gdyż papież „przejmuje rolę Chrystusa – Mistrza, Pasterza i Kapłana, i w Jego zastępstwie działa”9.


1 Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 23.

2 Św. Katarzyna ze Sieny, List 207.

3 Św. Leon Wielki, Mowa 4.

4 Św. Ambroży, Komentarz do Psalmu 12.

5 Por. Sobór Watykański I, konst. Pastor aeternus, 3.

6 Jan Paweł II, Przemówienie, 30 XII 1980.

7 Por. Sobór Watykański II, konst. Pastor aeternus, 2.

8 Katechizm Kościoła Katolickiego, 816.

9 Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 21.



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna