Tytuł oryginalny: Hunger Games: Mockingjay – Part 2 Reżyseria: Francis Lawrence Scenariusz: Danny Strong, Peter Craig na podstawie powieści Suzanne Collins „Igrzyska śmierci. Kosogłos”



Pobieranie 71.96 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar71.96 Kb.


Tytuł oryginalny: Hunger Games: Mockingjay – Part 2

Reżyseria: Francis Lawrence

Scenariusz: Danny Strong, Peter Craig na podstawie powieści Suzanne Collins „Igrzyska śmierci. Kosogłos” („Hunger Games: Mockingjay”)
Wykonawcy:

Jennifer Lawrence Katniss Everdeen

Josh Hutcherson Peeta Mellark

Liam Hemsworth Gale Hawthorne

Elizabeth Banks Effie Trinket

Woody Harrelson Haymitch Abernathy

Julianne Moore prezydent Alma Coin

Stanley Tucci Caesar Flickerman

Donald Sutherland prezydent Coriolanus Snow

Philip Seymour Hoffman Plutarch Heavensbee

Toby Jones Claudius Templesmith

Willow Shields Primrose Everdeen

Jeffrey Wright Beetee

Jena Malone Johanna Mason

Sam Claflin Finnick Odair

Mahershala Ali Boggs

Elden Henson Pollux

Patina Miller komendant Paylor

Natalie Dormer Cressida

Robert Knepper Antonius

Stef Dawson Annie Cresta

Gwendoline Christie Lyme

Paula Malcolmson pani Everdeen

Michelle Forbes porucznik Jackson

Erika Bierman Celestia Snow, wnuczka Snowa

Evan Ross Messalla

Wes Chatham Castor

Philip Troy Linger ojciec Katniss

Meta Golding Enobaria

Omid Abtahi Homes

Nelson Ascencio Flavius

Joe Chrest Mitchell


Muzyka: James Newton Howard

Zdjęcia: Jo Willems

Montaż: Alan Edward Bell, Mark Yoshikawa

Scenografia: Philip Messina

Dekoracje: Dan Webster

Kostiumy: Kurt & Bart

Producenci: Nina Jacobson, John Kilik

Koproducenci: Christoph Fisser, Henning Molfenter, Bryan Unkeless, Charle Woebcken

Producenci wykonawczy: Suzanne Collins, Jan Foster

Produkcja: Color Force – Lionsgate, USA

Czas: 137 min.

Premiera światowa: 4.11.2015

Premiera polska: 20.11.2015

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Dozwolony od lat: 12

O filmie
Katniss Everdeen i przywódcy Dystryktu 13 rozpoczynają wielką ofensywę przeciwko dyktatorskiej władzy Kapitolu. Walka toczy się już nie tylko o przetrwanie, lecz o przyszłość całego narodu. Katniss (Lawrence) wspierana przez Gale’a (Hemsworth), Finnicka (Claflin) oraz Peetę (Hutcherson) planuje zamach na Prezydenta Snowa (Sutherland). Bezwzględni wrogowie i moralne wybory, przed którymi stanie Katniss, będą dla niej większym wyzwaniem niż cokolwiek, co wcześniej przeżyła na arenach Głodowych Igrzysk.

Megabestseller z mądrym przesłaniem
Znana już wcześniej pisarka Suzanne Collins (ur. 1962) odniosła wielki światowy sukces w 2008 roku, publikując powieść „Igrzyska śmierci” („The Hunger Games”). Po raz kolejny okazała się biegła w konstruowaniu zaskakujących fabuł, harmonijnie łączących refleksję z wartką akcją i wątkami lirycznymi. Collins pisarską karierę rozpoczęła w 1991 roku jako scenarzystka telewizyjnych programów dla dzieci, m.in. w kanale „Nickelodeon”. Zanim stworzyła swój największy przebój, czyli „Igrzyska śmierci”, będące pierwszą częścią trylogii o mieszkańcach futurystycznego państwa Panem (kolejne części ukazały się w latach 2009 i 2010), tworzyła z sukcesami opowiadania i książki dla najmłodszych. Opublikowała popularny pięcioczęściowy cykl baśniowy inspirowany „Alicją w krainie czarów” – „Underland Chronicles” (2003–2007), o podziemnym świecie i chłopcu o imieniu Gregor, który odkrywa nieznane nikomu obszary. Ten cykl, a także „Igrzyska śmierci”, przez wiele tygodni utrzymywały się na liście bestsellerów „The New York Timesa”, zyskując doskonałe recenzje i entuzjazm coraz liczniejszych fanów.
Polskim wydawcą „Igrzysk śmierci” (i pozostałych części trylogii) jest wydawnictwo Media Rodzina, któremu wielkie sukcesy przyniosły m.in. cykle o Harrym Potterze oraz „Opowieści z Narnii”. Trylogia zapoczątkowana przez „Igrzyska...” miała ambicje (według wielu komentatorów spełnione) połączenia futurystycznego thrillera z opowieścią o dojrzewaniu i wątkami politycznymi. Stanowiła ostrzeżenie przed tyranią, wykorzystującą do umocnienia swej władzy telewizyjne krwawe widowisko. Mówiła o buncie przeciw dyktaturze, który nie prowadzi do łatwego triumfu. Collins tłumaczyła, że jednym ze źródeł jej inspiracji była grecka mitologia, zwłaszcza mit o Tezeuszu i jego walce z Minotaurem. Drugie źródło natchnienia to współczesne media, szczególnie telewizja, która krwawe konflikty wojenne przekształca w rodzaj umownego, acz gwałtownego i często szokującego widowiska. Wizualna propaganda może zdeprawować nawet najszlachetniejsze sprawy i intencje.

Powieścią zachwycił się sam mistrz Stephen King, nazywając główną bohaterkę, Katniss Everdeen, która walczy o przetrwanie swojej rodziny i zostaje gwiazdą wspomnianych igrzysk, „Annie Oakley z łukiem”. Z wielkim entuzjazmem o twórczości Collins wypowiadała się też autorka sagi „Zmierzch”, Stephanie Meyer, która w swoim blogu napisała, że wprost nie mogła oderwać się od lektury. W recenzji w „The Atlantic Monthly” nazwano Katniss „najważniejszą kobiecą postacią w ostatnim okresie rozwoju popkultury”, a na łamach „The New York Times” określono ją jako bohaterkę o niezwykle, jak na literaturę popularną, złożonej osobowości. Rozgłos powieści rósł lawinowo – gdy rozpoczynano pracę nad filmem na świecie sprzedano 8 milionów egzemplarzy powieści; w trakcie realizacji liczba ta wzrosła do 12 milionów, by w końcu przekroczyć 26 milionów. Na liście bestsellerów „New York Timesa” książka spędziła aż 180 tygodni. W warstwie czysto zewnętrznej mamy więc do czynienia z dynamicznym, futurystycznym thrillerem; jednak ukrytym i głównym tematem książki jest poszukiwanie przez bohaterkę własnej tożsamości i jej uczuciowe i moralne wybory w bezwzględnym świecie. Interpretatorzy zwracali także uwagę, że pisarka zręcznie polemizuje z konwencją opowieści o superbohaterach, a klimat opowiadania i przedstawione tu dylematy korespondują z nastrojami związanymi z kampanią antyterrorystyczną po 11 września 2001, unikając jednak łatwej publicystyki. Także wielce nietypowe zakończenie uznawano powszechnie za ogromny atut umykającej popkulturowym schematom trylogii.



Adaptacje godne pierwowzoru

Hollywood nie mogło pozostać obojętne wobec sukcesu cyklu. Wytwórnia Lionsgate przygotowała wielkie widowisko kosztujące około 80 milionów dolarów, które przyniosło prawie 700 milionów wpływów. Na początku producentka Nina Jacobson nabyła prawa do ekranizacji słynnego bestsellera (w 2009 roku). Joe Drake i Alli Shearmur z Lionsgate szybko podzielili jej entuzjazm. Jacobson uważała bowiem, że mają w ręku prawdziwy skarb, a opinie na temat wysokiego literackiego poziomu powieści i jej filmowego potencjału nie są przesadzone. Jak się okazało, nie pomyliła się. Cała trójka zdawała sobie sprawę, że wielka popularność powieściowego cyklu nakłada na nich ogromną odpowiedzialność – nie można było rozczarować fanów, a jednocześnie film musiał kierować się niewątpliwie własnymi prawami. Najważniejsze było celne nakreślenie postaci Katniss. Bo przecież była to postać pełnej siły, a jednocześnie skomplikowanej młodej dziewczyny, która przeżywa niepokoje związane z dojrzewaniem w ekstremalnych warunkach. Zaczęto kompletować zespół, który podjął prace nad adaptacją. Zdecydowano, że idealnym reżyserem będzie Gary Ross, który zabłysnął filmem „Miasteczko Pleasantville”. Adaptacja filmowa pierwszej części trylogii okazała się wielkim komercyjnym i prestiżowym sukcesem, a grającą rolę Katniss Everdeen Jennifer Lawrence uznano za rewelację. Rola ta otworzyła jej ostatecznie drogę do wielkiej kariery. Druga część (w reżyserii Francisa Lawrence'a) także odniosła sukces kasowy – wpływy wyniosły ponad 865 i pół miliona dolarów na całym świecie. Był to największy hit w historii wytwórni Lionsgate i piąta pozycja w światowym box-office’ie. Krytyka też była łaskawa; zwracała przede wszystkim uwagę na wielką staranność i rozmach realizacji. Część trzecią i czwartą również wyreżyserował Lawrence. „Kosogłos” („jedynka”) kosztował aż 250 milionów dolarów, kręcono od 23 września 2013 roku do 20 czerwca roku następnego w Atlancie, Paryżu i okolicach oraz w Berlinie, między innymi na lotnisku Tempelhof, gdzie powstała ważna część zdjęć batalistycznych. W przedostatniej odsłonie cyklu Katniss trafiała do oficjalnie nieistniejącego Dystryktu 13, gdzie w podziemnym bunkrze przetrwali buntownicy dowodzeni przez chłodną i zdecydowaną prezydent Coin, która pragnie, by dziewczyna, ciesząca się tu legendarną sławą, stała się symbolem oporu – Kosogłosem. Tymczasem Peeta Meelark, z którym Katniss jest silnie związana, zostaje poddany przez Snowa praniu mózgu i nie jest pewne, czy da się te zmiany w jego osobowości cofnąć. Katniss waha się, czy przyjąć propozycję Coin, ponieważ jej nie ufa. Jednak zniszczenie przez Snowa jej rodzimego Dystryktu 12 sprawia, że wyraża zgodę.

Walka aż do końca
W trzeciej (a filmowej czwartej) części cyklu Katniss Everdeen kontynuuje bezpośrednią walkę z Kapitolem. Dystrykty zjednoczyły się przeciw dyktaturze. Prezydent Snow ani myśli kapitulować, w dodatku ma obsesję na punkcie Katniss, którą za wszelką cenę pragnie zniszczyć. Snow, w interpretacji cenionego weterana Donalda Sutherlanda, to figura złego ojca, pysznego i nieznoszącego sprzeciwu, lecz niepozbawionego charyzmy. Starcie z tyranem przyjmuje wręcz apokaliptyczne rozmiary. Dziewczyna akceptuje swą rolę przywódczyni oraz symbolu rebelii, ale nadal jest czujna, by nie dać się wykorzystać. Wraz z Galem, Finnickiem oraz wciąż nieprzewidywalnym Peetą formuje oddział 451. Zamierzają przedostać się do Kapitolu, gdzie panuje wojenny chaos, zabić Snowa i w ten sposób zakończyć krwawy konflikt. Reżyser Lawrence mówił: – To finał naszej opowieści. Akcja i emocje się kumulują. Katniss odbyła podróż i w pewnym sensie wróciła do punktu wyjścia. Ale teraz jest już w pełni sobą, wie, dokąd zmierza. Myślę, że widownia na długo zapamięta finał.

Wiara i determinacja
Jennifer Lawrence stała przed trudnym aktorskim zadaniem – musiała sportretować nie tylko dojrzewanie szesnastolatki, która czuje się bezbronna w złowrogim świecie, lecz również jej stopniową ewolucję w dojrzałą przywódczynię rebelii, wznieconej w imię pokoju i wolności. W kobietę, która, choć pozbawiona naiwności, nie popada w cynizm czy rezygnację. Nie było to wcale proste – dziewczyna przeżywa przecież także rozterki uczuciowe, a świat wokół niej wydaje się – i to nie bez powodów – obcy i nader często wrogi. – W tej części filmu Katniss wreszcie zaczyna wierzyć, że ma naprawdę potężny wpływ na otoczenie. Było w niej dużo niechęci i ostrożności. Trudno się temu dziwić, skoro z reguły po prostu musiała walczyć o przetrwanie. W nowej sytuacji jest stroną aktywną – opowiadała aktorka. – W zakończeniu poprzedniej części znajdowała się w stanie odrętwienia. Teraz zyskuje szerszą perspektywę, nabiera mocy, wznosi się ponad osobiste uczucie straty i uczy się patrzyć w przyszłość, wierzyć, że może być lepsza. Producentka Nina Jacobson dodawała: – Katniss w poprzednich trzech filmach była przekonana, że kto inny pisze scenariusz jej życia, a ona może co najwyżej reagować lepiej lub gorzej na to, co się wokół niej dzieje. Teraz podejmuje decyzję: Snow musi umrzeć i ona się do tego przyczyni. Musi odrzucić wahania w imię realizacji celu, który wybrała. Josh Hutcherson, odtwórca roli Peety, tak komentował ewolucję postaci Katniss: – Z dziewczyny, która usiłuje chronić swoją rodzinę i przetrwać, zmienia się w charyzmatyczną przywódczynię powstania, które ma doprawdy niewielkie szanse powodzenia. Ale warto podjąć ryzyko, bo stawką jest perspektywa trochę lepszego świata. Katniss musi jednak stawić czoło demonom przeszłości, zwłaszcza skutkom prania mózgu, jakiemu poddano Peetę. Lawrence tak o tym mówiła: – Gdy na skutek manipulacji ktoś bardzo ci bliski myśli, że jesteś wcielonym złem, to jest to piekielne doświadczenie. Jacobson komentowała determinację bohaterki: – Cokolwiek by zrobił przerażającego, Katniss chce Peetę chronić. Owszem, Gale fascynuje ją, ale ciągle liczy, że więź z Peetą uda jej się pomimo wszystko odbudować. To przejmujący i bardzo angażujący emocjonalnie wątek tej opowieści. Lawrence dodawała: – Staje się też jasne, że dopóki Peeta jest w stanie, w jakim jest, relacja z Galem ulega zamrożeniu. Katniss widzi wiele rzeczy wyraźniej. Komplikuje się jej stosunek do prezydent Coin, bo zaczyna w niej dostrzegać wiele cech Snowa.

Akcja, więcej akcji
Jennifer Lawrence podkreślała wyjątkowy charakter sekwencji akcji w najnowszym filmie. Przedtem Katniss uczestniczyła w śmiertelnie niebezpiecznych zmaganiach, ale mających charakter medialnego widowiska, ograniczonego do kilkudziesięciu osób. Teraz to bezpośrednia walka całego narodu na śmierć i życie. – Było naprawdę trudno – kręciliśmy w pełnych wilgoci tunelach, w wodzie i niemalże pod wodą, w stale mokrych ubraniach, z ciężkim sprzętem na plecach. Ale nie mogło być inaczej, jeśli publiczność miała uwierzyć w realność tych zdarzeń – mówiła. – Katniss na początku cyklu nie ma zbyt wiele nadziei, a teraz podejmuje wysiłek, bo po raz pierwszy widzi światełko w tunelu, szansę na lepszy świat. W miarę gromadzenia doświadczeń czuje też coraz większą więź z ludźmi, u boku których walczy o wspólną sprawę. Zauważyłam, że nasz cykl to nie jest tylko rozrywka, lecz coś, co dotyka ważnych kwestii. Katniss stała się istotnym rozdziałem w moim życiu. Reżyser również podkreślał wyjątkowość głównej postaci cyklu: Każdy film to kolejna podróż, zdobywanie doświadczeń. Ale to, co najważniejsze w jej charakterze, pozostaje niezmienne – zdecydowanie, by bronić za wszelką cenę tych, których kocha i ponieść, jeśli to konieczne, wielką ofiarę. Tym razem musi zdecydować, co może dać Peecie oraz ludziom, którzy na nią liczą. Nasza bohaterka odznacza się przy tym niezwykłym, niemal nieomylnym instynktem – i to nie dotyczy tylko walki i przetrwania, ale i instynktu moralnego. Nina Jacobson dodawała: Jennifer zawsze wnosi na ekran szczerość, prawdę emocji. Tak jest i tym razem. Doskonale potrafiła oddać siłę Katniss, ale także zaznaczyć jej emocjonalne blizny.

Kapitol w ogniu
Kapitol – siedziba prezydenta Snowa, kiedyś symbol przepychu, w tej części filmu staje się wielką areną walki, także na skutek ataku oddziału Katniss. Sądzę, że dekoracje i sceneria są w tym przypadku absolutnie zadziwiające – mówiła wykonawczyni głównej roli. – Ten spektakl zapiera dech w piersiach. Nina Jacobson zauważała: – Francis nadał tym zmaganiom prawdziwie epicką skalę. W pełni będzie to można docenić w kinach w systemie IMAX. Lawrence wraz ze scenografem Philipem Messiną zdecydowali, że by osiągnąć pożądany efekt nie mogą się ograniczyć do Atlanty, gdzie dotychczas kręcono większość sekwencji rozgrywających się w Kapitolu. Postanowili poszukać spektakularnych planów zdjęciowych we Francji i w Niemczech, tropiąc zarówno zabytkową, jak i futurystyczną architekturę. Chcieliśmy zachować charakter scenografii z poprzednich części. Była ona inspirowana architekturą klasyczną i brutalizmem. Phil wykonał ogromną pracę i znalazł wiele niezwykle atrakcyjnych lokacji w Berlinie i w Paryżu – opowiadał reżyser. Jako część luksusowej posiadłości Snowa wykorzystano arystokratyczną rezydencję powstałą w 1903 roku Chateau de Voisins, położoną w pobliżu Wersalu. Tu nakręcono między innymi kluczową scenę spotkania byłych zwycięzców Igrzysk. Dekorator Larry Dias mówił, że szczególnie wielkie wrażenie sprawiła na nim dekoracja przedstawiająca monumentalny sekretariat Snowa, wykonany w specjalnie sprowadzonym z Chin kamieniu, przypominający wielkie mauzoleum, z ogromnym biurkiem w głębi. Znaczące partie filmu powstały w zespole architektonicznym „Espaces d'Abraxas” w Noisy-le-Grand – gminie we Francji w regionie Île- de-France. Jest to postmodernistyczny zespół wielkich kamiennych budowli, nawiązujący do klasycznej architektury greckiej. Najważniejsze budynki powstały w latach 1978–1983 według projektu słynnego hiszpańskiego architekta Ricardo Bofilla. To tutaj ma miejsce atak na buntowników z użyciem przerażającej, nowej broni Snowa. Josh Hutcherson zapewniał: W formacie IMAX wygląda to zupełnie niesamowicie! Hemsworth całkowicie się nim zgadzał: – Ta sceneria doskonale oddaje charakter Kapitolu – imponujący i zarazem pełen pychy monumentalizm. By nakręcić sceny na zewnątrz Tigris’ Shop, Messina wykorzystał osiem charakterystycznych trójkątnych gmachów z pustaków, autorstwa Jeana Renaudie i Renée Gailhoustet w rejonie Ivry-sur-Seine. W Niemczech znaleziono opuszczoną fabrykę w Rudersdorfie, gdzie nakręcono atak Katniss i Gale'a na poduszkowiec Kapitolu. Na słynnym, nieczynnym dziś berlińskim lotnisku Tempelhof, powstałym w latach 20. XX wieku i znacznie rozbudowanym dekadę później (kręcono tam część zdjęć do poprzedniej części filmu), powstało obozowisko rebeliantów w Dystrykcie 2 oraz punkt dowodzenia komendant Lyme. Messina mówił: Ogromna skala obiektu i jego niepowtarzalna struktura była wymarzona dla naszych celów. Aktor Jeffrey Wright dodawał: – Berlin, z jego skomplikowaną historią zapisaną w wielu budynkach, jest architektonicznie niezwykle intrygującym miastem. Scena ukazująca stację pociągów przywodziła mi na myśl klasyczne produkcje legendarnego producenta i reżysera Cecila B. De Mille'a. Sekwencja bombardowania oddziału Katniss przez siły wierne Snowowi powstała w dawnej hitlerowskiej, a później rosyjskiej bazie wojskowej Krampnitz na terenie dawnego Berlina Wschodniego. Messina wspominał: – Budynki wyglądały na dawno opuszczone, jakby wyrastały z lasu – bo z czasem rozwinęła się tu bujna roślinność. Tego właśnie potrzebowaliśmy! Najbardziej skomplikowaną dekoracją, którą zbudował Messina, były mroczne, wilgotne tunele, gdzie Snow dokonuje ataku swą przerażającą bronią – wężami- mutantami, przypominającymi skrzyżowanie ludzi i jaszczurek. Bestie te wykreowano z udziałem aktorów, poddanych charakteryzacji. Następnie postaci przetworzono za pomocą efektów komputerowych. Początkowo zamierzałem zbudować przestronne korytarze, lecz Francis chciał podkreślić wrażenie klaustrofobii. Powstały więc takie, w których trudno się było wyprostować. Napisałem nawet list do aktorów i kaskaderów, w którym przepraszałem za to ciągłe obijanie głów o niskie sufity – wyznał Messina.

W ogniu walki z mutantami
Końcowe zmagania w Kapitolu wymagały od kaskaderów i aktorów wiele czysto fizycznego wysiłku i uwagi, ponieważ podczas kręcenia scen walki i chaosu zawsze coś niebezpiecznego może się przydarzyć. Jak mówił koordynator kaskaderów Sam Hargrave, aktorzy go nie zawiedli: Jennifer doskonale opanowała operowanie łukiem i strzałami; teraz musiała jeszcze intensywniej poćwiczyć walkę wręcz. Ale wiedziała, czego się po niej spodziewamy. Natomiast Liam trenuje kickboxing i inne sztuki walki, co mu bardzo pomogło. Ma pod tym względem prawdziwy talent, który w pełni mógł zaprezentować. Francis Lawrence wspominał, że najcięższe było kręcenie walki ze wspomnianymi mutantami w tunelach: – Wiedzieliśmy, że to będzie bardzo skomplikowane. Mieliśmy do czynienia z prawdziwym ogniem i wodą, dlatego trzeba było wszystko precyzyjnie zaplanować. Na długo, zanim ruszyła akcja, mieliśmy rozrysowane szczegółowe storyboardy. Było naprawdę niełatwo, ale jestem z tych partii filmu szczególnie dumny. Hutcherson dodawał: – Było diabelnie mokro i zimno całymi dniami. Jednak powstała chyba najbardziej spektakularna sekwencja akcji w całej naszej serii. Reżyser podkreślał, że finałowa scena filmu i zarazem jego puenta była dla niego ogromnie istotna, bo stanowi emocjonalne jądro opowieści. Jacobson puentowała: – Byliśmy wierni wizji i przesłaniu Suzanne Collins. Nie darowałabym sobie, gdybyśmy sobie coś odpuścili, spłycili. Mam nadzieję, że tak się nie stało.

Kto jest kim w świecie „Igrzysk śmierci”
Katniss Everdeen (Jennifer Lawrence)
Była gwiazda okrutnych Igrzysk dyrygowanych przez prezydenta Snowa. Obecnie przywódczyni rebelii skierowanej przeciw niemu, zdecydowana go zabić. Lojalna wobec bliskich i obdarzona instynktem moralnym. Nieufna wobec prezydent Coin i jej niektórych metod walki.
Peeta Mellark (Josh Hutcherson)
Po praniu mózgu zafundowanym przez Snowa ciężko mu dojść do siebie. Katniss jednak mu ufa, chociaż zaszczepiono mu nienawiść w stosunku do niej. Peeta przechodzi długi, bolesny proces swoistej rehabilitacji, ciągle jest psychotyczny, ale z wielką determinacją usiłuje odnaleźć dawnego siebie – mówił aktor. Gdy na polecenie prezydent Coin dołącza do Oddziału 451, jest ciągle niebezpieczny, szczególnie dla Katniss. Jest udręczony, ale cicha obecność Katniss, nić porozumienia, która wciąż jest między nimi, może mu pomóc – stwierdził Hutcherson.
Gale Hawthorne (Liam Hemsworth)
Gale, który ocalił setki ludzi podczas zagłady Dystryktu 12, stał się oddanym żołnierzem rebelii. Hemsworth komentował: Zdecydował się na walkę bez względu na koszty. Zbliżył się do Katniss, akceptuje jej przywództwo. Zmienił się z dawnego towarzysza polowań Katniss w zdeterminowanego wojownika, który jest gotów zniszczyć Snowa za wszelką cenę. Katniss coraz trudniej przychodzi zaakceptować jego zasady, zgodnie z którymi ofiary, także cywilne, są konieczne w drodze do zwycięstwa. Gale nadal kocha Katniss, choć zdaje sobie sprawę, że ona darzy uczuciem Peetę. Co ciekawe, zaczyna współczuć Peecie, który nie jest w stanie kontrolować wszystkich swych impulsów. Obaj rywale odbywają przyjacielską rozmowę na temat Katniss.

Haymitch Abernathy (Woody Harrelson)
Woody Harrelson powrócił po raz kolejny w roli Haymitcha, dawnego trenera Katniss i Peety, który porzucił nałogi i trzeźwiej patrzy na świat. – W pełni zdaje sobie sprawę, jak bardzo kocha Katniss i Peetę, chciałby im zastąpić rodzinę – wyjaśniał aktor.Wie przy tym, jak sprawić, by świat zobaczył Katniss z najlepszej strony.
Plutarch Heavensbee (Philip Seymour Hoffman)
Wybitny aktor Philip Seymour Hoffman zdołał niemalże ukończyć rolę przed swą śmiercią. Lawrence zrezygnował z próby stworzenia za pomocą komputerowych efektów sobowtóra aktora do kilku zaplanowanych i nienakręconych scen. Zamiast tego skorygował scenariusz. Z organizatora Igrzysk Plutarch przekształcił się w tajnego, a potem jawnego stronnika rebelii, ujawniając przy tym w pełni swą zręczność i poczucie humoru. Jest za tym, by jak najmocniej wykorzystać symbol Kosogłosa i charyzmę Katniss w starciu ze Snowem.
Effie Trinket (Elizabeth Banks)
Zmieniła się znacznie, także w porównaniu z powieściowym oryginałem, na co autorka zresztą przystała. Collins twierdziła, że rola Banks jako zawsze modnej Effie (dawniej w służbie propagandy Kapitolu) wniosła humor i ciepło do mrocznych przecież filmów. Producentka Jacobson mówiła: Effie nie interesuje rewolucja. Pomaga bohaterom z osobistych, a nie ideowych powodów.
Beetee (Jeffrey Wright)
Były trybut i techniczny geniusz Beetee odegrał wielką rolę w złamaniu systemów bezpieczeństwa Kapitolu. Jest w swoim żywiole, ale podziela rezerwę Katniss wobec prezydent Coin.

Finnick Odair (Sam Claflin)
Były trybut zakochany w Annie Creście, bezwarunkowo lojalny wobec Katniss.
Primrose Everdeen (Willow Shields)
Siostra Katniss nie jest już przestraszonym dzieckiem, lecz nastolatką, która chce spełnić swe marzenie i zostać lekarzem. Bardzo wspiera siostrę, dodaje jej odwagi. Zdaniem producentki Jacobson, to właśnie ta postać odgrywa kluczową rolę w ewolucji Katniss.
Prezydent Snow (Donald Sutherland)
Jest zdecydowany na wszystko i bezwzględny jak nigdy dotąd, chce zachować władzę za wszelką cenę, a unicestwienie Katniss to dla niego sprawa osobista. Ma w sobie coś z gracza, pomimo wszystko szanuje swą przeciwniczkę, czuje dla niej respekt, ale zarazem bezwzględnie pragnie ją zniszczyć, bo stanowi ona coraz większe zagrożenie dla jego władzy. Nie cofnie się przed niczym, albo prawie przed niczym. Bo moim zdaniem tak naprawdę nie chce wcale zabić Katniss. Jest starym, cynicznym człowiekiem rozgrywającym swą ostatnią partię szachów – komentował aktor.
Caesar Flickerman (Stanley Tucci)
Caesar Flickerman, były mistrz ceremonii Igrzysk, nadal odgrywa znaczącą rolę w aparacie propagandowym Snowa. Stanley Tucci wyjaśniał: – Caesar jest już tylko marionetką reżimu.
Prezydent Alma Coin (Julianne Moore )
Przywódczyni Dystryktu 13, o żelaznej woli, niepokojąco enigmatyczna, budzi nieufność Katniss. Julianne Moore, odtwórczyni tej roli, mówiła: – Widzimy Coin jako rewolucjonistkę o wielkim zmyśle praktycznym, świetną organizatorkę. Wolałaby, żeby Katniss pozostała symbolem oporu i nie brała udziału w walce. Zaczyna w niej dostrzegać przywódczynię i konkurentkę do władzy. A władza korumpuje. Moim zdaniem Coin, im dłużej trwa wojna, tym bardziej ewoluuje w kierunku autorytaryzmu.
Johanna (Jena Malone)
Uwolniona spod władzy Kapitolu w poprzedniej części, jest nieco zagubiona. Była trybutem, wykorzystywała swój seksualny wdzięk jako broń. Teraz musi żyć inaczej. – Może decydować o sobie i po raz pierwszy w życiu nie musi wyglądać pięknie. Niespodziewana wolność początkowo powoduje jej zagubienie – opowiadała Malone. – Kapitol chciał ją złamać, ja jednak myślę, że to niemożliwe.
Boggs (Mahershala Ali)
Prawa ręka prezydent Coin, spędził całe życie w Dystrykcie 13. Aktor, znany między innymi z „Dziwnego przypadku Benjamina Buttona” i serialu „House of Cards”, mówił: – To ktoś, kto spędził całe życie pod ziemią, w pewnym sensie zawodowy rewolucjonista.
Cressida i Messalla, Castor i Pollux, czyli Oddział 451

Gdy Katniss zgadza się zostać Kosogłosem, pracuje z ekipą telewizyjną, która ma wzmocnić rebelię. Natalie Dormer („Gra o tron”) zagrała reżyserkę propagandowych filmów z Katniss. – Początkowo jest dość cyniczna, po prostu chce połączyć symbol Kosogłosa z Katniss. Gdy poznaje dziewczynę bliżej, zaczyna wierzyć w nią i we wspólną sprawę. Evan Ross zagrał jej asystenta Messallę. Wes Chatham – nieustraszonego kamerzystę Castora. Pollux (Elden Henson) to jego niemy bliźniak.




O aktorach
Jennifer Lawrence (Katniss Everdeen)
Obecnie jedno z „najgorętszych” nazwisk w Hollywood. Zasłynęła, jako młodziutka aktorka, nominowaną do Oscara rolą w kameralnym thrillerze „Do szpiku kości” („Winter's Bone”, 2010, reż. Debra Granik). Urodziła się 15.08.1990 roku w Louisville, stan Kentucky. Karierę zaczynała jako modelka; w 2004 roku, podczas pobytu w Nowym Jorku, po kilku przesłuchaniach zaczęła występować w reklamówkach. Wkrótce powierzono jej rolę w sitcomie „The Bill Engvall Show”. Potem pojawiła się m.in. w filmach: „Company Town” (TV, 2006), „The Poker House” (2008), „The Burning Plain” (DVD: „Granice miłości”, 2008), „X-Men: Pierwsza klasa” („X- Men: First Class”, 2011), „The Beaver” (2011). Zdobyła Oscara za rolę w „Poradniku pozytywnego myślenia” („Silver Linings Playbook”, 2012, reż. David O. Russell). Wielu upatruje w niej godną następczynię Meryl Streep i Jodie Foster. Za występ w kolejnym filmie Russella – „American Hustle”, zdobyła nominację do Oscara. Na premierę oczekuje kolejny film tego reżysera z jej udziałem – „Joy”, a także „X-Men: Apocalypse”. Gra na gitarze, podziwia Jeffa Bridgesa, Meryl Streep, Laurę Linney i Cate Blanchett.
Josh Hutcherson (Peeta Mellark)
Urodził się 12.10.1992 w Union, stan Kentucky. Już w wieku czterech lat postanowił, że zostanie aktorem. Gdy miał dziewięć lat, wraz z rodzicami przeniósł się do Los Angeles. Wkrótce zaczął grywać małe role. Pierwszy duży występ Hutchersona miał miejsce w telefilmie „Home Blend” (2002), młody aktor pojawił się też w serialu „Ostry dyżur” (ER). Jego największe dotychczasowe sukcesy to „Most do Terabithii” („Bridge to Terabithia”, 2007), a zwłaszcza występ we „Wszystko w porządku” („The Kids Are Allright”, 2010, reż. Lisa Cholodenko). Zagrał w „Escobar: Paradise Lost” (2014), gdzie wystąpił u boku Benicia Del Toro, a na premierę oczekuje „In Dubious Battle” Jamesa Franco, według prozy Johna Steinbecka.
Liam Hemsworth (Gale Hawthorne)
Australijski aktor. Urodził się 30.01.1990 w Melbourne. Popularność u młodej publiczności zdobył występem w „The Last Song” („Ostatnia piosenka”, 2010) z Miley Cyrus. Karierę aktorską rozpoczął, idąc w ślady swoich braci Chrisa i Luke’a. Pierwszymi jego sukcesami były role w „Home and Away” i wielce popularnej australijskiej telenoweli „Sąsiedzi”. Jego pierwszym ważnym filmem kinowym był przebój science fiction w reżyserii Aleksa Proyasa „Zapowiedź” („Knowing”, 2009), w którym główną rolę zagrał Nicolas Cage. Wystąpił w „Niezniszczalnych 2” („The Expendables 2”), u boku Sylvestra Stallone'a. Zebrał doskonałe recenzje za występ thrillerze „Cut Bank” (2014) oraz u boku Kate Winslet w filmie obyczajowym „The Dressmaker” (2015). Obecnie pracuje nad westernem „By Way of Helena” z Woodym Harrelsonem.
Philip Seymour Hoffman (Plutarch Heavensbee)
Był jednym z najbardziej wszechstronnych i uzdolnionych aktorów amerykańskich, teatralnych i filmowych. Zdobył Oscara za fenomenalny występ w tytułowej roli w filmie „Capote”, nominowano go do Oscara za występy w „Wojnie Charliego Wilsona”, „Wątpliwości” i „Mistrzu”. Urodził się 23.07.1967 w Fairport, stan Nowy Jork; zmarł także w Nowym Jorku 2.02.2014. W teatrze zaczął występować w szkole średniej. Ukończył prestiżową New York’s University Tisch School of Arts. Odnosił sukcesy w teatrze, m.in. w sztukach „True West” Sama Sheparda, „Mewie” Antoniego Czechowa czy „Kupcu weneckim” Williama Szekspira. Oto jego aktorskie motto: „Aktorzy są odpowiedzialni wobec postaci, które grają. Nie mają ich osądzać, ale uczciwie, z całym twórczym zaangażowaniem je odtwarzać. Wtedy jest szansa, że nawet jeśli postać jest odstręczająca, widz nie odwróci od niej wzroku, lecz postara się ją zrozumieć”.
Julianne Moore (prezydent Alma Coin)
Właśc. Julie Anne Smith. Urodziła się 3.12.1960 w Fayateville, stan Północna Karolina. Julianne Moore to aktorka o szerokiej gamie możliwości, mająca na koncie wyjątkowo zróżnicowane role, zarówno w filmach wysokobudżetowych, jak i niezależnych produkcjach. Była czterokrotnie nominowana do Oscara („Boogie Nigths”, „Koniec romansu”, „Daleko od nieba”, „Godziny”). Jest córką sędziego wojskowego i działaczki społecznej. Studiowała w Bostonie, gdzie na tamtejszym uniwersytecie uzyskała dyplom Bachelor of Fine Arts. Przeprowadziła się do Nowego Jorku, gdzie intensywnie pracowała na deskach teatralnych. Pojawiła się w Minneapolis w „Hamlecie” i wzięła udział w produkcji sztuki Strindberga „Ojciec” (z Alem Pacino), oraz „An American Daughter” Wendy Wasserstein (z Meryl Streep). W latach 80. zagrała w wielu filmach TV oraz operach mydlanych „The Edge of Night” i „As the World Turns”. Przełomem w jej karierze okazał się film Roberta Altmana „Na skróty”. Od tamtego czasu jest uznawana za jedną z najbardziej wszechstronnych aktorek filmowych. Ostatnio zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki na MFF w Cannes za występ w „Mapach gwiazd” (2014). Jej mężem jest reżyser i scenarzysta Bart Freundlich („Zjazd”, „Kwestia zaufania”, serial „Californication”).
Woody Harrelson (Haymitch Abernathy)
Wybitny aktor charakterystyczny, który rozgłos i uznanie krytyki zdobył w latach 90. wieloma kontrowersyjnymi rolami. Urodził się w Midland w stanie Teksas (23.07.1961). Studiował teatr i literaturę angielską w Hanover College w Indianie. Jedną z najgłośniejszych ról zagrał u Olivera Stone'a w „Urodzonych mordercach” („Natural Born Killers”, 1994). Zdobył nominacje do Oscara i Złotego Globu za rolę wydawcy „Hustlera” Larry'ego Flynta w filmie Milosza Formana „Skandalista Larry Flynt” („People vs. Larry Flynt”, 1996). Popularność przyniosła mu rola w serialu komediowym „Cheers” („Zdrówko”). W 1988 roku Harrelsona wyróżniono nagrodą Emmy i podczas ośmiu lat trwania serialu nominowano go jeszcze czterokrotnie. Po ukończeniu studiów przeniósł się do Nowego Yorku, gdzie odnosił sukcesy w teatrze, m.in. w broadwayowskim przedstawieniu sztuki Neila Simona „Biloxi Blues”. Do teatru powracał wielokrotnie. Zagrał między innymi, wraz z Glenn Close i Laurą Dern, w przedstawieniu „Brooklyn Laundry” w reżyserii Jamesa L. Brooksa, a także w sztukach „The Zoo Story” czy „The Boy Next Door”. Wystąpił m.in. w filmie Rona Sheltona „White Men Can't Jump” (wideo, TVP: „Biali nie potrafią skakać”, 1992), „Niemoralnej propozycji” („Indecent Proposal”, 1993), u boku Roberta Redforda i Demi Moore, „Palmetto” (DVD, TVP: „Palmetto”) Volkera Schlöndorffa, „Alei Snajperów” („Welcome to Sarajevo”, 1997) Michaela Winterbottoma, „Cienkiej czerwonej linii” („The Thin Red Line”, 1998) Terrence'a Malicka. Odniósł sukces w filmie „The Messenger” (DVD: „W imieniu armii”, 2010, reż. Oren Moverman, nominacja do Oscara za rolę drugoplanową), a także w serialu „Detektyw” („True Detective”), w którym stworzył aktorski duet z Matthew McConaugheyem (nominacja do Nagrody Emmy). Na premierę czeka kilka filmów z jego udziałem, m.in. thriller w reżyserii Johna Hillcoata „Triple 9” oraz biograficzny utwór Roba Reinera „LBJ”, gdzie zagrał tytułową postać prezydenta Lyndona Johnsona.

O twórcy filmu
Francis Lawrence (reżyser i scenarzysta)
Scenarzysta, reżyser i aktor. Urodził się 26.03.1971 w Wiedniu. Studiował produkcję filmową na Loyola Marymount University. Był asystentem kamerzysty przy filmie Allana Moyle'a „Więcej czasu” („Pump Up the Volume”, 1990). Karierę kontynuował jako pełen inwencji realizator teledysków, między innymi dla Jennifer Lopez, Britney Spears, Green Day, Willa Smitha, Sarah Mc Lachlan, Lady Gagi, Jaya-Z, Janet Jackson, Garbage, Pink i Aerosmith. Zdobył nagrodę Grammy za teledysk „Bad Romance” (2011) Lady Gagi. Podpisał także wiele filmów reklamowych (m.in. dla Coca- Coli, McDolald'sa, Pepsi-Coli, Maybeline czy Bacardi). Jako twórca kinowy debiutował thrillerem „Constantine” z Keanu Reevesem.
Filmografia:
2005 – Constantine (Constantine), 2006 – OK Go: Oh No Special Edition (V, kr.m.), 2007 – Jestem legendą (I Am Legend), 2009 – Kings (serial TV, odc. Pilot: Goliath: Part I, prem. TV 15.03.2009, odc. Prosperity, prem. TV 22.03.2009, odc. First Night, prem. TV 29.03.2009), 2011 – Woda dla słoni (Water for Elephants), 2012 – Gotham (TV), Touch (serial TV, odc. pilotowy, prem. TV 26.03.2011), 2013 – Igrzyska śmierci: W pierścieniu ognia (The Hunger Games: Catching Fire), 2014 – Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część I (The Hunger Games: Mockingjay – Part 1), 2015 – Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 2 (The Hunger Games: Mockingjay – Part 2)




©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna