Tytuł oryginalny: Silver Linings Playbook Reżyseria



Pobieranie 40.8 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar40.8 Kb.


Tytuł oryginalny: Silver Linings Playbook

Reżyseria: David O. Russell

Scenariusz: David O. Russell na podstawie powieści Matthew Quicka
Wykonawcy:

Bradley Cooper Patrick Solatano

Jennifer Lawrence Tiffany

Robert DeNiro Patrick Solatano senior

Jacki Weaver Dolores Solatano

Chris Tucker Danny

Julia Stiles Veronica

Anupam Kher doktor Cliff Patel

John Ortiz Ronnie

Shea Whigham Jake

Paul Herman Randy

Dash Mihok Keogh

Matthew Russell Ricky D'Angelo

Cheryl Williams matka Tiffany

Patrick McDade ojciec Tiffany

Brea Bee Nicky



Regency Boies Regina
Muzyka: Danny Elfman

Zdjęcia: Masanobu Takayanagi

Montaż: Jay Cassidy, Crispin Struthers

Scenografia: Judy Becker

Dekoracje: Jesse Rosenthal

Efekty specjalne: Ed Mendez

Kostiumy: Mark Bridges

Producenci: Bruce Cohen, Donna Gigliotti, Jonathan Gordon, Mark Kamine

Producenci wykonawczy: Bradley Cooper, George Parra, Bob Weinstein, Harvey Weinstein

Produkcja: Weinstein Company – Mirage Enterprises, USA 2012

Czas: 122 min.

Premiera światowa: 8.09.2012 r.

Premiera polska: 8.02.2013 r.

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Dozwolony od lat: 15

O filmie
Bradley Cooper („Jestem Bogiem”), Jennifer Lawrence („Igrzyska śmierci”) oraz Robert De Niro w komedii o miłości, która wywołała wielkie poruszenie krytyki i spekulacje o szansach oscarowych w 2013 roku. Pat Solatano (Cooper) nie jest zwykłym facetem i ma papiery, którymi może to udowodnić. Po ośmiu miesiącach terapii wraca do rodzinnego domu, by zacząć od nowa w ramach filozofii „pozytywnego myślenia”. Jego konsekwentna strategia zmienia się, gdy poznaje intrygującą dziewczynę z sąsiedztwa, Tiffany (Lawrence). Wzajemna niechęć pary ekscentryków przeradza się w niespodziewaną więź, a wszystkie dotychczasowe plany mogą stać się jedynie nieważnymi wspomnieniami.

Ekscentryczna komedia romantyczna
Film Davida O. Russella odniósł już prestiżowy i kasowy sukces. Wśród licznych jego nagród jest Złoty Glob dla Jennifer Lawrence (Najlepsza aktorka w komedii lub musicalu) i aż osiem nominacji do Oscarów w kategoriach: Najlepszy film, Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Jennifer Lawrence w roli Tiffany), Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Bradley Cooper jako Pat Solatano), Najlepszy aktor w roli drugoplanowej (Robert De Niro jako Patrick Solatano senior), Najlepsza aktorka drugoplanowa (Jacki Weaver w roli matki Pata), Najlepszy reżyser (David O. Russell), Najlepszy scenariusz adaptowany (David O. Russell) i Najlepszy montaż (Jay Cassidy, Crispin Struthers). Na MFF w Toronto, gdzie 8.09.2012 film miał światową premierę, przyjęto go wręcz entuzjastycznie: zdobył nagrodę publiczności. Otrzymał także nominacje w pięciu kategoriach do prestiżowej nagrody Independent Spirit Award. Początkowo legendarni producenci, bracia Weinsteinowie, planowali wprowadzić film jednocześnie na ekrany dwóch tysięcy amerykańskich kin, z czasem jednak przyjęli inną, i – jak się okazało, bardzo skuteczną – taktykę ograniczonej, stopniowo rozszerzanej dystrybucji filmu oraz powolnego budowania jego intrygującej reputacji. Stąd film, w ocenie ekspertów, ma wielkie szanse na oscarowe nominacje.
Krytyka podkreśla odwagę i smak w podjęciu tematu choroby psychicznej i docenia grę głównej pary aktorskiej. Wychwalano zwłaszcza Jennifer Lawrence. – Film jest tak dobry, że może uchodzić za wspaniałą, dawną klasykę – pisał słynny krytyk Roger Ebert na łamach „Chicago – Sun Times” i nie był w swym entuzjazmie odosobniony. Richard Corliss („The Time”) zwracał uwagę na kapitalne aktorstwo Lawrence, określając ją jako „wyjątkową aktorkę, która do każdej granej przez siebie roli potrafi wnieść dojrzałość i niezwykłą inteligencję”. Z kolei krytyk Chris Sawin („Examiner”) zachwycał się odtwórcą głównej roli męskiej: – To najlepsza rola Bradleya Coopera. Będąc wielbicielem jego zaskakująco zróżnicowanych ról w „Jestem Bogiem” i „Nocnym pociągu z mięsem”, jestem zdumiony, jak doskonale potrafi oddać wszelkie niuanse. Naprawdę wierzymy, że jego bohater mógł przebywać w szpitalu psychiatrycznym. Podkreślano, że film śmiało i inteligentnie łamie schematy komedii romantycznej, podążając w stronę wzruszenia, zrównoważonego cierpkim humorem. A rolę Roberta De Niro dość zgodnie okrzyknięto powrotem aktora do wielkiej artystycznej formy. „Poradnik pozytywnego myślenia” kosztował zaledwie 21 milionów dolarów i już przyniósł ponad 40 milionów wpływów.
Russell zdobył renomę jako scenarzysta i reżyser, kręcąc między innymi „Igraszki z losem”, „Złoto pustyni” z Georgem Clooneyem oraz „Fighter”, film nagrodzony dwoma Oscarami, dla Christiana Bale'a i Melissy Leo.
Prawa do sfilmowania książki Matthew Quicka niezależna producencka firma The Weinstein Company zakupiła jeszcze zanim utwór ukazał się na rynku. Quick (ur. 1973) jest autorem trzech cenionych powieści, po części autobiograficznych: „The Silver Linings Playbook” (2008), „Sorta Like a Rockstar” (2010) oraz „Boy 21” (2012). Planowano, że producentami filmu będą Anthony Minghella lub Sydney Pollack, niestety obaj zmarli. W ciągu pięciu lat Russell przerabiał scenariusz ponad 20 razy. Czuł osobisty związek z tym filmem, ponieważ jego syn cierpi na tę samą co bohater chorobę.

Dorwać Tiffany
Zdjęcia trwały 33 dni. Niektóre sceny, zwłaszcza z udziałem De Niro, nakręcono w kilku wersjach: bardziej mrocznej i bardziej pogodnej, humorystycznej. Ostatecznego wyboru dokonano podczas montażu. Film osiągnął oczekiwaną przez twórców zmienną, komediowo-dramatyczną tonację. Początkowo reżyser myślał o obsadzeniu w głównych rolach Vince'a Vaughna lub Marka Wahlberga i Zooey Deschanel, ale (z powodu innych zobowiązań tych aktorów) zdecydował się na Bradleya Coopera („Kac Vegas”, „Drużyna A”, „Jestem Bogiem”) i Jennifer Lawrence („Do szpiku kości”, „Igrzyska śmierci”). Odtwórczyni roli Tiffany szukano najdłużej: oprócz Deschanel brano pod uwagę takie aktorki, jak Anne Hathaway, Rachel McAdams, Olivia Wilde, Blake Lively, Rooney Mara, a nawet Angelina Jolie. Wybór aktorki uważanej za zbyt młodą do roli Tiffany wydawał się ryzykowny, ale Lawrence przekonała Russella swoją dojrzałością. Reżyser poprosił, by obniżyła głos i nieco przytyła. Tak też uczyniła i, zdaniem Russella, spisała się doskonale. Obsadę uzupełniła, w ważnej roli Dolores, matki Pata, bardzo ceniona australijska aktorka Jacki Weaver, pamiętna z klasycznych filmów Petera Weira („Piknik pod Wiszącą Skałą”, 1974) czy Donalda Crombiego („Caddie”, 1976), a ostatnio z brawurowego występu w gangsterskim „Królestwie zwierząt” („Animal Kingdom”, 2010) Davida Michoda.
Na ścieżce dźwiękowej wykorzystano między innymi utwory w wykonaniu Steviego Wondera („My Cherie Amour”, „Don't You Woory 'Bout a Thing”), The Dead Weather („Hustle & Fluss”), Elli Fitzgerald („Do I Love You”), Led Zeppelin („What Is and Never Should Be”), Boba Dylana („Girl from the North Country”), Bruno Marsa („Runaway Baby”), White Stripes („Hello Operator”, „Fell In Love with A Girl”), Franka Sinatry („We Wish You Merry Christmas”).

Głos ma reżyser David O. Russell:
Powieść polecił mi jeszcze przed realizacją „Fightera” Sydney Pollack, który wraz z Harveyem Weinsteinem nabył prawa do adaptacji. „Poradnik...” to oczywiście fikcja, ale w książce z wielką intensywnością odmalowano pełne autentyzmu postaci i specyficzne lokalne środowisko, które autor zna doskonale. Mamy tu intymne emocje, bohaterów pod wielką presją, zaskakujące dramaty i niespodziewane wątki komediowe. Wsiąkłem w ten świat, zafascynował mnie. Mamy tu określone miejsce akcji, niepowtarzalne społeczne rytuały i klimat. A jednocześnie – uniwersalne tematy, jak tęsknota za miłością, dążenie do utrzymania się na powierzchni życia, pragnienie zdobycia szacunku. Podczas wielu rozmów z Bradleyem Cooperem, któremu zamierzałem powierzyć główną rolę, wiele mówiliśmy o bezpośredniości, wrażliwości i zarazem gwałtowności naszego bohatera. Bradley bardzo chciał zagrać kogoś, czyje postępowanie trudno przewidzieć. Myślę, że jego zaangażowanie widać na ekranie. Jennifer Lawrence nie znałem wcześniej osobiście, ale jej prezentacja poprzez Skype'a zrobiła na mnie ogromne wrażenie. A reakcja Harveya była niezwykle emocjonalna: „O, mój Boże!” – wykrzyknął, obejrzawszy ten materiał. Jestem przekonany, że nasza para aktorów potrafiła wiarygodnie przedstawić związek bardzo szczególnych ludzi, związek wysokiego ryzyka, „łatwopalny”. A wszystko dzięki chemii, która między nimi bez wątpienia zapanowała. Jeśli chodzi o Roberta De Niro, to jego występ wynikał z głębokiej potrzeby ukazania dylematów ojcostwa. Na gruncie prywatnym od lat na te tematy rozmawialiśmy. Jacki Weaver, Chris Tucker, Anupam Kher, John Ortiz, Julia Stiles, Shea Whigham, Paulie Herman i Dash Mihok dali wzruszające i uderzające prawdą wizerunki zwykłych ludzi, którzy muszą podołać trudnym wyzwaniom.

O aktorach
Bradley Cooper (Pat Solatano)
Urodził się 5 stycznia 1975 roku w Filadelfii. Jego matka Gloria jest Amerykanką włoskiego pochodzenia, a ojciec Charlie, makler giełdowy, ma irlandzkie korzenie. Cooper dorastał niedaleko Jenkintown w Pensylwanii. Już jako młody chłopak postanowił, że zostanie aktorem. Wpływ na jego decyzję miała fascynacja kreacją Johna Hurta w filmie Davida Lyncha „Człowiek słoń”. Do roli, dla której podziw tak mocno odcisnął się na jego życiu, powrócił wiele lat później, grając ją podczas przedstawienia dyplomowego w Actors Studio Drama School w Nowym Jorku. Cooper ukończył Germantown Academy w 1993 roku, następnie rozpoczął naukę na Villanova University. Po roku przeniósł się na Georgetown University, który ukończył w 1997, uzyskując licencjat z języka angielskiego. Tam też nauczył się płynnie mówić po francusku, w czym niewątpliwie pomogło sześć miesięcy spędzonych na wymianie studenckiej w Aix-en-Provence. Następnie studiował aktorstwo w New School University. Karierę telewizyjną rozpoczął (jeszcze podczas studiów) od epizodu w serialu „Seks w wielkim mieście”. Darren Starr, producent serialu, zaangażował go do kolejnych swoich produkcji. Na dużym ekranie młody aktor zadebiutował w filmie „Wet Hot American Summer” w 2001 roku. Przełomem była rola w słynnym serialu „Agentka o stu twarzach”. Gwiazdorską pozycję zdobył Cooper po roli Phila w przebojowej komedii „Kac Vegas”. Cooper zagrał też główną rolę w sitcomie „Kill grill”, którego fabułę oparto na biografii znanego kucharza Anthony'ego Bourdaina. Jednak z powodu niskiej oglądalności serial zdjęto z anteny. W 2006 roku, razem z Julią Roberts i Paulem Ruddem, wystąpił w przedstawieniu „Trzy dni deszczu” wystawianym na Broadwayu. Był także prezenterem w programie podróżniczym „Globe Trekker”. Magazyn „People” obwołał go rok temu Najseksowniejszym Żyjącym Facetem (Sexiest Man Alive 2011).


Filmografia:
1999 – Sex and the City (serial TV, TVP: Seks w wielkim mieście, odc. They Shoot Single People, Don't They?, prem. TV 27.06.1999), 2000 – Wall to Wall Records (TV), The $treet (serial TV, 5 odc. w latach 2000–2001), 2001 – Wet Hot American Summer, Alias (serial TV, TVN: Agentka o stu twarzach, 46 odc. w latach 2001–2006), 2002 – My Little Eye, Bending All the Rules, Stella Shorts 1988–2000 (V), 2003 – The Last Cowboy (TV), Miss Match (serial TV, odc. 24.10.2003), 2004 – I Want to Marry Ryan Banks (TV), Touching Evil (serial TV, 6 odc. w 2004 roku), Jack & Bobby (serial TV, 14 od. w latach 2004–2005), 2005 – Kitchen Confidential (serial TV, 13 odc. w latach 2005–2006), Polowanie na druhny (Wedding Crashers), Law & Order: Trial by Jury (2 odc. w 2005 roku), 2006 – Miłość na zamówienie (Failure to Launch), 2007 – Nip/Tuck (serial TV, TVN: Bez skazy, 6 odc. w latach 2007–2009), The Comebacks (DVD: Film sportowy), 2008 – Older Than America, The Rocker (DVD: Rocker), Nocny pociąg z mięsem (The Midnight Meat Train), Bang, Blow & Stroke (V, kr.m.), Jestem na TAK (Yes Man), 2009 – Zakochany Nowy Jork (New York, I Love You, nowela Allen Hughes), Kobiety pragną bardziej (He's Just Not That Into You), Kac Vegas (The Hangover), Case 39 (DVD: Przypadek 39), Wszystko o Stevenie (All About Steve), 2010 – Drużyna A (The A-Team), Cubed (serial TV, 1 odc.), Walentynki (Valentine's Day), 2011 – Jestem Bogiem (Limitless), Kac Vegas w Bangkoku (The Hangover II, Part II), Kaylien (kr.m.), 2012 – The Words, Hit and Run, The Place Beyond the Pines, Poradnik pozytywnego myślenia (Silver Linings Playbook), The Hangover Part III (w realizacji)
Jennifer Lawrence (Tiffany)
Zasłynęła nominowaną do Oscara rolą w kameralnym thrillerze „Do szpiku kości” („Winter's Bone”, 2010, reż. Debra Granik). Urodziła się 15.08.1990 roku w Louisville, stan Kentucky. Karierę zaczynała jako modelka; w 2004 roku, podczas pobytu w Nowym Jorku, po kilku przesłuchaniach zdobyła role w reklamówkach. Wkrótce powierzono jej rolę w sitcomie „The Bill Engvall Show”. Potem pojawiła się m.in. w filmach „Company Town” (TV, 2006), „The Poker House” (2008), „The Burning Plain”(DVD: „Granice miłości” ,2008), „X-Men: Pierwsza klasa” („X-Men: First Class”, 2011), „The Beaver” (2011). Po wielkim sukcesie „Igrzysk śmierci” („The Hunger Games”, 2012) stała się jednym z najgorętszych nazwisk w Hollywood. Zagrała w thrillerze „House at the End of the Street” (2012), a obecnie ukończyła zdjęcia do filmu „Serena” w reżyserii Susanne Bier, gdzie jej partnerem był ponownie Bradley Cooper. Pracuje też nad drugą częścią „Igrzysk...”. Gra na gitarze, podziwia Jeffa Bridgesa, Meryl Streep, Laurę Linney i Cate Blanchett. W głosowaniu „Top 99 Women 2013” brytyjskiego portalu AskMen, w którym 2,4 mln mężczyzn odpowiedziało na pytanie, którą z celebrytek wybrałoby na swoją partnerkę, przeskoczyła na czoło listy z 47 miejsca w poprzednim roku (wyniki ogłoszono 11 grudnia 2012). Mimo oszałamiających sukcesów, pozostaje skromną dziewczyną. W wywiadzie dla „Vanity Fair” (luty 2013) powiedziała: – Wszyscy pytają mnie: jak to się dzieje, że popularność nie uderza ci do głowy? A ja pytam: Niby dlaczego miałabym stać się zarozumiała? Przecież nie ratuję niczyjego życia. Lekarze ratują ludziom życie, czy strażacy, którzy wchodzą do płonących budynków. Ja tylko gram w filmach. To głupie zajęcie.
Robert De Niro (Patrick Solatano senior)
Wybitny, wyjątkowo wszechstronny aktor amerykański, także reżyser i producent. Urodził się 17.08.1943 roku w Nowym Jorku. Jest dwukrotnym laureatem Oscara, za rolę drugoplanową w „Ojcu chrzestnym II” i rolę główną w „Raging Bull” (wideo: „Szalejący byk”, TVP: „Wściekły byk"). Wyróżniony został ponadto czterema nominacjami do tej nagrody. Wychowany w Nowym Jorku, brał lekcje aktorstwa m.in. u Lee Strasberga. Sławę przyniosły mu „Mean Streets” (wideo: „Nędzne ulice”, TVP: „Ulice nędzy”) Martina Scorsese, które zapoczątkowały trwającą wiele lat współpracę aktora i reżysera. Jej efektem był chociażby „Taksówkarz” (nominacja do Oscara), czy „Chłopcy z ferajny”. W roku 1986 aktor zadebiutował na Broadwayu w sztuce „Cuba and His Teddy Bear” i otrzymał Theater World Award. De Niro jest współwłaścicielem wytwórni Tribeca, w której powstały m.in. „Mroki miasta”, „Przylądek Strachu”, „Faithful” (wideo: „20 lat... i ani dnia dłużej"), czy „Thunderheart” (wideo: „Na rozkaz serca”). Pracuje także jako reżyser – nakręcił „Prawo Bronxu” i „Dobrego agenta”. Jest powszechnie znany z obsesyjnego zaangażowania w pracę i wielkiej zdolności do fizycznej transformacji.


Filmografia:
1965 – Trois chambres a Manhattan, 1968 – Greetings (wideo, TVP: Pozdrowienia), 1969 – Sam’s Song, The Wedding Party, 1970 – Bloody Mama, Hi, Mom! (wideo: Cześć, mamo), 1971 – Jennifer on My Mind, Born to Win, The Gang That Couldn’t Shoot Straight (TCM: Gang, który nie umiał strzelać), 1973 – Bang the Drum Slowly, Mean Streets (wideo: Nędzne ulice, TVP, DVD: Ulice nędzy), 1974 – Ojciec chrzestny II (The Godfather, Part II), 1976 – Taksówkarz (Taxi Driver), Novecento (TVP: Wiek dwudziesty), The Last Tycoon (TVP: Ostatni magnat, Ostatni z wielkich), 1977 – New York, New York (TVP, DVD: New York, New York), The Godfather: A Novel for the Television (TV), 1978 – The Deer Hunter (wideo, TVP, DVD: Łowca jeleni), 1979 – The Swap, 1980 – Raging Bull (wideo: Szalejący byk, TVP, DVD: Wściekły byk), 1981 – True Confessions (wideo: Prawdziwe wyznania), 1982 – The King of Comedy (TVP: Król komedii, wideo: Król dowcipu), 1984 – Dawno temu w Ameryce (Once Upon a Time in America), Falling in Love (TVP, DVD: Zakochać się), 1985 – Brazil (TVP: Brazil), 1986 – Misja (The Mission), 1987 – Harry Angel (Angel Heart), 1988 – Nietykalni (The Untochables), 1988 – Midnight Run (wideo: Zdążyć przed północą, TVP, DVD: Ucieczka o północy), 1989 – Szalony Megs (Jacknife), We’re No Angels (wideo, TVP: Nie jesteśmy aniołami), 1990 – Stanley & Iris (Wideo: Stanley i Iris), Chłopcy z ferajny (Goodfellas), Przebudzenia (Awakenings), 1991 – Czarna lista Hollywood (Guilty by Suspicion), Ognisty podmuch (Backdraft), Przylądek Strachu (Cape Fear), 1992 – Obsesja (Mistress), Mroki miasta (Night and the City), 1993 – Mad Dog and Glory (wideo, TVP, DVD: Dziewczyna gangstera), Chłopięcy świat (This Boy’s Life), Prawo Bronxu (A Bronx Tale), 1994 – Frankenstein (Frankenstein), 1995 – Le Cent et une nuits de Simon Cinéma, Kasyno (Casino), Gorączka (Heat), 1996 – Fan (The Fan), Uśpieni (Sleepers), Pokój Marvina (Marvin’s Room), 1997 – Cop Land (Cop Land), Fakty i akty (Wag the Dog), Jackie Brown (Jackie Brown), 1998 – Wielkie nadzieje (Great Expectations), Ronin (Ronin), 1999 – Depresja gangstera (Analyze This), Flawless, 2000 – Rocky i Łoś Superktoś (The Adventures of Rocky & Bullwinkle, tylko głos), Siła i honor (Men of Honor), Poznaj mojego tatę (Meet the Parents), 2001 – 15 minut (15 Minutes), Rozgrywka (The Score), 2002 – Showtime (Showtime), Dochodzenie (City by the Sea), Nawrót depresji gangstera (Analyze That), 2004 – Godsend (Godsend), Rybki z ferajny (Shark Tale, tylko głos), Poznaj moich rodziców (Meet the Fockers), The Bridge of San Luis Rey (wideo, DVD: Most przeznaczenia), 2005 – Siła strachu (Hide and Seek), 2006 – Arthur et les Minimoys (tylko głos), Dobry agent (The Good Sheperd), 2007 – Gwiezdny pył (Stardust), 2008 – Zawodowcy (Righteous Kill), Co jest grane? (What Just Happened), 2009 – Wszyscy mają się dobrze (Everybody’s Fine), 2010 – Maczeta (Machete), Stone (DVD: Stone), Poznaj naszą rodzinkę (Little Fockers), 2011 – Sylwester w Nowym Jorku (New York's Eve), Jestem Bogiem (Limitless), Manuale d'am3re, Elita zabójców (Killer Elite), 2012 – Freelancers, Red Lights, Being Flynn, Poradnik pozytywnego myślenia (Silver Linings Playbook), 2013 – Motel, Malavita, Last Vegas, Big Wedding, Killing Season

O twórcy filmu
David O. Russell (reżyseria i scenariusz)
Amerykański scenarzysta, producent i reżyser. Urodził się 30.08. 1958 roku w Nowym Jorku. Ukończył Amherst College w 1981 roku, gdzie studiował język angielski i nauki polityczne. Jego debiutanckim filmem był „Spanking the Monkey", który po raz pierwszy pokazano na Festiwalu Filmowym Sundance, gdzie został wyróżniony nagrodą publiczności. Russell otrzymał także nagrody Independent Spirit Award za najlepszy film i scenariusz. Drugi jego film, komedia „Igraszki z losem” („Flirting with Disaster”) znalazł się w ponad 30 zestawieniach najlepszych filmów 1996 roku. Przeważnie jest nie tylko reżyserem, ale i autorem scenariuszy do swoich filmów. Pracował m.in. z Benem Stillerem i Alanem Aldą („Igraszki z losem”), Georgem Clooneyem („Złoto pustyni”), Dustinem Hoffmanem i Naomi Watts („Jak być sobą”). W 2010 nakręcił „Fightera” z Markiem Wahlbergiem i Christianem Balem w rolach głównych. Ta oparta na faktach opowieść o dwóch braciach-bokserach to jego największy sukces. Film zdobył siedem nominacji do Oscara, w tym dla samego Russella w kategorii najlepszy reżyser. Zdobył dwa (najlepsza drugoplanowa rola męska – Christian Bale, najlepsza drugoplanowa rola żeńska – Melissa Leo). Krytyka zwraca uwagę, że filmy Russella mają wyraźne autorskie piętno i dotykają zwykle tematu dysfunkcyjnej rodziny, łącząc umiejętnie wątki komediowe i dramatyczne.
Filmografia (jako reżyser):
1987 – Bingo Inferno: A Parody on American Obsessions (kr.m.), 1990 – Hairway to the Stars (kr.m.), 1994 – Spanking the Monkey, 1996 – Igraszki z losem (Flirting with Disaster), 1999 – Złoto pustyni (Three Kings), 2004 – Jak być sobą (I Heart Huckabees), Soldiers Pay (dok.), 2009 – Fighter (Fighter), 2012 – Poradnik pozytywnego myślenia (Silver Linings Playbook), Nailed (w realizacji)



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna