Tytuł oryginalny: Winnie the Pooh Reżyseria: Stephen Anderson, Don Hall Scenariusz



Pobieranie 61.84 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar61.84 Kb.




Tytuł oryginalny: Winnie the Pooh

Reżyseria: Stephen Anderson, Don Hall

Scenariusz: Stephen Anderson, Clio Chiang, Don Dougherty, Don Hall, Kendelle Hoyer, Brian Kesinger, Nicole Mitchell, Jeremy Spears.

Na podstawie opowiadań

A. A. Milne’a i E. H. Sheparda
Wykonawcy (głosy):

Kubuś/Tygrys Jim Cummings

Narrator John Cleese

Pan Sowa Craig Ferguson

Królik Tom Kenny

Kłapouchy Bud Luckey

Krzyś Jack Boulter

Prosiaczek Travis Oates

Kangurzyca Kristen Anderson-Lopez

Maleństwo Wyatt Hall

Backson Huell Howser
Zdjęcia: Julio Macat, ASC

Muzyka: Henry Jackman

Scenografia: Paul A. Felix, Patrick M. Sullivan Jr

Montaż: Lisa Linder

Efekty specjalne: George C. Stevens

Tim Gospodnetich



Producenci: Peter Del Vecho, Clark Spencer

Producenci wykonawczy: John Lasseter, Craig Sost

Producenci pomocniczy: Dave Kohut
Produkcja: Walt Disney Animation Studios/Walt Disney Productions

Polska wersja językowa:


Narrator Tadeusz Sznuk

Kubuś Maciej Kujawski

Kłapouchy Jan Prochyra

Pan Sowa Włodzimierz Bednarski

Krzyś Jeremi Czyż

Prosiaczek Tomasz Steciuk

Kangurzyca Joanna Jeżewska

Maleństwo Bernard Lewandowski

Królik Ryszard Nawrocki

Tygrys Grzegorz Pawlak

Bendezar Grzegorz Kwiecień
Reżyseria: Joanna Węgrzynowska-Cybińska

Dialogi: Joanna Serafińska


W pozostałych rolach:

Anna Frankowska

Edyta Krzemień

Kaja Mianowana

Marcin Mroziński

Łukasz Talik

Daniel Wojsa
Piosenki:

„Brzuszkowa piosenka”

Wykonanie: Maciej Kujawski
„To bardzo ważne coś”

Wykonanie: Anna Frankowska


„Piosenki Zdobywców”

Wykonanie: Jeremi Czyż, Włodzimierz Bednarski, Maciej Kujawski,

Joanna Jeżewska, Bernard Lewandowski, Tomasz Steciuk, Jan Prochyra, Ryszard Nawrocki
„Bendezar”

Wykonanie: Włodzimierz Bednarski, Maciej Kujawski, Grzegorz Pawlak, Joanna Jeżewska, Bernard Lewandowski, Tomasz Steciuk, Jan Prochyra, Ryszard Nawrocki


„Zróbmy to tak”

Wykonanie: Grzegorz Pawlak, Jan Prochyra


„Miodek”

Wykonanie: Maciej Kujawski

„Kubuś”

Wykonanie: Anna Frankowska


„Witaj w moim świecie”

Muzyka i słowa: Edyta Bartosiewicz

Wykonanie: Edyta Bartosiewicz dzięki uprzejmości EBA Records

Zespół: Maciej Gładysz - gitara; Romuald Kunikowski - instrumenty klawiszowe, Michał Grott - gitara basowa; Radosław Owczarz - perkusja

Aranżacja: Edyta Bartosiewicz i Zespół

Produkcja muzyczna: Edyta Bartosiewicz

Realizacja: Leszek Kamiński
Kierownictwo muzyczne: Agnieszka Tomicka

Teksty piosenek: Michał Wojnarowski

Opracowanie wersji polskiej: SDI Media Polska

Reżyseria i montaż dźwięku w wersji polskiej: Maria Kantorowicz

Ilona Czech-Kłoczewska



Kierownictwo produkcji: Beata Jankowska

Marcin Kopiec



Zgranie polskiej wersji językowej: Shepperton International

Opieka artystyczna: Aleksandra Sadowska

Produkcja polskiej wersji językowej:

DISNEY CHARACTER VOICES INTERNATIONAL, INC.




Premiera światowa: 06.04.2011 Belgia, 15.07.2011 USA

Premiera w Polsce: 29.07.2011

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Dozwolony od lat: b.o.

Czas: 69 minut

O filmie
Ulubieniec wszystkich dzieci, największy fan miodu i nic-nie-robienia powraca do kin w klasycznej animacji. Kolejnego leniwego dnia w Stuwiekowym Lesie Kubuś wybiera się na poszukiwanie ukochanego miodku. Jako że jego rozumek nie jest zbyt wielki, przekręca znaczenie wiadomości, którą zostawił mu Krzyś. Według Kubusia wynika z niej, że jego przyjaciel został porwany przez tajemniczego stwora Bendezara. Dzielny miś mobilizuje pozostałych mieszkańców lasu, po czym wszyscy ruszają z heroiczną odsieczą Krzysiowi. Będzie to wyprawa pełna komicznych i wzruszających wydarzeń, która wprawi w zachwyt zarówno najmłodszych widzów, jak i wiernych od lat wielbicieli Kubusia.

Klasycznie i nowocześnie
Nasz cel jest zawsze podobny: to stworzenie filmu, który łączy pokolenia. Powinien przemówić do dzieciaków, rozbawić ich nastoletnie rodzeństwo i sprawić, by mama i tata wybuchnęli śmiechem – mówił zasłużony producent, jeden ze współtwórców wielkich sukcesów firmy Pixar, John Lasseter, pełniący w przypadku nowej odsłony przygód Kubusia (według klasycznych utworów A.A. Milne'a) rolę producenta wykonawczego. Akcja filmu rozgrywa się podczas jednego dnia. Kubuś budzi się głodny, stwierdzając, że stanowczo brak mu miodu. – Odbywa niezwykłą podróż, najpierw w poszukiwaniu ogona Kłapouchego, a następnie, by obronić Krzysia przed wyimaginowanym potworem – opowiadał reżyser Don Hall.

Postaci stworzone przez Milne'a są tak wyraziście sportretowane i tak eleganckie w swej prostocie, że byliśmy przekonani, iż są nadal niezwykle zabawne. I to jeszcze zanim zaczęliśmy tworzyć pierwszą scenę naszego filmu. Większość z nas dorastała z Kubusiem i innym mieszkańcami Stuwiekowego Lasu. Bardzo chcieliśmy ich wszystkich przedstawić naszym dzieciom, a sami pragnęliśmy ich odkryć na nowo – tłumaczył swe zamiary Lasseter. Scenariusz powstał na podstawie trzech oryginalnych rozdziałów książki Milne'a. Założeniem niezwykle szanującego tradycję Lassetera był powrót do plastycznego stylu klasycznych ilustracji tych utworów i pierwszych disnejowskich filmów o mieszkańcach Stuwiekowego Lasu. – Postaci wyglądają jakby zeszły wprost z ilustracji – i tak właśnie miało być. Animowany świat przypomina ręcznie malowaną akwarelkę. W wielu filmach taki wygląd się wygładza. Ale nie u nas – mówił producent. – Mamy do czynienia z klasycznym Kubusiem w najlepszym stylu.


Stephena Andersona wybrano na jednego z reżyserów nie bez powodu. Jest on – odkąd pamięta – wielkim wielbicielem słynnego misia, opowieści o nim i piosenek, które śpiewała mu matka. Filmowcy, za radą Lassetera, odwiedzili Ashdown Forrest w West Sussex, gdzie Milne pisał powieści o przygodach Kubusia i gdzie prawdziwy Krzyś spędzał wakacje. Zawitali także do londyńskich muzeów, by dokładnie przestudiować klasyczne ilustracje E.H. Sheparda. Lasseter zorganizował także cykl projekcji klasycznych filmów o mieszkańcach Stuwiekowego Lasu, na które zaproszono członków ekipy wraz z rodzinami. – Spodobały nam się zwłaszcza te krótkie filmy, które powstały w wytwórni Disneya w końcu lat 60. – dzielił się swymi wrażeniami Hall. – Myślę, że są ponadczasowe, można je oglądać wciąż na nowo. Starannie przeczytaliśmy też oba tomy przygód mieszkańców Stuwiekowego Lasu. Staraliśmy się szczególnie zwrócić uwagę na te opowieści, które jak dotąd były mało wykorzystane w filmach.

Weteran młody duchem
Swoim zwyczajem, Lasseter zaproponował współpracownikom pomoc w postaci porad doświadczonego kolegi po fachu. Tym razem był to weteran Burny Mattison, który pracował nad wspomnianymi wyżej filmami o Kubusiu. W firmie Disneya przepracował 50 lat i jest jednym z nielicznych już ludzi, którzy mieli okazję bezpośrednio zetknąć się z samym mistrzem Waltem. Mattison pracował nad scenariuszami i animacją tamtych filmów. Lasseter zaprosił go do współpracy. – Potrafi opowiadać i myśli obrazami. Jego pomoc była dla nas nieoceniona – mówił Lasseter. Hall śmiał się: Nazwaliśmy go Kubusiowy Guru, bo na temat misia wie właściwie wszystko, a w dodatku potrafi przywołać czar i wdzięk dawnych produkcji disnejowskich. Można powiedzieć, że stał się naszym przewodnikiem w pracy nad filmem. Mattison podjął pracę u Disneya jako obsługujący pocztę w 1953 roku. W 1955 roku, przy „Zakochanym kundlu”, pełnił już funkcję gońca, a z Kubusiem spotkał się po raz pierwszy w 1964 roku. – Zacząłem pracować przy „Kubuś Puchatek i miododajne drzewo” jako asystent Erica Larsona – to był jeden z legendarnych Dziewięciu Starych Ludzi, weteranów studia – mówił. Dwudziestopięciominutowy film został przyjęty życzliwie. Walt był zadowolony i zlecił nam pracę nad kolejnym filmem, „Wiatrodzień Kubusia Puchatka” wspominał dalej Mattison. – Poszło chyba trochę lepiej, bo zdobyliśmy Oscara. To był wielki sukces. W tej sytuacji zrobiliśmy kolejny film, „Kubuś Puchatek i rozbrykany Tygrys”. Tym razem powierzono mu już funkcję głównego animatora. Po latach, w 1977 roku, z tych trzech filmów zmontowano pełny metraż zatytułowany „Przygody Kubusia Puchatka”.
Producent Peter Del Vecho komentował: – Powróciliśmy nie tylko do literackich korzeni, ale także do najlepszych tradycji studia Disneya. Te trzy pierwsze filmy były urocze, do dziś zachowały siłę. Kolejne – których powstało wiele przez 35 lat – nie były już tak doskonałe. Zaniedbano zwłaszcza związki między postaciami na rzecz akcji. Stąd nasza decyzja o wprowadzeniu narratora, co wzbogaca perspektywę, tym bardziej, że pozyskaliśmy Johna Cleese'a. Naszym zdaniem, przybliży to bohaterów publiczności. Producent podkreślał, że postanowiono zachować styl ilustracji Sheparda, utrzymywany w pierwszych filmach: – Nasz film miał wyglądać jak ożywiona akwarela, gdzie znać pociągnięcia pędzelka i ołówka, a nawet strukturę papieru. Postanowiono także powrócić do prologu w dawnym stylu w scenie aktorskiej w pokoju Krzysia. – Powód był istotny – wyjaśniał Del Vecho. – Widzimy tu wszystkie zabawki, pierwowzory bohaterów i jest dla nas jasne, że to, co zobaczymy w dalszym ciągu to gra dziecięcej wyobraźni. Pokój Krzysia zrekonstruowano według fotografii zachowanych z filmów z lat 60. Ciekawe, że jako pluszak Kubuś debiutował dość już sędziwy miś. – Moja żona – opowiadał Mattison – własnoręcznie na potrzeby tej sceny zrobiła kiedyś Kubusia. Bardzo się spodobał Wolfgangowi Reithermanowi, który kierował realizacją. Niestety okazało się, że scena już została nakręcona. Wobec tego podarowałem misia moim dzieciom, a potem wnukom. Prawdę mówiąc, spędził trochę czasu na zakurzonym strychu. Teraz dostał szansę debiutu.

Miś na miarę naszych aspiracji
Reżyser Anderson zauważył: – Pozornie prosto i wygodnie jest wejść w świat stworzony przez kogoś innego. Nie musisz wymyślać wszystkiego od zera. Ale w zamian trzeba się zmierzyć z postaciami ukochanymi przez publiczność, a przy tym dodać coś oryginalnego od siebie, co nie jest wcale łatwe. Don Hall dodawał: – Naszym zdaniem trzeba było wprowadzić dyskretnie uwspółcześniające elementy, zwłaszcza jeśli chodzi o humor i subtelne zmiany w osobowości bohaterów. Kubuś i Tygrys pozostali praktycznie tacy sami. Za to na przykład Królik jest chwilami trudny do polubienia, irytujący i przesadnie schludny. Jeśli chodzi o Pana Sowę, to kradnie show! Jest naprawdę zabawny w swym samochwalstwie, rozgadany i zupełnie zwariowany, ale w pozytywnym sensie. „Zwariowani” – twórcy filmu uznali to słowo za kluczowe. Lasseter porównywał nawet mieszkańców Stuwiekowego Lasu do bohaterów klasycznego filmu Miloša Formana „Lot nad kukułczym gniazdem”.

Obaj główni twórcy filmu zgadzali się, że pomoc Mattisona była nieoceniona: – Otworzył nam oczy na wiele spraw. Ma przy tym cudowne, bardzo proste, ale nigdy prostackie poczucie humoru – nie krył podziwu dla swego mentora Hall. – Chodziło nam o to, aby zaskoczyć publiczność. Wielu oczekuje, że to będzie film głównie dla przedszkolaków, ale w naszym zamiarze to film dla wszystkich. Peter Del Vecho twierdził, że każda opowieść o misiu to lekcja życia, ale bez łatwego moralizowania. – Moim zdaniem takie mądre wskazania są bardzo potrzebne dzisiejszej publiczności – mówił. – Bohaterowie starają się skomplikowane sprawy uprościć. Właściwie z każdym z nich widz może się identyfikować. Anderson zauważył: Interesujące jest to, że każdego z bohaterów można w skrócie scharakteryzować jednym słowem. Prosiaczek to strach, Pan Sowa to ego, Kubuś niewinność, Królik kontrola, a Kłapouchy – pesymizm. To pojęcia opisujące podstawowe ludzkie doświadczenia. Jednocześnie te postaci są zabawne i żywe. Miś jest gotowy podać każdemu pomocną łapkę, a miód, który uwielbia, najchętniej spożywa w towarzystwie.



Kto jest kim w Stuwiekowym Lesie
Kubuś
Kubuś sam mówi, że jego rozumek nie jest zbyt wielki. – W jego postępowaniu i w tym, co mówi jest wyrażona subtelna mądrość. Cieszyć się przyjaciółmi, rodziną, życiem. Te głębokie, acz naiwnie wyrażane pragnienia cofają nas do czasu, kiedy wszystko było prostsze – mówił Del Vecho. Jim Cummings, który użyczył głosu Kubusiowi w wersji oryginalnej dodawał: – Dla mnie to połączenie prostodusznego dżentelmena i dziecięcej słodyczy. Można powiedzieć, że ogląda świat przez miodowe okulary. Milne powołał Kubusia do życia dzięki pluszakowi swego syna. Imię Winnie (Kubuś) odziedziczył miś po ulubionym przez chłopca niedźwiedziu z zoo. Niedźwiedzia nazwał tak sponsorujący zwierzę kanadyjski oficer Henry Colebourne na cześć regionu, z którego pochodził. Kubuś pojawił się po raz pierwszy w artykule pisarza opublikowanym na łamach „London's Evening News” u schyłku 1925 roku. W ciągu kolejnego roku pojawili się w komplecie wszyscy jego przyjaciele. E.H. Shepard swe słynne ilustracje wzorował na zabawce swego syna.
Prosiaczek
Najlepszy przyjaciel Kubusia, który bardzo często wspomina o swym strachu. Travis Oates, który użyczył mu głosu w oryginale, odnotował: – Najpiękniejsze jest to, że chociaż Prosiaczek boi się niemal wszystkiego, to jednak zawsze jest gotów stawić czoło światu, który go przeraża, u boku swych przyjaciół. Szef animatorów Bruce Smith dodawał: – Nadchodzi czas, kiedy Prosiaczek, który zawsze trzyma się Kubusia, sam musi przeciwstawić się groźnemu potworowi. Prosiaczek w bojowej formie jest bardzo zabawny. Pierwowzór Prosiaczka był wśród zabawek Krzysia. Dziś obok Kubusia, Tygrysa, Kłapouchego i Kangurzycy rezyduje w Nowojorskiej Bibliotece Publicznej.
Tygrys
To czysta energia, która wręcz go rozpiera. Ta postać wyraża impulsywną radość życia i chęć do zabawy, którą nie wszyscy i nie zawsze chcą z nim dzielić – zwłaszcza dotyczy to Królika. Andres Deja, który animował tę postać komentował: – Wszystkich chce zarazić swym entuzjazmem, nawet ponurego Kłapouchego, którego pragnie przerobić na swą modłę. Tygrys pojawił się w „Chatce Puchatka”, opublikowanej w 1928 roku.
Kłapouchy
Uwielbia górować nad otoczeniem swą pesymistyczną mądrością i gorzkim doświadczeniem. Zawsze przewiduje to co najgorsze. Jego melancholia jest zabawna, ale i wzruszająca. Animator Randy Haycock zwracał uwagę, że chyba w żadnym dotychczasowym filmie o misiu Kłapouchy nie odgrywał tak ważnej roli. To przecież wokół poszukiwania jego zagubionego ogona koncentruje się akcja. – Niektóre działania jego przyjaciół są w stanie wytrącić go z ponurego nastroju, choćby otwarcie się do tego nie przyznawał. Bud Luckey (głos w wersji oryginalnej) mówił: – Na pozór nie zależy mu na jakiejkolwiek formie zainteresowania. Jednak jego przyjaciele na swój sposób troszczą się o niego ze wszystkich sił, chcąc mu zapewnić nowy ogon. Kłapouchy jest tak zabawny dlatego, że sam traktuje się bardzo serio.
Pan Sowa
Sowy uchodzą za najmądrzejsze wśród żyjących w lesie istot. Pan Sowa jest o swej mądrości, elegancji i wyrafinowanym słownictwie głęboko przekonany. Niezbyt słusznie, delikatnie rzecz ujmując. – Należy do tych gości, którzy zawsze i w każdej sytuacji twierdzą, że mają całkowitą rację – tłumaczył komik Craig Ferguson, użyczający Panu Sowie głosu. – Nigdy nie mówi: nie wiem, więc improwizuje, zupełnie tak jak ja. Pan Sowa, podobnie jak i Królik, nie miał pierwowzoru wśród dziecięcych zabawek i był całkowicie nowym pomysłem pisarza.
Królik
Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuję, jest wizyta misia – mówił Królik. Jest przekonany, że wśród mieszkańców Stuwiekowego Lasu on sam odznacza się największym sprytem. Przyjmuje więc często rolę przywódcy. – Uwielbia porządek, swój dom i ogród. Nie lubi gości, bo ci wprowadzają zamęt i burzą jego przyzwyczajenia i plany. Królik jest przy tym wszystkim straszliwie drobiazgowy – tak o swym bohaterze opowiadał Tom Kenny. Anderson zaś uzupełniał: – To on organizuje poszukiwania Krzysia i akcję przeciw wyimaginowanemu potworowi. Animator Eric Goldberg puentował: – Jest bardziej spięty i nerwowy niż w klasycznych filmach, do których się odwołujemy, a przez to także bardziej zabawny.
Kangurzyca
Jest wzorową gospodynią domową i nieco nadopiekuńczą mamą zatroskaną o swe Maleństwo. Wszystkich po trosze traktuje jak maleństwa wymagające opieki i czułości. Głosu tej postaci użyczyła Kristen Anderson-Lopez, która także jest autorką (wraz z mężem Robertem Lopezem) napisanych specjalnie z myślą o filmie piosenek.
Maleństwo
Ku utrapieniu swojej mamy to młody, żądny ciągle nowych wrażeń łowca przygód, chętnie przebywający w towarzystwie Tygrysa. Czasem wystawia cierpliwość i nerwy rodzicielki na wielką próbę. Oryginalny pluszak przedstawiający Maleństwo nie dotrwał do naszych czasów. Zaginął w sadzie wśród jabłoni w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Reżyser Don Hall zaproponował swemu siedmioletniemu synowi, by użyczył czasowo głosu Maleństwu – potem miał go zastąpić ktoś inny. Wyatt Hall początkowo nie był zainteresowany, ale z czasem tak się zaangażował, że w końcu został Maleństwem na pełen etat. – Maleństwo tak by nie powiedziało – wyrażał nieraz głośno swą opinię.
Krzyś
Jedyny chłopiec w Stuwiekowym Lesie. Wszystkie zwierzęta zabiegają o jego przyjaźń i radę. Najbliższy jego sercu jest Kubuś, w towarzystwie którego przeżywa wiele przygód i nazywa go czule „głupiutkim misiem”. Jak wiadomo, pierwowzorem tej postaci był syn pisarza Christopher Robin Milne (1920–1995).
Backson
Wyimaginowany potwór, który porwał Krzysia – według interpretacji Sowy, który fałszywie odczytał kartkę od chłopca (back soon – wrócę wkrótce). Włochacz o czerwonym futrze i niezwykle ostrych rogach. Ten stwór nie pachnie zbyt ładnie i jest odpowiedzialny za tak skandaliczne zaniedbania, jak znikanie skarpetek, niepunktualne zegarki i zepsute kredki. Jego piosenkę śpiewa w filmie Craig Ferguson.

Najlepsi pracują dla Kubusia
Reżyserzy zgłosili się do najlepszych speców z branży, by pomogli oni stworzyć świat Kubusia i jego przyjaciół. Gwiazda animacji Mark Henn to autor postaci Tiany z „Księżniczki i żaby”, Pięknej z „Pięknej i Bestii” i syrenki Ariel z „Małej Syrenki”. Henn nasycił postać Kubusia, za którą był odpowiedzialny, niewymuszonym komizmem, wzorując się po części na stylu gry Jamesa Stewarta, pamiętnego z filmów Hitchcocka, westernów i wielu komedii. Henn był także odpowiedzialny za animację postaci Krzysia. – Kluczem do postaci Kubusia była dla mnie jego niewinność – mówił. – Nasza koncepcja była jasna: ludzie doskonale znają tych bohaterów i muszą być przekonani, że mają do czynienia z klasycznie ujętym misiem oczywiście przy uwzględnieniu wszystkich dzisiejszych możliwości technicznych. Ściśle współpracowałem z aktorami, starając się wydobyć i podkreślić wszelkie niuanse ich interpretacji. W tym celu rejestrowano zachowanie i mimikę aktorów podczas nagrywania dialogów, co inspirowało Henna i innych animatorów. Cummings podkładał głosy Kubusia i Tygrysa. – Wielką inspiracją był dla mnie mój wspaniały poprzednik Tom Winchell i niektóre postaci z klasycznych broadwayowskich przedstawień – wyznał. Animator Andreas Deja wzorował się po części na pracy Milta Kahla, animatora, który pracował nad postacią Tygrysa w latach 60. Wspominał, że tamte filmy bardzo mu się podobały, ponieważ wyraźnie różniły się stylem od innych produkcji disnejowskich – bardziej przypominały malarstwo. A jeśli chodzi o postać Tygrysa, to wielkiej ekspresji dodawały mu pręgi rozmieszczone na całym ciele. Właśnie o nie szczególnie zadbał animator i tym razem.
Randy Haycock animował postać Kłapouchego, a Bud Luckey podkładał głos tej postaci. Haycock mówił: – Wzorowałem się na ciężkim chodzie słoni, niedźwiedzi grizzly i innych zwierząt, bo pesymizm Kłapouchego wyraża się w jego powolności i właśnie ciężkich ruchach. Czuje się on, jakby przygniatał go wielki ciężar. Ciężar życia. Luckey opowiadał: –Obniżyłem głos i upodobniłem go nieco do Jimmy'ego Durante. W mojej interpretacji Kłapouchy nie jest skrajnym pesymistą. Po prostu czasem lubi być sam, zachować dystans do innych.
Dale Baer, który pracował przy postaci Sowy w filmie „Kubuś Puchatek i rozbrykany Tygrys” wzorował się na dokonaniach swego poprzednika i mentora, Johna Lounsbery'ego. Przyznał też, że postać tę rozbudowano i zmieniono, a interpretacja Fergusona nadała jej nowy wymiar: – Teraz Pan Sowa jest bardziej szalony i zabawny, więc i animacja musiała być bardziej dynamiczna.
Animator Bruce Smith (odpowiedzialny za Prosiaczka) odnotował: Ta postać wydaje się bardzo prosta do narysowania, ale ta rzekoma prostota kryje w sobie pewne pułapki. Ważnym odczuciem Prosiaczka jest lęk. Ale nie można sobie żartować przesadnie ze strachu. Dla mnie Prosiaczek jest jak wylęknione ośmioletnie dziecko. Aktor Travis Oates dodawał: Prosiaczek jest szlachetny i w gruncie rzeczy bardzo odważny, bo raz za razem przełamuje swoje lęki, co z pewnością nie jest łatwe. Animator Eric Goldberg, szukając klucza do postaci Królika, inspirował się Fawltym z „Hotelu Zacisze” – w interpretacji Johna Cleese'a – a także pracą swych poprzedników oraz mimiką i zachowaniem dawnego prezydenta USA, Richarda Nixona. Tom Kenny, który użyczył Królikowi głosu, mówił: – Dla mnie najbardziej istotnym rysem jego charakteru jest to, że chce być jak generał, pragnie komenderować innymi, zwłaszcza takimi jak Kubuś i Tygrys, którzy są jak siły natury.

Scenograf Paul Felix był jednym z ludzi odpowiedzialnych za styl graficzny filmu. – W filmach z lat 60. udało się oddać magię ilustracji Sheparda. Znajdujemy się w świecie przedstawionym z dużą dozą realizmu, ale jest to świat fantazji. Naszym zadaniem było sprawić, by zachowana była ta niezwykła równowaga, przy wykorzystaniu wszelkich nowoczesnych możliwości technicznych. Felix i jego współpracownicy przeanalizowali dokładnie pierwsze filmy o Kubusiu, odwiedzili wspomniany angielski las, który zainspirował Milne'a oraz farmę, na której Milne'owie mieszkali. Tam wykonano serię rysunków z natury, studiowano też dokładnie ilustracje Sheparda i rysunki, które ukazywały się na łamach „Puncha”. Wszystko to pomogło stworzyć końcową wizję Stuwiekowego Lasu. Wielką wagę przywiązano do inscenizacji dwóch piosenek – „Bendezar” i „Miodek” (scenę utrzymano w różnych odcieniach miodowych, bo rzecz dotyczy miodu). W filmie znalazło się osiem piosenek, w tym dwie nowe wersje klasycznych już utworów Sherman Brothers, znanych z poprzednich filmów – „Kubuś Puchatek” i „Wonderful Things About Tigers”, w nowych wersjach. Nowe utwory stworzyli wspomniani Lopezowie, odnoszący ostatnio sukcesy na Broadwayu. Wykonywali je sami, niektóre utwory zaśpiewała Zooey Deschanel („U progu sławy”, „Zdarzenie”), ceniona aktorka i uznana wokalistka folkowa.



O aktorach
Jim Cummings (Kubuś/Tygrys)
Urodził się w 3 listopada 1952, wychował w Youngstown, w stanie Ohio, potem w Nowym Orleanie. Tam rozpoczął pracę jako śpiewak, zajmował się też sprzedażą bezpośrednią. Po przeniesieniu się do Kalifornii zdobył rolę w disnejowskim serialu familijnym „Dumbo's Circus”, co rozpoczęło jego wielką karierę jako aktora podkładającego głos. W roli Kubusia zastąpił Sterlinga Hollowaya. Pracował także przy licznych grach wideo.
Filmografia (wybór):
1985 – Dumbo's Circus (serial TV), 1986 – Tenkû no shiro Rapyuta/ Castle in the Sky (wersja angielska), 1987 – The Garbage Pail Kids Movie, 1988 – Winnie the Pooh Friendship: Tiger-ific Tales (V), Kto wrobił królika Rogera? (Who Framed Roger Rabbit), Scooby-Doo and the Reluctant Werewolf (TV), 1989 – Chip 'N Dale's Rescue Rangers to the Rescue (TV), 1990 – Raisins Sold Out: The California Raisins II (TV), 1992 – Boris and Natasha (wideo: Borys i Natasza), Aladyn (Aladdin), Goof Troop Christmas Wild West C.O.W.-Boys of Moo Mesa (serial TV, 1992–1993), 1993 – The Pink Panther (serial TV), 1994 – Cabin Boy (wideo: Chłopak okrętowy), Tiny Toons Spring Break (TV), The Return of Jafar (TV), Król Lew (Lion King), The Pagemaster (wideo: Władca księgi), 1995 – Aladdin and the King of Thieves (TV, wideo: Aladyn i król złodziei), Pocahontas (Pocahontas), Balto (wideo, DVD, TVP: Balto), 1996 – The Story of Santa Claus (TV), All Dogs Go to Heaven 2 (wideo: Wszystkie psy idą do nieba 2), Dzwonnik z Notre Dame (The Hunchback of Notre Dame), 1997 – The Legend of Calamity Jane (serial TV), Herkules (Hercules), Beauty and the Beast: The Enchanted Christmas (V, 1997), Anastazja (Anastasia), 1998 – Belle's Magical World (V), The Brave Little Toaster Goes to Mars (V, 1998), Small Soldiers, Pocahontas II: Journey to a New World (V, 1998), Mrówka Z (Antz), Król Lew II: Czas Simby (Lion King II: Simba's Pride), Babe – świnka w mieście (Babe – Pig in the City), 1999 – Tarzan (Tarzan), The Nuttiest Nutcracker (V), 2000 – The Tigger Movie, An Extremely Goofy Movie (V), Droga do El Dorado (The Road to El Dorado), Aladdin and the Adventure of All Time, Titan A. E., 2001 – Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure (V), Shrek (Shrek), Atlantis: The Lost Empire, Mickey's House of Villains (V), 2002 – Return to Never Land (V), The Hunchback of Notre Dame II (V, DVD: Dzwonnik z Notre Dame II), Tom and Jerry: The Magic Ring (V), Tarzan & Jane (TV), Winnie the Pooh: A Very Merry Pooh Year (V), 2011 – Kubuś i przyjaciele (Winnie the Pooh)
John Cleese (narrator)
Urodził się 27 października 1939 roku w Weston-super-Mare (Wielka Brytania). Członek słynnej grupy Monty Pythona, scenarzysta, autor podręczników psychoterapii oraz wybitny aktor komediowy.
Filmografia (wybór):
1966 – The Frost Report (serial TV, 28 odc. w latach 1966–1997), 1968 – Interlude, 1971 – And Now for Something Completely Different (DVD: A teraz z zupełnie innej beczki), 1975 – Monty Python and the Holy Grail (wideo, TVP: Monty Python i święty Graal), 1979 – Żywot Briana (Monty Python's Life of Brian), 1981 – Time Bandits (wideo, TVP: Bandyci czasu), 1983 – Monty Python's Meaning of Life (TVP, DVD: Sens życia według Monty Pythona), 1985 – Silverado (wideo, TVP: Silverado), 1986 – Clockwise (wideo: Jak w zegarku), 1988 – Rybka zwana Wandą (A Fish Called Wanda), 1989 – The Big Picture, 1994 – Frankenstein (Frankenstein), Księga dżungli (Rudyard Kipling's Jungle Book), 1997 – Lemur zwany Rollo (Fierce Creatures), Privates on Parade (wideo: Parada szeregowców), 1999 – Nowi miastowi (Out of Towners), Świat to z mało (The World Is Not Enough), 2000 – Isn't She Great (TVP, DVD: Wspaniała Susann), 2001 – Wyścig szczurów (Rat Race), 2002 – Pluto Nash (DVD: Pluto Nash), Harry Potter i komnata tajemnic (Harry Potter and the Chamber of Secrets), 2003 – Kasjerzy czy kasiarze (Scorched), Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość (Charlie's Angels: Full Throttle), 2004 – W 80 dni dookoła świata (Around the World in 80 Days), 2008 – Dzień, w którym zatrzymała się Ziemia (The Day the Earth Stood Still), 2009 – Różowa Pantera 2 (The Pink Panther 2), 2010 – Burke and Hare, 2011 – Kubuś i przyjaciele (Winnie the Pooh)


O twórcach filmu
Stephen Anderson (reżyseria i scenariusz)
Amerykański scenarzysta i reżyser. Urodził się w Teksasie, studiował w prestiżowym California Institute of Arts. Od 1995 roku ściśle związany ze studiem Disneya. Pracował między innymi przy „Nowych szatach cesarza”.
Filmografia (jako reżyser):
1994 – The Itsy Bitsy Spider (serial TV), 1996 – Toto Lost in New York (V, współreżyseria z Thomasem E. Deckerem i Rhoydonem Shishido), 1997 – The Underground Adventure (v, współreżyseria z Bertem Ringiem i Rhoydonem Shishido), Journey Beneath the Sea (V, współreżyseria z Romanem Arambulą i Keithem Inghamem), 2007 – Meet the Robinsons, 2011 – Kubuś i przyjaciele (Winnie the Pooh, współreżyseria z Donem Hallem)
Don Hall (reżyseria)
Pochodzi z Glenwood w Iowie, gdzie studiował na University of Iowa. Potem uczył się w California Institute of Arts. Podobnie jak Anderson, ze studiem Disneya związał się w 1995 roku. Pracował jako coraz bardziej ceniony twórca storyboardów i scenarzysta.
Filmografia (jako reżyser):
2011 – Kubuś i przyjaciele (Winnie the Pooh)



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna