Universal pictures I atmosphere entertainment mm



Pobieranie 105.05 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar105.05 Kb.

UNIVERSAL PICTURES

i ATMOSPHERE ENTERTAINMENT MM


PRZEDSTAWIAJĄ FILM GEORGE’A A. ROMERO

ZIEMIA ŻYWYCH TRUPÓW



OBSADA

Riley………………………………………………………………………………………………………………………………SIMON BAKER

Cholo ………………………………………………………………………………………………………………… JOHN LEGUIZAMO

Kaufman…………………………………………………………………………………….………………………………DENNIS HOPPER

Slack………………………………………………………………………………………………………………..…………ASIA ARGENTO

Charlie………………………………………………………………………………………………………………………………ROBERT JOY

Big Daddy…………………………………………………………………………………….………………………………EUGENE CLARK

Pretty Boy………………………………………………………………………………………………………………JOANNE BOLAND

Foxy………………………………………………………………………………………………………………………..…………TONY NAPO

Numer 9………………………………………………………………………….......………………………………JENNIFER BAXTER

Rzeźnik…………………………………………………………………………………....................………………………BOYD BANKS

Mężczyzna z Tamburynem………………………………………………....……………………………………JASMIN GELJO



TWÓRCY FILMU

Scenariusz............................................................................................................. GEORGE A. ROMERO

Reżyseria...............................................................................................................GEORGE A. ROMERO

Producent........................................................................................................................MARK CANTON

................................................................................................................................BERNIE GOLDMANN

................................................................................................................................ PETER GRUNWALD

Producent Wykonawczy...............................................................................................STEVE BARNETT

................................................................................................................................. DENNIS E. JONES

Zdjęcia ..................................................................................................................MIROSŁAW BASZAK

Scenografia...............................................................................................................................GREYWAL

Montaż....................................................................................................................MICHAEL DOHERTY

Charakteryzacja..........................................................................................................GREG NICOTERO

.....................................................................................................................................HOWARD BERGER

Kostiumy................................................................................................................................ALEX KAVANAGH

Muzyka .....................................................................................................................................REINHOLD HEIL

Efekty Specjalne....................................................................................................................JEFF CAMPBELL

CZAS TRWANIA: min.

PREMIERA W POLSCE: 05. 08.2005

DYSTRYBUCJA W POLSCE: United International Pictures Sp. z o.o.

ZIEMIA ŻYWYCH TRUPÓW
Już od ponad dwudziestu lat zombie z filmów mistrza horroru George’a A. Romero straszą nas z ekranów kin. Od długiego czasu fani na całym świecie z niecierpliwością czekają na jego powrót.

Teraz nadszedł ten dzień.

Właśnie zaczyna się zupełnie nowy rozdział horroru...
Ziemia Żywych Trupów (Land of the Dead) George’a A. Romero to długo oczekiwany powrót uznanego reżysera do stworzonego przez niego gatunku. Gatunek ten zapoczątkował nowatorski obraz Noc Żywych Trupów (Night of the Living Dead), ponadto należą do niego Świt Żywych Trupów (Dawn of the Dead) oraz Dzień Żywych Trupów (Day of the Dead).

We wstrząsającej najnowszej wizji Romero świat (taki, jakim zna go ludzkość) to tylko wspomnienie. Zastąpił go koszmar: my – żywi – kontra oni – martwi. Nieliczni ludzie ogrodzili się umocnionymi murami otaczającymi miasto, podczas gdy chodzące trupy włóczą się po otaczającym je pustkowiu. Grupka bogatych i wpływowych osób usiłuje podtrzymać pozory prawdziwego życia, zamieszkując wysoko nad miastem w ekskluzywnych wieżach Fiddler’s Green, ostatnim bastionie klasy panującej. Na ulicach poniżej zwykli mieszkańcy, którzy nie mieli tyle szczęścia co elita, prowadzą jałowe życie, szukając pociechy w hazardzie czy narkotykach i wszystkim, co mogłoby dać im chwilę wytchnienia od piekła, jakim jest obecnie ich życie.

Zarówno wyższe klasy Fiddler’s Green, jak i niziny miasta terroryzowane są przez bandę bezwzględnych oportunistów, na czele których stoi Kaufman (Dennis Hopper). Kaufman ma wszystko pod kontrolą, od handlu nieruchomościami po mniej prestiżowe zajęcia. Aby dostarczyć mieszkańcom miasta jedzenie i inne niezbędne do życia artykuły, a bogaczom z wyżyn Fiddler’s Green zapewnić luksusowe dobra, do jakich przywykli, grupa najemników pod wodzą Riley’a (Simon Baker) i jego zastępcy Cholo (John Leguizamo) prowadzi poszukiwania poza granicami miasta. Ochronę przed niebezpieczeństwem zapewnia im uzbrojony pojazd Dead Reckoning. Riley i Cholo, podobnie jak Kaufman, robią to dla pieniędzy, których potrzebują, aby wyrwać się z piekła – Riley chce udać się na Północ, do świat, gdzie „nie ma żadnych ogrodzeń”, natomiast Cholo marzy o luksusach Fiddler’s Green, z dala od okropnego życia, jakie wiedzie na co dzień.

Podczas, gdy Kaufman i jego ludzie zajmują się handlem, życie ulega zmianom, zarówno wewnątrz, jak i za murami miasta. Wszędzie szerzy się niepokój i anarchia, powstaje armia trupów, które uczą się sprawnej organizacji i zaczynają się ze sobą porozumiewać.

Kiedy Cholo rekwiruje pojazd Dead Reckoning, aby wymusić miliony od Kaufmana i jego kumpli, Riley i jego banda – do której należą Slack (Asia Argento) oraz Charlie (Robert Joy) – mają za zadanie powstrzymać Cholo i ochronić miasto i jego mieszkańców przed coraz liczniejszą armią zombie, które zaczynają atakować granice miasta.

Universal Pictures i Atmosphere Entertainment przedstawiają film Bernie Goldmanna i Romero-Grunwald Production „Ziemia Żywych Trupów”. W rolach głównych: Simon Baker, Dennis Hopper, Asia Argento, Robert Joy oraz John Leguizamo. Scenariusz i reżyseria: George A. Romero. Producentami są: Mark Canton, Peter Grunwald i Bernie Goldmann.

Pozostali twórcy filmu to: Mirosław Baszak (zdjęcia), Arv Greywal (scenografia), Michael Doherty (montaż), Alex Kavanagh (kostiumy) oraz Reinhold Heil i Johnny Klimek (muzyka). Producentami wykonawczymi są: Steve Barnett, Dennis E. Jones, Ryan Kavanaugh i Lynwood Spinks.

PRODUKCJA FILMU


Według wielu kinomanów rozwój współczesnego horroru – z jego wybuchową mieszanką strachu oraz komentarzy pod adresem społeczeństwa – rozpoczął się w roku 1968 niezależnym czarno-białym filmem o bardzo niskim budżecie (około 100.000 dolarów). Film opowiada historię ludzi ukrywających się w położonym na odludziu wiejskim domu przed hordą agresywnych, żywiących się mięsem zombie. Była to „Noc Żywych Trupów”. Ten przełomowy film wyreżyserował 28-letni George Romero, który ponadto był współautorem scenariusza, operatorem i jednym z montażystów. Oprócz tego pojawił się w epizodycznej roli dziennikarza. Obraz zbierał pozytywne recenzje, a w roku 1999 został umieszczony w narodowym amerykańskim rejestrze filmów. Ten właśnie obraz zapoczątkował narodziny nowego gatunku.

Romero twierdzi, „zawsze uważałem się za zwykłego faceta z Pittsburga, który przypadkiem jest filmowcem. Cieszę się, że moja praca interesuje ludzi – moi fani uważnie obserwują moje poczynania. Moje filmy są dla mnie bardzo ważne i mam nadzieję, że są dobre i że jest w nich coś, co podoba się widzom. Musi tak być, ponieważ ludzie chcą je oglądać – były bardzo długo wyświetlane w kinach.”

Zombie były także bohaterami kolejnych filmów fabularnych Romero: Świt Żywych Trupów (1978) oraz Dzień Żywych Trupów (1985). Od nakręcenia trzeciego filmu z serii minęło już dwadzieścia lat – teraz mistrz wraca do stworzonego przez siebie gatunku.

Noc Żywych Trupów zapoczątkowała coś, czego nie przewidziałem”, stwierdza George Romero. „Moim zamierzeniem był komentarz do sytuacji społeczno – politycznej w różnych epokach. Przedstawione w filmach historie są podobne, jednak ich akcja osadzona jest w różnych dekadach.”

Reżyser dodaje: „akcja Ziemi Żywych Trupów rozgrywa się w zdewastowanym świecie. Nigdzie nie ma prądu, za wyjątkiem miejsc, gdzie ludzie usiłują żyć normalnie. Jest to ich błąd... Film nawiązuje do ignorowania terroryzmu i innych społecznych problemów za drzwiami naszego domu. Ludzie myślą „jeśli zignorujemy ten problem, będzie w porządku”. Tworzą swe własne cywilizacje i odwracają się plecami do zewnętrznych problemów. Głównie o tym opowiada film.”

Producent Mark Canton wspomina początki projektu, „Zawsze darzyłem Romero wielkim szacunkiem i kilka razy miałem okazję go spotkać. Zeszłego lata agent George’a powiedział mi, że Romero ma gotowy scenariusz. Przeczytałem tekst w nocy, zadzwoniłem do Romero następnego ranka i powiedziałem „zróbmy ten film”. W ciągu kilku godzin od podjęcia decyzji o realizacji obrazu, studio Universal, które ma na swoim koncie kilka przebojów z tego gatunku, zdecydowało się na udział w produkcji. Kontrakt podpisano już w sierpniu, a zdjęcia rozpoczęły się w październiku.”

Producent Peter Grunwald twierdzi, że do sukcesu filmów Romero znacznie przyczyniają się zdolności narratorskie reżysera: „George przede wszystkim świetnie opowiada historie. Tak się akurat składa, że jego domeną i pasją jest horror, ale jest wspaniałym rzemieślnikiem i ma niesamowite wyczucie stylu. Myślę, że byłby taki w każdym gatunku. Studia filmowe i fani życzyli sobie, aby George nakręcił kolejny film o zombie. George jest bardzo lojalny nie tylko w stosunku do fanów, ale także do filmów, więc nie chciał kręcić kolejnego, dopóki nie był pewien, że zrobi to dobrze, że ma coś nowego do powiedzenia i dodania w całej serii.”

Producent Bernie Goldmann pochodzi z Pittsburga (miasta, w którym mieszka Romero) i zawsze bardzo cenił reżysera. Cieszył się, że będzie mógł z nim pracować. Jak mówi Goldmann, „niektóre filmy o zombie kręcą reżyserzy, którzy po, prostu odkrywają dla siebie ten gatunek. George nie tylko zapoczątkował gatunek, ale cały czas przekracza granice i ma coś nowego do powiedzenia. Jego filmy zawierają element klasyki science fiction. Jest w nich krew, zabawa, żarty, strach, a także refleksje o społeczeństwie. Takie połączenie odróżnia jego filmy od innych. George cały czas ulepsza gatunek horroru.”

Casting do filmu


Jako reżyser najnowszej części kultowego już dzieła, Romero znalazł się w godnym pozazdroszczenia położeniu – mógł zadecydować o składzie ekipy filmowej i obsadzie... sytuacja zasadniczo różniła się od lat 60., kiedy to Romero próbował otworzyć nowe horyzonty filmem o zombie.

Renoma, jaką cieszy się reżyser spowodowała, że do ról w nowym filmie było wielu chętnych. „Mogłem zadecydować o obsadzeniu wszystkich ról, a to nieczęsto się zdarza”, wspomina.

Canton dodaje, „status George’a jako prawdziwie kultowego reżysera był magnesem przyciągającym najlepszych aktorów.”

Na pierwszym miejscu wśród kandydatów do roli Riley’a znalazł się Simon Baker. Canton i Goldmann znali go już z filmu Czerwona Planeta (Red Planet, przy którym obaj wcześniej pracowali. „Baker jest dobrym aktorem, ale przede wszystkim świetnym kumplem. Dobrze jest mieć takich ludzi na planie, łatwo nawiązujących kontakty i obdarzonych poczuciem humoru”, twierdzi Grunwald.

Pochodzący z Australii Baker nie znał dobrze filmów Romero, ale po intensywnym kursie wcześniejszych dokonań reżysera ucieszył się na możliwość współpracy z nim. „Filmy George’a wpisują się w gatunek horroru, ale tak naprawdę same stanowią odrębny gatunek. W wieku 17 lat obejrzałem Świt Żywych Trupów, który wywarł na mnie ogromne wrażenie – wciąż mam go przed oczami. Późniejszych części serii nie udało mi się zobaczyć, dopóki mój menedżer nie przysłał mi scenariusza Ziemi Żywych Trupów. Po spotkaniu z George’m wróciłem do domu i obejrzałem wszystkie jego obrazy. Połknąłem haczyk. Wiedziałem, że muszę w tym zagrać.”

Spotkanie Romero z Dennisem Hopperem zaaranżował Canton, ich wieloletni przyjaciel. „Mark wiedział, że Dennis i ja mamy wiele wspólnego”, wspomina Romero.

„Uważam, że Noc Żywych Trupów oraz Swobodny Jeździec (Easy Rider) to sztandarowe filmy pokolenia lat 60”, stwierdza Canton. Zgodnie z przeczuciem Cantona, reżyser i aktor szybko nawiązali nić porozumienia i Hopper zgodził się zagrać rolę Kaufmana, samozwańczego przywódcy Fiddler’s Green, enklawy garstki uprzywilejowanych.

Hopper wyobrażał sobie Kaufmana jako dyrektora firmy – człowieka, który podejmuje się strzec bezpieczeństwa mieszkańców Fiddler’s Green. „Kaufman nie jest złym człowiekiem, przynajmniej sam nie uważa się za takiego. Zbudował ogrodzenia, aby chronić ludzi, wynajął armię pomocników i opłaca jej szkolenie. Robi, co w jego mocy.”

Do roli Slack, byłej prostytutki, która staje się nieocenioną członkinią ekipy Riley’a, Romero wybrał Asię Argento. „Asia była pierwszą kandydatką do tej roli. Znam ją już od dawna – jej ojciec [włoski filmowiec] Dario Argento pomógł sfinansować i wyprodukować moją wersję Świtu Żywych Trupów. Pomyślałem, że będzie wspaniale, jeśli Asia zagra w moim filmie.”

Argento, która zagrała już w trzech horrorach swojego ojca, opisuje Romero jako „boga. Poczułam się wyróżniona, że Romero chce, abym u niego zagrała. Jestem jego fanką już od dziecka. Wychowywałam się na jego filmach i wiele one dla mnie znaczą. Dzięki temu, że poznałam strach w tak młodym wieku, stałam się bardziej odważna. W zombie jest coś, co wywiera na nas głębokie wrażenie. Ludzie mają w sobie pierwotny lęk przed umarłymi, którzy powracają do życia”, tłumaczy aktorka.

Romero współpracował już z Robertem Joy przy realizacji filmu Mroczna Połowa (The Dark Half), a teraz zaproponował mu rolę Charlie’go, wiernego przyjaciela Riley’a. Na decyzję Joy’a o przyjęciu roli wpływ miało jego wcześniejsze doświadczenie pracy z Romero. Joy wspomina, „George lubi pracować z aktorami – wszystko, co wnosisz do filmu, pobudza jego wyobraźnię i wzbogaca współpracę. Wystąpienie w którymkolwiek z jego dzieł byłoby przyjemnością. Jednak nasz pierwszy wspólny obraz nie był filmem o zombie. Dlatego praca nad tym projektem była tak ekscytująca.”

Serdeczna przyjaźń Charlie’go i Riley’a zaczyna się, gdy Riley ratuje mu życie. Joy twierdzi, „ta scena zapoczątkowuje i określa więź między nimi. Charlie wie, że musi chronić Riley’a aż do śmierci. Jest to niezwykła lojalność – Charlie oddałby za Riley’a własne życie.”

„Pisząc postać Cholo miałem na myśli Johna Leguizamo, ale nie wiedziałem, czy ten plan się powiedzie”, wspomina Romero. „ John wydaje się nieco szelmowski, ale jednocześnie sympatyczny. Pomyślałem, że mógłby wnieść do filmu trochę specyficznego humoru.” Gdy producenci zadzwonili do aktora, dowiedzieli się, że jest on wielkim fanem Romero – także rola Cholo była jego przeznaczeniem.”

Leguizamo odkrył w scenariuszu wielowymiarową historię. Wyjaśnia, „scenariusz ma niuanse polityczne, dobrze nakreślonych bohaterów, pokazuje konflikty i porusza problem rasizmu. Mój bohater odczuwa pogardę dla samego siebie i marzy o przejęciu pracy Riley’a. Z drugiej strony mamy świat Kaufmana, prawicowy, neokonserwatywny i bogaty. Spodobała mi się ta złożoność filmu.”

Po obsadzeniu głównych ról, Baker, Argento, Joy i Leguizamo rozpoczęli intensywny trening. Leguizamo musiał dodatkowo nauczyć się jazdy na motorze. Aby dobrze przygotować się do sceny na arenie i starcia z dwójką zombie, Argento ćwiczyła sztuki walki, boks i podnoszenie ciężarów. „Już przed otrzymaniem roli w filmie intensywnie trenowałam. Ale dopiero teraz musiałam pokazać, na co mnie stać. Nigdy wcześniej tego ode mnie nie wymagano. Rola Slack była też ciężką pracą fizyczną.”

Podczas gdy Romero zdobywał status wyjątkowego reżysera horrorów, jego zombie stopniowo ewoluowały – z bezmyślnych stworzeń stały się istotami o przebłyskach świadomości i prymitywnych zdolnościach organizacyjnych. Kiedy Big Daddy (w tej roli Eugene Clark) trafnie nazwany trup o wielkiej posturze – decyduje się rozpocząć walkę, staje się siłą napędową w szeregach zombie.

Kiedy o nowym projekcie Romero zrobiło się głośno, do studia zaczęły napływać zgłoszenia od chętnych do roli zombie – i to nie tylko od aktorów. Edgar Wright i Simon Pegg (twórcy filmu Wysyp Żywych Trupów (Shaun of the Dead), będącego ukłonem w stronę Romero) zagrali zombie z budki telefonicznej. Charakteryzator Tom Savini (twórca wizerunku wczesnych zombie z filmów Romero) także pojawił się w epizodycznej roli jako zombie z maczetą.

Nowa Dziwna Ziemia: Jak Powstawał Świat Romero


Specjalista od efektów wizualnych i charakteryzacji Greg Nicotero dostał swą pierwszą pracę w przemyśle filmowym przy Dniu Żywych Trupów (Day of the Dead) w roku 1984. Od tamtej pory udało mu się dołączyć do elitarnej grupy ekspertów od efektów specjalnych i charakteryzacji. Nicotero ucieszył się, że będzie miał swój wkład w kultowe postaci Romero: „To niewiarygodne – zacząłem karierę przy realizacji filmu Romero, a teraz mam okazję wykorzystać wszystko to, czego nauczyłem się przez ostatnie 20 lat, przy jego najnowszym filmie.”

Romero, Grunwald i Nicotero całymi godzinami dyskutowali o wizerunku zombie: „Chcieliśmy, aby zombie wyglądały świeżo i inaczej”, wyjaśnia Nicotero, „jeśli można powiedzieć tak o trupach.”

Nicotero podkreśla, że film jest inny niż cała seria obrazów o zombie, które pojawiły się w ostatnim czasie: „To nie jest film o zombie biegających z prędkością 100 kilometrów na godzinę, którym nawet nie można się przyjrzeć. Zombie u Romero są powolne, kamera pokazuje je przez dłuższy czas. A więc każdy z nich musi dobrze wyglądać.”

Romero dodaje, „sztuczna charakteryzacja Borisa Karloffa we Frankensteinie była wspaniała – ale to była charakteryzacja tylko jednego aktora. Nicotero i jego ekipa musieli powtarzać to 15 razy każdego dnia, musieli wykonywać staranną charakteryzację naszych bohaterów, tych najbardziej widocznych w oku kamery.”

Nicotero twierdzi, że widział wszystkie filmy o zombie. Jego wiedza oraz zamiłowanie do tego gatunku dały mu inspirację do odnowienia wizerunku zombie. Oczywiście nawiązał do ich wyglądu z wcześniejszych filmów, ale jednocześnie chciał, by w nowym obrazie wyglądały nieco inaczej.”

Jedną z innowacji była zmiana oczu zombie. „Wszyscy aktorzy grający zombie noszą szkła kontaktowe, dzięki czemu ich oczy są pozbawione życia. Ich martwe spojrzenie, w połączeniu z różnymi stopniami rozkładu, wzmacnia poczucie, że istoty te naprawdę powróciły ze świata zmarłych. Wiele uwagi poświęcono także włosom chodzących trupów – wiemy, że umarli „żyli” przez pewien czas w różnych warunkach, zatem ich włosy musiały być matowe, wisieć w strąkach, i , jak mówi Greg, „były po prostu odrażające.”

Charakteryzację głównych zombie, takich jak Big Daddy, Numer 9 czy Mężczyzna z Tamburynem oparto na prawdziwych twarzach grających je aktorów – aby zombie wyglądały realistycznie, a jednocześnie różniły się od siebie.

Charakteryzatorzy i specjaliści od efektów wizualnych starali się dopasować swoje pomysły do stylu robienia filmów Romero. „George nie chciał przesadzać z efektami cyfrowymi przy tworzeniu wizerunku zombie. Naszym celem było stworzenie naturalnej charakteryzacji”, wspomina Nicotero.

W okresach najbardziej intensywnej pracy na planie Nicotero i jego ekipa odpowiadali za wygląd setki indywidualnych zombie. Nałożenie misternie wykonanych lateksowych protez głównych bohaterów zajmowało dwie godziny. Aktorom grającym zombie w większych hordach przyczepiano sztuczne policzki, szczęki, podbródki i inne części twarzy, którymi następnie zajmowali się charakteryzatorzy. W celu zróżnicowania wizerunku poszczególnych zombie zastosowano różne maski i peruki. Powstała pod okiem Nicotero armia chodzących trupów świetnie ilustruje świat, który stał się piekłem.

W jaki sposób Romero reżyserował sceny w tłumie zombie? „Nie można powiedzieć zombie, jak mają się poruszać. Gdybym tak zrobił, setka ludzi poruszałaby się i jęczała w taki sam sposób. Powiedziałem im, ‘Jesteście martwi, wasze ciała są sztywne.’ I poprosiłem ich, aby uruchomili swoją wyobraźnię. W rezultacie mamy niesamowite interpretacje. Niektóre są nieco przesadzone, ale przed kamerą różnorodność jest w cenie.”

Sceneria Ziemii Żywych Trupów osadzona jest w ponurym świecie w niedalekiej przyszłości, kiedy kilku biznesmenów tworzy swoje własne miasto – gdzie bogaci żyją w kłamstwie, a reszta żyje w piekle. Świat za murami miasta, jak nietrudno się domyślić, to bezkresne pustkowie, zamieszkane przez chodzące trupy.

„W historiach George’a najlepsze jest”, jak zauważa producent Goldmann, „że, podobnie jak inni mistrzowie science fiction, stworzył on w swych filmach złożoną, a jednocześnie wiarygodną mitologię. Ludzie uwierzyli, że jedynym sposobem zabicia zombie jest zniszczenie jego mózgu. Jest to wiarygodne, ponieważ filmy osadzone są w realnym świecie.”

Choć sama przerażająca wizja Romero wydaje się nierealna, świat jego filmów ma wiele wspólnego z rzeczywistością. Operator Mirosław Baszak i scenograf Arv Greywal otrzymali niełatwe zadanie przełożenia idei reżysera na kinową rzeczywistość.

Greywal zdecydował się osadzić Ziemię Żywych Trupów w świecie, który wydaje się znajomy, jednak jest o krok od rzeczywistości. „Inspiracją był dla mnie widok obozu koncentracyjnego, w którym zamknięci byli ludzie. W filmie bohaterowie są zamknięci w murach miasta, gdyż w ten sposób bronią się przed niebezpieczeństwem. W tym przypadku ochrona jest równocześnie więzieniem”, wyjaśnia Greywal.

Pomysł Greywala na uzbrojony pojazd Dead Reckoning od razu zwrócił uwagę Romero. Scenograf tłumaczy, „George’owi spodobał się mój pomysł wykonania pojazdu z odzyskanych materiałów, pochodzących ze starych pociągów i samochodów – tył samochodu miał przypominać śmieciarkę, przód – pociąg, a środek miał wyglądać jak samochód dostawczy.”

Ostateczną wersję pojazdu, którą zobaczymy na ekranie, wykonano z olbrzymiej ciężarówki, która najpierw została zdemontowana, a potem ponownie złożona według zamysłu scenografa. We wnętrzu celowo połączono starą i nowoczesną technologię – możemy tam zobaczyć rozmaite przewody oraz ciężką maszynerię – wszystko, co sprawia wrażenie ciężkiego i przytłaczającego. Pojazd ma 25 metrów długości i prawie trzy metry szerokości. Aby przetransportować Dead Reckoning z jednego pleneru na drugi, trzeba było go przebudować, tak by jego wymiary nie kolidowały z przepisami ruchu drogowego. Greywal chciał dodatkowo podkreślić industrialny wygląd maszyny dźwiękami wydawanymi przez jej silnik: „warkot silnika jest ogłuszający.”

Mirosław i Greywal starali się patrzeć na film głównie przez pryzmat oświetlenia. „W każdym filmie światło jest ważnym elementem scenografii. A w tym przypadku odgrywa ono jeszcze ważniejszą rolę. W świecie, w którym nie ma energii elektrycznej, nie mogliśmy zastosować zwykłego oświetlenia. Musieliśmy operować nim bardzo oszczędnie. Miro miał podobne poglądy w tej kwestii, dzięki czemu udało nam się wypracować zgodną wizję. Jest to bardzo w stylu George’a i jego wizji robienia filmów. Chcieliśmy nadać filmowi wygląd, do jakiego przywykli fani reżysera.”

W końcowym projekcie oświetlenia światu zewnętrznemu nadano niebieskawy odcień, który potęguje wrażenie śmierci i rozkładu. Kontrastem są sceny w pojeździe Dead Reckoning, utrzymane w cieplejszej tonacji, podkreślającej życie i nadzieję.

Po konsultacjach z Baszakiem i Greywalem do pracy przystąpiła projektantka kostiumów Alex Kavanagh. „Zombie od pewnego czasu nie żyją, a więc ich ubrania muszą to odzwierciedlać”, tłumaczy Kavanagh. „Kolory są zgaszone, przytłumione. Przefarbowaliśmy wszystkie kostiumy zombie – na przykład niebieską koszulę potraktowaliśmy pomarańczowym, szarym i brązowym barwnikiem, aby nadać jej ponury wygląd.”

Inaczej wyglądają mieszkańcy getta. To cwane, barwne postaci – prostytutki, hazardziści – zatem postanowiliśmy, że kolory ich kostiumów będą utrzymane w „bazarowej” konwencji. „Kolory, wzory, faktura i warstwy – większość mieszkańców getta to biedni ludzie, więc ich ubrania są znoszone i pocerowane”, wyjaśnia dalej Kavanagh.

Jeśli chodzi o najemników podejmujących ryzykowne wyprawy za getto, aby zdobyć żywność i inne artykuły, najbardziej „cool” są Riley i jego ekipa – tak uważa Kavanagh. Aby wyróżnić ich z tłumu, Kavanagh wybrała skórzane ubrania, sprzęt sportowy i inne materiały, które mają ich chronić przed zombie. „Najemnicy noszą głównie ubrania ze skóry, korzystają za sprzętu motocyklowego, aby uchronić się przed ugryzieniami zombie i ewentualnym zakażeniem”.
* * *

Ziemia Żywych Trupów, zgodnie z zamysłem reżysera, ma usatysfakcjonować zagorzałych entuzjastów gatunku, jak również pozyskać nowych fanów. „Celem naszej pracy jest umożliwienie George’owi dotarcia na sam szczyt w stworzonym przez niego gatunku. Jest mistrzem w tym, co robi. Jego pasja jest niesamowita, ponieważ George znalazł sposób na stworzenie świata, który nas przeraża, którego się boimy, a który jednocześnie jest dla nas fascynujący i ‘cool’. Na tym właśnie polega jego geniusz”, twierdzi Canton.

Zgadza się z tym Grunwald, „zombie zawsze były moimi ulubionymi potworami z filmów, ponieważ nie są egzotyczne. Mogą to być nasi sąsiedzi. Możemy to być my sami. Frankenstein był wytworem nauki, a Dracula wytworem mitu i legendy. Zombie to zwykli ludzie. I właśnie dlatego tak bardzo się ich boimy.”

Goldmann dodaje, „żyjemy w społeczeństwie pełnym przemocy, która zawsze była istotnym elementem filmów Romero. W zombie najbardziej przerażające jest to, że nie można ich powstrzymać. Takie koszmary przeżywamy już jako dzieci, a potem próbujemy uciec przed czymś, co wciąż powraca.”

Romero podsumowuje, „moje filmy na pewno nie są tradycyjnymi krwawymi horrorami. Przede wszystkim opowiadają historie – u ich podstaw leżą historie zwykłych ludzi. Wczesne horrory przedstawiały kryzys, który mógł zniszczyć świat; chodziło w nich przede wszystkim o przywrócenie ładu. Prawdziwy horror w moich filmach polega na tym, że ład nigdy nie będzie przywrócony.”

Universal Pictures i Atmosphere Entertainment MM przedstawiają produkcję Marka Cantona, Bernie Goldmanna oraz Romero-Grunwald Production: Ziemia Żywych Trupów George’a Romero. W rolach głównych: Simon Baker, Dennis Hopper, Asia Argento, Robert Joy oraz John Leguizamo. Casting: Marci Liroff. Muzyka: Reinhold Heil i Johnny Klimek. Kostiumy: Alex Kavanagh. Montaż: Michael Doherty. Producent wykonawczy: Steve Barnett, Dennis E. Jones i Ryan Kavanaugh. Scenariusz i reżyseria: George A. Romero. ©2005 Universal Studios.

OBSADA


Nominowany do Złotego Globu aktor, pochodzący z Australii SIMON BAKER (Riley) odnosi sukcesy zarówno w teatrze, jak i na ekranie.

Baker właśnie zakończył zdjęcia do komedii romantycznej Something New, gdzie partneruje mu Sanaa Lathan. Lathan gra Afroamerykankę, która bardzo chce wyjść za mąż i nawiązuje romans z białym robotnikiem, w którego wcielił się Baker. Data premiery filmu nie jest jeszcze znana.

Ostatnio mogliśmy oglądać Bakera w kontynuacji horroru DreamWorks Krąg 2 (The Ring Two) z Naomi Watts i Sissy Spacek. Baker zagrał Davida Rourke’a, dziennikarza pracującego razem z bohaterką Watts, Rachel Keller.

Aktor zagrał także niedawno w niezależnym obrazie Book of Love pokazywanym w ubiegłym roku na festiwalu w Sundance. W filmie, którego scenarzystą i reżyserem jest Alan Brown, wystąpili także Gregory Smith oraz Frances O’Connor.

W filmografii Bakera znalazły się ponadto obrazy: nagrodzone Oscarem® Tajemnice Los Angeles (L.A. Confidential) Curtisa Hansona, Afera Naszyjnikowa (The Affair of the Necklace), Czerwona Planeta (Red Planet), Pocałunek Judasza (Judas Kiss) oraz entuzjastycznie przyjęty przez krytykę film Anga Lee Przejażdżka z Diabłem (Ride With the Devil), który pokazywano na festiwalu w Toronto w 1999 roku. Od roku 2001 do 2004 Baker występował w popularnym serialu telewizji CBS The Guardian. Za tę rolę otrzymał nominację do Złotego Globu dla najlepszego aktora w dramacie telewizyjnym.
Uznany aktor i filmowiec DENNIS HOPPER (Kaufman) urodził się w Dodge City w stanie Kansas, a dorastał w Diego w Kalifornii. Po kilku występach w teatrze i telewizji przyszedł czas na przełomową w jego karierze rolę w zaliczanym już do klasyki filmie Nicholasa Ray’a Buntownik Bez Powodu (Rebel Without a Cause) u boku Jamesa Deana i Natalie Wood. Hopper odnosił dalsze sukcesy dzięki rolom w obrazach: Olbrzym (Giant) George’a Stevensa oraz Pojedynek w Corralu O.K. (Gunfight at the O.K. Corral). Jego kariera nabrała rozpędu po przeprowadzce do Nowego Jorku, gdzie uczył się aktorstwa pod kierunkiem Lee Strasberga. Zagrał wówczas w kilku filmach telewizyjnych.

Powróciwszy do Hollywood, Hopper kontynuował pracę przy niezależnych produkcjach (jako aktor, ale także jako osobny reżyser). Hopper na zawsze odmienił oblicze amerykańskiego kina filmem z 1969 roku Swobodny Jeździec (Easy Rider), którego był reżyserem, współscenarzystą (wraz z aktorem Peterem Fondą oraz Terry’m Southernem) oraz głównym aktorem. Film otrzymał nominację do Nagrody Akademii® za najlepszy scenariusz oraz za najlepszą rolę drugoplanową Jacka Nicholsona. Nakręcony za 350.000 dolarów film zarobił ponad 50 milionów dolarów, ponadto przyniósł Hopperowi nagrodę za najlepszy debiut reżyserski na Festiwalu Filmowym w Cannes.

Od nakręcenia Swobodnego Jeźdźca (Easy Rider), Hopper udziela się po obu stronach kamery już od ponad 30 lat. Ma w swoim dorobku około 150 filmów, takich jak: Czas Apokalipsy (Apocalypse Now), W Zakolu Rzeki (River’s Edge), Blue Velvet, Mistrzowski Rzut (Hoosiers), Prawdziwy Romans (True Romance), Wodny Świat (Waterworld) czy Speed.

Hopper otrzymał nagrodę na Festiwalu Filmowym w Wenecji za obraz The Last Movie (1971), który wyreżyserował i w którym wystąpił. Za rolę w Mistrzowskim Rzucie (Hoosiers) uhonorowano go nominacjami do Złotego Globu i Nagrody Akademii®. Ponadto otrzymał nominację do Złotego Globu za rolę Franka Bootha w kultowym filmie Davida Lyncha Blue Velvet.

Obecnie charakterystyczny głos Hoppera można usłyszeć w narracji przeboju festiwalu w Sundance Głęboko w Gardle (INSIDE Deep Throat) wyprodukowanego przez laureata Oscara® Briana Grazera.

Na premierę czekają już nowe filmy Hoppera: 10th & Wolf (gdzie występują także James Marsden, Giovanni Ribisi oraz Brad Renfro), Po Sezonie (Out of Season) oraz The Keeper, gdzie partneruje mu Asia Argento.

Oprócz gry w filmach i reżyserii, Hopper jest uznanym fotografem i malarzem. Żoną Dennisa Hoppera jest Victoria Duffy, która w marcu 2003 urodziła ich pierwsze dziecko, córeczkę Galen. Hopper ma dobre stosunki z trójką swych dzieci z poprzednich małżeństw: Marin, Ruthanną i Henry’m.
ASIA ARGENTO (Slack) jest reżyserką, scenarzystką oraz aktorką. Ostatnio wyreżyserowała i zagrała w obrazie The Heart Is Deceitful Above All Things. Jej debiutem reżyserskim był film Scarlet Diva, którego była także gwiazdą i scenarzystką.

Jako aktorka, Argento pojawiła się w przeboju kasowym Roba Cohena XXX, w Innej Beatrycze (B. Monkey) Michaela Radforda, New Rose Hotel, który wyreżyserował Abel Ferrara oraz w Królowej Margot (Queen Margot) Patrice Chéreau.

Argento, córka słynnego reżysera Dario Argento i aktorki/scenarzystki Darii Nicolodi, rozpoczęła karierę w wieku 9 lat i zagrała w trzech filmach swojego ojca: Trauma, The Stendhal Syndrome oraz Upiór w Operze (The Phantom of the Opera). Ponadto jest autorką licznych opowiadań i powieści I Love You Kirk.

Niedawno Argento zakończyła zdjęcia do filmu Sofii Coppoli Maria Antonina (Marie-Antoinette). Będzie można ją także oglądać w obrazie Last Days Gusa Van Santa, gdzie partnerują jej Michael Pitt oraz Lukas Haas.


ROBERT JOY (Charlie) dorastał w Nowofunlandii, gdzie ukończył uniwersytet. Pierwsze kroki w zawodzie aktora stawiał w teatrze, grając Tchórzliwego Lwa w przedstawieniu Czarnoksiężnik z Krainy Oz.

Przełom w jego karierze nastąpił w roku 1978. Bob otrzymał rolę Petera w kanadyjskiej inscenizacji Dziennika Anne Frank z Eli Wallachem, Anne Jackson oraz ich córką Robertą (która wcieliła się w rolę Anne). Przedstawienie zebrało entuzjastyczne recenzje i było wystawiane także w Nowym Jorku.

Następnie przyszła kolej na role w filmie. Pierwsze trzy role filmowe Joy’a, w obrazach: Atlantic City, Ragtime oraz Bilet do Nieba (Ticket to Heaven) były tak bardzo zróżnicowane, że przyniosły mu opinię wybitnego aktora charakterystycznego. Atlantic City przyniósł mu nominację do nagrody Canadian Genie.

Od tamtej pory Joy często występuje w teatrze, na dużym ekranie oraz w produkcjach telewizyjnych. Za rolę w inscenizacji Romeo i Julii uhonorowano go nagrodą Dramalogue. Na Broadway’u Joy zagrał tytułową postać w komedii The Nerd. Zagrał także chłopaka Madonny w filmie Rozpaczliwie Szukając Susan (Desperately Seeking Susan), ponadto można było zobaczyć go w obrazach: Harriet Szpieg (Harriet the Spy) oraz W Sieci Zła (Fallen), a także na małym ekranie w serialach Star Trek: Voyager i Law & Order.

Najnowsze dokonania Joy’a to role w filmach: The Divine Ryans (gdzie partneruje mu Pete Postlethwaite) oraz Resurrection, w którym wystąpił także Christopher Lambert.
Kariera wszechstronnego aktora i zdobywcy nagrody Emmy, JOHNA LEGUIZAMO (Cholo) nie poddaje się żadnym próbom kategoryzacji. Artysta czynnie udziela się w filmie, teatrze, telewizji oraz na polu literatury.

Najnowsze projekty Leguizamo to obrazy: Honeymooners Johna Shultza, gdzie wystąpili także: Cedric the Entertainer, Mike Epps, Gabrielle Union i Eric Stoltz oraz Cronicas, który pokazywano na tegorocznym festiwalu w Sundance i nagrodzono na festiwalu w Cannes. Film opowiada historię popularnego dziennikarza (Leguizamo), tropiącego seryjnego mordercę. Niedługo zobaczymy także obraz Sueno, gdzie Leguizamo wcielił się w rolę Antonia, utalentowanego muzyka z Meksyku, który marzy o karierze w Los Angeles.

Ostatnio mogliśmy oglądać Leguizamo w remake’u filmu Johna Carpentera z 1976 roku Atak na Posterunek (Assault on Precinct 13), gdzie partnerują mu Laurence Fishburne, Ethan Hawke, Gabriel Byrne, Brian Dennehy i Maria Bello. Reżyserem filmu jest Francuz Jean-Francois Richet. Oprócz tego, Leguizamo zadebiutował jako reżyser wyprodukowanym przez HBO filmem Undefeated, w którym również wystąpił.

Kolejnym projektem Leguizamo będzie sequel Epoki Lodowcowej (Ice Age), gdzie aktor ponownie użyczy głosu Sidowi. Film trafi do kin w 2006 roku.

W dorobku aktorskim Leguizamo znalazły się także obrazy: Empire Franka Reyesa z Peterem Sarsgaardem, Isabellą Rossellini oraz Denise Richards, Moulin Rouge Baza Luhrmanna z Nicole Kidman i Ewanem McGregorem (nominacja do nagrody ALMA dla najlepszego aktora drugoplanowego), Epoka Lodowcowa (Ice Age), kultowy przebój Spawn oraz Romeo i Julia (William Shakespeare’s Romeo + Juliet). Za rolę drag queen w filmie Ślicznotki (To Wong Foo: Thanks For Everything! Julie Newmar) Leguizamo otrzymał nominację do Złotego Globu dla najlepszego aktora drugoplanowego. Mogliśmy go oglądać także w filmach: Życie Carlita (Carlito’s Way) i Ofiary Wojny (Casualties of War) Briana de Palmy, Na Własną Rękę (Collateral Damage) i Zig Zag.

Leguizamo jest również cenionym aktorem teatralnym. W roku 1991 sensacją stał się wystawiony na off-Broadway’u monodram Leguizamo Mambo Mouth, w którym wciela się on w siedmiu różnych bohaterów. Za rolę aktor otrzymał wiele nagród. Sukces odniosły kolejne monodramy Leguizamo: Spic-O-Rama oraz Freak. Na scenie Leguizamo zagrał także w przedstawieniu Sen Nocy Letniej.

Widzowie telewizyjni znają Leguizamo z ról w filmie HBO Punkt Zapalny (Point of Origin), gdzie zagrał również Ray Liotta czy serialu telewizji ABC Baśnie Tysiąca i Jednej Nocy (Arabian Nights).

John Leguizamo dorastał w Nowym Jorku, gdzie studiował aktorstwo na New York University. Jego wykładowcami byli m. in. Lee Strasberg oraz Wynn Handman.




TWÓRCY FILMU


GEORGE A. ROMERO (Scenariusz/ Reżyseria) uważany jest za twórcę współczesnego horroru. Jego pierwszy film fabularny Noc Żywych Trupów (Night of the Living Dead) z roku 1968 w znacznym stopniu wpłynął na ukształtowanie się gatunku horroru, nie tylko dzięki epatowaniu przemocą, ale przede wszystkim dzięki satyrycznemu spojrzeniu na amerykańskie społeczeństwo, ogarnięte rewolucyjnym duchem tamtych czasów.

Pierwsze kroki za kamerą Romero stawiał jako reżyser filmów krótkometrażowych oraz reklam. Przełomem stał się dla niego film Noc Żywych Trupów (Night of the Living Dead), którego Romero był współscenarzystą, reżyserem oraz montażystą. Film, nakręcony za 114.000 dolarów, jest przypowieścią o amerykańskiej rodzinie, która dąży do samodestrukcji. Mimo upływu czasu Noc Żywych Trupów (Night of the Living Dead) wciąż przeraża i zaskakuje.

Po przełomowej Nocy Żywych Trupów Romero nakręcił kilka niskobudżetowych filmów. Jego pozycję jako mistrza horroru umocniły obrazy: Martin z 1978 roku, wzruszająca i przerażająca opowieść o samotnym chłopcu przekonanym, że jest wampirem; oraz Świt Żywych Trupów (Dawn of the Dead) z 1979 roku. Akcja filmu rozgrywa się w centrum handlowym, gdzie grupkę walczących o przetrwanie osób nękają zombie i ich własne demony. Dzięki ukazaniu apokaliptycznej wizji ubarwionej typowym dla Romero czarnym jak smoła humorem, film stał się jedną z najbardziej kasowych niezależnych produkcji wszechczasów.

Lata 80. i 90. przyniosły kolejne ciekawe dokonania Romero. Z okresu tego pochodzą: Rycerze na Motorach (Knightriders) z roku 1981, oparty na legendach arturiańskich film, w którym Ed Harris gra przywódcę trupy rycerzy występujących na średniowiecznych jarmarkach na motocyklach zamiast na koniach; oparty na scenariuszu Stephena Kinga Creepshow (1982) oraz Dzień Żywych Trupów (Day of the Dead), progresywny, nasycony klaustrofobiczną atmosferą film z 1985 roku, który zamyka trylogię Romero.

W roku 1990 Romero wraz z włoskim mistrzem horroru Dario Argento nakręcił film Oczy Szatana (Two Evil Eyes), na który składają się dwa obrazki zainspirowane opowiadaniami Edgara Allana Poe. W roku 1993 Romero ponownie podjął współpracę ze Stephenem Kingiem, efektem której był film Mroczna Połowa (The Dark Half) z Timem Huttonem w znakomitej podwójnej roli.

Najnowszy obraz Romero, Ziemia Żywych Trupów (Land of the Dead) z Simonem Bakerem, Dennisem Hopperem, Asią Argento, Robertem Joy’em oraz Johnem Leguizamo to pierwsza część nowej serii zapierających dech w piersiach filmów o zombie, które z pewnością zrewolucjonizują stworzony przez Romero gatunek. Wyprodukowany przez Marka Cantona, Bernie Goldmanna i Petera Grunwalda oraz firmę Atmosphere Entertainment MM film trafi do kin latem bieżącego roku.


MARK CANTON (Producent) jest prezesem i dyrektorem generalnym firmy producenckiej Atmosphere Entertainment MM. Jego działalność w przemyśle filmowym trwa już od ponad 20 lat. Canton miał swój udział w produkcji ponad 300 filmów, wśród których znalazły się takie przeboje, jak: Batman, Śmiertelna Broń (Lethal Weapon), seria W Krzywym Zwierciadle: Wakacje (National Lampoon’s Vacation), Faceci w Czerni (Men in Black), Bad Boys, Jerry Maguire, Lepiej Być Nie Może (As Good As It Gets) i wiele innych.

Canton pełnił funkcję prezesa produkcji filmowej w Warner Bros. oraz w Columbia Tristar Motion Picture. Potem powrócił do Warner Bros., gdzie w roku 1997 stworzył swoją własną jednostkę producencką, The Canton Company. W grudniu 2003 wraz z Daedelus Media utworzył nową firmę producencką, Atmosphere Entertainment MM. Firma zajmuje się produkcją oraz finansowaniem filmów kinowych i telewizyjnych.



Ziemia Żywych Trupów (Land of the Dead) to pierwsze samodzielne przedsięwzięcie Atmosphere Entertainment MM. Pierwszym projektem studia zrealizowanym wspólnie z Warner Bros. był film Złodziej Życia (Taking Lives) z Angeliną Jolie, Ethanem Hawke, Kieferem Sutherlandem i Oliverem Martinezem. Właśnie zakończyła się produkcja najnowszego obrazu Atmosphere MM, Prawda i Tylko Prawda (Nothing But the Truth) dla New Line Cinema.

Pochodzący z Nowego Jorku Canton jest także wiceprzewodniczącym Amerykańskiego Instytutu Filmowego.


PETER GRUNWALD (Producent) rozpoczął karierę w wieku 15 lat jako asystent produkcji przy filmie Otto Premingera Such Good Friends. Dwa lata później, pracując z producentem Steve’m Tischem, Grunwald napisał scenariusz i wyreżyserował film krótkometrażowy The Vendor. Film ten umożliwił Grunwaldowi podjęcie współpracy z Robertem Evansem, ówczesnym wiceprezesem produkcji w Paramount Pictures. Następnie Grunwald i Evans wspólnie wyprodukowali filmy takie, jak: Chinatown, Maratończyk (Marathon Man) czy Czarna Niedziela (Black Sunday).

Grunwald pełnił funkcję wiceprezesa firmy Charles Evans Production, która wyprodukowała m. in. film Tootsie. Wówczas nawiązał współpracę z George’m A. Romero i był producentem wykonawczym filmu reżysera Małpia Intryga (Monkey Shines). Cztery lata później powstało Romero-Grunwald Productions. Pierwszym projektem firmy był niezależny obraz Maska Diabła (Bruiser), wyprodukowany dla Le Studio Canal+.


Przed Ziemią Żywych Trupów (Land of the Dead), BERNIE GOLDMANN (Producent) wyprodukował obrazy Złodziej Życia (Taking Lives), Looney Tunes: Znowu w Akcji (Looney Tunes: Back in Action), Corrina Corrina, Zły Wpływ (Bad Influence), Związek Przeszczepionych Serc (Heart Condition), Rasowy Stypendysta (Soul Man) i Ofiara Miłości (Victim of Love).

Wcześniej Goldmann pełnił funkcję prezesa produkcji w Village Roadshow Pictures. W czasie jego trzyletniej kadencji firma współfinansowała i wyprodukowała filmy: Dzień Próby (Training Day), Ocean’s Eleven, Złoto Pustyni (Three Kicks), Matrix, Kosmiczni Kowboje (Space Cowboys), Totalna Magia (Practical Magic), Depresja Gangstera (Analyze This), Miss Agent (Miss Congeniality), Piekielna Głębia (Deep Blue Sea), Kod Dostępu (Swordfish), Troje do Tanga (Three to Tango), Plotka (Gossip), Czerwona Planeta (Red Planet), Valentine, Agencie Podaj Łapę (See Spot Run), Mroczna Dzielnica (Exit Wounds) oraz Królowa Potępionych (Queen of the Damned).

Jako wiceprezes produkcji w Walt Disney Pictures w latach 1993-1998, Goldmann nadzorował pracę przy takich projektach, jak: My Favourite Martian; Mystery, Alaska; Milioner w Spodenkach (Blank Check); Tom i Huck (Tom and Huck); Rakietą w Kosmos (Rocket Man); Przyjadę do Domu na Święta (I’ll Be Home for Christmas) i Człowiek Przyszłości (Bicentennial Man).

Karierę w przemyśle filmowym Goldmann rozpoczął jako asystent produkcji w Steve Tisch Company. Dziewięć lat później był już prezesem firmy.


STEVE BARNETT (Producent wykonawczy) rozpoczął współpracę z Atmosphere Entertainment MM w kwietniu 2004. Obecnie nadzoruje ponad 60 projektów, z których 20 realizowanych jest przez największe studia filmowe. W chwili obecnej Barnett i Canton zajmują się produkcją komedii Prawda i Tylko Prawda (Nothing But the Truth) dla New Line Cinema.

Na początku swojej kariery w przemyśle filmowym Barnett pracował w Horizon Pictures. W roku 1999 objął stanowisko wiceprezesa produkcji w Artists Production Griup. Przez kolejne cztery lata (współpracując z Markiem Cantonem, obecnie prezesem i dyrektorem generalnym Atmosphere MM), Barnett zajmował się produkcją ponad 40 filmów. Był także głównym producentem wykonawczym obrazów Red Rabbit Toma Clancy’ego i Rainbow Six Johna Clarka, które wyprodukował dla studia Paramount Pictures.


W ciągu ostatnich dwudziestu lat DENNIS E. JONES (Producent wykonawczy) pełnił funkcje producenta, a także menedżera produkcji przy realizacji wielu niezależnych filmów. Ostatnio był producentem wykonawczym przeboju kasowego z roku 2004, Świt Żywych Trupów (Dawn of the Dead). Brał także udział w produkcji filmów: Bez Przedawnienia (High Crimes) w reżyserii Carla Franklina z Ashley Judd i Morganem Freemanem, oraz Flintstonowie: Niech Żyje Rock Vegas (The Flintstones in Viva Rock Vegas) Briana Levanta.

Jednym z pierwszych zajęć Jonesa w Los Angeles była funkcja drugiego reżysera filmu Rogera Cormana Wyścig Śmierci 2000 (Death Race 2000), w którym wystąpili David Carradine i Sylvester Stallone. Pierwszym studyjnym filmem fabularnym Jonesa był obraz Rich and Famous z Candice Bergen i Jacqueline Bisset. Pracował także przy realizacji filmów Poltergeist oraz Powrór do Przyszłości (Back to the Future) Roberta Zemeckisa. Ponadto był menedżerem produkcji Epidemii (Outbreak), gdzie wystąpili Dustin Hoffman i Kevin Spacey, oraz Egzekutora (Eraser) z Arnoldem Schwarzeneggerem. Jones jest również koproducentem obrazów: Wzgórza Pacyfiku (Pacific Heights) Johna Schlesingera z Michaelem Keatonem i Melanie Griffith, Kochanie, Zmniejszyłem Dzieciaki (Honey, I Blew Up The Kid) z Rickiem Moranisem oraz Wirus (Virus), w którym wystąpili Donald Sutherland i Jamie Lee Curtis. Wyprodukował także film telewizyjny Na Celowniku (Prime Target).

Jones jest absolwentem wydziału ekonomii na Uniwersytecie w Toronto.
RYAN KAVANAUGH (Producent wykonawczy) szefuje firmie Relativity Media LLC zajmującej się finansowaniem produkcji filmowej. Relativity Media LLC świadczy także usługi konsultingowe producentom i dystrybutorom filmowym, w tym firmie Atmosphere Entertainment MM. Ziemia Żywych Trupów (Land of the Dead) to jeden z pierwszych projektów filmowych Atmosphere MM, przy którym kwestiami bankowymi i finansowymi zajmuje się Relativity Media LLC.
MIROSŁAW BASZAK (Zdjęcia) doświadczenie w zawodzie operatora zdobywał przy realizacji wielu teledysków, filmów reklamowych, fabularnych i telewizyjnych.

W dorobku operatora znajdują się m. in. obrazy: Picture Claire (Niebezpieczne Miasto), Highway 61, Dance Me Outside, Roadkill Bruce’a McDonalda; Zero Patience Johna Greysona; Eclipse Jeremy’ego Podeswy oraz koprodukcja kanadyjsko-amerykańsko-hiszpańska, Opowieść o Zbawicielu (The Gospel of John) w reżyserii Philipa Saville, a także wiele filmów telewizyjnych.

Zdjęcia Baszaka były wielokrotnie nagradzane. Operator jest laureatem nagród Bessie Awards, Canadian Music Video Awards oraz nagrody przyznawanej przez Stowarzyszenie Kanadyjskich Autorów Zdjęć Filmowych.
ARV GREYWAL (Scenografia) ostatnio nadzorował artystyczną stronę komedii Adama Shankmana Pacyfikator (The Pacifier), gdzie w głównej roli wystąpił Vin Diesel. Sprawował także opiekę artystyczną nad filmami: Godsend, Świt Żywych Trupów (Dawn of the Dead), komedia Kuloodporny Mnich (Bulletproof Monk), thriller wojenny K-19: The Widowmaker oraz Mroczna Dzielnica (Exit Wounds). Za pracę przy obrazie Davida Cronenberga Pająk (Spider) Greywal otrzymał nominację do nagrody Genie, a także nagrodę Kanadyjskiego Związku Reżyserów.

Ziemia Żywych Trupów (Land of the Dead) to debiut Greywala jako scenografa filmu fabularnego. Następnym projektem, do którego scenografię przygotuje Greywal, będzie film Richarda Donnera 16 Blocks, gdzie występują Bruce Willis i Mos Def.
MICHAEL DOHERTY (Montaż) pracował już przy wielu projektach filmowych i telewizyjnych. Był montażystą serii filmów André van Heerdena: Tribulation, Judgment oraz Deceived (w którym wystąpił Judd Nelson). Ponadto Doherty pracował przy następujących obrazach: dokumencie Michaela Mabbotta The Life and Hard Times of Guy Terrifico, thrillerach Raspberry Heaven i Wrong Number, filmie kryminalnym Wybawca (The Spreading Ground) z Dennisem Hopperem. Dziełem Doherty’ego jest także montaż filmów: Młoda Krew (New Blood), Uwięziona (Captive), Motel, Zniesławiona Niewinność (Dead Innocent) oraz Obstruction of Justice.

Doherty jest również cenionym montażystą seriali telewizyjnych oraz programów edukacyjnych.


ALEX KAVANAGH (Kostiumy) ostatnio przygotowywała kostiumy do przeboju O Dwóch Takich, Co Poszli w Miasto (Harold and Kumar Go to White Castle). Jej dziełem są także stroje do filmów: Zdjęcia (Ginger Snaps: The Beginning), Zdjęcia: Ginger 2 (Ginger Snaps: Unleashed) oraz do komedii Vincenzo Natali Wielkie Nic (Nothing).

Kavanagh stworzyła kostiumy do filmów: Tajemnicze Morderstwa (Who Killed Atlanta’s Children?), Drzewo Życzeń (The Wishing Tree), Arytmetyka Diabła (The Devil’s Arithmetic), Uśmiech Mordercy (Happy Face Murders), Uwierz w Siebie (Red Sneakers) oraz do produkcji Disney Channel Love Rules czy Beware of Dog.

Kolejnym projektem Kavanagh będzie kontynuacja szokującego niezależnego przeboju Piła (Saw).
REINHOLD HEIL i JOHNNY KLIMEK (Muzyka) nadają muzyce filmowej zupełnie nowe brzmienie.

Reinhold Heil urodził się i wychował w zachodniej części Niemiec. W wieku lat 19 przeprowadził się do byłego Berlina Zachodniego, aby studiować na tamtejszej akademii produkcję muzyczną i uczyć się gry na pianinie. Ze swym pierwszym zespołem nagrał dwa jazzowe albumy, a w roku 1977 dołączył do zespołu Nina Hagen Band. Grupa odnosiła spore sukcesy, udało jej się m. in. zdobyć dwie złote i platynowe płyty. Dzięki temu Reinhold ukończył akademię już jako profesjonalny muzyk.

Po odejściu Niny Hagen z zespołu w roku 1979, pozostali członkowie utworzyli grupę Spliff oraz założyli w Berlinie studio nagrań i firmę producencką. W ciągu następnych pięciu lat wydane przez zespół płyty zdobywały status złotych i platynowych, podobnie jak ścieżki dźwiękowe do dwóch filmów.

Reinhold zaczął zajmować się także produkcją albumów innych artystów, np. Neny (autorki przeboju 99 Luftballoons / 99 Red Balloons). Ten właśnie album i singel pokryły się złotem i platyną na całym świecie, także w Stanach Zjednoczonych. Reinhold współpracował z wieloma artystami, takimi jak Kim Wilde czy Rainbirds. Był również kompozytorem barokowej i renesansowej muzyki do inscenizacji sztuki Szekspira w Schiller Theater w Berlinie. Zaczął także komponować muzykę filmową. Wówczas na horyzoncie pojawił się Johnny Klimek.

Pochodzący z Australii Klimek pierwsze doświadczenia muzyczne zdobywał w wieku lat 17 jako perkusista i basista amatorskiego zespołu grającego w pubach. W roku 1983 przeprowadził się do Berlina, gdzie wraz z rodzeństwem założył zespół The Other Ones. Grupa odniosła sukces na tamtejszych listach przebojów.

W 1987 roku Klimek stworzył w Berlinie własne studio i zajął się produkcją muzyki niezależnych artystów. W roku 1989 zainteresował się sceną elektroniczną i zaczął produkować i pisać utwory dla artystów sceny techno, takich jak: Blake Baxter, Paul van Dyk, Laurent Garnier czy Dr. Motte.

Wkrótce znudziła go scena techno. Klimek stwierdził, że czas na odmianę. Po spotkaniu z Reinholdem Heilem zdecydował się na podjęcie z nim współpracy. Jedno z pierwszych zamówień pochodziło od Toma Tykwera, który zwrócił się do Klimka z prośbą o skomponowanie muzyki do jego filmu Sen Zimowy (Winter Sleepers). Duet napisał ścieżkę dźwiękową do filmu latem 1996 roku i doszedł do wniosku, że udało im się stworzyć kawał dobrej muzyki. Panowie zgodzili się skomponować muzykę do następnych filmów Tykwera: Biegnij Lola Biegnij (Run Lola Run) oraz Księżniczka i Wojownik (The Princess and the Warrior).

Heil i Klimek przenieśli swe studio do z Berlina do Hollywood, gdzie szybko udało im się zdobyć renomę w amerykańskim środowisku filmowym. Są kompozytorami muzyki do filmów: Uwikłani (Tangled) z Rachael Leigh Cook i Jonathanem Rhysem-Meyersem, Pif-Paf! Jesteś Trup! (Bang! Bang! You’re Dead) w reżyserii Guy’a Ferlanda dla Showtime, Gruba Ryba – Bukmacher z Kampusu (Confessions of a Campus Bookie) Ernesta Dickersona, Zdjęcie w Godzinę (One Hour Photo) i do niezależnego obrazu Płynąc Pod Prąd (Swimming Upstream), gdzie wystąpił Geoffrey Rush. Ponadto napisali muzykę do serialu Jerry Bruckheimera Bez Śladu (Without a Trace) oraz filmu HBO Niezłomne (Iron Jawed Angels) z Hilary Swank i Anjelicą Huston. Ostatnio ich kompozycje można było usłyszeć w przeboju kasowym Matrix – Rewolucje (The Matrix Revolutions) i thrillerze The Cave.







©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna