Universal pictures przedstawia film Świt żywych trupóW



Pobieranie 141.82 Kb.
Strona1/2
Data06.05.2016
Rozmiar141.82 Kb.
  1   2

UNIVERSAL PICTURES

przedstawia film

ŚWIT ŻYWYCH TRUPÓW



OBSADA

SARAH POLLEY ....................................................................................................................................... ANA

VING RHAMES................................................................................................................................... Kenneth

JAKE WEBER........................................................................................................................................ Michael

MEKHI PHIFER........................................................................................................................................ Andre

TY BURRELL............................................................................................................................................ Steve

MICHAEL KELLY......................................................................................................................................... CJ

KEVIN ZEGERS ........................................................................................................................................Terry



TWÓRCY

Reżyseria............................................................................................................................... ZACK SNYDER

Scenariusz .......................................................................................................................... JAMES GUNN

Producent.......................................................................................................................................... ERIC NEWMAN

........................................................................................................................................................... MARC ABRAHAM

Producent Wykonawczy ......................................................................................................... DENNIS E. JONES

Scenografia...................................................................................................................... ANDREW NESKOROMNY

Zdjęcia............................................................................................................................. MATTHEW F. LEONETTI,

Muzyka................................................................................................................................................TYLER BATES

Montaż............................................................................................................................................... NIVEN HOWIE

Kostiumy............................................................................................................................ DENISE CRONENBERG

Charakteryzacja.........................................................................................................DAVID LeROY ANDERSON


CZAS TRWANIA: 97 min.

PREMIERA W POLSCE: 11.06.2004

DYSTRYBUCJA W POLSCE: United International Pictures


Informacje o Produkcji

Dlaczego i kiedy to wszystko się rozpoczęło… NIE WIADOMO.

Cokolwiek się wydarzyło, z dnia na dzień świat stał się koszmarem o surrealistycznych proporcjach, a mieszkańcy planety zostali zaskoczeni spadającą na nich jak grom z jasnego nieba, śmiertelną plagą – zmarłymi, którzy nie są dłużej martwi. Żywe trupy domagające się kolejnego posiłku z ludzkiego ciała, podążają krok w krok za kilkoma pozostałymi przy życiu uciekinierami.

Po ucieczce ze znajdującego się na przedmieściach domu, Ana Clark (SARAH POLLEY) dołącza do niewielkiej grupki pozostałych przy życiu: stoickiego oficera policji, Kennetha (VING RHAMES); Michaela, sprzedawcy elektroniki (JAKE WEBER); oraz młodego Andre (MEKHI PHIFER) i jego ciężarnej żony. Grupa niedobitków szuka schronienia w fortecy końca XX wieku – opuszczonym centrum handlowym.

Kiedy świat na zewnątrz staje się coraz bardziej niebezpieczny, a ciągle powiększająca się armia zombie bez wytchnienia usiłuje dostać się do sklepu, grupka uciekinierów walczy z trupami oraz własnymi lękami i podejrzeniami. Odcięci od tego, co kiedyś było ich światem, tymczasowi mieszkańcy centrum handlowego – teraz jednego z ostatnich bastionów ludzkości – muszą nauczyć się współdziałać i wykorzystać wszelkie możliwe środki, aby zostać przy życiu i zachować swoje człowieczeństwo.

Kiedy w piekle nie ma już dla nich miejsca, zmarli wydostają się na powierzchnię ziemi…

Apokaliptyczny, klasyczny horror George’a A. Romero nakręcony 25 lat temu, Świt żywych trupów doczekał się współczesnej wersji zrealizowanej przez wielokrotnie nagradzanego reżysera reklam i autora zdjęć ZACKA SNYDERA. Scenariusz adaptowany - JAMES GUNN (Tromeo & Juliet). Produkcja - RICHARD P. RUBINSTEIN (Smętarz dla zwierzaków), MARC ABRAHAM (Witajcie w dżungli) i ERIC NEWMAN (The Emperor’s Club). Producenci wykonawczy - THOMAS A. BLISS (Bring It On), DENNIS E. JONES (Epidemia) i ARMYAN BERNSTEIN (Open Range). Koproducent - MICHAEL MESSINA.

Obsada aktorska składa się, oprócz Polley, Rhamesa, Webera i Phifera, zarówno z doświadczonych aktorów jak i nowych twarzy - TY BURRELL (Helikopter w ogniu), MICHAEL KELLY (Unbreakable), KEVIN ZEGERS (Air Bud) oraz LINDY BOOTH (Wrong Turn).

Zdjęcia - MATTHEW F. LEONETTI, A.S.C. (Za szybcy, za wściekli), scenografia - ANDREW NESKOROMNY (Niepokonany Seabiscuit), montaż - NIVEN HOWIE (Porachunki), charakteryzacja – dwukrotnie nagrodzony Oskarem® - DAVID LeROY ANDERSON (Faceci w czerni), kierownictwo muzyczne - G. MARQ ROSWELL (Zawód szpieg), muzyka - TYLER BATES (You Got Served).

O PRODUKCJI


Większa część ekipy i aktorów znajdujących się na planie Świtu żywych trupów podzielała podobne emocje, jak horda tytułowych bohaterów filmu. Ekranowi zombie chcieli za wszelką cenę znaleźć coś do jedzenia, a filmowcy naprawdę bardzo chcieli zrealizować film o żywych trupach.

Długoletni fan horrorów i podgatunku filmowego poświęconego “niezupełnie martwym”, producent Eric Newman wspomina, “Już jako nastolatek uwielbiałem tego typu filmy, a Świt żywych trupów był moim ulubionym. Oczywiście było mnóstwo innych filmów o zombie, ale ten, wg mnie, znacznie różnił się od reszty. Wydaje mi się, że właśnie ten gatunek filmowy nie zyskał nigdy należnej mu uwagi.”

Tym, czego pragnął Newman było zrealizowanie współczesnej wersji filmu na podstawie dobrego scenariusza, z udziałem utalentowanych aktorów i przy jak najlepszym wykorzystaniu możliwości technicznych studia produkcyjnego w Hollywood.

Komentując nieśmiertelną naturę tego gatunku, Newman czyni następujące obserwacje, “Mity opowiadające o zombie mają tysiące lat. Są prawie tak stare, jak historie o wampirach. Zombie, ponadto, są idealnymi czarnymi charakterami, gdyż nie znają strachu, są niestrudzeni i wszechobecni. Mają tylko jeden cel – złapać cię, zabić i zjeść. Nie jesteśmy w stanie wyjaśnić przyczyn takiego ich zachowania. Ludzie zawsze walczyli z tymi, którzy chcieli pozbawić ich człowieczeństwa. Zombie natomiast są bezmyślnymi istotami, które chcą jedynie, abyśmy stali się jednymi z nich.”

Zapał Newmana szybko rozprzestrzeniał się i wkrótce został nim zarażony szanowany, doświadczony producent Marc Abraham z firmy Strike Entertainment. To właśnie wtedy, Newman (w imieniu Strike Entertainment) udał się do dyrektora generalnego New Amsterdam Entertainment Richarda P. Rubinsteina, który był producentem oryginalnego filmu z 1979 roku w reżyserii George’a A. Romero Świt żywych trupów (Dawn of the Dead) i kontrolował prawa do kolejnych ekranizacji.

Oryginalny film był dystrybuowany w Stanach Zjednoczonych w 1979 roku przez małego niezależnego dystrybutora i zarobił w kraju ponad 20 mln USD. Był świetnie przyjęty przez wielu krytyków, łącznie ze zdobywcą nagrody Pulitzera, publicysty Chicago Sun-Times Rogera Eberta, który przyznał mu cztery gwiazdki.

Z Rubinsteinem od wielu lat kontaktowali się filmowcy pragnący zabezpieczyć sobie prawa do remake’u, ale dopiero, kiedy pojawił się u niego Newman, producent zaczął rozważać przekazanie mu praw. Nawet wtedy, jednak nie podjął decyzji od razu.

Rubinstein komentuje, “Uważam, że film George’a częściowo dlatego odniósł taki sukces finansowy – także był świetnie przyjęty przez krytyków – że był napisany, wyreżyserowany, wyprodukowany i rozpowszechniany poza systemem dużych studiów filmowych. Obawiałem się, tego, że gdzieś po drodze studio przekona Newmana, aby wyprodukował film z odpowiednim ‘przesłaniem’. Ostatecznie przekonał mnie do podjęcia decyzji udział w projekcie Marka Abrahama, który zawsze był w stanie zachować twórczą niezależność produkowanych przez siebie filmów. Zespół Strike Entertainment otrzymał więc moją zgodę na realizację remake’u.”

Eric Newman dodaje, “Chciałem, żeby ten film uszczęśliwił fanów oryginału i zyskał sobie nowe rzesze wielbicieli. Taki był główny powód, dla którego podjąłem się produkcji Świtu żywych trupów.”

W każdym aspekcie produkcji ekipa realizatorów zdecydowała się brać pod uwagę jedną główną ideę.

“To jest nowe, świeże spojrzenie na klasykę. Naszym zamiarem nie było nigdy robienie typowego ‘remake’ Świtu żywych trupów. Są oczywiście niesamowite współczesne wersje niektórych klasycznych filmów – uwielbiam Inwazję porywaczy ciał (Invasion of the Body Snatchers) Kaufmana, The Thing Carpentera, Muchę (The Fly) Cronenberga. To wspaniałe filmy, które dodają raczej coś nowego, a nie umniejszają znaczenia oryginałów. W naszym filmie zobaczyliśmy szansę na kontynuację gatunku zombie i zaprezentowanie go nowej publiczności,” mówi Newman.

Producent Abraham mówi, “Świt żywych trupów z 1979 roku jest bez wątpienia produkcją kultową. Ma wielu wielbicieli i na trwałe wszedł do historii gatunku. Wierzymy, że będziemy w stanie wnieść podobną intensywność do naszego filmu i zachęcimy do tego gatunku młodych widzów, którzy nie widzieli oryginału. Aby tego dokonać mamy do dyspozycji najnowsze osiągnięcia technologiczne.”

Rubinstein zgadza się z Newmanem i Abrahamem, co do tego, że nowy Świt żywych trupów skorzysta na wizerunku, dzięki nowym środkom technicznym i efektom specjalnym. “Dobrze zdajemy sobie sprawę z tego, że kilka z tematów oryginalnego filmu, m.in. problem przeciwstawienia grupy jednostce, ciągle jest aktualnych we współczesnym świecie. Zadaniem scenarzysty było więc zachowanie oryginalnych elementów i przystosowanie ich do oczekiwań widzów.”

Kiedy już Rubinstein zdecydował się zostać producentem filmu, zespół realizatorów zwrócił się do kolejnego wielbiciela horrorów – scenarzysty Jamesa Gunna – aby dokonał adaptacji scenariusza. Gunn pracował wcześniej dla słynnego studia produkującego filmy niskobudżetowe Troma Entertainment i napisał scenariusz do kultowego przeboju Tromeo & Juliet.

“James już wcześniej zgłosił się do mnie, gdyż był zainteresowany napisaniem scenariusza,” wspomina Newman. Rozpoczął pracę, kiedy uzyskaliśmy zgodę Rubinsteina.

“Byłem olbrzymim fanem tego filmu,” mówi z entuzjazmem Gunn. “Widziałem oryginał wiele razy. Wg mnie, to właśnie ten horror po raz pierwszy zawarł w sobie pewne elementy społeczne, a jednocześnie nie stracił żadnych cech przynależnych temu właśnie gatunkowi. Poza tym, przez ostatnie kilka lat pisałem komedie i naprawdę chciałem, żeby widzowie zamiast śmiać się, mogli krzyczeć i płakać ze strachu.”

Producenci Newman i Abraham przedstawili pomysł Świtu żywych trupów wytwórni Universal Pictures, której zainteresowanie zostało potwierdzone po analizie szkicu scenariusza autorstwa Gunna. Kiedy scenariusz był już gotowy, a studio zdecydowało się na produkcję, kolejnym zadaniem realizatorów było zaangażowanie odpowiedniego reżysera. Właśnie w tym czasie, jeden z najmodniejszych w świecie reklamy reżyserów/autorów zdjęć, Zack Snyder szukał scenariusza, dzięki któremu mógłby zrealizować swój debiutancki film pełnometrażowy. W chwili, gdy na jego biurku pojawił się projekt Świtu żywych trupów, Snyder wiedział, że właśnie znalazł swój film.

Fan oryginalnego filmu, a w młodości także entuzjasta komiksów i horrorów, Snyder nie mógł sobie wyobrazić lepszej okazji do obsadzenia w swoim pierwszym filmie rzesz zombie. Tak to wyjaśnia, “Szukałem projektu, którym mógłbym zadebiutować jako reżyser. Chciałem, żeby było to coś, co dałoby mi powód do troszczenia się o każde ujęcie. Świt żywych trupów dał mi taki powód. Dla mnie, najważniejszym aspektem filmu było to, że musiał być bardzo ‘na serio’. Jest w nim oczywiście pewna dawka czarnego humoru i nawiązania do oryginału, ale jest w tym wszystkim naprawdę przerażający. Jeśli ktoś lubi ‘chore’ poczucie humoru, na pewno je znajdzie,” komentuje reżyser z uśmiechem.

Szacunek filmowców do oryginału uwidocznił się między innymi w tym, że na ekranie pojawiają się aktorzy, którzy grali w pierwszej wersji - Ken Foree i Scott Reiniger. W filmie wziął także udział charakteryzator z 1979 roku - Tom Savini.

“Entuzjazm Zacka związany z naszym projektem był zaraźliwy,” mówi Newman.

Przywiązanie Syndera do szczegółów bardzo spodobało się producentowi Abrahamowi, który mówi, “Zack miał dokładną, własną wizję filmu i sam wykonał wszystkie storyboardy. Prawdopodobnie nie bylibyśmy w stanie zaangażować takich wspaniałych aktorów, gdyby nie potrafił opowiadać o tym filmie w tak bardzo przekonujący i oryginalny sposób.”

Synder dodaje za producentem, “Nie miałem zamiaru robić remake oryginalnego filmu. Dla mnie remake to po prostu ponowne zrealizowanie tego samego scenariusza. Może wyjść nieźle, ale nie o to chodzi. Naszą intencją nie była kolejna ekranizacja oryginalnego scenariusza. Pragnęliśmy na nowo zinterpretować ten film i dodać do niego kilka nowych elementów. Nie chciałbym, żeby nasz film był porównywany z jakąś inną produkcją. Zrealizowany przez nas Świt żywych trupów jest tylko naszym dziełem. Ma naszą osobowość i składają się na niego nasze doświadczenia.”

Wszyscy zgadzają się, co do tego, że jeśli chodzi o obsadę, to postawiono na wyjątkowo utalentowanych aktorów. “Moje doświadczenia wyniesione z produkcji Creepshow i Smętarza dla zwierzaków (Pet Sematary) nauczyły mnie, że dobry scenariusz i aktorstwo mają nawet większe znaczenie w przypadku filmu rozrywkowego niż poważnego dramatu – dlatego włożyliśmy tyle wysiłku w scenariusz i znalezienie odpowiednich aktorów,” stwierdza Rubinstein. “Już w tytule filmu mieliśmy ‘gwiazdę’, a resztę aktorów obsadziliśmy biorąc pod uwagę głównie zdolności.”
* * *

Podziwiana, utalentowana aktorka, znana głównie dzięki subtelnym rolom w niezależnych filmach, Sarah Polley wyraziła swoje zainteresowanie rolą Any Clark, pielęgniarki, która jest moralnym kompasem grupy uciekinierów. Ta decyzja zadziwiła nawet jej agentkę.

“To była ostatnia rzecz, jakiej się po mnie spodziewała. Nie wierzyła, że mogłaby zainteresować mnie taka rola,” mówi Polley. “Bardzo spodobał mi się pomysł filmu. Uwielbiam oryginał, a kiedy poznałam Zacka i Erica po prostu się w nich zakochałam. Mieli niesamowite pomysły na ten film i dobrze zdawali sobie sprawę z tego, że ten niezwykły scenariusz zadziała tylko wtedy, kiedy będzie traktowany tak poważnie, jak to tylko jest możliwe. Często w przypadku horrorów wszystko, także grę aktorów, traktuje się jak żart. Wg mnie, to na co zdecydował się Zack i reszta ekipy było bardzo odważne. Trzeba mieć spore samozaparcie, żeby nie traktować tego wszystkiego jak żart.”

Snyder był świadomy poprzednich wyborów Polley i był bardzo podekscytowany możliwością pracy z aktorką. “Sarah sprzedaje ten film. Jako aktorka jest bardzo zaangażowana w to, co robi, a poza tym totalnie wiarygodna. Kiedy ona jest na ekranie, widzowie nie mają innego wyjścia, jak uwierzyć w opowiadaną historię.”

Innym powodem, dla którego Polley przyjęła rolę było coś, co aktorka zwykle trzyma w tajemnicy. Wyjaśnia, że, jest “zafascynowana zombie. Już jako małe dziecko uwielbiałam tego rodzaju bohaterów. Ciągle myślę o tym, co staje się z nami po śmierci. Zastanawiam się nad tym, co mogłoby się wydarzyć gdyby martwa była tylko część człowieka, a jego ciało nadal żyło. Wiele gier, w które grałam jako dziecko miało coś do czynienia z zombie. Poza tym uwielbiam filmy Romero.”

Ponieważ była to jej pierwsza rola w filmie akcji, Polley nie wzięła pod uwagę fizycznego wysiłku, jakiego wcielenie się w postać Any będzie wymagało. “Na tydzień przed zdjęciami zdałam sobie sprawę, że w żadnym z moich filmów nie musiałam biegać. A w tym projekcie robię to prawie przez cały czas,” śmieje się. “Rzadko zdarza się film, w którym postać kobieca robi coś więcej niż krzyczenie i uciekanie. To wspaniałe, że Ana jest kimś, kto pomimo strasznych przeżyć, jest w stanie zapanować nad grupą i nad własnym lękiem.”

Ale Ana nie walczy z żywymi trupami sama. Po pierwszym bardzo niebezpiecznym spotkaniu z ofiarami plagi (sąsiadem i swoim niedawno poślubionym mężem), Ana zaczyna walczyć wspólnie z Kennethem, oficerem policji, którego rodzina także padła ofiarą zombie. Pozbawiony złudzeń, Kenneth za wszelką cenę pragnie odnaleźć swojego brata. Od samego początku filmowcy widzieli w tej roli tylko Vinga Rhamesa.

“Kenneth musiał być bardzo silny, nie tylko siłą zewnętrzną. To musiał być ktoś, kto działa bardzo skutecznie bez ciągłej potrzeby mówienia o tym. Chociaż jest dużym, twardym facetem, nie zawsze przyjemnym dla otoczenia, czujemy, że możemy na niego liczyć,” mówi Abraham.

Znany zarówno z pracy w takich dramatach jak Rosewood, jak i z ról w filmach akcji - Mission: Impossible i Con Air: lot skazańców (Con Air), Rhames zainteresował się projektem dzięki scenariuszowi Gunna, a także dorobkowi Zacka Snydera.

“Uważam, że Zack będzie świetnym, dynamicznym reżyserem filmowym. Potrafi bardzo dużo przekazać dzięki kamerze. Kiedy oglądam dokonania jakiegoś filmowca, lubię wyłączyć głos i sprawdzić, czy potrafi on opowiedzieć jakąś historię bez dialogów. Dorobek Zacka to głównie reklamy, w których przedstawia interesujące historie,” wyjaśnia Rhames.

Rhames był zadowolony z możliwości współpracy z grupą tak różnorodnych aktorów. Tak to komentuje, “Obsada składa się z bardzo utalentowanych aktorów, gdyż nie jest to tylko zwykły ‘horror’ – to film, którego autor przedstawia los pewnej grupy ludzi. Aktorzy są tak różnorodni, że można przyrównać realizację tego filmu do malowania obrazu tworzy nową, odrębną jakość. Byliśmy jak grupa bohaterów filmu, którzy kończą zamknięci w centrum handlowym. Zdaliśmy sobie sprawę, że jeśli przeżyjemy, będziemy musieli razem pracować, bez względu na dzielące nas różnice.”

Poszukując odtwórcy postaci Michaela, umiejącego nieźle walczyć sprzedawcy, filmowcy odbyli liczne spotkania z aktorami. “Kiedy Jake Weber zaczął czytać tę rolę, odkryliśmy, że wnosi do tej postaci nieznaną nam wcześniej jakość,” wspomina Abraham.

Weberowi bardzo spodobał się fakt, że Michael jest po prostu “zwykłym facetem sprzedającym telewizory, który budzi się pewnego ranka i stwierdza, że świat oszalał, a on ma dziwną zdolność do poradzenia sobie z tymi niezwykłymi okolicznościami.”

Aktor wspomina pierwsze spotkanie z ekipą realizacyjną jako “niezwykłe… kończyliśmy zdania rozpoczęte przez drugą stronę. Tym, co zainteresowało mnie w postaci Michaela, było to w jaki sposób zdaje sobie sprawę do czego jest zdolny w ekstremalnej sytuacji. Walczy o to, żeby zachować ostatnie oznaki człowieczeństwa w zupełnie oszalałym świecie. Jego nowo odkryty talent zaskakuje go. Zdaje sobie sprawę z tego, że jedyną alternatywą tchórzostwa jest w tej sytuacji odwaga.”

“Jeśli Ana jest moralnym centrum grupy, Michael jest jej opiekunem,” dodaje Snyder.

Jednym z największych wyzwań, jakie stanęły przed filmowcami było obsadzenie roli Andre, cwanego młodego człowieka, który stara się żyć w zgodzie z prawem na prośbę swojej ciężarnej żony. “W nowej dla siebie, ekstremalnej sytuacji, Andre zaczyna sobie zadawać pytania… czy właśnie tak wygląda piekło? Zdaje sobie sprawę, że jeśli piekło jest właśnie takie, on na pewno się w nim znajdzie. Zaczyna szukać odkupienia, kłamie członkom grupy i płaci za to wysoką cenę,” mówi Newman.

“Potrzebowaliśmy naprawdę dobrego aktora i Mekhi Phifer okazał się idealny do tej roli,” dodaje Snyder.

Znany ze swoich licznych ról filmowych, a także popularnej kreacji w przeboju telewizyjnym Ostry dyżur (ER), Mekhi Phifer zwrócił na siebie uwagę międzynarodowej krytyki poruszającą rolą Future w 8 mili (8 Mile). Phifer, który już wcześniej wystąpił w horrorze (rola Tyrella w Koszmarze minionego lata II (I Still Know What You Did Last Summer)), nie był początkowo zainteresowany elementami horroru w filmie.

Phifer wyjaśnia, “Chociaż w tym filmie pełno jest zombie – i niektórzy z nich są naprawdę koszmarni – przez większość akcji są oni tylko tłem bardzo ludzkiego dramatu rozgrywającego się wśród grupy uciekinierów. Nie chcę urazić Jamesa Gunna, Zacka czy producentów, ale zombie mogliby w każdym momencie zostać zastąpieni tym, przed czym ludzie pragną się schronić. W każdym razie, cokolwiek to jest, w tym przypadku zombie, zmusza bohaterów do zamknięcia się w jednej określonej przestrzeni i zajęcia się sobą oraz innymi. To właśnie to zachęciło mnie do wzięcia udziału w projekcie.”

Phifer był zadowolony z możliwości współpracy z pozostałymi aktorami. To głównie dzięki ich zapałowi, ten oparty na kreacjach aktorskich horror został przeniesiony na ekran. Aktor kontynuuje, “Świetnie mi się z nimi pracowało, szczególnie z Vingiem. Mamy wspólną scenę, w której zastanawiam się nad wieloma różnymi ważnymi rzeczami wynikającymi z chorej sytuacji, w której znaleźli się bohaterowie filmu. Zastanawiam się np. nad tym, co dzieje się z nami, kiedy umieramy. Czy istnieje niebo? Piekło? Z wszystkimi tymi pytaniami zwracam się do postaci granej przez Vinga.”

W skład wyjątkowej obsady aktorskiej wchodzą także - Ty Burrell, który gra Steve’a, odnoszącego sukcesy biznesmena z cynicznym podejściem do życia; Michael Kelly jako CJ, ochroniarz w centrum handlowym; Kevin Zegers jako młodszy ochroniarz Terry; oraz Lindy Booth jako Nicole, która po pewnym czasie dołącza do grupy niedobitków. Ukłonem filmowców w stronę oryginalnego Świtu żywych trupów było zaangażowanie aktorów, którzy brali udział w wersji z 1979 roku - Tom Savini zagrał szeryfa; Scott Reiniger - Roger DeMarco w oryginale – zagrał generała; a Ken Foree - Peter Washington w oryginale – zagrał kaznodzieję mającego swój show w TV.
* * *

Pracujący nad nową wersją klasycznej produkcji, filmowcy dobrze zdawali sobie sprawę z tego, że żywe trupy, które straszyły 25 lat temu, nie będą w stanie wystraszyć współczesnych widzów. Nowe czasy mają nowych zombie. Snyder i Gunn podeszli do filmu w “nowy, świeży sposób” i zdecydowali się na zaludnienie oszalałego świata żywymi trupami, “obok których nich nie będzie w stanie przejść obojętnie”.

“Kiedy stworzeni przez nas zombie maszerują, wy uciekacie”, mówi Snyder.

W 2004 roku, zombie są szybcy i niewiarygodnie silni. Jedynym ich celem jest zabijanie. Są w tym podobni do rekina, który czuje w wodzie świeżą krew. Kiedy człowiek zostaje ugryziony i umiera, jego przemiana w zombie jest prawie natychmiastowa. Dlatego też liczba żywych trupów zwiększa się w sposób zatrważający.

“Zombie są w porządku, a już nasi zombie są naprawdę w porządku,” kontynuuje Snyder. “Działają w stadzie, jak wilki. To ważne, żeby widzowie uwierzyli w realne zagrożenie z ich strony. Jeśli staniesz oko w oko z jednym zombie masz niewielką szansę na ucieczkę, jeśli jednak napotkasz ich w stadzie - nie masz szans. W każdym razie będziesz szczęściarzem, jeśli uda ci się ujść z życiem i pozostaniesz w jednym kawałku.”

Aby wykreować nowy wizerunek zombie, filmowcy zwrócili się do dwukrotnego zdobywcy nagrody Akademii®, specjalisty d/s efektów charakteryzatorskich, Davida LeRoya Andersona.

Tak mówi o tym reżyser, “Nie chciałem, żeby efekty w tym filmie były wygenerowane przez komputer. Od samego początku postawiłem na profesjonalną charakteryzację.”

Po spotkaniu z ekipą realizacyjną, Anderson otrzymał stosunkowo krótkie cztery tygodnie na przygotowanie projektów i skompletowanie zespołu. “W mojej branży jest wielu fanów tego gatunku filmowego, dlatego byłem pewien, że nie będę miał problemów ze skompletowaniem odpowiedniej ekipy,” mówi Anderson.

Przygotowując projekty, Anderson czerpał zarówno z natury (on i jego zespół przeglądali odpowiednie książki i zdjęcia z miejsc zbrodni) jak i tradycyjnej mitologii poświęconej zombie (głównie afrykańska i południowo-amerykańska mitologia). Celem zespołu charakteryzatorów było odtworzenie tego, co naprawdę dzieje się z ludzkim ciałem dni/tygodnie/miesiące po śmierci. “Chcieliśmy stworzyć zombie, którzy byliby bardzo bliscy rzeczywistości – kolor ciała, deformacje.”

Zdecydowano, że psucie się ciał zombie będzie postępować w miarę rozwoju akcji i mijających tygodni oblężenia centrum handlowego. Dla potrzeb charakteryzacji, Anderson podzielił proces deformacji na trzy etapy.

Anderson wyjaśnia, “Pierwszy etap – zombie wygląda jak pacjent na ostrym dyżurze. Jest blady i zakrwawiony. Drugi etap – ciągle wilgotne rany i pękająca skóra, która zmienia kolor na niebieskawo-zielony. Trzeci etap jest najbardziej intensywny. Przez skórę widać szkielet, rany są wysuszone, a kolor ciała prawie czarny.”

Tworząc tę przerażającą charakteryzację, Anderson i jego zespół wykorzystali wszelkie nowości technologiczne swojej branży. “Od czasu oryginalnego filmu w przemyśle rozrywkowym pojawiły się nowe techniki i materiały… a my wykorzystujemy tutaj większość z nich. Chociaż wszystko jest bardziej realistyczne, sposoby straszenia widzów pozostały takie same.”

Artyści w tak samo szczegółowy sposób podeszli do sprawy krwi, jak do sprawy trójetapowej charakteryzacji. W pierwszym etapie z ran płynęła standardowo czerwona krew; w drugim etapie była ona brązowawa, a w trzecim – bardzo ciemna i oleista. Codziennie, na planie były potrzebne takie ilości krwi, że ekipa produkcyjna skonstruowała specjalny pojazd dowożący wiadra z filmową krwią na plan zdjęciowy.

Anderson i jego ekipa mieli bardzo wysoko postawioną poprzeczkę. Pięćdziesięciu charakteryzatorów codziennie zamieniało w zombie setki statystów. Przez cały czas trwania produkcji, zrobiono 3 000 różnych charakteryzacji.

Filmowcy i aktorzy byli pod olbrzymim wrażeniem wykreowanych przez Anderson zombie. Rhames wspomina, “Podobało mi się to, że nasze żywe trupy zachowały pewne cechy ludzkie. Dlatego też zabijanie ich wszystkich było w pewien sposób poruszające.”

“To było coś niesamowitego,” komentuje Polley. “Jeśli mam być brutalnie szczera, to kiedy zbliżałam się do ucharakteryzowanych na zombie statystów, miałam mdłości – tak bardzo byli odrażający.”

“Tak, prawie czuliśmy zapach zgnilizny,” dodaje Snyder.
* * *

Zgodnie z oryginałem, bohaterowie Świtu żywych trupów znajdują schronienie w centrum handlowym na przedmieściach. Realizując swój film w 1979 roku, Romero i jego ekipa musieli kręcić w nocy – od 0:00 do 6:00 rano – gdyż centrum handlowe w Pittsburghu normalnie funkcjonowało w dzień. Powtórzenie takiego, nocnego, harmonogramu zdjęć było niemożliwe. Dlatego też znaleziono 20-letnie przeznaczone do rozbiórki centrum handlowe, Thorn Hill Square w Toronto w Kanadzie.

Scenograf Andrew Neskoromny (który przyglądał się wielu różnym centrom handlowym nie tylko w Ameryce Północnej, ale też w Japonii i Wielkiej Brytanii) miał tylko osiem tygodni na znalezienie lokalizacji (“…która miałaby atmosferę dworca autobusowego,” wspomina Abraham) i przekształcenie jej w filmowe centrum Crossroads Mall.

“Wykorzystaliśmy wiele różnych projektów, żeby stworzyć współczesny raj dla miłośników zakupów,” mówi scenograf.

Olbrzymie centrum handlowe musiało zostać zaprojektowane zupełnie od nowa. Filmowy obiekt składa się z dużego hollu, 14 różnych sklepów, kawiarni/księgarni, a także parkingów i powierzchni magazynowych.

Snyder był pod wrażeniem zamiłowania Neskoromny’ego do szczegółów i jego ambicji do stworzenia naprawdę imponującej scenografii. “Andrew zawsze chciał czegoś więcej. Kiedy rozmawialiśmy o jakimś projekcie, pojawiał się z gotowym szkicem i pytał, ‘A może zrobilibyśmy coś takiego?’ Moja reakcja zawsze była taka sama, ‘Świetnie!’ W swoje projekty zawsze wkładał bardzo dużo pracy. Było do końca przemyślane.”

Neskoromny wyjaśnia, “Zack i ja ściśle ze sobą współpracowaliśmy. Miał szczegółowe wymagania, co do tego jak powinno wyglądać centrum. Analizowaliśmy razem wszystkie szkice projektów. Rozmawialiśmy o materiałach, które będą najlepiej współgrały z oświetleniem i kamerą.”

Trzy firmy zdecydowały się na umieszczenie swoich stoisk w fikcyjnym Crossroads Mall. Producent Abraham mówi, “Nike, Panasonic i firma odzieżowa Roots naprawdę chciały być częścią naszego filmu.’”

Aby wypełnić pozostałą przestrzeń, Neskoromny i jego zespół stworzyli własne firmy o nazwach Reflex Sports, Case Hardware, RPM Records, Concepts, Hallowed Grounds Coffee Shop, Wooley’s Diner i Gaylen Ross. Nazwy dwóch ostatnich firm to ukłon w stronę filmu z 1979 roku - Gaylen Ross była aktorką grającą Francine, a Wooley to postać grana przez Jima Baffico.

“Andrew wykonał niesamowitą pracę. Ponieważ kręciliśmy także wewnątrz sklepów, musiały one być kompletnie wyposażone i pełne towarów,” komentuje Abraham. “A dokonał tego wszystkiego w krótkie osiem tygodni.”

Zdjęcia do Świtu żywych trupów rozpoczęły się 9 czerwca 2003 roku, a zakończyły 6 września. Większość zdjęć realizowana była w dzień z wyjątkiem kilku nocnych scen, w których tłum zombie wysadza w powietrze autobus. Zdjęcia odbywały się głównie w centrum Crossroads Mall, ale wykorzystano też kilka lokalizacji w Toronto – zniszczenia dokonane przez zombie na Cherry Street, wnętrze sklepu z bronią, okolica, w której mieszkają Ana i Luis.

* * *


W 1979 roku, George A. Romero przyprawił swój film komentarzem na temat społeczeństwa i konsumpcjonizmu. Problem “kultury centrów handlowych” jeszcze nie istniał, a szał zakupów był w zalążku. Dzisiaj, centra handlowe są ogólnie akceptowaną, integralną częścią kapitalistycznego krajobrazu. “Chcieliśmy poruszyć w naszym filmie tematy, o których wspomina Romero… nasze codzienne życie polega przecież głównie na konsumpcji. Zombie nieświadomie żywią się ludźmi, a współczesne społeczeństwo nieświadomie konsumuje,” wyjaśnia Newman.

Sarah Polley, tak opowiada o granej przez siebie postaci, Anie. “Na początku filmu, Ana prowadzi powolne, spokojne życie. Po pracy wraca do domu, do człowieka, którego kocha. Oglądają telewizję. Niewiele rozmawiają. Ana jest dobrym człowiekiem, ale jej życie jest trochę puste, automatyczne. To swego rodzaju metafora naszego społeczeństwa.”

Jake Weber widzi w historii opowiedzianej w Świcie żywych trupów, test na zachowanie człowieczeństwa w obliczu apokalipsy. “Co byście zrobili, gdyby pewnego ranka świat oszalał? Jak zareagowalibyście na wprowadzenie w kraju rządów policji? A gdybyście musieli za wszelką cenę przetrwać w ekstremalnym środowisku?”

Dla reżysera Zacka Snydera sprawa jest prosta. “To film akcji z zombie w tytułowej roli.”

Polley dodaje, “Żywe trupy zawsze mnie fascynowały. Jeśli o mnie chodzi, w każdym filmie powinien być przynajmniej jeden zombie.”

Universal Pictures prezentuje produkcję Strike Entertainment / New Amsterdam Entertainment: Świt żywych trupów z Sarah Polley, Vingiem Rhamesem, Jake’m Weberem i Mekhi Phiferem w rolach głównych. Muzyka - Tyler Bates; kierownictwo muzyczne - G. Marq Roswell. Montaż - Niven Howie; scenografia - Andrew Neskoromny; zdjęcia - Matthew F. Leonetti, A.S.C. Producenci wykonawczy - Thomas A. Bliss, Dennis E. Jones i Armyan Bernstein. Film Świt żywych trupów został wyprodukowany przez Richarda P. Rubinsteina, Marka Abrahama i Erica Newmana. Scenariusz adaptowany na podstawie oryginalnego scenariusza George’a A. Romero - James Gunn. Reżyseria - Zack Snyder.


O OBSADZIE

Aktorka obdarzona niezwykłą subtelnością, SARAH POLLEY (Ana) w imponujący sposób przeszła transformację z dziecięcej na dorosłą gwiazdę występując w świetnie przyjętym przez krytyków filmie Atoma Egoyana The Sweet Hereafter. Film został nagrodzony Grand Prix na festiwalu filmowym w Cannes w 1997 roku. Od tego czasu filmografia aktorki powiększała się o kolejne, znaczące role.

Poza pracą na planie Świtu żywych trupów, Polley napisała ostatnio scenariusz i wyreżyserowała jeden z odcinków serii zrealizowanej przez Shaftesbury Films i Original Pictures - The Shields Stories. Scenariusz powstał na podstawie prac uznanej kanadyjskiej pisarki Carol Shields. Odcinek zatytułowany “The Harp” opowiada historię młodej kobiety, na którą na ulicy spada harfa. Odcinek wyreżyserowany przez Polley zostanie nadany przez kanadyjski kanał W Network 6 kwietnia.

Polley wystąpiła ostatnio u boku Marka Ruffalo w filmie My Life Without Me zrealizowanym przez El Deseo Productions. Film został wyreżyserowany przez Isabel Coixet, a Polley zagrała chorą na raka Ann, która decyduje się żyć z pasją, jakiej nigdy wcześniej nie zaznała. Film miał premierę na festiwalu filmowym w Berlinie w lutym ubiegłego roku, a jego dystrybutorem w Stanach Zjednoczonych była firma Sony Pictures Classics. Obraz otrzymał nagrodę dla Najlepszego Filmu Kanadyjskiego na festiwalu filmowym Atlantic. My Life Without Me spotkało się ponadto ze świetnym przyjęciem na festiwalach filmowych w Toronto, Vancouver, a także na festiwalu w Londynie w listopadzie 2003 roku.

Kolejnym projektem filmowym aktorki jest thriller psychologiczny The I Inside w reżyserii Rolanda Suso. W opartym na sztuce Michaela Cooneya Point of Death, filmie występują także - Ryan Phillippe, Piper Perabo i Stephen Rea. Film opowiada historię życia Simona Cable (Phillippe), który budzi się w szpitalu z całkowitą amnezją (dystrybucja MDP Worldwide).

Polley ukończyła ostatnio zdjęcia do produkcji Luck - Film Farm Production – której akcja rozgrywa się wokół Shane Bradley, atrakcyjnej 28-latki mającej obsesję na punkcie szczęścia i przeznaczenia. Film wyreżyserował Peter Wellington, który napisał rolę Bradley specjalnie dla Polley (dystrybucja w USA - Odeon Films). Luck został zaprezentowany na festiwalach w Montrealu, Vancouver i Toronto. Jego premiera odbędzie się 26 marca 2004 roku.

Polley wystąpi także w The Event (niezależnym filmie w reżyserii Thoma Fitzgeralda z Parkerem Posey, Jane Leeves i Olympią Dukakis), którego akcja rozgrywa się w Chelsea w Nowym Jorku i opowiada o niewyjaśnionych zabójstwach w środowisku homoseksualistów. Film miał premierę na festiwalu w Sundance w 2003 roku i był także pokazywany w Berlinie, Tribeca, Toronto i Vancouver. Polley ukończyła także zdjęcia do produkcji The Law of Enclosures z Diane Ladd dla Alliance Atlantis Communications.

Polley można było także oglądać w filmie The Weight of Water, adaptacji powieści Aruta Shreve, w reżyserii Kathryn Bigelow. Film opowiada o dwóch parach odbywających wycieczkę łodzią na jedną ze skandynawskich wysp. Polley wystąpiła u boku Elizabeth Hurley i Seana Penna.

W 1999 roku, Polley zagrała razem ze Stephenem Rea w romantycznym dramacie Guinevere. Za swoją rolę otrzymała pochwalne recenzje na festiwalu filmowym w Sundance.

Za rolę w czarnej komedii Go, Polley otrzymała nominację do nagrody Independent Spirit dla Najlepszej Aktorki w Roli Drugoplanowej – rola urzędniczki wplątanej w handel narkotykami. Po premierze na festiwalu w Sundance, film Go został wprowadzony do kin w kwietniu 1999 roku.

Wiosną 1998 roku, Polley zdobyła nagrody krytyków z Chicago i Bostonu za rolę w nominowanym do Oskara® filmie Atoma Egoyana The Sweet Hereafter.

Dorobek Polley obejmuje ponadto następujące pozycje – eXistenZ Davida Cronenberga; Last Night Dona McKellara; The Hanging Garden Thoma Fitzgeralda; The Planet of Junior Brown i Love Came Down Clementa Virgo; Life Before This Jerry’ego Ciccoritti; No Such Thing Hala Hartleya z Julie Christie; oraz The Claim Michaela Winterbottoma z Wesem Bentleyem, Nastassją Kinski i Millą Jovovich.

Kariera aktorska Polley rozpoczęła się, kiedy aktorka miała 4 lata. Jako dziecko zagrała w dwóch serialach telewizyjnych: Ramona oraz nagrodzonym Emmy Avonlea. Kiedy miała 9 lat zdobyła nagrodę GEMINI za rolę sieroty w filmie Disney/CBC Lantern Hill. W filmie Terry’ego Gilliama The Adventures of Baron Munchausen, Sarah zagrała upartą pomocnicę Johna Neville, Sally Salt.

Kiedy miała 14 lat, zagrała drugoplanową rolę w filmie Atoma Egoyana Exotica. Film otrzymał nagrodę krytyków na festiwalu w Cannes w 1994 roku. Także wtedy młoda aktorka wystąpiła w teatralnej produkcji Alice Through the Looking Glass.

W wieku 16 lat, stanęła przed wyzwaniem zagrania dużo starszej od siebie kobiety w filmie Joe’s So Mean to Josephine, z Erikiem Thal. Film był jedną z niespodzianek festiwalu filmowego w Sundance w 1996 roku i został bardzo dobrze przyjęty przez publiczność i krytyków.

W 1999 roku, Polley zadebiutowała jako reżyser filmu krótkometrażowego Don’t Think Twice, który miał premierę na festiwalu filmowym w Toronto w 1999 roku i został zaprezentowany na festiwalu w Sundance (2000). Film jest czarną komedią o niezdecydowanym mężczyźnie stojącym przed trudnym wyborem między kochanką a obowiązkami wobec rodziny. Polley wzięła także udział w konkursie filmów krótkometrażowych “On The Fly”, na którym zaprezentowała The Best Day of My Life. Oba filmy dystrybuowane są przez firmę ATOM Films.

W czerwcu 2001 roku, Polley ukończyła realizację zdjęć do filmu zatytułowanego I Shout Love, który miał premierę na festiwalu filmowym w Sundance w 2002 roku.

Biografia Sarah Polley nie byłaby pełna bez informacji o jej niestrudzonej aktywności politycznej. Aktywnie uczestniczy w działaniach poświęconych sztuce, dostępowi do służby zdrowia i pomocy skierowanej do bezdomnych. Polley rozwija karierę aktorki i reżysera przyjmując role, które byłby dla niej wyzwaniem zarówno artystycznym jak i intelektualnym.

Sarah Polley mieszka obecnie w Toronto.
Wszechstronnie utalentowany aktor VING RHAMES (Kenneth) nie tylko otrzymał nominację do nagrody Emmy, ale zdobył Złoty Glob za rolę Dona Kinga w filmie telewizyjnym Don King: Only in America. Aktor otrzymał także nagrodę Golden Satellite dla Najlepszego Aktora w Roli Drugoplanowej w filmie Martina Scorsese Bringing Out the Dead, w którym wystąpił u boku Nicolasa Cage; oraz nominację do nagrody Blockbuster Entertainment za rolę w Entrapment z Catherine Zeta-Jones i Seanem Connery. Wkrótce powróci na ekrany w roli Luthera Stickella, u boku Toma Cruise, w Mission: Impossible 3. Kolejne projekty filmowe aktora to Back in the Day w reżyserii Jamesa Huntera oraz rola legendarnego boksera w The Sonny Liston Story.

Dzięki roli Marsellusa “zrobimy ci z tyłka jesień średniowiecza” Wallace w filmie Quentina Tarantino Pulp Fiction, Rhames zyskał na stałe miejsce w historii pop kultury. Inne filmy z jego udziałem to m.in. Striptease – rola Shada, Rosewood – rola Manna (nagroda Image dla Najlepszego Aktora), Baby Boy – rola Mela (ponownie dla reżysera filmu Rosewood Johna Singletona), Con Air: lot skazańców (Con Air) – rola Nathana ‘Diamond Dog’ Jonesa, Co z oczu, to z serca (Out of Sight) – rola Buddy’ego Bragga, Mission: Impossible – rola Luthera Stickella oraz Dark Blue - rola Arthura Hollanda.

Na małym ekranie, Rhames był nominowany jako Najlepszy Aktor do nagrody Image za rolę Garricka Jonesa w filmie TV Sins of the Father. Wystąpił także jako John Morgan w Little John i sędzia Jones w RFK. W serialu telewizyjnym UC: Undercover zagrał Quito Reala i otrzymał kolejną nagrodę Image. Aktor użyczył także głosu (jako narrator) w telewizyjnym filmie dokumentalnym Robert F. Kennedy: A Memoir.

Dzięki użyczeniu głosu postaci Cobra Bubbles w animowanym filmie Lilo & Stitch, Rhames zdobył fanów wśród młodszego pokolenia widzów. Jego głosem mówi też sierżant Ryan Whitaker w animowanym komputerowo filmie Final Fantasy: The Spirits Within.


Utalentowany i wszechstronny aktor, JAKE WEBER (Michael) wystąpił ostatnio w czarnej komedii 100 Mile Rule, u boku Marii Bellow i Michaela McKeana; w poruszającym dramacie Leo z Elisabeth Shue i Josephem Fiennesem; oraz w thrillerze Larry’ego Fessendena Wendigo z Patricią Clarkson. Wcześniej aktor pojawił się jako specjalny agent FBI, Gordon Ramsey w thrillerze fantasy Cela (The Cell) z Jennifer Lopez i Vince Vaughnem; jako porucznik Hirsh w dramacie akcji U-571 z Matthew McConaugheyem i Harveyem Keitelem; jako Barry Plotkin w czarnej komedii Mike’a Newella Pushing Tin z Johnem Cusackiem i Billy’m Bobem Thortonem. Inne filmy w dorobku Webera to dramat Joe Black (Meet Joe Black), w którym zagrał Drew, partnera biznesowego Anthony’ego Hopkinsa; Dangerous Beauty z Catherine McCormack; Raport Pelikana (The Pelican Brief) z Julią Roberts i Denzelem Washingtonem; oraz A Stranger Among Us Sidneya Lumeta.

Na małym ekranie można było oglądać Webera w komedii HBO The Mind of the Married Man oraz w kultowej serii dramatycznej American Gothic. Aktor wystąpił także gościnnie w serialach Law & Order: Criminal Intent i NYPD Blue. Pojawił się też jako Tolliver Tynan w nominowanym do nagrody Emmy filmie telewizyjnym What the Deaf Man Heard z Matthew Modine.

Wkrótce będzie można go oglądać w filmie Summerhill w reżyserii Williama Tylera Smitha.

Mający w swoim dorobku liczne role teatralne, Weber wystąpił m.in. w takich produkcjach jak A Small Family Business Lynn Meadow (Broadway), Monster w reżyserii Michaela Greifa – produkcja The Classic Stage Company; Missing/Kissing w reżyserii Johna Patricka Shanleya – produkcja Primary Stages; The Radical Mystique – produkcja Manhattan Theatre Club oraz Mad Forest w Calistą Flockhart. Aktor pojawił się także w czterech produkcjach prestiżowego Public Theatre: Jak wam się podoba (As You Like It) z Elizabeth McGovern w reżyserii Adriena Halla – nagroda Calloway dla Webera; The Big Funk z Jeanne Tripplehorn, w reżyserii Johna Patricka Shanleya; Othello z Raulem Julia i Christopherem Walkenem w reżyserii Joe Dowlinga; oraz Richard III z Denzelem Washingtonem w reżyserii Robina Phillipsa. Wystąpił także w produkcji Lincoln Center Road, w reżyserii Simona Curtisa z Kevinem Baconem i Joan Cusack.

Jego ostatnie produkcje teatralne to Kimberly Akimbo w reżyserii Davida Petrarca w Manhattan Theatre Club; oraz Butley z Nathanem Lane, w reżyserii Nicholasa Martina dla Huntington Theatre w Bostonie.
MEKHI PHIFER (Andre) zwrócił na siebie uwagę krytyków i publiczności rolami w tak różnorodnych produkcjach jak mroczne miejskie dramaty czy chwytające za serce komedie romantyczne. Ostatnio zagrał wraz z Jessicą Alba w dramacie muzycznym Honey; oraz u boku Eminema, Brittany Murphy i Kim Basinger w filmie Curtisa Hansona 8 mila (8 Mile). Wystąpił także w Paid in Full, a także w filmie O, do którego scenariusz został oparty na dramacie Szekspira Othello. Aktor zagrał w tym filmie z Julią Styles i Joshem Hartnettem.

Poza rozwijaniem kariery filmowej, Phifer występuje także w telewizji. Jego dorobek telewizyjny obejmuje takie pozycje jak nagrodzoną Emmy serię Ostry dyżur (ER) – dr Gregory Pratt (dwie nominacje do nagrody NAACP Image), Carmen: A Hip-Hopera, w którym wystąpił u boku Beyonce Knowles, nagrodzony oryginalny film HBO A Lesson Before Dying z Donem Cheadle i Cicely Tyson – rola mężczyzny w celi śmierci przyniosła mu nominację do nagrody NAACP Image, film ABC Brian’s Song – rola Gale Sayersa, film HBO The Tuskegee Airmen, dramaty policyjne Homicide: Life on the Street oraz New York Undercover.

Urodzony w Nowym Jorku, Mekhi Phifer rozpoczął karierę aktorską od wzięcia udziału w otwartym castingu do filmu Spike’a Lee Clockers, w którym ostatecznie zagrał główną rolę. Pracując u boku Harveya Keitela, Johna Turturro i Delroya Lindo, młody aktor zdobył uznanie jako Strike, handlarz narkotyków wplątany w morderstwo. Kolejnym filmem, jaki nastąpił po tym robiącym wrażenie debiucie, była komedia High School High.

W przebojowym thrillerze I Still Know What You Did Last Summer, wystąpił u boku Jennifer Love Hewitt, Brandy i Freddie’go Prinze Jr. . Inne filmy z jego udziałem to dramat familijny Soul Food z Vanessą Williams, Vivicą A. Fox i Nią Long, Hell’s Kitchen, NYC, Tears of a Clown, An Invited Guest (nagroda publiczności na festiwalu Urbanworld w 1999 roku oraz główna nagroda festiwalu filmowego w Acapulco) oraz The Imposter.

W czerwcu 2002 roku, Phifer został uhonorowany nagrodą Wschodzącej Gwiazdy Kina przyznawanej przez festiwal filmowy prezentujący czarne kino amerykańskie.
TY BURRELL (Steve) wystąpił jako Tim ‘Wilkie’ Wilkinson w filmie Ridleya Scotta Helikopter w ogniu (Black Hawk Down). Inne filmy z jego udziałem to komedia Ewolucja (Evolution) Ivana Reitmana z Davidem Duchovnym i Julianne Moore. W telewizji można go było oglądać w dwóch odcinkach serialu Law & Order, a także w Law & Order: Special Victims Unit i nagrodzonym Emmy Prezydenckim pokerze (The West Wing).

Znany ze swojej pracy w teatrze, Burrell zagrał ostatnio w produkcji off-Broadway, przeboju z 1987 roku autorstwa Lanforda Wilsona Burn This z Edwardem Nortonem, Catherine Keener i Dallasem Robertsem. Dorobek teatralny aktora obejmuje także takie pozycje jak Macbeth z Kelseyem Grammerem w Music Box Theatre, Corners Davida Rabe i The Blue Demon Darko Trejnaka na Williamstown Theatre Festival oraz wiele produkcji dzieł Szekspira. Wspólnie z bratem Duncanem, Burrell napisał i wystąpił w sztuce Babble w Nowym Jorku.


MICHAEL KELLY (CJ) wystąpił w tak świetnie przyjętych filmach jak Unbreakable M. Night Shyamalana z Brucem Willisem; Człowiek na księżycu (Man on the Moon) Milosa Formana z Jimem Carreyem; a także w filmie Lodge’a H. Kerrigana In God’s Hands z Maggie Gyllenhaal i Peterem Sarsgaardem. Razem z Amandą Peet i Johnathanem LaPaglia, Kelly zagrał także w Origin of the Species, niezależnym filmie, który otrzymał Gold Award na festiwalu filmowym w Houston. Można go także oglądać w River Red, który został oficjalnie wybrany do konkursu na festiwalu filmowym w Sundance.

Na małym ekranie można było go oglądać w serialu UPN Level 9 oraz w Law & Order, Law & Order: Special Victims Unit, Judging Amy, The Shield i Third Watch.

Członek Actors Studio, Kelly wystąpił na deskach teatralnych w produkcji sztuki Arthura Penna Major Crimes, w Miss Julie Theatre Studio, oraz In Search of Strindberg w Sztokholmie, Szwecja.
Dziewiętnastoletni KEVIN ZEGERS (Terry) szybko staje się weteranem przemysłu rozrywkowego. Już w wieku siedmiu lat zagrał młodego Michaela J. Foxa w filmie Life With Mikey. Od tego czasu, Kevin pracował nieprzerwanie pojawiając się w ponad 20 filmach i licznych produkcjach telewizyjnych.

Poza Świtem żywych trupów, Zegers ukończył ostatnio zdjęcia do niezależnego filmu zatytułowanego Hollow opartego na opowieści The Legend of Sleepy Hollow. Zegers zagrał rolę Ichaboda Crane. Ostatnio młody aktor pojawił się także w filmie Showtime The Incredible Mrs. Ritchie, w którym zagrał u boku legend Hollywood - Geny Rowlands i Jamesa Caana.

Wiele z filmów, w których wcześniej wystąpił Zegers można aktualnie oglądać na wideo/DVD, m.in. film Air Bud, dzięki któremu mogli poznać go widzowie na całym świecie. Inne projekty aktora to: MVP: Most Valuable Primate (produkcja - Keystone); Komodo z Jill Hennessy (Crossing Jordan); Four Days z Colmem Meaney i Williamem Forsythem; It Came from the Sky z Johnem Ritterem, Yasmine Bleeth i Christopherem Lloydem; Treasure Island z Jackiem Palance; oraz Nico the Unicorn z Anne Archer.

Znany głównie dzięki swoim rolom filmowym, Kevin nie jest także obcy widzom produkcji telewizyjnych. Zagrał m.in. gościnnie w przebojowej serii telewizji WB Smallville. Kevin zagrał także w dramacie Aarona Spellinga Titans, który był nadawany przez stację NBC przez jeden sezon – rola Ethana, syna postaci granej przez Victorię Principal. Inne telewizyjne kreacje Kevina, to role w A Call to Remember Universalu z Joe Montegną i Blythe Danner; Sex, Lies & Obsession Lifetime z Harry’m Hamlinem i Lisą Rinna; Timeshare Fox Family z Nastassją Kinski i Timothy’m Daltonem, Traders, Road to Avonlea, Street Legal, Z archiwum X (The X Files), So Weird, Twice in a Lifetime oraz Goosebumps.

Kevin dzieli swój czas między Los Angeles, a swój dom rodzinny na przedmieściach Toronto. Zapalony entuzjasta wszelkiego rodzaju sportów, Kevin gra w golfa i hokeja.
LINDY BOOTH (Nicole) jest jedną z najbardziej zapracowanych młodych aktorek kanadyjskich. Wystąpiła w wielu niezależnych produkcjach, a filmy z jej udziałem miały premiery na trzech ostatnich festiwalach filmowych w Toronto - Rub & Tug, Hollywood North oraz Century Hotel (z Colmem Feore i Mią Kirshner).

Booth została nazwana Najlepszą Aktorką w Roli Drugoplanowej – nagrody DVD Premiere - za kreację Kelly w The Skulls II, a ostatnio można ją było oglądać w Wrong Turn z Elizą Dushku.  Ostatni z filmów z udziałem Lindy, Living the Lie w reżyserii Jeffa Wadlowa wejdzie wkrótce na ekrany kin.

Aktorka występuje także regularnie w telewizji - The Famous Jett Jackson dla Disneya, Platinum i The Relic Hunter dla MTV, Life with Judy Garland: Me and My Shadow, Her Best Friend’s Husband, Strange Justice, Twilight Zone, Veritas: The Quest, Mutant X, Nero Wolfe, Big Wolf on Campus, Twice in a Lifetime oraz Odyssey 5.

  1   2


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna