Uprawa gatunków rodzimych Wstęp



Pobieranie 431.9 Kb.
Strona1/11
Data07.05.2016
Rozmiar431.9 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11
Uprawa gatunków rodzimych
Wstęp

Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że żaden z poniższych opisów nie zagwarantuje w stu procentach sukcesu w uprawie wszystkich opisanych gatunków. Będzie się to tyczyło zwłaszcza tych rzadkich, delikatnych lub skrajnie wysokogórskich roślin. Mam nadzieję, że zawarta poniżej wiedza pomoże wszystkim w lepszym zrozumieniu ich potrzeb. Ułatwi dobieranie odpowiednich stanowisk oraz gatunków, którym będziemy w stanie zapewnić należyte warunki. Co jest również ważne, niektórzy będą mieli bardziej sprzyjające warunki klimatyczne dla jednych roślin, a mniej dla innych. U jednych idealne podłoża mogą znajdować się na terenie całego ogrodu lub nie stanowić problemu w znalezieniu w okolicy, natomiast dla innych może być to kluczowy problem. Tak samo nie należy się bezwzględnie trzymać wytycznych lub idealnie odtwarzać proponowane podłoża. Mają one na celu pomoc w wyobrażeniu sobie, czego tak naprawdę dany gatunek wymaga, a nie, jaki jest „przepis” na podłoże. Tam gdzie ma to jednak znaczenie, będzie zaznaczane. Sposoby rozmnażania zostały opisane przy każdym gatunku. Ponieważ można wydzielić pewne grupy roślin jak np. rośliny skalne, leśne czy kserotermiczne, można jedną metodę wysiewu zastosować do całej grupy, ewentualnie poszukując odstępstw, ważnych dla niektórych gatunków.


Podłoża, jakie przyjdzie nam stosować
Piach

W zależności od ilości i granulacji, będzie spełniał różne zadania. Grubsze piachu będą rozluźniać mieszanki i zapobiegać ich zbijaniu się. Będą znacznie ułatwiały parowanie wody z takiej mieszanki. Piachy o bardzo drobnej granulacji, pylaste, będą bardzo dobrze wiązać wodę, ale jednocześnie wpływać na rozluźnienie ostatecznej mieszanki.


Podłoże mineralne

Oczywiście podstawowa własność takiego podłoża jest jego iście mineralny charakter, bez lub ze śladowymi ilościami składników organicznych. W zasadzie wyróżniłbym dwie jego odmiany. Pierwsza będzie bardziej plastyczna, miękka i nieznacznie krucha, a druga przeciwnie, bardziej krucha, również miękka i jedynie nieznacznie plastyczna. Ta pierwsza będzie lepiej wiązać wilgoć. Drugie również będzie utrzymywać wilgoć, ale na odpowiednio mniejszym poziomie. Dysponując obydwoma „wersjami” takiego podłoża, można doskonale manipulować ilością wilgoci i czasem jej przebywania w ostatecznej mieszance, mieszając je ze sobą. Trzeba także orientować się czy takie podłoże jest wapienne czy raczej bezwapienne, ze względu na szczególne preferencje niektórych gatunków. Rzadko możemy mieć tego pewność, ale możemy się domyślać. Jeżeli w otoczeniu są skały wapienne, o czym wiemy lub je widzimy, należy się spodziewać, że podłoże również będzie wapienne. Analogicznie, na terenach gdzie nie ma skał wapiennych, będziemy się raczej spodziewać bezwapiennych podłóż.


Ziemia kwiatowa

Tania i łatwa do nabycia. Jest bardzo pulchna, lekka, żyzna, ale niestety bardzo łatwo będzie wysychać. Jako czyste podłoże, nie będzie się nadawać dla żadnego gatunku lub wyjątkowo, w specyficznie przygotowanych warunkach. Nadaje się jedynie jako składnik mieszanek. Jest kwaśna i pozbawiona jonów wapiennych.


Ziemia ogrodowa

Równie łatwa do kupienia jak ziemia kwiatowa. Jest cięższa, równie żyzna, często już z dodatkiem piachu. Będzie dobrze trzymać wilgoć i na dłuższe okresy. Trzeba uważać na gatunki niepreferujące przejściowo bardzo mokrych warunków, gdyż będą w niej wygniwać. Bardzo dobra dla gatunków leśnych, ewentualnie z niewielkimi modyfikacjami. Doskonała jako składnik najróżniejszych mieszanek.


Torf

Proponuję stosować kwaśny torf pH 3-5, bez jakichkolwiek dodatków, najlepiej wysoki, tzw. sphagnowy. Z tego względu, że jest to podłoże naturalne. Z taką jego formą można zrobić wiele. Dodać piachu, zawapnić, zastosować jako składnik najróżniejszych mieszanek. Jest też idealny dla gatunków torfowiskowych. Natomiast wszelkie dostępne: podłoża, ziemie, mieszanki torfowe nie można już doprowadzić do stanu pierwotnego i nie będą się nadawać dla niektórych gatunków. Torf doskonale wiąże wilgoć, jest bardzo ubogi, nie zawiera składników mineralnych. Można go używać jako elementu wiążącego wilgoć w podłożu lub zakwaszającego mieszankę. Należy go stosować z rozsądkiem.


Ściółka leśna

Niestety tego składnika nigdzie nie da się kupić, a szkoda, bo ma on bardzo dobre parametry. Dla niektórych gatunków jest niezbędna jako podłoże zasadnicze lub składnik mieszanek. Ściółka z lasów iglastych, a liściastych będą stosowane dla odrębnych gatunków. Tak samo jak i z poszczególnych typów lasów np.: świerczyny, boru sosnowego, grądu, będą miały lepsze zastosowanie dla poszczególnych gatunków. Taka ściółka, składa się z różnego stopnia rozłożonych składników organicznych, często również wymieszanych z glebą (np. piachem) przez faunę glebową. Jest możliwość stworzenia sobie takiego podłoża liści lub igieł. Jednak w Polsce nie ma tradycji do tworzenia specjalnych kompostowników do domowej produkcji ściółki (próchnicy) oraz jest to czasochłonny proces.


Żwir, tłuczone skały

Ich podstawowym zadaniem jest znaczne rozluźnienie mieszanki. Mają główne zastosowanie jako składnik mieszanek dla gatunków górskich, a już koniecznie wysokogórskich. Mogą być używane do tworzenia drenażu, czyli warstwy ułatwiającej odpływ wody z podłoża nad nim. Nie można stworzyć ogrodu skalnego bez użycia żwiru lub tłuczonych skał. Trzeba także wiedzieć czy dana skała jest wapienna czy bezwapienna, co nie powinno sprawiać problemu.


Wapno i jego rodzaje

W sklepach będzie można jedynie zakupić dolomit, czyli drobno zmieloną, skałę wapienną o tej samej nazwie. Często stosowaną jako nawóz mineralny, nie wiedzieć dlaczego. Natomiast w naszym przypadku, ma to być główny dostawca jonów wapiennych, tak bardzo wymaganych przez liczne gatunki, a zupełnie nietolerowanych przez inne. Są także rośliny, które mają obojętny pod tym względem stosunek i tam zastosowanie donora jonów wapiennych będzie leżało jedynie w gestii danej osoby. Bardzo dobrą, kruchą skałą wapienną będzie margiel, który również polecam stosować. Niestety nie dla każdego będzie on łatwo dostępny, podobnie jak kreda wapienna. Nie polecam stosować czystego wapna, nawet gaszonego, ze względu na ryzyko uszkodzenia systemu korzeniowego roślin.



Wybrane grupy
Skalniaki

Sama nazwa wskazywałaby, że powinny rosnąć na skałach, co faktycznie odpowiada wymaganiom zdecydowanej większości roślin tej grupy. Tak naprawdę, pod tą nazwą mamy na myśli rośliny typowo górskie, choć nie wszystkie z nich muszą rosnąć na skałach lub bezwzględnie wymagają takich warunków. Co chciałbym zaznaczyć aby ułatwić zrozumienie wymagań tych roślin, jest: pokrywa śnieżna. Czasem mówi się, że zimą ziemię przykrywa „kołderka ze śniegu”. Nie ma bardziej trafnego określenia. Faktycznie, pokrywa śnieżna stanowi doskonałą warstwę izolującą ziemię i rośliny przed srogimi mrozami. Dla przykładu: przy śniegu o grubości 30 cm i temperaturze powietrza


-27°C, przy ziemi będzie 0°C. Niestety pojęcie przymrozków nie jest znane gatunkom górskim, ponieważ kiedy w górach raz spadnie śnieg, pozostaje on tam do momentu, kiedy panują już stale temperatury dodatnie. Pod pokrywą śniegową rośliny mają stały poziom wilgoci i ciężko w takiej sytuacji mówić o opadach deszczu.. Dlatego też szczególnie gatunki wysokogórskie mogą wymarzać podczas bezśnieżnych przymrozków lub wygniwać podczas jesiennych, wiosennych opadów deszczu. Stosownym byłoby w takim przypadku przykrycie delikatniejszych gatunków lub w miarę możliwości całego fragmentu skalniaka np. agrowłókniną i zabezpieczenie przed opadami deszczu. Trzeba też brać pod uwagę, że nie wszystkie materiały, jak np. folia plastikowa, będą się do tego nadawały, ponieważ jeżeli spowodujemy zastój powietrza, to przy wysokiej wilgotności mogą rozwinąć się grzyby, które zdziesiątkują nasze rośliny.
Miejsce uprawy = skalniak

Niestety w powszechnym przekonaniu Polaków, skalniakiem można nazwać obręcz z otoczaków z usypanym centralnie kopczykiem i ułożonymi na nim losowo kamieniami. Takim osobom proponuję pojechać w prawdziwe góry i pooglądać jak na skałach rosną rośliny oraz porównać te dwa obrazki. Oczywiście nie oznacza to, że z otoczaków nie można stworzyć dogodnej dla tych roślin konstrukcji. Podstawą budowy każdego stalniaka muszą być:

1. Znaczne wyniesienie ponad poziom ziemi;

2. Warstwa drenażu na spodzie, często odwzorowująca późniejszy kształt skalniaka;

3. Znaczny procent skał/kamieni w stosunku do samego podłoża;

4. Odpowiednio bardziej mineralne, a nie organiczne podłoże.


Jeżeli mamy jakieś preferencje w stosunku do gatunków, jakie chcielibyśmy na takim skalniaku posadzić, bądź posiadamy wcześniej przygotowaną listę, proponowałbym wówczas pogrupowanie takich roślin pod kątem:

1. Preferencji świetlnych: pełne słońce, półcień, cień, pominięcie południowego nasłonecznienia;

2. Preferencji do jonów wapiennych: wybitnie wapieniolubne, częściowo wapieniolubne, tolerancyjne, bezwzględnie bezwapienne;

3. Preferencji termicznych: ciepłolubne, tolerancyjne, zimnolubne;

4. Wielkości: bardzo małe, małe, średnie, duże;

5. Wyjątków: do pionowej szczeliny, specjalistyczne podłoże, itd.


Po stworzeniu takich grup, będzie można zbudować skalniak o odpowiednim kształcie i rozkładzie podłoża, gdzie z powodzeniem będziemy mogli uprawiać wszystkie wybrane gatunki. Oczywiście zawsze można iść na żywioł, a potem liczyć zgony, szczególnie wśród najdelikatniejszych i często najrzadszych gatunków lub wybierać wówczas te bardziej tolerancyjne i odporne skalniaki.
Okrywanie skalniaka (do dostosowania do indywidualnych możliwości).

Gałązki drzew iglastych, najlepiej z miejsca wycinki w lesie (pytać leśniczego o zgodę), na wierzch podłoża. Następnie jedna warstwa pogniecionej agrowłókniną dla utworzenia jak najgrubszej warstwy izolującej. Następnie druga warstwa agrowłókniny na pierwszą, ale już równo, aby mogła po niej spływać woda z opadów. Ewentualnie jeszcze na koniec zadaszyć skalniak lub część z gatunkami wysokogórskimi. Pierwszy i ostatni element nie są niezbędne, natomiast agrowłóknina w dwóch warstwach, jest bardziej wskazana.


Podłoże dla gatunków górskich

Dla zdecydowanej większości będzie to podłoże w znacznym procencie mineralne, z niewielką ilością organiki lub stricte mineralne. Powinno być ono przepuszczalne, dobrze trzymać nieznaczne ilości wilgoci, być luźne, często kamieniste. Dla niektórych gatunków bezwzględnie wapienne, dla innych nieznacznie wapienne. Obojętne pod tym kątem dla pewnych gatunków, a dla reszty bezwzględnie pozbawione jonów wapniowych. Nigdy nie wolno dopuścić do wyschnięcia podłoża!


Rośliny leśne

Z reguły będą to gatunki bardzo łatwo rosnące, chętnie mnożące się i często wczesnowiosenne. Takie rośliny charakteryzują się dostępem do pełnego słońca wiosną, a głębokim cieniem latem, kiedy na drzewach rozwiną się liście. Zwykle także wcześnie kończą swoją wegetację. Intuicyjnie wybieralibyśmy im podłoża żyzne, co powinno się doskonale sprawdzać praktycznie w każdym przypadku. Te gatunki, które będą startowały później i kwitły w lecie, zwykle będą wzrastać w półcieniu, na stanowiskach z okresowym, bezpośrednim nasłonecznieniem. W naturze rosną w luźnych i widnych lasach lub ich skraju. Nie widzę żadnego przeciwwskazania, aby uprawiać obie grupy na jednym miejscu, szczególnie, jeżeli ich zakresy tolerancji będą się pokrywać. W żaden sposób nie będą sobie szkodzić, a tak nie będziemy mieć gołego podłoża po skończeniu wegetacji przez tą pierwszą grupę. Część z takich roślin będzie doskonale rosła i kwitła w warunkach pełnego nasłonecznienia, jednak nie spodziewałbym się wtedy siewek w otoczeniu rośliny matecznej.



Gatunki kserotermiczne

Inaczej gatunki ciepłolubne. Należy kojarzyć z w pełni nasłonecznionymi miejsca, głównie łąkami, nie rzadko nachylonymi w kierunku południowym. Zdecydowana większość gatunków będzie wapieniolubnych, dobrze tolerowała wapno w podłożu, w jednostkowych przypadkach nie będą tolerować wapna. Z tego powodu, prawie wszystkie rośliny tego typu można uprawiać razem. Zwykle będą również wymagały jakiegoś podwyższenia lub drenażu. Obecność skał dla ochrony przed słońcem, wilgocią lub w celu zapewnienia chłodu będą całkowicie zbędne. Można je jednak stosować np. jako ozdobę, a nie niezbędny element funkcjonalny. Dodam, że wśród tej grupy znajdzie się bardzo wiele storczyków, które można uprawiać razem. Stworzenie takiego zbiorowiska, plus najlepiej mini-ekosystemu dla samych storczyków, będzie bardzo atrakcyjnym i unikatowym połączeniem w każdym ogrodzie.



Skala trudności w uprawie (ST) – na podstawie wymagań i delikatności

1 – bardzo łatwy

2 - łatwy

3 – pośredni

4 - trudny

5 – bardzo trudny


Klasyfikacja do głównych grup:

Gatunek skalny – S

Gatunek leśny - L

Gatunek kserotermiczny – K



Gatunek torfowiskowy - T

OPISY
Aster alpejski Aster alpinus – (ST:1) bardzo łatwy i tolerancyjny gatunek, intensywnie się rozrasta.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione. Doskonale radzi sobie zarówno na poziomie gruntu, jak i na znacznym podwyższeniu z dobrym drenażem. Mimo wszystko uprawiając go na poziomie gruntu zapewniłbym mu lekki drenaż i zastosował bardziej przepuszczalne podłoże. Najatrakcyjniej wygląda posadzony w wąską szczelinę, między kamieniami z małą ilością podłoża. Im będzie miał trudniejsze warunki wzrostowe tym będzie bardziej rósł pojedynczo i zwarcie.

Podłoże: toleruje zarówno podłoża umiarkowanie żyzne jak i iście mineralne. Jeżeli chcemy, aby miał charakter bardziej górski zastosowałbym to drugie. Jest wapieniolubny. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : kruszona skała/drobny żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:3:1. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: zbędne ze względu na spory system korzeniowy. Jedynie wskazane podczas upałów lub przy bardzo luźnych i przepuszczalnych mieszankach.

Rozmnażanie: sposób wysiewu nie jest mi znany. Proponowałbym siać do podłóż luźnych i kamienistych, w warunkach umiarkowanego nasłonecznienia i umiarkowanej wilgoci. Najlepiej wysiewać świeże nasiona. Doskonale się rozrasta, szczególnie przy zapewnionej swobodzie wzrostu. Można go dzielić i rozsadzać.

Brzoza karłowata Betula nana – (ST:1) roślina wytrzymała i tolerancyjna w stosunku do warunków uprawy
Stanowisko: słoneczne, bez szczególnych preferencji.

Podłoże: powinno mieć pH kwaśne, bezwapienne, utrzymujące wilgoć, można spełnić te warunki dodając do 1/4 objętości całego podłoża, kwaśnego torfu.

Podlewanie: powinna mieć zawsze wilgotne podłoże, ale dobrze ukorzenione rośliny potrafią przetrwać bez uszczerbku, krótkie okresy suszy.

Rozmnażanie: najlepiej przez sadzonki z około 3-4 cm gałązek ze zdrewniałą, zeszłoroczną częścią. Powinniśmy pozostawić 2-4 liśćmi. Posadzone w odpowiednim podłożu (jak wyżej) stojące długi czas w wodzie, maksymalnie do połowy 5-6 cm doniczki.

Cebulica dwulistna Scilla bifolia – (ST:1) roślina łatwa w uprawie, trudniejsza do rozmnożenia. Gatunek typowo leśny.
Stanowisko: półcieniste do otwartego cienia, jako gatunek wczesnowiosenny dobrze, aby miała warunki świetlne jak dla tej grupy, czyli słońce wiosną, ale cień latem.

Podłoże: żyzne, próchnicze, lekkie i przepuszczalne. Taką mieszankę można uzyskać łącząc odpowiednie ilości piachu i ziemi ogrodowej (np. 1:3). Można też dodać pewne ilości lżejszej ziemi kwiatowej, bądź podłoża mineralnego.

Podlewanie: powinna zawsze mieć wilgotne podłoże.

Rozmnażanie: z nasion bywa trudne, a roślina rzadko się dzieli. Proponowałbym wysiewać ją do żyznego, wilgotnego podłoża, ze świeżo zebranych nasion. Być może ciemne warunki, jakie zapewniają nasionom opadłe liście są kluczem do jej skiełkowania.

Chryzantema (Złocień) Zawadzkiego Dendranthema zawadskii – (ST:1) bardzo intensywnie się rozrasta poprzez podziemne kłącza, dlatego najeży go sadzić w miejscach odizolowanych względnie w szczelinach skalnych skąd nie będzie mogła się rozprzestrzeniać. Kwitnie około października, zwykle obficie.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione

Podłoże: toleruje najróżniejsze typy podłoża, ale jak każdy gatunek skalny polecałbym podłoże przepuszczalne, zdrenowanie (nie jest to koniecznością), wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek lub drobno pokruszona skała : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:2:1.

Podlewanie: w okresach intensywnej suszy może więdnąć, podlewać tak, aby podłoże nigdy nie wyschło. W mieszance cięższej i dłużej trzymającej wilgoć, nie trzeba będzie się przejmować podlewaniem.

Rozmnażanie: rozmnaża się sam przez odnogi, nie próbowałem siania nasion. Wystarczy oderwać kawałek łodygi z korzeniem lub bez, i posadzić do ziemi utrzymując stałą wilgoć.

Ciemiernik czerwony Helleborus purpurascens – (ST:2) wolno rosnąca roślina
Stanowisko: może być nasłonecznione, ale raczej nie pełne słońce. Polecałbym półcień, otwarty cień, jedynie z okresowym nasłonecznieniem, jak u gatunków typowo leśnych.

Podłoże: przepuszczalne, aczkolwiek żyzne i lekkie. Proponowana mieszanka: ziemia ogrodowa : piach lub podłoże mineralne w proporcjach 2:1. Można użyć podłoża mineralnego jako trzeciego składnika, wówczas w proporcjach 2:1:1.

Podlewanie: podłoże musi być zawsze wilgotne.

Rozmnażanie: dobrze sieje się z nasion, które mogą skiełkować nawet po dwóch sezonach spędzonych w podłożu. Znakomita większość kiełkuje po pierwszej zimie. Najlepiej wysiewać na miejsce stałe.

Ciemiężyca czarna Veratrum nigrum - (ST:2) w Polsce bardzo rzadka, rosnąca w widnych lasach.
Stanowisko: półcieniste lub otwarty cień. Może rosnąć na słońcu. Będzie wówczas kwitła obficiej, jednak liście będą schnąć i brązowieć na brzegach tracąc na swoim wyglądzie.

Podłoże: od przepuszczalnego do żyznego, z różnymi wariantami pośrednimi. Nie proponowałbym podłóż tłustych i ciężkich, gdyż w takich może odgniwać.

Podlewanie: podłoże powinno być zawsze wilgotne.

Rozmnażanie: z nasion, które bardzo dobrze kiełkują. Nasionom zapewnić warunki jak dla rośliny dorosłej uwzględniając ich zwiększoną wrażliwość na skrajne warunki. Do pierwszego kwitnienia zapewne przyjdzie czekać 5-6 lat, a czasem i dłużej.

Cieszynianka wiosenna Hecqueta epipactis – (ST:1) bardzo odporny i tolerancyjny gatunek
Stanowisko: półcieniste do słonecznego. Preferowane jest stanowisko półcieniste, gdyż jest to gatunek typowo leśny, na pełnym słońcu może kwitnąć obficiej, ale może też zostać poparzona przez słońce.

Podłoże: jest bardzo tolerancyjna w stosunku do podłoża dopóki utrzymuje ono wilgoć. Może rosnąć na podłożach ciężkich i tłustych, jak również żyznych i przepuszczalnych.

Podlewanie: musi mieć zawsze wilgotno, także wskazane jest częstsze podlewanie

Rozmnażanie: sieje się doskonale sama, najczęściej w swoim otoczeniu.

Cyklamen purpurowy Cyklamen purpurascens – (ST:3) delikatny gatunek, łatwo odgniwa.
Stanowisko: koniecznie stanowisko cieniste do otwartego cienia i najlepiej zdrenowane. Radziłbym unikać pełnego nasłonecznienia, gdyż ten gatunek ma wrażliwe liście. Można go sadzić w szerszych szczelinach, między kamieniami. Polecałbym ulokować go na podwyższeniu z kamieni. Ma on tendencję do wychodzenia z podłoża i za każdym razem jak go przysypiemy ziemią, bulwa wyjdzie na wierzch. Można również zastosować ściółkę lub liście z lasu liściastego (preferencyjnie bukowego) jako okrywy i ochrony, co powinno zapobiec przed jego dalszą wędrówką ku powierzchni.

Podłoże: utrzymujące wilgoć, mineralne, ale żyzne, wapienne. Dobrze jest sporządzić mu mineralne podłoże nieco wzbogacone w składniki organiczne nasypane na kamienie wapienne (nie muszą być koniecznie wapienne). Proponowana mieszanka: podłoże mineralne : ziemia ogrodowa lub inna forma próchnicy : żwirek w proporcjach 3:1(2):1.

Podlewanie: musi mieć umiarkowaną, ale ciągłą wilgotność podłoża.

Rozmnażanie: najlepiej z nasion do żyznego i luźnego podłoża, utrzymując stałą wilgotność, nie zapominając o jonach wapiennych. Rosnąc w dobrych warunkach będzie się siał w swoim otoczeniu.

Czosnek niedźwiedzi Allium ursinum – (ST:1) gatunek typowo leśny, bardzo łatwy w uprawie, dobrze się rozrasta i intensywnie się nasiewa. Doskonały do sałatek o ile pochodzi z własnego ogrodu.
Stanowisko: jako gatunek wczesnowiosenny preferuje pełne słonce wiosną, a półcień latem. Ewentualnie otwarty cień.

Podłoże: powinno być mocno organiczne. Proponowane podłoże: ziemia ogrodowa : piasek w proporcji 2:1. Ewentualnie zamiast piasku można użyć podłoża mineralnego lub dodać jego jedną część.

Podlewanie: preferuje podłoże stale wilgotne. Podlewanie jest wskazane w okresie upałów.

Rozmnażanie: intensywnie się rozrasta i można go rozsadzać. Doskonale się również nasiewa w swoim otoczeniu i wskazane jest kontrolowanie ilości wysiewających się nasion. Najlepiej poświecić mu osobny kąt, który będzie mógł całkowicie zarosnąć.
Czosnek syberyjski Allium sibiricum – (ST:1) gatunek górski, bardzo podobny do czosnku szczypiorku Allium schoenoprasum. Bardzo tolerancyjny i łatwy w rozmnażaniu.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione. O ile doskonale radzi sobie na poziomie ziemi, to dla zasady proponowałbym sadzić go na skalniaku. Na stokach południowych, nagrzewających się, ale poradzi sobie w każdym, dobrze nasłonecznionym miejscu.

Podłoże: w zbyt żyznym będzie bardzo bujał i nie będzie atrakcyjny. Proponowałbym podłoża iście mineralne, jedynie nieznacznie rozluźnione, wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : drobny żwirek w proporcji 3:1. Można dodać niewielkiej ilości organiki. Całość zawapnić.

Podlewanie: podłoże należy utrzymywać stale umiarkowanie wilgotne, aczkolwiek jest tolerancyjny i odporny.

Rozmnażanie: powoli się dzieli. Wysiewa nasion jest łatwy i chętnie kiełkują. Podłoże powinno być luźne, nieco bardziej organiczne i również wapienne. Utrzymywać stale wilgotne i w półcieniu, jedynie z okresowym nasłonecznieniem. Wysiewać świeże nasiona.

Czosnek sztywny Allium strictum – (ST:1) gatunek kserotermiczny, w Polsce uznany za wymarły, trudny do zdobycia. Łatwy i tolerancyjny w uprawie.
Stanowisko: najlepiej dobrze zdrenowane, na znacznym podwyższeniu, w pełni nasłonecznione i nagrzewające się. W miejsca kamieniste, choć będzie doskonale rósł w pełnym podłożu.

Podłoże: bezwapienne, choć wydaje się tolerować niewielkie ilości wapnia. Najlepiej mocno kamieniste. Proponowane podłe: podłoże mineralne : drobno kruszona skała/drobny żwirek w proporcjach 2:3. Do całości można dodać śladową ilość organiki.

Podlewanie: preferuje suche stanowiska, stąd też podlewanie może być zbędne. Można podlewać w okresie długotrwałych upałów, ale i to jest w stanie przetrwać bez kropli wody. Jest w stanie przetrwać bez szkody długotrwałe opady deszczu.

Rozmnażanie: w warunkach stale umiarkowanej wilgoci i nieco żyźniejszym podłożu powinien się doskonale dzielić. Bardzo łatwo kiełkuje z nasion na podłożach również nieco żyźniejszych i wilgotniejszych. Wysiewać najlepiej świeże nasiona. Siewki są delikatne i spora część obumiera w przy wysychającym podłożu.

Dereń szwedzki Cornu suecica – (ST:4) gatunek śródleśnych torfowisk, roślina dość wytrzymała, ale delikatna zarazem. Wolno rosnący. Nie polecam częstego przesadzania, gdyż bardzo tego nie lubi.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna