Uprawa gatunków rodzimych Wstęp



Pobieranie 431.9 Kb.
Strona3/11
Data07.05.2016
Rozmiar431.9 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Goryczka krzyżowa Gentiana cruciata – (ST:1) gatunek bardzo łatwy do uprawy i tolerancyjny
Stanowisko: słoneczne, nagrzewające się. Dopóki będzie miała odpowiednio dużo wilgoci w podłożu, żadne słońce jej nie straszne.

Podłoże: każde mało żyzne będzie odpowiadać temu gatunkowi. Po miejscu wysiania się tego gatunku u mnie w ogrodzie mogę wnioskować, że mineralne i wilgotne podłoże sprzyja kiełkowaniu. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : grubszy piasek w proporcjach 3:1. Do całości można dodać nieznaczne ilości organiki, a całość koniecznie zawapnić.

Podlewanie: preferuje stale wilgotne podłoże.

Rozmnażanie: dobrze się rozrasta i prawdopodobnie można ją dzielić. W odpowiednio wilgotniejsze i chłodniejsze miejsce powinno sprzyjać kiełkowaniu. Zapewne takie właśnie warunki panują przy powierzchni gleby w naturalnym środowisku.

Goryczka przeźroczysta Gentiana frigida – (ST:5) gatunek bardzo trudny i delikatny, aczkolwiek da się uprawiać, a nawet potrafi kwitnąć. Wyjątkowo łatwo kiełkuje, a siewki są stosunkowo wytrzymałe. Gatunek może odmarzać podczas bezśnieżnych przymrozków. Wypadałoby okryć ją agrowłókniną, szczególnie po stopnieniu śniegu. Średnio wrażliwa na wilgoć, głównie w znacznie organicznych mieszankach. Mroźne i śnieżne zimy zwykle są czynnikiem wyzwalającym kwitnienie u dorosłych osobników. Roślina mająca liście ok. 3 cm jest zdolna do kwitnienia.
Stanowisko: teoretycznie może być dobrze nasłonecznione, jednak decydującym czynnikiem dla tego gatunku jest jak najchłodniejsze podłoże. To niestety na terenach poza górami lub ściślej, wszędzie poza szczytami górskimi, jest już wyzwaniem. Wyłącznie na skalniak z dobrym drenażem. Proponowałbym sadzić przy dużych, głęboko wsadzonych kamieniach, w zagłębionych szczelinach, na północnym stoku schowanym za kamieniem. Może rosnąć na pełnym słońcu, o ile korzeniom zapewni się znaczny chłód. Niestety najzimniejsze miejsca na skalniaku będą raczej pozbawione południowego słońca. Jeżeli miałbym typować najdogodniejsze miejsce dla tego gatunku, to wskazałbym wąską, na 1-2 cm szczelinę, schowaną za kamieniem.

Podłoże: ma równie istotne znaczenie w powodzeniu w uprawie tego gatunku. Wydaje się, że jest on stosunkowo odporny na przesychanie wierzchnich warstw podłoża, co się tyczy nawet siewek. Nie raz zdarzało mi się, że ziemia w doniczce z siewkami była praktycznie wyschnięta na wiór, mimo wszystko większe osobniki wyglądały całkowicie normalnie, jedynie maleńkie rośliny (do 1 cm) trochę więdły. Dlatego podłoże nie musi wcale trzymać dużo wilgoci, ten czynnik może być kompensowany podlewaniem. Podłoże powinno być przede wszystkim mineralne. Najlepiej, aby znaczną część podłoża stanowiła drobno pokruszona, koniecznie(!) bezwapienna skała. Najlepiej, aby mieszanka nie była zbyt sypka, ponieważ wówczas może zbyt głęboko przesychać. Jako lepika użyłbym plastycznego podłoża mineralnego. Można też zrobić dwuwarstwowe podłoże, gdzie poniżej 3 cm będzie skruszona skała, a wierzch będzie zdecydowanie bardziej izolujący wilgoć. Takie rozwiązanie nie jest koniecznością. Chciałbym zaznaczyć, że nawet roślina o 2 cm liściach ma system korzeniowy długości 5-6 cm, czyli bez problemu sięga głęboko w podłoże w poszukiwaniu wilgoci. Proponowane podłoże: skruszona, bezwapienna skała: podłoże mineralne w proporcjach 4(5):1. Do całości dodać niewielką ilość.

Podlewanie: dostosowane do podłoża i stanowiska. W upały, jeżeli będzie podsychać, nawet do dwóch razy dziennie.

Rozmnażanie: nadzwyczaj łatwo kiełkuje. Procent kiełkowania oceniłbym na nawet 30-40%, co w przypadku tak rzadkiego i delikatnego gatunku jest osiągnięciem. Przy dużej liczbie produkowanych nasion, można uzyskać do kilkunastu siewek z jednej torebki nasiennej. Należy wysiewać ją w podłożu piaszczystym i torfowym, najlepiej w widnym i chłodnym miejscu, zapewniając stałą wilgotność podłoża. Pozostawić na zimę na dworze.

Goryczka trojeściowa Gentiana asclepiadea – (ST:2) może urosnąć bardzo duża, dlatego należy dobrze przemyśleć miejsce dla niej i dobór gatunków towarzyszących.
Stanowisko: może rosnąć od pełnego słońca po otwarty cień. Ciężko mi zaproponować jakieś warunki, gdyż w każdych będzie obficie kwitła. Na pewno na stanowisku słonecznym może utworzyć znacznej wielkości kępy i raczej będzie rosła sztywno. W półcieniu będzie tworzyć mniejsze kępy oraz zwykle się położy. Należy ją sadzić stosownie do dysponowanej przestrzeni, najlepiej na stanowisku z popołudniowym słońcem.

Podłoże: toleruje różnego rodzaju podłoża. Jednak zapewniłbym jej bardziej przepuszczalną glebę, z dodatkiem piachu lub żwirku. Może rosnąć zarówno na podłożach bezwapiennych jak i bogato uwapnionych.

Podlewanie: zawsze powinna mieć wilgotne podłoże. Choć gatunek ten wytwarza stosowny do swojej wielkości system korzeniowy i może więdnąć jedynie rosnąć na pełnym słońcu, w okresie upałów. Wówczas należy podlewać odpowiednio częściej.

Rozmnażanie: nie miałem okazji rozmnażać tego gatunku. Raczej nie nadaje się do dzielenia, gdyż bardzo trudno jest odciąć fragment rośliny z korzeniem. Szczepkę pozbawioną korzenia jest niezwykle trudno ukorzenić, o ile to w ogóle możliwe. Jedyną opcją jest wysiew, do odpowiednio luźnego i umiarkowanie żyznego podłoża, utrzymując je stale wilgotne. Doniczkę trzymałbym raczej w otwartym cieniu.


Goryczka wąskolistna Gentiana pneumonanthe – (ST:3) gatunek charakterystyczny dla wilgotnych i umiarkowanie żyznych łąk. Proponowałbym w okresie wychodzenia rośliny z ziemi (około połowy kwietnia) ochraniać ją przed ślimakami, gdyż lubują się one w jej stożkach wzrostu. Ich zgryzienie może wiązać się z końcem wegetacji w danym roku lub śmiercią rośliny!
Stanowisko: zdecydowanie najlepiej będzie rosła i kwitła w pełnym słońcu, mając stale wilgotne podłoże. Można zastosować folię, aby zatrzymać więcej wilgoci. Dla osób preferujących metody naturalne, można zastosować izolującą warstwę gliny. Wyjątkowo gatunek ten nadaje się na skalniak, ze względu na częste podlewanie gatunków skalnych, oraz niewielkie rozmiary. Rośnie pionowo w górę i nie tworzy gęstych kęp. Do tego kwitnie stosunkowo późno, bo około września, dlatego może być znakomitym wzbogaceniem dla skalniaka.

Podłoże: może być mineralne, ale i odpowiednio żyzne, jednak rozluźniłbym je dodając odpowiedni dużo komponenty piaszczystej lub żwirowej. Powinno dobrze trzymać wilgoć. Może być wapienne lub bezwapienne. Aby zwiększyć ilość wody w mieszance, można dodać torfu. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : ziemia ogrodowa : piasek w proporcjach 2:2:1. Do całości można dodać torfu oraz wedle uznania, zawapnić lub nie.

Podlewanie: częste i obfite, tak, aby podłoże nigdy nie miało okazji do wyschnięcia.

Rozmnażanie: roślin dorosłych raczej nie da się podzielić. Poza tym nie za obficie się rozrasta. Przeciętnie poniżej 10 indywidualnych pędów. Produkuje duże ilości nasion, jednak bardzo słabo kiełkują. Uprawiając ją na skalniaku można znajdować 1-3 siewek na rok w jego wilgotniejszych fragmentach. Głównie w pobliżu roślin matecznych. Oczywiście nasiona można wysiewać do odpowiednio wilgotnej mieszanki, w warunkach półcienia. Po odpowiednim urośnięciu siewek (3-4 cm), można je wystawić na pełne słońce, dbając, aby miały zawsze wilgotno.

Goryczka wiosenna Gentiana verna – (ST:4) rośnie bez większych problemów, jednak uznałbym ją za gatunek bardzo problematyczny pod kątem kwitnienia. Jako pojedyncza roślina zwykle obumiera po kwitnieniu, jednak praktycznie się tego nie zauważa, ponieważ intensywnie się rozrasta tworząc liczne rozety, czasem odlegle. Gatunek ten wytwarza pąki kwiatowe jeszcze przed zimą. Zatrzymują one swój rozwój do wiosny. Bardzo rzadko mogą się rozwinąć, jeżeli po wstępnej fazie mrozów nadejdzie dłuższy okres ocieplenia i pojawi się słońce. Niestety pąki kwiatowe mają tendencję do przemarzania, jeżeli pozbawione są pokrywy śnieżnej. Może być frustrujące, kiedy żaden z dziesiątek pąków się nie rozwinie i wszystkie zaczną wiosną brązowieć. Dlatego wskazana jest pewna forma ochrony przed przymrozkami. Wpłynęłaby to pozytywnie na jej kwitnienie, gdyż w przeciwieństwie do nizin w górach przymrozki nie istnieją.
Stanowisko: od pełnego słońca do stanowiska oświetlonego po południu. Koniecznie na skalniaku, na stanowisku dobrze zdrenowanym, na znacznym podwyższeniu. Najlepiej gdyby jej miejsce również było chłodniejsze. Jest wyjątkowo niekonkurencyjna w stosunku do innych roślin i szczególnie nie toleruje wątrobowców, które mogą ją z łatwością zarastać. Wybierałbym miejsca, w których mogłaby się swobodnie rozrastać, np. w jakiejś szerszej (ok.10 cm), zagłębionej szczelinie. Dobrym rozwiązaniem byłoby posadzenie je na stoku opadającym w kierunku północnym, ale nasłonecznionym. W ten sposób zapewni się jej odpowiednio chłodniejsze warunki i ciągle pełen dostęp do słońca.

Podłoże: powinno być typowo skalniakowe, czyli odpowiednio mało żyzne, a bardziej mineralne i przepuszczalne, choć trzymające wilgoć. Podłoże musi być miękkie i luźne, aby mogła swobodnie się w nim rozrastać. Koniecznie powinno być wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne (o pośrednich właściwościach plastycznych i kruchych) : drobno pokruszona skała (najlepiej wapienna) : podłoże organiczne w proporcjach 3:2:1. Całość bezwzględnie mocno zawapnić.

Podlewanie: Można ją regularnie podlewać. Nie jest wrażliwa na przelanie, ani przesychanie, jednak jak każdy gatunek skalny, raczej nie powinna być narażona na wysychanie.

Rozmnażanie: Zdecydowanie najlepszą formą rozmnażania jest podział. Intensywnie się rozrasta, tworząc bardzo liczne, nowe rozetki. Wystarczy oderwać kilka takich roślinek, z maksymalnie długim fragmentem korzenia i posadzić do doniczki do analogicznego podłoża jak na miejsce stałe. Trzymane w cieniu, powinny się bardzo ładnie ukorzenić. Nie należy sprawdzać stanu ukorzenienia. Pojawienie się nowych rozetek będzie sygnałem, że wszystko poszło zgodnie z planem. Przed wysadzeniem, pozwoliłbym roślinom jeszcze trochę podrosnąć. Na tym etapie można doniczkę już wystawić na pełne słońce, regularnie podlewając.
Rozmnażanie z nasion jest mi nieznane. Nawet, jeżeli wysiewałaby się w swoim otoczeniu, nie można rozróżnić siewek od nowo wyprodukowanych roślin w sposób wegetatywny.

Goryczka śniegowa Gentiana nivalis, Goryczuszka Wettsteina, wczesna i gorzka Gentianella germanika, lutescens et amarella – (ST:3, ST:2,2,2) są to hapaksanty = rośliny jednorazowego kwitnienia. Kwitną w drugim/trzecim sezonie od skiełkowania. Pierwsze dwie goryczuszki są do siebie łudząco podobne, natomiast goryczuszka gorzka jest zdecydowanie mniejsza. Wszystkie powyższe gatunki wydają się być łatwe w hodowli, jednak dla zapewnienia sobie regularnego kwitnienia, wysiewałbym je co roku zachowując jakąś porcję nasion w rezerwie. Stosunkowo rzadko uprawiane i trudne do zdobycia.

Stanowisko: wszystkie powinny rosnąć na stanowisku dobrze nasłonecznionym, ewentualnie, jeżeli możliwe, z nie nadmiernie nagrzewającym się podłożem. Uprawiać je należy na skalniaku, na stanowisku dobrze zdrenowanym, zawsze wilgotnym. Być może można uprawiać je w gruncie, jednak trudniej w takich warunkach będzie znalezienie im izolowanego miejsc, gdyż są to rośliny słabo konkurencyjne.

Podłoże: typowo skalniakowe, odpowiednio bardziej mineralne niż żyzne, przepuszczalne i dla wszystkich wapienne. Wydaje się, że preferują one większe ilości wilgoci i lubią częstsze podlewanie niż większość gatunków skalnych. Jedynie goryczka śniegowa zdaje się bardziej preferować chłód. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : żwirek lub drobno pokruszona skała (najlepiej wapienna) : podłoże organiczne w proporcjach 3:2:1. Całość znacznie zawapnić.

Podlewanie: może być częste, ale podłoże nie powinno być stale mokre, odpowiednio dla goryczki śniegowej umiarkowana wilgotność.

Rozmnażanie: wyłącznie metodą wysiewu. Można wysiewać na miejsce stało, jeżeli odpowiednio je przygotujemy. Jednak najlepiej posiać je do doniczki, do podłoża zdecydowanie bardziej ubogiego. Proponowałbym zastosować mieszankę torfu : piasku : podłoża mineralnego : jakiejś formy wapna w proporcjach 2-3 : 1 : 1 : 1. Takie podłoże powinno być ciągle wilgotne, a nawet trochę mokre. Doniczkę należy umieścić w otwartym cieniu, a nasiona wysiać na zimę. Odpowiednio dla goryczki śniegowej mieszanka może zawierać więcej frakcji mineralnej, a mniej torfu i być jedynie umiarkowanie wilgotna. W takich warunkach można się spodziewać doskonałego kiełkowania. Siewkom należy pozwolić wytworzyć długi system korzeniowy. Przesadzałbym zdecydowanie większe (1-1,5 cm) i silniejsze osobniki bezpośrednio na miejsce stałe. Proponowałbym również przesadzić ich jak najwięcej, ewentualnie przy małej liczbie roślin, wszystkie. Jako rośliny krótkotrwałe znaczna część roślin padnie jeszcze podczas pierwszego sezonu. Począwszy od najmniejszych. Jest to proces typowy dla tych roślin. Te, które się ukorzenią, należy już w tym miejscu pozostawić do kwitnienia. W dobrych warunkach mogą one urosnąć zdecydowanie większe niż ich odpowiedniki w naturze i zaszczycić nas bukietem kwiatów. Biorąc pod uwagę ich jednorazowy pokaz kwitnienia, to im ich więcej, tym więcej nasion i tym lepiej dla nas.

Goździk lodowcowy Dianthus glacialis – (ST:2) poza górami potrafi kwitnąć nadzwyczaj obficie i należy go traktować raczej jako roślinę krótkotrwałą. Zwykle zakwitnie 1-2 razy, rzadko kiedy częściej. Potrafi wytworzyć od kilku kwiatów lub nawet pokryć się ich dywanem. Zdecydowanie bardziej prawdopodobne będzie, że po tak wyczerpującym kwitnieniu roślina obumrze, niż doczeka się następnego. Dlatego warto przechowywać nasiona lub regularnie dosadzać kilka nowych roślin. Bardzo łatwo się wysiewa w kontrolowanych warunkach, nieco słabiej w swoim otoczeniu. Ewentualnie można uprawiać go w trudniejszych warunkach, z mniejszym dostępem do światła, co na pewno ograniczy intensywność kwitnienia i zapewni mu dłuższe przeżywcie. Należy uważać na ślimaki, które potrafią zjeść stożki wzrostu bardzo okaleczając roślinę lub ją zabić.
Stanowisko: to gatunek typowo skalny. Nadający się wyłącznie do uprawy na skalniaku z odpowiednim drenażem i podwyższeniem. Najatrakcyjniej będzie wyglądał i kwitł w miejscu widnym, nieznacznie nasłonecznionym i w chłodniejszym podłożu. Na pełnym słońcu z podłożem nieosłoniętym, będzie tworzył małe i zbite rozety. Dodatkowo będzie się słabo trzymał podłoża lub wręcz rósł jak palma, stojąc w powietrzu na korzeniu. Bardzo szybko wyrodzi się w takim miejscu. Zdecydowanie odradzam mu takie stanowiska. Proponuję uprawiać go w warunkach otwartego cienia, w chłodniejszym i stale wilgotnym podłożu za większym kamieniem. Słońce powinno jedynie padać na jego rozetę oszczędzając podłoże i też nie za długo. To jedyny dopuszczalny wariant dla pełnego słońca. Światło wschodnie i/lub zachodnie jedynie mu służy.

Podłoże: powinno być luźne, przepuszczalne, raczej wapienne i trzymać wilgoć. Jest dość tolerancyjny w kwestii podłoża dopóki spełnione są powyższe wymagania. Znosi nawet podłoża bardzo żyzne, jeżeli nie pozwoli się im wyschnąć. Proponuję natomiast stosować mieszanki typowo uboższe w składniki organiczne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek lub drobno tłuczonej skały : podłoże organiczne w proporcjach 3:2:1. Jest tolerancyjny pod kątem obecności jonów wapiennych, jednak z moich obserwacji wynika, że wygląda atrakcyjniej i chętniej kwitnie na podłożach zasobnych w wapń. Stąd też ostateczną mieszankę polecałbym zawapnić.

Podlewanie: może być podlewany często, gdyż zdecydowanie lepiej toleruje obfite ulewy niż długotrwałe upały.

Rozmnażanie: wyłącznie z nasion, które doskonale kiełkują, możliwe, że nawet 80-90%. Mieszanka do wysiewu powinna być luźna i lekka, co będzie się wiązać z częstym jej podlewaniem. W początkowej fazie kiełkowania konieczne jest zapewnienie siewkom otwartego cienia. Starsze siewki wyjątkowo mogą być trzymane na pełnym słońcu z odpowiednio częstym podlewaniem. Wówczas, co słabsze osobniki szybko padną i przetrwają wyłącznie najsilniejsze. Ciągle może ich być wiele, w zależności od ilości wysianych nasion. Kiedy rośliny zaczną produkować ponad 2 cm liście, można je bezpiecznie sadzić na miejsce stałe. Większe rośliny przestaną tolerować pełne słońce i należy je uprawiać jak opisano powyżej.

Goździk lśniący Dianthus nitidus – (ST:2) bardzo atrakcyjny, obficie kwitnący gatunek goździka, trwały. Zwróciłbym również uwagę na ślimaki, które wyjątkowo upodobały sobie stożki wzrostu tego gatunku, potrafiąc je doszczętnie wyjadać, co niestety może się wiązać z końcem naszej rośliny, jeżeli przytrafi się to na wiosnę.
Stanowisko: przede wszystkim musi być doskonale zdrenowane. Najlepsze miejsce dla tego gatunki będzie wysoko położone ponad poziom gruntu, na pełnym słońcu, zawsze wilgotne. Może się nagrzewać i mieć ekspozycję typowo południową. Na słabo zdrenowanym stanowisku, utrzymującym nadmierne ilości wilgoci będzie odgniwał zwykle po zimie.

Podłoże: powinno być przepuszczalne, luźne, mało żyzne, wapienne i dobrze trzymające wilgoć. Jest gatunkiem tolerancyjnym pod kątem żyzności podłoża dopóki nie zatrzymuje ono nadmiernych ilości wilgoci na wiosnę. Jednak ten parametr może być bardzo dobrze skompensowany przez odpowiedni drenaż. Nie mniej jednak, chcąc uprawiać go z innymi gatunkami górskimi trzeba będzie posłużyć się podłożem bardziej mineralnym niż żyznym. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : gruby piasek lub drobny żwirek : podłoże organiczne (cięższe) w proporcjach 2:1:1. Całość znacznie zawapnić.

Podlewanie: może być częste, szczególnie w okresie upałów oraz jeżeli zapewni mu się odpowiedni drenaż.

Rozmnażanie: w sprzyjających warunkach będzie doskonale nasiewał się sam. Czasem do tego stopnia, że trzeba będzie go plewić, bądź ograniczać ilość wysypujących się nasion. Po tym gdzie będzie następowało kiełkowanie, będzie można lepiej ocenić odpowiednie warunki dla niego w naszym ogrodzie.

Goździk okazały Dianthus speciosus – (ST:2) w ogrodzie nie osiąga tak znacznych rozmiarów jak w naturze. Raczej nie przekracza 20 cm, za to same kwiaty ma równie wielkie i okazałe, co w naturze, jak sama nazwa wskazuje. Niestety jak inne górskie goździki jest chętnie zgryzany przez ślimaki. Na szczęście ma wyjątkową zdolność regeneracji i rzadko kiedy padnie po takim ataku. Zamiera na zimę.
Stanowisko: pełne słońce, skalniak, koniecznie dobrze zdrenowane stanowisko. Nie ma szczególnych preferencji pod kątem wilgoci czy temperatury podłoża.

Podłoże: przepuszczalne i odpowiednio mniej żyzne, jak dla typowego gatunku skalnego. Powinno być wapienne. Można zastosować mieszankę jak dla goździka lodowcowego lub lśniącego.

Podlewanie: można często podlewać, aczkolwiek na miejscu słabo zdrenowanym może częściowo odgniwać, jednak rzadko w całości.

Rozmnażanie: doskonale kiełkuje z nasion. Można je wysiewać do doniczek, bądź na miejsce stałe. Należy się spodziewać prawie 100% kiełkowania. Potrafi kwitnąć w pierwszym sezonie, a już na pewno w drugim.

Goździk piaskowy Dianthus arenarius – (ST:1) wbrew nazwie, wcale nie musi rosnąć na piachu. Jest zimozielony.
Stanowisko: najlepiej, aby było maksymalnie nasłonecznione i ciepłe. Może być uprawiany na podłożu silnie piaszczystym, ale nigdy całkowicie wysychającym. W takich warunkach będzie zdecydowanie wolniej rósł. Można go z powodzeniem uprawiać na skalniaku, odpowiednio na stoku o ekspozycji południowej, koniecznie z dobrym drenażem.

Podłoże: musi być przepuszczalne i może być bardziej piaszczyste niż dla innych skalniaków. Raczej bezwapienne. W każdym żyźniejszym podłożu niż szczery piach, będzie tworzył ładną zwartą kępę.

Podlewanie: znosi każdą ilość wody na miejscu z dobrym drenażem i odpowiednio przepuszczalnym podłożem.

Rozmnażanie: można odrywać szczepki, które dobrze się ukorzeniają, bądź poszukiwać siewek w jego pobliżu. Na skalniaku będzie się nasiewał, jednak sporadycznie, mimo produkcji znacznych ilości nasion. Oczywiście można próbować wysiewać nasiona do doniczki w odpowiednio mało żyzne oraz piaszczyste podłoże. Należy utrzymywać stałą, umiarkowaną wilgotność podłoża.

Goździk pyszny Dianthus superbus – (ST:1) typowo rośnie na wilgotnych i żyznych łąkach, dlatego z natury jest wysoki. Czasami, pod wpływem okazałego kwiatostanu może się przewracać, dlatego warto go wówczas podpierać. Po takim kwitnieniu może wypadać, bądź zrobić sobie roczną przerwę w kwitnieniu, dlatego warto mieć kilka roślin. Zamiera na zimę. Tolerancyjny i atrakcyjny gatunek.
Stanowisko: słonecznie, zawsze umiarkowanie wilgotne, bez szczególnych preferencji.

Podłoże: powinno być luźne i umiarkowanie żyzne.

Podlewanie: obfite, raczej trudno go przelać, a należy chronić przed przesuszeniem.

Rozmnażanie: najlepiej z nasion, których produkuje ogromne ilości. Kiełkuje bez problemów i chętnie nasiewa się w swoim otoczeniu.

Goździk siny Dianthus gratianopolitanus – (ST:1) zimozielony, wytrzymały i tolerancyjny.
Stanowisko: od pełnego słońca do półcienia. Najlepiej, aby było to miejsce ciepłe i nagrzewające się. W półcieniu będzie rósł luźniej i rzadziej kwitł.

Podłoże: przepuszczalne, aczkolwiek dobrze radzi sobie nawet w żyznym i trzymającym wilgoć podłożu. Raczej bezwapienne. Proponuję mieszanki mineralne, rozluźnione piachem lub drobnym żwirem, z nieznaczną ilością organiki.

Podlewanie: nie ma konieczności jego podlewania.

Rozmnażanie: nie udało mi się jeszcze znaleźć siewek tego gatunku, ani go nie wysiewałem. Na pewno można pobierać i ukorzeniać szczepki bez większych problemów.

Jaskier alpejski Ranunculus alpinus – (ST:3) raczej rzadko kwitnie, ale jest dość wytrzymały i długowieczny. Zamiera na zimę.
Stanowisko: od słonecznego do otwartego cienia. Zdecydowanie musi mieć stale wilgoć w podłożu, ale nie za często mokre. Najlepiej, aby jego stanowisko wcześniej porośnięte było niewysokimi mchami, co będzie wyznacznikiem stałej wilgoci. Gatunek wyłącznie na skalniak, na stanowisko zdrenowane, ukryte w głębszej szczelinie, za większą rośliną, ale nieosłonięte przez nią; na stok o ekspozycji północnej lub za większym kamieniem. Może być sadzony pionowo w wąskich szczelinach, raczej od strony innej jak południowa. Dobrze, jeżeli będziemy w stanie zapewnić mu nieco chłodniejsze podłoże.

Podłoże: jest dość tolerancyjny pod kątem podłoża jeżeli nie będzie ono nigdy wysychać. Jednak najlepiej tworzyć mu mieszanki przepuszczalne, ale trzymające większe ilości wilgoci, koniecznie wapienne, bardziej mineralne, a mniej żyzne. Proponowana mieszanka: podłoże mineralne : grubszy piasek lub drobny żwirek : podłoże organiczne w proporcjach 2:1:1. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: częste, nie można pozwolić, aby jego stanowisko kiedykolwiek wyschło.

Rozmnażanie: jest trudne, gdyż roślina w warunkach ogrodowych raczej się nie dzieli, oraz rzadko kwitnie. Można próbować wysiewać nasiona do podłoża luźnego i wapiennego, pilnując, aby było stale wilgotne, a doniczkę trzymać w półcieniu. Na stanowisku porośniętym niewielkimi mchami powinien się sam nasiewać. Mchy zapewniają odpowiednio dużo wilgoci i cienia kiełkującym nasionom. Trudny do rozmnażania.

Jaskier lodowcowy Ranunculus glacialis – (ST:5) bardzo trudny gatunek ze szczytów gór. Co jest ciekawe, w naturalnym środowisku jego korzenie mogą rosnąć w jeszcze zamarzniętej ziemi, podczas gdy liście w pełnym słońcu, mogą nagrzewać się do ponad 20*C. Zdecydowanie przemyślałbym dokładnie dobór miejsca dla tego gatunku, gdyż jest on niezwykle wrażliwy, ze względu na swój skrajnie wysokogórski charakter. Dodatkowo jest bardzo trudno dostępny w uprawie. Łatwiej jednak dostać jego nasiona, jak rośliny. Bardzo podatny na odgniwanie. Ma mięsiste korzenie przypominające korzenie storczyków. Proponowałbym osłaniać go jesienią i wiosną przed opadami deszczu oraz okrywać agrowłókniną przed przymrozkami. Należy bardzo mocno przemyśleć zakup tej rośliny.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna