Uprawa gatunków rodzimych Wstęp



Pobieranie 431.9 Kb.
Strona5/11
Data07.05.2016
Rozmiar431.9 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Rozmnażanie: nie proponuję rozsadzania kęp, bądź przesadzania dorosłych osobników. Cebule tego gatunku są wyjątkowo wrażliwe i kruche. Podczas wykopywania bardzo często i obficie odpadają się „łuski”. Można ją rozmnażać w ten sposób, sadząc owe fragmenty cebul, jednak na pewno wpłynie to negatywnie na rozwój rośliny matecznej. Najlepszą metodą jest wysiew, świeżo zebranych nasion. Nasiona nie są odporne na wysychanie. Należy je wysiać jak najszybciej po zbiorze, najlepiej od razu. Wówczas kiełkuje znakomicie. Wysiewać do podłoża żyznego, przepuszczalnego, koniecznie w warunkach półcienia lub otwartego cienia. Na trzeci rok można wysadzić ją do bardziej nasłonecznionego miejsca. Kwitnie pierwszy raz w 4-5 roku.

Lilijka alpejska Lloydia serotina – (ST:5) jeden z najtrudniejszych gatunków rodzimych do uprawy w ogrodzie. Mimo wieloletnich prób jeszcze nigdy nie udało mi się spowodować, aby ten gatunek zakwitł, nie mniej jednak rośnie. Jest bardzo niekonkurencyjna i wrażliwa. Jest niewrażliwa na przymrozki, gdyż w tym czasie jest w stanie spoczynku, nie mniej jednak, w naturze ich nie doświadcza. Proponowałbym sadzić ją z gatunkami o podobnych wymaganiach, które zapewne będą odnosiły korzyści z osłony agrowłókniną na zimę. Lilijce to na pewno nie zaszkodzi, a być może to jest kluczem do jej kwitnienia. Polecam mocno przemyśleć zakup tej delikatnej rośliny. Proponowałbym wcześniejsze dobranie jej stanowiska i podłoża.
Stanowisko: zdecydowanie gatunek wyłącznie na skalniak, na stanowisko nasłonecznione, bardzo dobrze zdrenowane, o maksymalnie chłodnym podłożu, jakie jesteśmy w stanie zapewnić. Można sadzić ją na stromych stokach o ekspozycji północnej, najlepiej jeszcze za niewysokimi kamieniami. W wąskich i zagłębionych szczelinach tak, aby miała dostęp do pełnego słońca, ale podłoże było osłonięte. Myślę, że doskonałe byłyby szczeliny o ekspozycji północno-zachodniej, za większymi kamieniami. Zapewni to odpowiednio dużo chłodu i światła. Na wierzch podłoża proponowałbym nasypać 1-2 cm warstwę żwirku, która dodatkowo będzie stanowił warstwę izolującą przed nagrzanym powietrzem.

Podłoże: powinno być bardzo mineralne, słabo żyzne, kwaśne i bezwapienne. Podobno gatunek rośnie wyłącznie na mylomitach i granitach, czyli podłożach bezwapiennych, jednak spotykałem ją w towarzystwie gatunków wapieniolubnych i skałach wapiennych. Mimo wszystko unikałbym eksperymentowania z wapnem przed uzyskaniem własnych kwiatów i nasion. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : drobno pokruszona skała/żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:2:1, ewentualnie w równych częściach. Dla zakwaszenia podłoża można użyć niewielkich ilości torfu traktując go jako element organiczny.

Podlewanie: umiarkowane, a w okresie upałów, może być nawet codziennie.

Rozmnażanie: zdecydowanie gatunek się nie dzieli w uprawie. Głównym sposobem jest wysiew nasion, które kiełkują dobrze, o ile są świeże. Najlepiej wysiewać je od razu po zbiorze do doniczki, aby lepiej móc kontrolować wszystkie warunki. Nasiona należy uzyskiwać od ogrodników-pasjonatów, a nie kupować w sklepach, gdzie są sprzedawane wyschnięte i praktycznie nie kiełkują. Podłoże powinno spełniać identyczne właściwości jak dla dorosłych osobników. Aby trzymało więcej wilgoci można dodać więcej torfu. Doniczkę trzymałbym w cieniu lub półcieniu.

Lulecznica kraińska Scopolia carniolica(ST:1) gatunek bardzo łatwy w uprawie
Stanowisko: od słonecznego do półcienistego.

Podłoże: najlepiej, aby było stosunkowo żyzne, przepuszczalne i stale umiarkowanie wilgotne. Jest bardzo tolerancyjny.

Podlewanie: nie ma takiej potrzeby, gdyż wytwarza spory system korzeniowy.

Rozmnażanie: nie próbowałem nigdy wysiewu, ale na pewno można z łatwością dzielić kępy.

Łyszczec rozesłany Gypsophila repens(ST:1) gatunek bardzo łatwy w uprawie
Stanowisko: słoneczne, raczej zdrenowane – na skalniak. Proponowałbym sadzić go w miejscach o ograniczonej przestrzeni, gdyż ma on tendencję do ekspansji.

Podłoże: odpowiednio uboższe jak na skalniak, mineralne i wapienne. Proponowana mieszanka: podłoże mineralne : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:1.

Podlewanie: nie wymaga, jest bardzo odporny na przesuszenie

Rozmnażanie: jako gatunek doskonale rozrastający się. Jest bardzo łatwy do rozmnażania wegetatywnego. Można odcinać ukorzenione pędy lub za pomocą szczepek. Wysiewu nigdy nie próbowałem, gdyż wydawał mi się zbędny. Sam raczej się nie wysiewa w swoim otoczeniu.

Macierzanka karpacka, Macierzanka nadobna Thymus carpaticus, T. pulcherrimus(ST:1,1) gatunki bardzo łatwe w uprawie, zwykle po bardzo obfitym kwitnieniu mogą obumierać i trzeba je odnawiać, dlatego warto zachować sobie, choć jedną siewkę/sadzonkę w rezerwie.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, zdrenowane, najlepiej na skalniak. Obie macierzanki powinno się sadzić w ograniczonych przestrzeniach. O ile pierwszy gatunek ma większe tendencje do ekspansji, obie rozrastają się bardzo dobrze. Można sadzić je za kamieniem i pozwolić rozrastać się na nim. Bądź ulokować w pionowej szczelinie. Wyglądają zarówno atrakcyjnie w postaci dywanów jak i skarłowaciałych form w szczelinach.

Podłoże: bardzo tolerancyjne pod tym kątem. Może być żyzne, ubogie lub iście mineralne, trzymające wilgoć lub wysychające. Oba gatunki są wapieniolubne. Proponowana mieszanka: podłoże mineralne : żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 1(2):1:1. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: nie wymagają, jedynie wskazane w okresie upałów.

Rozmnażanie: oba gatunki intensywnie się rozrastają, toteż posadzone w miejscu ze swobodą rozrostu będą wymagały kontroli. Nadmiar można wykorzystać jako przyprawę – tymianek, lub posadzić. Mimo, iż produkują ogromne ilości nasion, to raczej sporadycznie będzie się spotykać ich siewki. Zwykle w bardzo różnych miejscach.

Mak tatrzański Papaver tatricum (ST:5) roślina krótkowieczna 3-5 letnia, warto odnawiać go z nasion, jeżeli sam tego nie czyni. Ślimaki bardzo upodobały sobie ten gatunek i potrafią go zjeść do korzenia. Należy sadzić go przede wszystkim w miejscach dla nich niedostępnych, bądź stosować jakąś formę ochrony. Wydaje się być niewrażliwy przymrozki, jednak w razie możliwości osłaniałbym go na zimę. Zdecydowanie bardziej wrażliwy na nadmiar wilgoci i wysychanie. Bardzo delikatny gatunek.
Stanowisko: bezwzględnie nadaje się jedynie na dobrze zdrenowane stanowisko na skalniak. Miejsce może być dobrze nasłonecznione, jednak nie powinno się nagrzewać. O ile to możliwe, proponowałbym sadzić go w miejsca z chłodnym podłożem. Dobrze, aby była to skarpa nachylona na południe. Można sadzić go za kamieniem, bądź w zagłębionej szczelinie tak, aby miał dostęp do pełnego słońca, ale podłoże było osłonięte. Dobrze sobie radzi na północnym zboczu z dostępem jedynie do popołudniowego (zachodniego) słońca. Jest wrażliwy na nadmiar wilgoci, dlatego drenaż jest bezwzględną koniecznością.

Podłoże: powinno być zdecydowanie bardziej mineralne niż żyzne, przepuszczalne, dobrze trzymające wilgoć i wapienne. Podłoże plus odpowiednie stanowisko powinny zapewnić stałą wilgotność w podłożu, ale swobodny odpływ nadmiaru wody. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : drobno pokruszona skała (najlepiej wapienna) lub żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:4:1. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: podlewanie ma szczególnie znaczenie w okresie kwitnienia oraz podczas upałów. Podczas podlewania płatki będą szybko opadać, ale na ich miejsce powinny wyrastać nowe kwiaty.

Rozmnażanie: jako, że roślina ma system korzeniowy palowy, jeżeli nawet utworzy kępę, to nie będzie ona nadawała się do podziału. Zdecydowanie nie polecam naruszania spokoju dorosłych roślin lub ich przesadzanie, gdyż z dużym prawdopodobieństwem skończy się to ich zgonem. Bardzo dobrze kiełkuje się z nasion. Nasiona wysiewać od razu po zbiorze do mieszanki bardzo piaszczystej, albo przynajmniej z wierzchu pokrytej warstwą drobnego piachu. Doniczkę należy zakryć folią, dla zwiększenia wilgotności i trzymać w półcienistym miejscu. Nie należy zapominać o dodaniu wapnia do podłoża. 2-3 cm rośliny można już wysadzać na miejsce stałe, aby wytworzyły system korzeniowy odpowiedni dla danego miejsca.

Marsylia czterolistna Marsilea quadrifolia - (ST:1) bardzo łatwa i tolerancyjna roślina pod warunkiem, że nie zabraknie jej wody. Nie jest mrozoodporna o ile nie posiada odpowiedniej warstwy wody, która będzie ją chronić przed ujemnymi temperaturami. Można uprawiać jak gałuszkę kulecznicę -> patrz opis.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, brzeg oczka lub płytka woda do 30 cm głębokości. Zawsze powinna rosnąć pod wodą, najlepiej 7-10cm

Podłoże: bez szczególnych preferencji. Może być piaszczyste, raczej umiarkowanie żyzne.

Podlewanie: zawsze musi mieć mokro.

Rozmnażanie: wyłącznie przez podział.

Mieczyk błotny i dachówkowaty Gladiolus palustris et G. imbricatus(ST:2) uprawa obu gatunków wygląda identycznie. Można jedynie dodać, że mieczyk błotny jest gatunkiem zdecydowanie mniej konkurencyjnym i produkuje mniej nasion. Być może dlatego jest o wiele rzadszy w naturze. Cechą, na bazie której można w 100% odróżnić te dwa gatunki jest siatkowata łuska pozostała po starej bulwocebuli u mieczyka błotnego, której brak u mieczyka dachówkowatego. Zdecydowanie częstszym w uprawie i łatwo dostępnym jest mieczyk dachówkowaty. Natomiast wszystkie oferty roślin mieczyka błotnego z Niemiec, Francji i Szwajcarii, były mylnie oznaczonymi gatunkami. Jedynie nasiona z Chilternseeds okazały się faktycznie od mieczyka błotnego (informacja z 2011 roku). Niestety, dopóki nie dostaniemy do ręki bulwocebuli lub nie jest pokazane jej zdjęcie, nie jesteśmy w stanie stwierdzić jaki to jest gatunek.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione i zawsze wilgotne, ale nie stale mokre.

Podłoże: przepuszczalne, żyzne i dobrze trzymające wilgoć. Proponowana mieszanka: podłoże mineralne : ziemia ogrodowa : drobny piasek w proporcjach : (torf) 1(2):2:1:(1). Torf można zastosować dla zwiększenia wilgotności, nie jest koniecznością. Oba gatunki zdają się być tolerancyjne pod kątem obecności wapnia w podłożu i można je łączyć z gatunkami wapieniolubnymi.

Podlewanie: może być częste. Nigdy nie należy pozwolić, aby podłoże wyschło, stąd też zbyt luźne mieszanki lub iście organiczne mogą się nie nadawać z tego względu.

Rozmnażanie: można wysiewać na miejsce stałe lub do doniczki. Do podłoża odpowiedniego jak dla osobników dorosłych i zapewnieniu stałej wilgoci. Kiełkują bardzo dobrze (>80%). Mieczyk dachówkowaty często tworzy bulwy potomne, błotny zdecydowanie słabiej.
Miłek wiosenny Adonis vernalis - (ST:3) gatunek typowo kserotermiczny, łatwy w uprawie o ile zapewni mu się odpowiednie podłoże. Ze względu na spore rozmiary, może być trudnym współtowarzyszem dla mniejszych gatunków.
Stanowisko: zdecydowanie na pełne słońce, na miejsce ciepłe, na stok o ekspozycji południowej. Doskonale nadaje się na stanowisko kserotermiczne, zdrenowane, ale przy przepuszczalnym podłożu nie jest to koniecznością.

Podłoże: powinno być mało żyzne, przepuszczalne i utrzymujące niewielkie ilości wilgoci. Koniecznie mocno wapienne. Podobno doskonale rośnie na podłożach ilastych lub gliniastych. Radzi sobie w żyznym podłożu, które wysycha, ale zdecydowanie słabo w nim kwitnie, mimo stanowiska na pełnym słońcu. Proponowane podłoże: podłoże mineralne plastyczne : jakaś forma wapna w proporcjach 3:1. Ewentualnie można dodać niewielkiej ilości ziemi ogrodowej, maksymalnie jedną część mieszanki.

Podlewanie: może być sporadyczne, aczkolwiek nie wymaga go.

Rozmnażanie: dużych, ładnych kęp nie proponowałbym dzielić, ale jest to możliwe. Wówczas ściąłbym pędy przynajmniej o połowę i posadził do doniczek, a te postawił w półcieniu. Zdecydowanie lepszą metodą jest wyziew. Niestety nie jest on łatwy. Z bólem muszę przyznać, że jak dotąd nie udało mi się skiełkować tego gatunku. Prawdopodobnie dlatego, że wysiewałem go wokół roślin macierzystych do zbyt wilgotnego i żyznego podłoża. Jak również nie jest to miejsce nagrzewające się. Przypuszczam, że nasiona muszą być poddane działaniu wysokich temperatur, jakie naturalnie panują na łąkach kserotermicznych. Używać podłoża jak dla osobników dorosłych.

Miodownik melisowaty Melittis melissophyllum – (ST:2) gatunek kserotermiczny, nie stwarza problemów w uprawie, chętnie kwitnie. Jest doskonałym towarzyszem dla wielu gatunków storczyków.
Stanowisko: półcieniste, otwarty cień, umiarkowanie słoneczne raczej z unikaniem południowego słońca. Raczej zdrenowane lub podwyższone i ciepłe.

Podłoże: analogiczne jak dla miłka wiosennego, z tym, że może być nieznacznie żyźniejsze.

Podlewanie: sporadyczne lub wcale.

Rozmnażanie: ten gatunek posiadam za krótko, aby napisać coś na temat jego rozmnażania. Myślę, że warunki wysiewu powinny być identyczne jak dla roślin dorosłych, z tym, że doniczki należy trzymać w półcieniu.

Mokrzyca wiosenna Minuartia verna – (ST:2) delikatna, ale tolerancyjna i wytrzymała
Stanowisko: słoneczne, najlepiej na skalniak, ukryte w szczelinie lub za kamieniem. Koniecznie wymaga dobrego drenażu. Będzie rosła i kwitła w warunkach otwartego cienia, ale nieco słabiej. Będzie się bardziej rozrastać i może nieco wybujać, tracąc swój skarłowaciały charakter. Dobrze jest ją posadzić w mniej dogodnych wegetacyjnie warunkach, wówczas zachowa wszystkie charakterystyczne dla siebie cechy budowy (listki ułożone jak na stożkach wzrostu jałowca).

Podłoże: zdecydowanie bardziej mineralne, ubogie i wapienne. Powinno dobrze trzymać umiarkowane ilości wilgoci. Nazwa może być trochę myląca i gatunek nie przeżyje w mokrym podłożu. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:2:1. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: może być regularne, jak dla większości gatunków skalnych. Zdecydowanie bardziej szkodzi jej przesuszenie podłoża.

Rozmnażanie: nie próbowałem rozmnażać tego gatunku wegetatywnie, ale prawdopodobnie jest to możliwe, przez oderwanie fragmentu rośliny i posadzeniu go w nieco wilgotniejszych warunkach i półcieniu. Wychodzi na to, że w miejscu, w którym ten gatunek będzie dobrze rósł i kwitł, będzie się również nasiewał. Jednak produkuje on raczej znikomą ilość nasion, dlatego będzie można znaleźć pojedyncze okazy w pobliżu rośliny macierzystej. Własny wysiew powinien odwzorowywać warunki jak na miejscu stałym, z zapewnieniem raczej popołudniowego słońca.

Naparstnica zwyczajna Digitalis grandiflora - (ST:1) w żyznej glebie, potrafi urosnąć bardzo duża, co nie ujmuje jej na atrakcyjności.
Stanowisko: słoneczne, może być zdrenowane, ale nie musi, raczej ciepłe. Ze względu na jej wielkość trudno proponować ją na skalniak, ale doskonale rośnie w wąskiej szczelinie i trudnych wzrostowo warunkach. Jest wtedy skarłowaciała, ale ciągle spora.

Podłoże: jest bardzo tolerancyjna pod kątem podłoża. W żyźniejszym podłożu urośnie bardzo duża i będzie obficie kwitła, ale raczej się nie nasieje. Proponowałbym raczej uboższe podłoże jak dla gatunków skalnych. Trzymające umiarkowane ilości wilgoci. Wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : podłoże organiczne w proporcjach 2(3):1. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: proponowałbym podlewać ją jedynie w okresie upałów i w czasie kwitnienia.

Rozmnażanie: nie próbowałem jeszcze rozmnażać tego gatunku. Prawdopodobnie nasiona wymagają zdecydowanie bardziej mineralnego i ubogiego podłoża.

Naradka północna Androsace septentorialis – (ST:1) roślina jednoroczna, odnawia się sama o ile się jej na to pozwoli. Nasiona kiełkują jeszcze w tym samym roku, a siewki są zimozielone. Gatunek kserotermiczny.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione i dobrze nagrzewające się. Najlepiej również dobrze zdrenowane, ale nie jest to konieczne.

Podłoże: zależnie od tego jak chcemy, aby wyglądała nasza roślina, może być albo żyzne, albo piaszczyste, suche i ubogie. W podłożu żyznym urośnie ponad wszelkie wyobrażenie duża (7+ cm średnicy, 25 cm wysokości) i zakwitnie zapewne ponad setką kwiatów. Podczas gdy w naturze ma ich od kilku do kilkunastu. Tak właśnie będzie wyglądać na piaszczystym podłożu i pełnym słońcu. Można ją siać do najmniejszych szczelin, w których zdawałoby się, że nic nie urośnie, bądź na osobne miejsce. Wygląda atrakcyjnie zarówno z parasolem kwiatów, oraz jako mała i niepozorna roślina. Zawsze jednak proponowałbym trzymać ją w grupie. Podłoże raczej bezwapienne. Propozycja podłoża: 1. kruche podłoże mineralne : piasek w proporcjach 1(2):1; 2. kruche podłoże mineralne : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:1 (wersja żyzna).

Podlewanie: nie wymaga go w ogóle, ewentualnie można ją podlewać uprawiając w szczelinach lub w podłożu bardzo piaszczystym. Na stanowisku silnie nagrzewającym się szybko kończy wegetację, jeszcze przed okresem upałów.

Rozmnażanie: wyłącznie za pomocą nasion, które powinny kiełkować wszędzie tam gdzie będą miały dostęp do gołego podłoża.

Naradka mlecznobiała Androsace lactea – (ST:2) łatwy i chętnie rozrastający się gatunek.
Stanowisko: może być w pełni słoneczne, jednak będzie również bardzo dobrze rosła w jedynie widnym miejscu. Pewna doza słońca jest potrzebna dla efektywnego kwitnienia, gdyż w warunkach cienia będzie intensywnie się rozrastać, ale zdecydowanie rzadko kwitnąć. Gatunek nadaje się wyłącznie na skalniak. Rozrasta się, aczkolwiek nie nadmiernie i można ją łatwo ograniczyć. Dobrze radzi sobie nawet w gęstych mchach. Najlepiej, gdyby samo podłoże było jakoś osłonięte przed prażącym słońcem, a z czasem pokryło się mchami. To naturalny proces, nie trzeba powstrzymywać. Proponowałbym unikać przesuszenia podłoża, jednak gatunek ten wydaje się być odporny nawet na tak ekstremalne warunki.

Podłoże: typowo skalniakowe, wapienne, lepiej, aby było nieznacznie wilgotniejsze. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:1:1. Podłoża organicznego można dać niewiele, ale gatunek toleruje nawet bardzo organiczne podłoża o ile nie będą wysychać.

Podlewanie: można podlewać często, aczkolwiek na odpowiednio dobranym stanowisku nie będzie to konieczne.

Rozmnażanie: można wysiewać nasiona, które bardzo dobrze kiełkują, bądź robić sadzonki. Osobiście proponuję wysiew, gdyż sadzonki nie zawsze muszą się ukorzenić, a oderwanie rośliny z korzeniem, jest bardzo trudne. Wysiewać do podłoża luźnego, stale umiarkowanie wilgotnego, najlepiej początkowo w półcieniu. Większe rośliny można wystawić na pełne słońce.

Naradka tępolistna Androsace obtusifolia – (ST:4) gatunek bardzo delikatny, trudny do uprawy i do zdobycia. Wydaje się być wytrzymały i stosunkowo tolerancyjny. O ile to możliwe naradkę tępolistną sadziłbym w towarzystwie gatunków wysokogórskich, do których należy. Należy uważać na ślimaki, które potrafią ją doszczętnie zjeść.
Stanowisko: wyłącznie na dobrze zdrenowane miejsce na skalniak. Raczej z unikaniem pozpośredniego południowego słońca, choć nie wydaje się aby było dla niej szkodliwe. Za większe kamienie, do głębszych szczelin na stoki o ekspozycji północnej. Do miejsce raczej chłodnych i umiarkowanie wilgotnych. Najlepiej sadzić ją w zagłębioną szczelinę, w miejsce pozbawione południowego nasłonecznienia, a z dostępem do wschodniego i/lub zachodniego słońca. Na wierzch podłoża można nasypać ok. 1 cm warstwę żwirku, który zapewni osłonę podłożu przed gorącym powietrzem. Nie należy zasypywać samej naradki, gdyż rośnie ona rozetowo przy ziemi i nie będzie w stanie wydostać się spod kamyków.

Podłoże: bardzo mineralne i ubogie, raczej bezwapienne, aczkolwiek widziałem ją rosnącą na skałach wapiennych. Prawdopodobnie w podłożu były małe ilości jonów wapiennych. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : drobno pokruszona, bezwapienna skała/drobny żwirek : drobny/pylasty piasek w proporcjach 2:3:1. Do całości można dodać niewielką ilość organiki, mniej niż jedna część.

Podlewanie: podłoże nigdy nie powinno wysychać, aczkolwiek wydaje się bez szkody przetrwać krótkie przesuszenia.

Rozmnażanie: dobrze sieje się z nasion, ale produkuje ich bardzo małe ilości. Z tego powodu proponowałbym wysiewać je do doniczki i otoczyć szczególną troską. Zapewniłbym początkowo wyższą wilgotność podłoża, po skiełkowaniu, stopniowo ją obniżył. Podłoże jak dla osobnika dorosłego. Doniczkę trzymać w półcieniu.

Naradka włosista Androsace chamaejasme(ST:4) trudny i delikatny gatunek, po kwitnieniu najczęściej obumiera, jednak zwykle zdąży wyprodukować rośliny potomne. Proponowałbym go jednak regularnie odnawiać. Najlepiej wymierać miejsca wyłącznie dla niej, gdyż rozrasta się poprzez pędy, które często rosną pod ziemią. Nie należy naruszać ziemi w ich sąsiedztwie, nie przesadzać ani dosadzać innych roślin.
Stanowisko: nadaje się wyłącznie na dobrze zdrenowany, wywyższony punkt na skalniaku. Musi mieć dostęp do słońca, jednak nie wymaga bezwzględnie południowej ekspozycji. O ile to możliwe, najlepiej, aby miała nieco chłodniejsze podłoże. Doskonale rośnie w zagłębionych szczelinach. Dla zmniejszenia prawdopodobieństwa pojawu chwastów należy zasypać podłoże drobnym żwirkiem na grubość 1-1,5 cm. Nie będzie on w żaden sposób utrudniał wzrostu naradce.

Podłoże: typowo skalniakowe, bardziej mineralne, mało żyzne, przepuszczalne i zdecydowanie wapienne. Pewne zalety ma ją luźne mieszanki, gdyż ułatwiają rozmnażanie wegetatywne. Proponowana mieszanka: podłoże mineralne : drobno pokruszona skała : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:3:1. Można użyć mniej ziemi ogrodowej. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: tak, aby podłoże nigdy nie miało okazji wyschnąć, w okresie upałów może być częstsze.

Rozmnażanie: jest trudne. Najłatwiej wysiewać ją z ze świeżo zebranych nasion do doniczki i otaczać odpowiednią troską. Dla siewek najlepsze byłoby podłoże luźne i piaszczyste. Proponuję mieszankę piachu, torfu i ziemi ogrodowej w proporcjach 3:1:1, a całość zawapnić. Takie podłoże ma tendencję do wysychania i należy go pilnować. Rozmnażanie wegetatywne jest tak trudne, że nikomu go nie polecam. Korzenie tych roślin są tak głęboko i tak łatwe do uszkodzenia, że jest praktycznie niemożliwe oderwanie sadzonki z korzeniem bez zniszczenia całego stanowiska. Rozety bardzo trudno ukorzenić. Należy je bardzo pilnować, aby nigdy podłoże im nie wyschło, ale w zbyt wilgotnym zgniją. Muszą być trzymane w otwartym cieniu. Mimo wszystko wcale nie gwarantuje to sukcesu.

Niebielistka trwała alpejska i nizinna Swertia perennis ssp. alpestris et ssp. perennis(ST:2,3) różnica między podgatunkami polega przede wszystkim na ich wielkości. Gatunek alpejski dorasta do ok. 20-30 cm, podczas gdy nizinny ma pędy kwiatowe 2-3 razy wyższe. Podgatunek nizinny wolniej rośnie, rzadziej kwitnie i jest też trudny do dostania.
Stanowisko: w miejsca wilgotne, ale nie mokrych.

Podgatunek alpejski bardziej preferuje półcień, miejsca widne, ewentualnie słabe słońce. Na stoki o ekspozycji północnej lub do głębszych i szerszych szczelin. Powinien mieć zapewniony dobry drenaż, ale i podłoże dobrze trzymające dużo wilgoci. W naturze może rosnąć na brzegach strumieni, jednak woda w nich jest bardzo dobrze natlenowana i zimna, co jest praktycznie niemożliwe do zapewnienia w ogrodzie. Spotykałem ją również w szczelinach skał na stokach o ekspozycji północnej.


Podgatunek nizinny toleruje więcej słońca, ale na pełnym słońcu i gołym podłożu będą żółkły i obumierały jej liście. Najlepiej warunki półcienia z dostępem do późno popołudniowego słońca. Dobrze daje się uprawiać na poziomie ziemi, najlepiej na folii, ale kończącej się poniżej poziomu ziemi 2-3 cm, tak, aby nadmiar wody mógł odpływać. Dla osób preferujących metody naturalne, można wyłożyć dołek gliną.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna