Uprawa gatunków rodzimych Wstęp



Pobieranie 431.9 Kb.
Strona6/11
Data07.05.2016
Rozmiar431.9 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Podłoże: umiarkowanie żyzne, luźne, koniecznie wapienne. Oba podgatunki muszą mieć duże ilości wilgoci w podłożu, ale raczej z unikaniem stale mokrego podłoża. Stosunkowo więcej wody zniesie podgatunek nizinny rosnący nie rzadko na torfowiskach źródliskowych lub węglanowych. Propozycja podłoża: ziemia ogrodowa : piasek : torf 2:2:1(2). Dla podgatunku nizinnego można dodać więcej torfu. Dla gatunku alpejskiego można dać żwirek pół na pół z piachem, żeby rozluźnić mieszankę. Dla obu podgatunków można dodać plastyczne podłoże mineralne, które skutecznie zatrzyma sporo wilgoci. Całość koniecznie dobrze zawapnić nie zapominając o konieczności skompensowania kwaśnego pH torfu.

Podlewanie: częste i obfite.

Rozmnażanie: oba podgatunki dobrze się rozrastają. Duże kępy szkoda dzielić, gdyż bardzo atrakcyjnie kwitną, a dzielenie szkodzi kwitnieniu. Szczególnie w przypadku podgatunku nizinnego pojedyncza roślina na drugi rok nie kwitnie. Dlatego większa ilość rozet w kępie zapewnia coroczne kwitnienie. Nie proponuję również przesadzać bez wyraźnej potrzeby. Bardzo dobrze rozmnażają się z nasion, których produkują spore ilości. Siewki przede wszystkim wymagają bezwzględnie otwartego cienia, dużej ilości wilgoci i ubogiego podłoża (uboższego jak dla roślin dorosłych). W odpowiednio dobranym stanowisku i podłożu wysiane pod rośliny mateczne powinny doskonale kiełkować.

Obrazki alpejskie i plamiste Arum alpinum et maculatum(ST:1,1) gatunki bardzo łatwe w uprawie. Obrazki alpejskie są zdecydowanie mniejsze, a kwiaty smuklejsze od obrazków plamistych.
Stanowisko: od umiarkowanie słonecznego do otwartego cienia. Mogą rosnąć na pełnym słońcu, ale typowo jest to gatunek widnych, żyznych grądów.

Podłoże: żyzne, próchnicze, dobrze trzymające wilgoć. Można zmieszać ziemię ogrodową z piachem w proporcji 2:1, ewentualnie dodać nieco podłoża mineralnego.

Podlewanie: nie jest wymagane przy odpowiednim podłożu i stanowisku.

Rozmnażanie: oba gatunki dobrze się rozrastają, tworząc bulwy potomne. Obrazki alpejskie nieco intensywniej od plamistych. Również oba doskonale się sieją w swoim otoczeniu. Nasiona najlepiej wysiewać od razu po zbiorze nie oczyszczać z otoczki.

Omieg kozłowiec Doronicum clusii(ST:3) gatunek wysokogórski, tolerancyjny, ale stosunkowo delikatny. Nie trzeba się natrudzić, aby zakwitł.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, bardzo dobrze zdrenowane. Nadaje się jedynie na skalniak. Preferuje chłodniejsze stanowiska, ukryte za kamieniem, w taki sposób, aby podłoże się nie nagrzewało. Na zbocza inne jak południowe, ale zawsze z dobrym dostępem do słońca. Potrafi rosnąć i zakwitnąć na stanowisku o ekspozycji południowej, jednak rośnie zdecydowanie wolniej.

Podłoże: bardzo mineralne, odpowiednio uboższe, koniecznie bezwapienne. Powinno dobrze trzymać wilgoć, dlatego można dodać nieznacznych ilości kwaśnego torfu. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : drobno pokruszona bezwapienna skała/żwirek w proporcjach 2:3. Do całości można dodać niewielkiej ilości ziemi ogrodowej (zdecydowanie mniej jak jedną część).

Podlewanie: tak, aby podłoże nigdy nie wyschło. Gatunek wydaje się być odporny na długotrwałe ulewy, natomiast gorzej znosi upały i przesuszenie.

Rozmnażanie: na razie nie miałem okazji rozmnożyć tego gatunku. Na odpowiednim stanowisku będzie się powoli rozrastał i można go dzielić. Stosunkowo łatwo kwitnie i wytwarza pełne nasiona. Niestety ich również nie miałem okazji wysiewać. Proponowałbym siać w warunkach analogicznych jak dla osobników dorosłych z ochroną siewek przed południowym słońcem.

Orlik pospolity Aquliegia vulgaris(ST:1) gatunek bardzo łatwy w uprawie, sieje się wręcz aż za dobrze, dlatego warto niedojrzałe nasionostany obcinać, inaczej można mieć plagę tego gatunku w ogrodzie.
Stanowisko: słoneczne do półcienistego. Odpowiednio przy większym nasłonecznieniu będzie obficiej kwitł.

Podłoże: bardzo tolerancyjny, w żyźniejszym podłożu będzie lepiej rósł i się siał. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : ziemia ogrodowa w proporcjach 1:1.

Podlewanie: nie wymaga go.

Rozmnażanie: sieje się aż za dobrze, szczególnie przy dostępie do gołego podłoża.

Ostnica Jana Stipa joannis – (ST:3) gatunek kserotermiczny, delikatny, ale w raz dopasowanym miejscu będzie się rozrastała i regularnie kwitła. Zdecydowanie nie toleruje nadmiaru wilgoci.
Stanowisko: słoneczne, mocno nagrzewające się i zdrenowane. Najlepiej nadaje się na stanowisko kserotermiczne.

Podłoże: luźne i przepuszczalne, zatrzymujące nieduże ilości wilgoci. Lekko wapienne. Można użyć lekko zawapnionego i rozluźnionego piaskiem podłoża mineralnego, bądź innych pylastych, iłowych podłóż.

Podlewanie: nie wymaga go

Rozmnażanie: prawdopodobnie większe kępy można dzielić. Nie miałem okazji wysiewać nasion, ale proponowałbym czynić to w analogicznych warunkach jak dla osobników dorosłych, z zapewnieniem większej wilgotności podłoża do momentu skiełkowania.

Ostróżka tatrzańska Delphinium oxysepalum(ST:3) w warunkach uprawnych nie rośnie większa jak w naturze co jest jej wielką zaletą. Najczęściej, kwitnąc dorasta do 30-40 cm, czasami może kwitnąć dwa razy w roku, co ją osłabia. Zamiera na zimę, o ile to możliwe, proponowałbym chronić jej stanowisko przed opadami deszczu w okresie spoczynku. Na miejscu stałym jest prawie nie do zdarcia.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione i dobrze zdrenowane. Najlepszym wyborem jest posadzenie tego gatunku w szerszą i zagłębioną szczelinę, na znacznym podwyższeniu, w ubogim podłożu. Dobrze, aby podłoże się nie nagrzewało. Na wierzch podłoża można nasypać 2 cm warstwę żwirku izolującą je od gorącego powietrza.
Podłoże: luźne, przepuszczalne, bardziej mineralne, nieznacznie żyzne i koniecznie wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : drobno pokruszona skała/żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:2:1. Całość koniecznie dobrze zawapnić. Można dla lepszego trzymania wilgoci dodać niewielkich ilości torfu i zobojętnić je wapnem.

Podlewanie: może być częste, szczególnie przy łatwo wysychających mieszankach. Jedynie przy długo utrzymującej się wilgoci w podłożu może odgniwać. Zdecydowanie bardziej wrażliwa na wysychanie podłoża.

Rozmnażanie: gatunek stosunkowo wolno się rozrasta, ale można ją dzielić. Proponowałbym wybierać bardziej odrębne stożki wzrostu patrząc dokładnie jak wygląda połączenie systemu korzeniowego. Roślina pozbawiona własnego korzenia, odcięta od pozostałych raczej się nie ukorzeni. Mimo, iż produkuje niemałe ilości nasion, to z samozapylenia, większość będzie pustych. Dodatkowo będą bardzo słabo kiełkować. Zwykle udaje się uzyskać jedną roślinę z dwóch kwiatostanów. Jakby tego było mało, siewki są bardzo delikatne i szybko padają. Jest to gatunek niezwykle trudny do rozmnażania.

Pajęcznica liliowata Anthericum liliago – (ST:1) gatunek kserotermiczny, łatwy i tolerancyjny, chętnie kwitnie i się rozmnaża.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, ciepłe i umiarkowanie suche. Najlepiej nadaje się na stanowisko kserotermiczne. Potrafi rosnąć, a nawet kwitnąć w żyźniejszym podłożu i w półcieniu, jednak nie może być za wilgotne.

Podłoże: mineralne, przepuszczalne, słabo żyzne, najlepiej wapienne. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : drobny piasek w proporcji 1(2):1. Całość najlepiej dobrze zawapnić. Można dodać niewielką ilość ziemi ogrodowej w celu wzbogacenia mieszanki.

Podlewanie: nie wymaga go.

Rozmnażanie: dobrze rozmnaża się wegetatywnie poprzez podziemne kłącza, tworząc czasem spore kępy. Bardzo łatwo jest ją podzielić, gdyż każda roślina, nawet połączona z resztą ma dobrze wykształcony system korzeniowy. Bardzo dobrze się sieje w warunkach półcienia, zwiększonej wilgotności i nieco większej żyzności podłoża.

Pełnik alpejski Trollius alpinus – (ST:2) bardzo łatwy w uprawie, bezproblemowy, raczej wolno rośnie. W ogrodzie może osiągać większe rozmiary niż w naturze. Bardzo trudno dostać właściwie oznaczony gatunek.
Stanowisko: skalniak, pełne słońce, preferuje mieć więcej wilgoci. W zasadzie nie powinien sprawiać problemów uprawiany na poziomie ziemi, jednak typowo jest gatunkiem wysokogórskim.

Podłoże: może być nieznacznie żyźniejsze i wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : piasek : ziemia ogrodowa w proporcjach 1:1:1. Zamiast piasku można dać dwie części frakcji mineralnej. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: podłoże nigdy nie może wyschnąć, choć posiada tak duży system korzeniowy, że nawet w minimalnie suchym podłożu nie będzie wiądł. Mimo wszystko dobrze utrzymywać mu stale wilgotne podłoże.

Rozmnażanie: zdecydowanie dużych kęp bym nie ruszał. Są one tak atrakcyjne, że szkoda je niszczyć. Proponuję typowy dla skalniaków wysiew nasion z uwzględnieniem większych preferencji wilgoci przez ten gatunek. Kiełkuje dość dobrze (40-60%). Wymaga stratyfikacji. Jeżeli siewkom zapewni się trudne warunki wzrostowe (niemożność rozwinięcia ogromnego systemu korzeniowego), wówczas po osiągnięciu dojrzałości, rośliny powinny być skarłowaciałe już trwale. Jeżeli będą miały pełną swobodę wzrostu korzenia od wysiewu do dojrzałości, wówczas mogą urosnąć tak duże, że będą bardziej przypominać małe osobniki pełnika europejskiego. To całkowicie odbiera im charakter gatunku górskiego.

Pełnik europejski Trollius europaeus – (ST:1) łatwy i tolerancyjny, chętnie kwitnie, słabiej się sieje.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, oraz stale wilgotne.

Podłoże: żyzne i dobrze trzymające wilgoć. Sama ziemia ogrodowa trzyma odpowiednie ilości wilgoci, jednak zbyt łatwo wysycha. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : ziemia ogrodowa : piach : torf w równych proporcjach. Taka mieszanka powinna być odpowiednio luźna i dobrze trzymające wilgoć na dłuższe okresy.

Podlewanie: obfite, lubi mieć często mokre podłoże, ale unikałbym stale mokrej gleby.

Rozmnażanie: mimo, iż tworzy okazałe kępy raczej nie nadaje się do dzielenia. Zdecydowanie lepiej jest go wysiewać. Dobrze kiełkuje w identycznych warunkach jak dla rośliny dorosłej z zapewnieniem półcienia i stałej wilgoci nasionom. Siewki można wystawić na pełne słońce. Wymaga stratyfikacji.

Pierwiosnek bezłodygowy Primula vulgaris – (ST:1) łatwy i tolerancyjny gatunek leśny. Potrafi zakwitnąć dwa razy w roku, na wiosnę i późną jesienią.
Stanowisko: najlepiej półcieniste lub otwarty cień, ale może również rosnąć w popołudniowym słońcu. Jest to gatunek typowo wiosenny, gdzie dostęp do pełnego słońca ma jedynie na wiosnę. Na stanowisko żyzne i stale umiarkowanie wilgotne.

Podłoże: żyzne i przepuszczalne. Najlepiej zmieszać ziemię ogrodową z podłożem mineralnym w proporcjach 2:1 lub 3:2. Można ewentualnie dodać nieco piachu dla rozluźnienia mieszanki.

Podlewanie: może być częste, szczególnie w okresie upałów.

Rozmnażanie: bardzo dobrze się rozrasta i można go z powodzeniem dzielić. Dobrze się nasiewa w swoim otoczeniu jednak nie tak obficie jak pierwiosnek lekarski czy wyniosły. Nasionom należy zapewniać identyczne warunki jak osobnikom dorosłym lub pozwolić na samosiew. Jeżeli chcemy, aby się lepiej nasiewał w swoim otoczeniu, należy nasypać na wierzch 2 cm samej organiki.

Pierwiosnek Hallera Primula halleri(ST:4) może być rośliną krótkotrwałą 2-3 kwitnienia i może wypadać. Jest rośliną wieloletnią jedynie w idealnie dopasowanych warunkach, co jest trudno zrobić. Zdecydowanie najlepiej sadzić go na miejsca, które były przygotowane wcześniej, których podłoże zostało przepłukane przez deszcze i porośnięte mchami. Na świeżo przygotowywanym stanowisku może wypaść po pierwszym roku lub pierwszym kwitnieniu.
Stanowisko: bezwzględnie wymaga dobrego drenażu, podwyższenia, nadaje się wyłącznie na skalniak. Stanowisko słoneczne, ale raczej z unikaniem południowego słońca. Zdecydowanie lepiej, aby oświetlało go słońce popołudniowe. Samo podłoże powinno być chłodniejsze, np. ukryte za kamieniem lub w zagłębionej szczelinie. W uprawie na poziomie ziemi może zachowywać się jak roślina dwu-, trzyletnia. Zdecydowanie preferuje mieć więcej wilgoci w podłożu, ale przy jej nadmiarze środek rośliny zwiędnie, zbrązowieje i nie ma wówczas dla niego ratunku. Niestety to częsta przypadłość podczas długotrwałych opadów deszczu, słabo zdrenowanym stanowisku lub podłożu trzymającym za dużo wilgoci. Zauważyłem, że nie najlepiej rośnie na podłożach świeżo skomponowanych. Zdecydowanie lepiej na miejscach starych, przepłukanych i zakwaszonych. Dlatego najlepszym wyborem byłoby pierwotnie dobrze wapienne stanowisko, które z czasem porosły mchy. Są one wyznacznikiem większej wilgoci lub jej długotrwałego utrzymywania się. Również zakwaszają stanowisko co wyraźnie odpowiada temu gatunkowi.

Podłoże: musi być lekko wapienne, ale i kwaśne. Można to uzyskać dodając kwaśnego torfu do podłoża, ale lepiej, aby zostało ono przepłukane i z czasem się zakwasiło. Posiada on niezwykle głęboki system korzeniowy, dlatego dobrze by było, gdyby głębsze warstwy podłoża były zdecydowanie bardziej piaszczyste, żwirkowe i przepuszczalne. Powinno to zapobiec jego odgniwaniu podczas ulew. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek lub drobno pokruszona skała : piasek : ziemia ogrodowa w proporcjach 1:1:1:1(2).

Podlewanie: w razie potrzeby, aby utrzymać podłoże zawsze choćby minimalnie wilgotne. Nie przelewać!

Rozmnażanie: raczej uznałbym, że roślina się nie dzieli. Czyni to w prawdzie bardzo rzadko, a ja dodatkowo nie polecam podziału roślin. Zdecydowanie lepiej się sieje, nawet bardzo obficie. W miejscu gdzie dobrze rośnie i kwitnie, będą doskonałe warunki dla jego wysiewu. Najlepiej siać go na miejsce stałe, wówczas wytworzy sobie stosowny system korzeniowy dla danego stanowiska i podłoża. Lepiej jest wysadzać nadmiar siewek do doniczki, niż sadzić siewki.

Pierwiosnek lekarski Primula veris – (ST:1) bardzo łatwy i tolerancyjny
Stanowisko: słoneczne, ale raczej z unikaniem południowego słońca, od umiarkowanie wilgotne do umiarkowanie suchego.

Podłoże: mineralne, przepuszczalne, ale może być również stosunkowo żyzne. Można uprawiać go w bardzo żyznym podłożu, np. samej ziemi ogrodowej, ale wówczas będzie rósł ogromny, a najatrakcyjniej wygląda jako pojedyncza, skromna roślina. Ogromne kępy z liśćmi jak sałata, kwitnąc wcale nie wyglądają atrakcyjnie, a kwiaty nie będą większe. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : ziemia ogrodowa w proporcjach 1(2):1.

Podlewanie: w półcieniu rzadko, na słońcu częściej.

Rozmnażanie: doskonale sieje się sam, ale głównie w swoim otoczeniu, dlatego proponuję usuwać niedojrzałe nasiona, aby zapobiec jego ekspansji.

Pierwiosnek łyszczak Primula auricula – (ST:2) wytrzymały i tolerancyjny, ale wolno się rozrasta i rozmnaża.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, dobrze zdrenowane i ubogie w składniki organiczne. Nadaje się jedynie na skalniak. Najlepiej sadzić go w wąskie, nawet pionowe szczeliny, wówczas będzie skarłowaciały. Przy dostępie do pełnego podłoża, może się dzielić i rosnąć bardzo duży i obficie kwitnąć. W każdej formie wygląda atrakcyjnie.

Podłoże: zdecydowanie bardziej mineralne i mało żyzne; dobrze trzymające wilgoć i koniecznie wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:2:1. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: jest bardzo odporny na przesuszenie, ale polecałbym utrzymywać mu stale wilgotne podłoże.

Rozmnażanie: sieje się sam, ale w miejsca chłodniejsze, wilgotniejsze, osłonięte od południowego słońca, w szczelinach, oraz na podłożach ściśle mineralnych i wapiennych. Można spróbować wysiać go na skalniak i sprawdzić, w którym miejscu skiełkuje. To miejsce również będzie idealnym stanowiskiem dla niego i można go tam pozostawić. Kiełkuje raczej sporadycznie, dlatego nie trzeba się go obawiać. Osobniki, które mają więcej stożków wzrostu można dzielić, ale jedynie, kiedy się rozejdą.

Pierwiosnek maleńki Primula minima – (ST:5) bardzo trudny i delikatny gatunek. Wolno rośnie, rzadko kwitnie i czyni to jedynie na stanowisku idealnie spełniającym jego wymagania. Jednak zobaczenie choćby jednego kwiatu, który jest większy od pojedynczej rozety, jest wielką nagrodą dla wytrwałych. Jest wytrzymały i jest dobrym wyzwaniem dla każdego konesera. Co może być irytujące, będzie stale wychodził na wierzch podłoża, pełzł po nim. Taki ma typowy charakter wzrostu, ale poza górami może być to dla niego niekorzystne. Często ma również część korzeni na wierzchu, co grozi ich wyschnięciem. Zastosowanie 1-1,5 cm warstwy drobnego żwirku powinno chronić podłoże i same korzenie przed gorącym powietrzem. Z moich obserwacji wynika, że na kwitnienie ma również wpływ odpowiednio gruba i stała pokrywa śnieżna. Sama roślina jest w pełni odporna na przymrozki, ale jego pąki kwiatowe, które zawiązują się jesienią, już nie. Z tego względu proponowałbym osłaniać go, jak i inne gatunki wysokogórskie, agrowłókniną na zimę.
Stanowisko: jako gatunek wysokogórski nadaje się wyłącznie na dobrze zdrenowane i znacznie podwyższone stanowisko na skalniaku. Najlepiej do szerszych i nieco zagłębionych szczelin. Posadzony w taki sposób, aby sam miał dobry dostęp do słońca, ale ziemia była w znacznej części ukryta i nieoświetlona. Preferuje zdecydowanie chłodniejsze podłoże, utrzymujące stałą wilgoć. Można sadzić go na zboczach chłodnych, nienagrzewających się. Jednak bez dostępu do słońca prawdopodobnie nigdy nie zakwitnie. Zdecydowanie odradzam sadzenie go na zboczu południowym, gorącym, w pełni nasłonecznionym. Mimo, iż da sobie radę w takich warunkach, to z roku na rok może stopniowo żółknąć, spowalniać swój wzrost, aż do wypadnięcia którejś zimy. Jeżeli jego liście przybierają barwę blado zieloną lub żółcieją, świadczy to o za dużej ilości słońca. Nie należy wówczas trzymać go kolejny rok w tym miejscu, ale znaleźć mu nieco mniej nasłoneczniony kąt. Doskonale znosi przesadzanie, o ile nie jest przeprowadzane w okresie upałów lub do gorszych warunków.

Podłoże: musi być bezwzględnie bezwapienne! Jak mało który gatunek, nie znosi wapnia. Może w nim żyć, ale jego wzrost całkowicie stanie w miejscu. Należy dopilnować, aby nawet nie rósł w pobliżu gatunków z wapiennym podłożem. Podłoże powinno mieć charakter kamienisty, mineralny, słabo organiczny, dobrze trzymać wilgoć, ale jej nadmiar łatwo oddawać. Należy pilnować, aby ostateczna mieszanka nie wyszła za żyzna i za luźne. U tego pierwiosnka nowe korzenie wyrastają z pełznącej po ziemi łodygi i nie ukorzenią się w podłożu suchym z wierzchu. Stworzenie idealnej mieszanki dla tego gatunku stanowi nie lada wyzwanie, ale postaram się przybliżyć przepis na nią.

Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : plastyczne podłoże mineralne : drobno pokruszona skała bezwapienna/drobny żwirek bazaltowy : pokruszony (na 2-3 mm) vermikulit : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:1:1:2:1. Tłumacząc powyższą mieszankę. Bazę stanowi podłoże mineralne kruche i luźne. Dla zatrzymania nieco większej ilości wilgoci należy dodać bardziej plastycznego podłoża mineralnego. (Bądź od razu zastosować podłoże mineralne o pośrednich parametrach.). Aby te podłoża się nie zbijały należy użyć drobno pokruszoną skałę lub drobny żwirek bazaltowy. Ponieważ vermikulit bywa w za dużej granulacji do takiej mieszanki, należy go pokruszyć. Będzie on stanowił magazyn wodny, ale i rozluźniał mieszankę. W zasadzie frakcję organiczną można pominąć bądź dać jej bardzo niewielką ilość.



Podlewanie: dostosować do podłoża i stanowiska, tak, aby zawsze miał umiarkowanie wilgotno. W okresie upałów można podlewać częściej (nawet 2 razy dziennie).

Rozmnażanie: z braku dostępu do nasion, sposób wysiewu jest mi nieznany. Proponowałbym siać go do doniczki, ze względu na lepszą możliwość kontrolowania warunków. Doskonale można go rozmnażać przez podział. Praktycznie każda rozetka z fragmentem łodygi się ukorzeni w odpowiednio stale wilgotnym podłożu. U większych i bardziej rozrośniętych osobników można odcinać rozetki z korzeniem, pamiętając o tym, że jest on długi (ok. 5 cm) i trzeba go ostrożnie wyciągać. Zdecydowanie łatwiej utrzymać ten gatunek w doniczce, w której szybciej się rozrasta niż na miejscu stałym. Korzystne jest trzymanie sadzonek w półcieniu, wówczas będzie rozrastał się jeszcze szybciej.

Pierwiosnek omączony Primula farinosa(ST:3) w naturze gatunek rośnie na węglanowych torfowiskach. Wydaje się być łatwy w uprawie, ale bywa bardzo kapryśny. Może rosnąć 2-3 lata w jednym miejscu i podłożu, a następnie szybko zmarnieć i obumrzeć.
Stanowisko: nie próbowałem uprawy tego gatunku na pełnym słońcu, ale prawdopodobnie dobrze będzie rósł w takich warunkach. Na pewno będzie wówczas bardziej zwarty i wymagał częstszego podlewania lub użycia folii dla zatrzymania wody. Bardzo dobrze rośnie w półcieniu, mając bardzo okazałe rozety liściowe i bardzo duże kwiatostany. Na stanowisko stale wilgotne, raczej ubogie w składniki odżywcze. W podłożach zasobniejszych w martwą materię ograniczaną bardzo szybko się wyradza.

Podłoże: do tej pory najlepiej sprawdzała mi się mieszanka torfu z piaskiem w proporcji 1:1 lub 2:1, całość dobrze zawapniona. Zamiast piasku można użyć plastycznego podłoża mineralnego. Jakaś forma wapnia np. dolomit może stanowić czwartą część całej objętości podłoża.

Podlewanie: częste, powinien mieć zawsze co najmniej wilgotno. Podłoże nigdy nie może podeschnąć.

Rozmnażanie: jak do tej pory udało mi się go rozmnożyć wyłącznie przez wegetatywnie. W półcieniu i torfowym podłożu tworzy duże rozety, które z czasem same się rozejdą i można je rozsadzać. Produkuje spore ilości nasion, jednak nie dopatrzyłem się jeszcze żadnych siewek w powyższym podłożu. Ze względu na bardzo małą wielkość samych nasion, trudno stwierdzić czy nie kiełkują, bo są puste, czy są pełne, ale mają niedogodne warunki.

Pierwiosnek wyniosły Primula elatior(ST:1) gatunek bardzo łatwy w uprawie
Stanowisko: od słonecznego do otwartego cienia. Na stanowisku słonecznym utworzy bukietowo kwitnące kępy. W warunkach półcienia, będzie rósł raczej pojedynczo, ale doskonale się nasiewał.

Podłoże: żyzne i przepuszczalne. Urośnie w każdym niewysychającym podłożu, ale najlepiej stosować samą ziemię ogrodową z dodatkiem piasku lub podłoża mineralnego (2:1).

Podlewanie: na słońcu raczej częste, w półcieniu rzadko lub wcale.

Rozmnażanie: doskonale się nasiewa w warunkach półcienia i żyznym podłożu.

Pluskwica europejska Cimicifuga europaea(ST:2) gatunek łatwy w uprawie, chętnie kwitnie
Stanowisko: najlepiej dobierać miejsca półcieniste lub otwarty cień. Jest to gatunek typowo leśny, preferuje stanowiska umiarkowanie wilgotne.

Podłoże: żyzne i przepuszczalne, utrzymujące stale wilgoć, co po części będzie zapewnione zacienionym stanowiskiem. Można zmieszać w równych częściach np. ziemię ogrodową z piaskiem lub podłożem mineralnym. Rośnie na podłożach wapiennych jak i bezwapiennych nie wykazując preferencji do żadnego rodzaju.

Podlewanie: jeżeli podłoże będzie utrzymywać wilgoć, to ze względu na głęboki system korzeniowy podlewanie nie będzie konieczne. Jednak nie zaszkodzi podczas długich okresów suszy podlać pluskwię, jak i inne gatunki, z którymi można ją uprawiać.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna