Ustalenia planu ochrony wdzydzkiego parku krajobrazowego



Pobieranie 0.56 Mb.
Strona1/7
Data07.05.2016
Rozmiar0.56 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7

Str. DZIENNIK URZĘDOWY WOJEWÓDZTWA POMORSKIEGO Nr 64, poz.748 .

Załącznik nr 1 do rozporządzenia nr 6/2001

Wojewody Pomorskiego z dnia 7 sierpnia 2001 r.


USTALENIA PLANU OCHRONY

WDZYDZKIEGO PARKU KRAJOBRAZOWEGO
Dział I WPROWADZENIE
Wdzydzki Park Krajobrazowy (WPK) jest obszarem chronionym ze względu na występujące na jego obszarze duże wartości przyrodnicze, kulturowe i krajobrazowe. Działalność gospodarcza i życie społeczne rozwijane są na obszarze Parku zgodnie z zasadami rozwoju zrównoważonego i nie mogą powodować pomniejszenia lub utraty wartości Parku. Poszczególne rodzaje działalności gospodarczej muszą być nieuciążliwe dla przyrody oraz zharmonizowane ze środowiskiem kulturowym i krajobrazem, a jednocześnie muszą umożliwiać odpowiednie warunki życia mieszkańców Parku i podnoszenie ogólnego poziomu cywilizacyjnego. Mieszkańcy Parku nie mogą doznawać ograniczeń standardu życia z powodu reżimów ochronnych wartości przyrodniczych, kulturowych i krajobrazowych. Powinni oni czerpać wielorakie korzyści z walorów obszaru i z ich ochrony w formie parku krajobrazowego.

Na obszarze WPK preferowane są rodzaje działalności gospodarczej i aktywności społecznej o ugruntowanej regionalnej tradycji, wykorzystujące specyfikę dziedzictwa przyrodniczo-kulturowego i umiejętności miejscowej ludności. Są to przede wszystkim:



  1. leśnictwo ukierunkowane na naturalizację lasów w warunkach ich gospodarczej eksploatacji,

  2. rolnictwo ekologiczne,

  3. turystyka krajoznawcza i kwalifikowana oraz agroturystyka,

  4. nieuciążliwe dla środowiska przetwórstwo lokalnych zasobów.

Działaniami szczególnie pożądanymi w WPK są:

  1. wzrost efektywności ochrony przyrody przez wprowadzenie nowych jej form i rozwój form istniejących,

  2. poszanowanie i adaptacja dziedzictwa kulturowego,

  3. rewaloryzacja krajobrazu,

  4. uporządkowanie zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, gospodarczej i rekreacyjnej,

  5. rozwój infrastruktury technicznej, zwłaszcza proekologicznej, poprawiającej warunki życia ludzi.

Działalność gospodarcza i społeczna na obszarze WPK powinna być prowadzona zgodnie z ideą trójochrony. Istotą trójochrony jest integralne traktowanie ochrony walorów przyrodniczych, kulturowych i krajobrazowych Parku. Plan ochrony jest formą planu zarządzania na obszarze Parku i jego otuliny, zarządzania skierowanego na realizację trójochrony, przy umożliwieniu koegzystencji różnych funkcji społeczno-gospodarczych, co powinno zapewnić racjonalność gospodarowania i efektywność funkcji ochronnych Parku.

Główne reguły trójochrony to:



  1. gospodarowanie w przestrzeni w nawiązaniu do przenikających się i warunkujących wzajemnie procesów przyrodniczych i kulturowych, których odzwierciedleniem jest krajobraz;

  2. całościowe ujmowanie dopełniających się zagadnień ochrony środowiska przyrodniczego, wartości kulturowych i krajobrazu;

  3. równorzędne traktowanie materialnych i niematerialnych wartości Parku;

  4. uzyskanie akceptowanej społecznie koegzystencji działań ochronnych i aktywności gospodarczej na obszarze Parku.


Dział II CELE TRÓJOCHRONY

Rozdział 1 Cele ochrony przyrody

1.Określa się cele ogólne ochrony przyrody:



  1. zachowanie szeroko ujmowanej bioróżnorodności na poziomie ekosystemów, gatunków i genotypów,

  2. zachowanie pełnych możliwości funkcjonowania ekosystemów,

  3. przywracanie zasobów i walorów przyrodniczych utraconych lub naruszonych w wyniku gospodarki człowieka, o ile jeszcze istnieją teoretyczne i praktyczne możliwości takiego działania,

  4. wzrost efektywności ochrony przyrody przez wprowadzenie nowych jej form i rozwój form istniejących,

  5. optymalizacja zasad korzystania z zasobów przyrody w warunkach gospodarczego użytkowania terenu, z zapewnieniem jego trwałości,

  6. zachowanie istniejących walorów botanicznych wyrażających się zarówno w różnorodności, jak i w regionalnej specyfice poszczególnych ekosystemów,

  7. zachowanie dotychczasowych proporcji powierzchniowych między obszarem leśnym a obszarami nieleśnymi, a w obrębie tych ostatnich bezwzględne utrzymanie ekosystemów bagiennych i torfowiskowych oraz łąkowych i innych półnaturalnych,

  8. stymulowanie utrzymania różnorodności biologicznej przez stwarzanie warunków ostojowych dla jak największej liczby gatunków zwierząt adekwatnych geograficznie.

2.Określa się cele szczegółowe ochrony przyrody:

2.1. Ochrona litosfery i pedosfery:



  1. zachowanie zespołów form ukształtowania terenu reprezentujących zestawy cech charakterystycznych dla typów morfogenetycznych,

  2. zachowanie form ukształtowania terenu o unikatowych kształtach,

  3. utrzymanie na wybranych terenach dynamiki procesów geomorfologicznych, prowadzących do ewolucji litosfery,

  4. zachowanie struktur litogenicznych warunkujących istnienie ekosystemów istotnych przyrodniczo lub gospodarczo,

  5. rekultywacja struktur litogenicznych zdegradowanych antropogenicznie.

  6. ochrona wszystkich gleb organogenicznych,

  7. ochrona wszystkich gleb leśnych,

  8. ochrona gleb przed niepożądanymi zmianami ich właściwości fizykochemicznych, w tym ochrona przeciwerozyjna,

  9. ochrona stanowisk z typowymi lub unikatowymi profilami gleb dla potrzeb naukowo-dydaktycznych,

2.2. Ochrona hydrosfery:

  1. zachowanie naturalnych warunków cyrkulacji wody w elementarnych jednostkach hydrograficznych,

  2. dostosowywanie lokalizacji ujęć wody oraz rozmiarów eksploatacji do wielkości przyrodniczo określonych zasobów dyspozycyjnych,

  3. utrzymanie lub przywracanie warunków hydrograficznych umożliwiających rozwój naturalnych siedlisk roślinnych poprzez odpowiednie ukierunkowanie melioracji,

  4. powstrzymanie nasilającej się eutrofizacji jezior oraz uzyskanie trwałej poprawy stanu czystości wód obiektów zdegradowanych,

  5. dostosowywanie wielkości antropopresji do poziomu naturalnej tolerancji systemów rzecznych i jeziornych,

2.3. Ochrona atmosfery:

  1. utrzymanie lub przywracanie stanu fizyko-chemicznego atmosfery zapewniającego właściwe warunki życia ludzi, korzystne warunki funkcjonowania przyrody ożywionej i przetrwanie dóbr kultury materialnej,

  2. utrzymanie lub przywracanie warunków akustycznych zapewniających właściwe warunki życia ludzi i korzystne warunki życia fauny,

  3. utrzymanie lub przywracanie warunków topoklimatycznych pożądanych dla restytucji ekosystemów,

2.4. Ochrona biosfery - flora:

  1. utrzymanie pełnej różnorodności gatunków na ich naturalnych stanowiskach, w typowych dla nich fitocenozach,

  2. zachowanie lub odtwarzenie liczebności populacji wszystkich gatunków na poziomie pełnej odnawialności tych populacji,

  3. zachowanie pełnej puli genowej wszystkich gatunków WPK, w całej zmienności genetycznej taksonów niższych rangą od gatunku, związanych ze zróżnicowaniem lokalno-siedliskowym,

  4. ograniczanie gwałtownego rozprzestrzeniania się szeregu antropofitów,

  5. zachowanie wszystkich typów siedlisk występujących na terenie WPK dla utrzymania różnorodności biologicznej flory,

  6. zabezpieczanie poprzez prawną ochronę konserwatorską możliwie największej gamy siedlisk, wyróżniających się występowaniem dużej liczby gatunków chronionych, zagrożonych i rzadkich, na odpowiednio rozległych powierzchniach,

  7. utrzymywanie, poza terenami obiektów chronionych, lokalnej mozaiki siedlisk oraz specyficznych stref ekotonowych, dla zapewnienia dalszego bytowania gatunków, których populacje nie zostały objęte powierzchniową ochroną konserwatorską (dotyczy to zwłaszcza roślin synantropijnych),

  8. restytucja gatunków na siedliska i stanowiska, na których w przeszłości występowały wg danych historycznych,

2.5. Ochrona biosfery – zbiorowiska roślinne:

  1. zachowanie pełnej różnorodności zbiorowisk roślinnych, bez względu na ich genezę,

  2. zachowanie i podtrzymanie pełnych możliwości funkcjonowania zbiorowisk,

  3. przywracanie walorów przyrodniczych zbiorowiskom w sytuacjach gdy zostały one częściowo utracone lub naruszone w wyniku działalności gospodarczej,

  4. optymalizacja zasad korzystania z zasobów szaty roślinnej w warunkach rolniczego, leśnego i rekreacyjnego użytkowania terenu,

  5. wprowadzanie ochrony konserwatorskiej najcenniejszych i najlepiej zachowanych fitocenoz naturalnych i półnaturalnch oraz ich siedlisk,

  6. odtwarzanie naturalnego charakteru ekosystemów leśnych, a zwłaszcza przebudowa zniekształconych drzewostanów i przywracanie naturalnych stosunków wodnych,

  7. utrzymanie ciągłości przestrzennej ekosystemów leśnych,

  8. renaturalizacja zmienionych siedlisk, głównie mokradłowych, w tym zwłaszcza torfowisk,

  9. aktywna ochrona fitocenoz półnaturalnych i zniekształconych, przez sterowanie kierunkiem i przebiegiem sukcesji,

  10. opracowanie i wdrażanie zasad użytkowania fitocenoz jako sposobu ich ochrony (dotyczy to głównie zbiorowisk leśnych, łąkowych, pastwiskowych i polnych),

2.6. Ochrona biosfery – fauna:

  1. utrzymanie naturalnej różnorodności gatunków zwierząt w ich siedliskach,

  2. utrzymanie lub przywracanie liczebności populacji wszystkich gatunków na poziomie zapewniającym ich odnawialność (reprodukcję),

  3. koncentracja działań ochronnych i restytucyjnych w odniesieniu do populacji troci jeziorowej i szlachara (tracza długodziobego),

  4. nie wprowadzanie gatunków obcych geograficznie na obszarze WPK,

  5. ochrona różnorodności siedlisk warunkujących bogactwo fauny,

  6. renaturalizacja siedlisk zniekształconych, zwłaszcza w zakresie przywracania naturalnych lub seminaturalnych stosunków wodnych,

  7. odtwarzenie siedlisk zniszczonych, ważnych dla przebywania fauny,

  8. wzrost zakresu i skuteczności ochrony konserwatorskiej miejsc rozrodu i regularnego przebywania gatunków chronionych.


Rozdział 2 Cele ochrony środowiska kulturowego

1.Określa się cele ogólne ochrony środowiska kulturowego:



  1. ochrona i wyeksponowanie zachowanych wartościowych zasobów dziedzictwa kulturowego jako nośnika pamięci zbiorowej i wartości wspólnych.

  2. ochrona tożsamości kulturowej miejsca (miejscowości i regionu) - istotnymi czynnikami są zasoby związane ze specyficznymi formami:

a) kultury organizacji struktur osadniczych i sieci dróg,

b) kultury organizacji przestrzennej struktur wewnętrznych jednostek

osadniczych,

c) kultury organizacji przestrzennej zabudowy niw siedliskowych i

użytkowania gruntów w obrębie siedlisk.


  1. ochrona procesu przemian środowiska kulturowego jako wartości samej w sobie - obszar WPK jest przykładem ciągłości procesu dziejowego budowania struktury środowiska kulturowego i stosowania przez setki lat "zasady dobrej kontynuacji",

  2. kultywowanie i kontynuowanie elementów kultury duchowej i materialnej związanych z przestrzenią życiową człowieka, z jej użytkowaniem i kształtowaniem obecnie i w przyszłości.

2. Określa się cele szczegółowe ochrony środowiska kulturowego:

  1. zachowanie i pielęgnowanie charakterystycznych antropogenicznych składników przestrzeni w postaci rozłogów pól i lasów, sieci drożnej, sieci osadniczej i jej układów, historycznej struktury własności, w tym:

a) typowych dla przestrzeni WPK wsi średnich (Kalisz, Górki, Borsk) i małych (Bąk, Grzybowo, Płocice, Szenajda, Schodno),

b) przysiółków składających się przeważnie z dwóch, trzech lub kilku zagród (Szludron, Belfort, Wyrówno, Żebrowo, Dębina),

c) wybudowań składających się z jednego lub dwóch gospodarstw (Leżuchowo, Parowa, Kloc, Kruszyna, Krzyż itd.),

d) występujących form tzw. wsi podwójnej (Jastrzębie-Czarne, Rów-Płęsy),



  1. konserwacja i adaptacja obiektów kultury materialnej od przedmiotów codziennego użytku po budowle inżynierskie, w tym:

a) tradycyjnej zagrody Kaszub Południowych - wielobudynkowej z domem mieszkalnym i osobnymi budynkami dla każdej funkcji (dom mieszkalny, obora, stodoła) lub częściej (na obszarach słabszych gospodarczo i wśród uboższej ludności) dwubudynkowej z domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym stanowiącym połączenie obory i stodoły),

b) zagród szlacheckich lokalizowanych w eksponowanym miejscu wśród wysokiej zieleni,

c) zagród samotniczych (osad jednodworczych) z ich bogatym programem użytkowym i zabudową towarzyszącą (piwniczka, piec chlebowy, szopy na sprzęt),

d) tradycyjnych domów mieszkalnych sytuowanych szczytem do drogi (Borsk),

e) tradycyjnych materiałów i konstrukcji (drewniane w konstrukcji zrębowej lub sumikowo-łątkowej, wypełniane cegłą, ceglane typowe tzw. budynki państwowe - szkoły, leśnictwa, kamienne budynki gospodarcze, budynki z dwuspadowym dachem krytym strzecha słomianą, budynki mieszkalne o dachu półpłaskim i podwyższonej ściance kolankowej; zajazd, kuźnie, kapliczki i krzyże sytuowane na rozdrożu,

f) tradycyjnych przegród w postaci płotów sztachetowych oraz płotów z żerdzi poziomych,

g) zieleni wysokiej na działce w środku wsi, na wybudowaniach i w zagrodach szlacheckich,


  1. ochrona szczególnych materialnych cech wyróżniających środowisko kulturowe terenu WPK i stanowiących o jego tożsamości kulturowej:

a) wysoki stopień zachowania pierwotnych, tradycyjnych układów osadniczych,

b) wynikający z uwarunkowań gospodarczych i funkcjonalnych przestrzenny związek tych układów z atrakcyjnymi obszarami przyrodniczymi (jeziora, doliny rzeczne, podmokłe obniżenia terenu, oczka wodne) stanowiący o wysokich wartościach krajobrazowych występujących form osadniczych;

c) występowanie na terenie WPK wsi małych i bardzo małych oraz występowanie licznych przysiółków i osad jednodworcznych (zagród samotniczych),

d) występowanie jako typowej zagrody dwubudynkowej z budynkiem mieszkalnym usytuowanym szerokofrontowo i z budynkiem gospodarczym usytuowanym szczytowo, z wysunięciem przed lico budynku mieszkalnego, często w pierzei ulicy (tradycja dawnego, szczytowego usytuowania budynku mieszkalnego),

e) występowanie dużej zagrody wielobudynkowej jako zagrody najbogatszych gburów, jako zagrody szlacheckiej we wsi bądź jako zagrody na wybudowaniu,

f) występowanie jako typowego drewnianego, zrębowego budynku mieszkalnego założonego na planie wydłużonego prostokąta, przykrytego wysokim dachem dwuspadowym o nachyleniu połaci 45 - 50o,

g) występowanie w zagrodzie dwubudynkowej budynku gospodarczego pierwotnie drewnianego, następnie murowano-drewnianego o połączonej funkcji stodoły i budynku inwentarskiego,

h) występowanie zieleni wysokiej w powiązaniu z siedliskami dużych zagród zwłaszcza o tradycji własności szlacheckiej i gburskiej,

i) stosowanie ogrodzeń siedlisk w postaci drewnianych parkanów sztachetowych (pierwotnie z gałęzi) oraz płotów z żerdzi,

j) liczne krzyże i kapliczki na rozwidleniach dróg prowadzących do wsi i wybudowań,

k) miejsca pamięci i tablice, pomniki upamiętniające związane z tradycją martyrologii z okresu II wojny światowej,


  1. ochrona szczególnych niematerialnych czynników wyróżniających środowisko kulturowe terenu Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego i stanowiących o jego tożsamości kulturowej:

a) wysoki stopień samoświadomości etnicznej i świadomość odrębności kulturowej, powszechnej wśród mieszkańców obszaru WPK,

b) tradycja podnoszenia poziomu tej świadomości i jej kultywowania,

c) istnienie oddziałów Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego (Lipusz, Dziemiany),

d) istnienie ośrodków o wybitnym znaczeniu dla tradycji kulturowej materialnej i duchowej całego regionu Kaszub, a zwłaszcza Kaszub Południowych oraz Zaborni ,

e) wysoka ranga w skali regionalnej i krajowej obszaru jezior wdzydzkich jako elementu identyfikującego region kaszubski,

f) utrwalenie Jezior Wdzydzkich i jego otoczenia w wysokiej rangi tradycji literackiej regionu,

g) liczne związki tradycji miejsca z wybitnymi dla regionu postaciami historycznymi (Derdowski, Gulgowscy, Sędzicki, Mokwa i inni) i literackimi (np. Remus, Czarliński ),

h) kalwaria wielewska jako centrum kultowe i cel licznych pielgrzymek, w tym zwłaszcza z obszaru WPK,

i) kulturotwórcze oddziaływanie muzeum Kaszubski Park Etnograficzny we Wdzydzach Kiszewskich - edukacyjne i wspierające dla działalności twórców ludowych.

Rozdział 3 Cele ochrony krajobrazu

1. Określa się cele ogólne ochrony krajobrazu:



  1. ochrona specyficznych i unikatowych wartości przyrodniczych, kulturowych i kompozycyjnych, decydujących o pozytywnych wrażeniach i przeżyciach estetycznych oraz obrazujących cenne wartości poznawcze krajobrazu,

  2. zachowanie i ochrona zespołów krajobrazu otwartego ukazujących harmonijne pod względem walorów wizualnych współistnienie gospodarki człowieka z naturalnymi zasobami środowiska,

  3. zabezpieczenie przed degradacją i ochrona zachowanych enklaw rodzimego krajobrazu kultury osadniczej kaszubskich wsi,

  4. wieloaspektowe działania naprawcze niwelujące powstałe w ostatnich dziesiątkach lat niekorzystne przekształcenia krajobrazu, powodujące obniżenie jego wartości estetycznych i poznawczych,

  5. promocja walorów krajobrazu Parku dla umieszczenia w niej nowych funkcji niesprzecznych z podstawowymi celami, dających podstawy ekonomiczne mieszkańcom i zbliżonych krajobrazowo do tradycyjnych,

  6. propagowanie i kontynuacja wzorców architektury i zagospodarowania charakterystycznych dla regionu i stymulowanie korzystania z nich przy wszelkich nowych działaniach kształtujących przestrzeń Parku,

  7. wykorzystanie estetycznych walorów krajobrazu dla regeneracji sił psychicznych uczestników rekreacji i mieszkańców oraz w działalności edukacyjnej.

2. Określa się cele szczegółowe ochrony krajobrazu:

  1. ochrona czynna i bierna podstawowych, szczególnych cech i wartości krajobrazu Parku decydujących o pozytywnych wrażeniach estetycznych i związanych z jego poznawaniem, takich jak:

a) najwartościowsze, nieliczne, mało przekształcone a dobrze eksponowane otwarte przestrzenie, w szczególności jeziorne, budujące specyfikę krajobrazową Parku,

b) rozległe krajobrazy leśne,

c) ciekawe, zróżnicowane ukształtowanie terenu,

d) rodzaj naturalnych i kulturowych elementów kształtujących wnętrza krajobrazowe,

e) dobre warunki eksponowania całych miejscowości i zespołów zabudowy zagrodowej zharmonizowanych ze środowiskiem przyrodniczym,

f) zachowane siedliska samotnicze,

g) dobre warunki ekspozycyjne, pozwalające na dalekie wglądy w krajobraz,

h) skala i materiał charakterystycznej zabudowy regionalnej,

i) formy zieleni wprowadzanej przez człowieka, ukształtowanej z gatunków rodzimych.


  1. naprawa i przekształcanie krajobrazów dysharmonijnych, w tym:

a) krajobrazowe uporządkowanie przestrzeni, zagospodarowanej kulturowo,

b) estetyzacja istniejących jednostek osadniczych - wsi, w kierunku eksponowania rodzimych form regionalnych i harmonijnego ich kontynuowania w nowym zainwestowaniu,

c) likwidacja lub istotne ograniczenie negatywnego oddziaływania osiedli rekreacyjnych ,

d) kompleksowa restylizacja istniejących ośrodków wypoczynkowych w kierunku zharmonizowania ich formy z otoczeniem,



  1. określenie i wdrożenie zasad dobrej kontynuacji kształtowania przestrzeni gwarantującej zachowanie cennych wartości krajobrazu przy realizacji nowych elementów:

a) propagowanie wzorców architektury i zagospodarowania charakterystycznych dla regionu i stymulowanie korzystania z nich przy wszelkich nowych działaniach kształtujących przestrzeń WPK,

b) przekształcanie oryginalnych dużych siedlisk rolniczych na funkcję rekreacyjną ,

c) promocja prawidłowych form, materiałów i sposobów zagospodarowania działki siedliskowej dla wsi przekształcających się we wsie letniskowe,


  1. promowanie i udostępnienie walorów krajobrazowych przez:

a) propagowanie agroturyzmu, ekoturyzmu oraz różnych form turystyki wykorzystujących walory krajobrazowe,

b) przywrócenie i ochrona ekspozycji krajobrazu z ciągów i punktów widokowych, w tym przywrócenie i wyeksponowanie możliwości poznawania krajobrazu z miejsc, które utraciły swe walory ekspozycyjne z powodu przypadkowego przesłonięcia,

c) zagospodarowanie punktów i ciągów widokowych,

d) rozbudowa sieci znakowanych szlaków turystycznych łączących atrakcje krajobrazowe,

e) zwiększenie informacji o wartościach wizualnych Parku w środkach komunikacji społecznej (film, telewizja, internet).
Dział III FORMY I ZASADY TRÓJOCHRONY W WPK
Rozdział 1 Ochrona przyrody
A. Rezerwat przyrody ustanowiony


  1. Dla zwiększenia skuteczności ochrony przyrody w ustanowionym rezerwacie „Krwawe Doły” (rezerwat florystyczno-leśny, gm. częściowo Stara Kiszewa, częściowo Kościerzyna, Nadl. Kościerzyna, Leśn. Cięgardło, Obręb Bąk, pododdział 572 b.) postuluje się powiększenie rezerwatu o sąsiednie tereny porośnięte starodrzewem (pododdziały 572 c, d, f oraz pododdział 557a tereny porośnięte starodrzewem (pododdziały 572 c,d,f oraz 557a fragment na południe od drogi).


B. Rezerwaty przyrody planowane

1. Postuluje się objęcie ochroną rezerwatową następujących obszarów:



  1. dolina Wdy i Trzebiochy wraz z zespołem jezior Bielawy, Osty i Wyrówno, z jeziorem Schodno i wschodnim krańcem jeziora Słupinko (gm. Lipusz, Dziemiany i Kościerzyna) - w celu ochrony:

  • siedlisk rzadkich gatunków roślin;

  • wartościowych zbiorowisk roślinnych, przede wszystkim torfowis-kowych;

  • tarlisk troci jeziorowej Salmo lacustris;

  • bogatej fauny ptaków leśnych i nadwodnych,

  1. jezioro Głęboczko (gm. Kościerzyna) – występuje tu lub można spodziewać się odnalezienia szeregu cennych gatunków tj.: poryblin jeziorny Isotes lacustris, lobelia jeziorna Lobelia dortmanna, elisma wodna Luronium natans, widłaczek torfowy Lycopodiella inundata,

  2. zespół śródleśnych torfowisk i oczek wodnych z otaczającym pasem lasu wraz z jeziorem Wałachy (gm. Kościerzyna) – zespół 11 śródleśnych torfowisk o szczególnej wartości, naturalnym składzie, z licznymi gatunkami chronionymi,

  3. jeziora Lipno i Lipionko (gm. Dziemiany) – w celu ochrony ornitofauny (28 gatunków lęgowych ptaków i 15 gatunków nielęgowych) oraz warunkującej jej lokalne bogactwo roślinności wodno-bagiennej i szuwarowej, szeregu rzadkich i interesujących gatunków torfowiskowych i prawnie chronionych,

  4. torfowisko Głuchy Bór (gm. Dziemiany)- obszar torfowiskowy położony wśród łąk, w centralnej części śródleśnej polany, posiadający cenny zestaw gatunków torfowiskowych oraz warunki do pełnego odtworzenia bogatego torfowiska wysokiego,

  5. zatoki Plęskie (gm. Dziemiany) - dwie zatoki jeziora Wdzydze, usytuowane na północno-zachodnim brzegu, w pobliżu Plęs wraz z przyległymi moczarami, obejmujące liczne gatunki wodne, torfowiskowe, szuwarowe i łąkowe, w tym wiele rzadkich we florze WPK oraz lęgowisko rzadkich i chronionych gatunków ptaków wodno-błotnych, w tym szlachara (tracza długodziobego Mergus serrator),

7– 12) wyspy jeziora Wdzydze:

  1. Ostrów Wielki (część) i Mielnica (gm. Karsin i Dziemiany) - wraz z przylegającą do nich strefą płycizn o szerokości do 150 m

  2. Ceram (gm. Dziemiany),

  3. Sidły (gm. Karsin i Dziemiany),

  4. Przerost (gm. Karsin),

  5. Glonek (gm. Karsin),

  6. Mały Ostrów (gm. Karsin)

w celu ochrony gniazdowisk szlachara (tracza długodziobego Mergus serrator) oraz innych rzadkich i chronionych gatunków ptaków wodno-błotnych,

  1. Motowęże (gm. Karsin i Dziemiany) - kompleks ośmiu mezo- i oligotroficznych torfowisk mszarnych w bezodpływowych zagłębieniach terenu, w celu ochrony szaty roślinnej torfowisk i występujących w ich obrębie zbiorników wodnych  naturalnych oraz powstałych w wyniku eksploatacji torfu, nieleśnej i leśnej roślinności organiczno-mineralnych obrzeży, a także procesów naturalnej i wtórnej sukcesji roślinności torfotwórczej,

  2. Polgoszcz (gm. Karsin) – obejmujący lądowiejące jezioro, otoczone unikatowo wykształconym pasem roślinności szuwarowej i bagiennej, wraz z cenną, zagrożoną wyginięciem w skali kraju skalnicą torfowiskową Saxifraga hirculus,

  3. torfowisko Strupino (gm. Kościerzyna) - torfowisko przejściowe, miejscami przechodzące w torfowisko wysokie otaczające jeziorko o cechach zbiornika dystroficznego, odznaczające się m. in. regularnym układem strefowym roślinności i występowaniem rzadkich i zagrożonych gatunków oraz dużych płatów typowych zespołów roślinnych,

  4. torfowisko Kotel (gm. Kościerzyna) - torfowisko położone wzdłuż cieku uchodzącego do jeziora Kotel, w jego północno-zachodniej części, z interesującą florą zbiorowisk szuwarowych, ziołorośli i namulisk brzegu jeziora oraz zbiorowisk torfowiskowych i łąkowych,

  5. zatoka Krąg (gm. Kościerzyna) - zatoka Krąg wraz z przyległym do niej pasem boru, stanowiąca obszar lęgowisk szlachara (tracza długodziobego Mergus serrator), nurogęsi Mergus merganser, gągoła Bucephala clangula, żurawia Grus grus, dzięcioła zielonego Picus viridis oraz innych rzadkich i chronionych gatunków ptaków wodno-błotnych,

  6. wyspa Trupczyn (gm. Kościerzyna) - wyspa na jeziorze Gołuń będąca miejscem lęgowym szlachara (tracza długodziobego Mergus serrator) i brodźca piskliwego, celem utworzenia rezerwatu jest ochrona gniazdowisk szlachara,

  7. jez. Głuchówko (gm. Karsin) - niewielki zbiornik zarastający wokoło płem torfowiskowym, z zestawem gatunków wysokotorfowiskowych,

  8. kompleks leśny Zarośle (gm. Dziemiany) – obszar cenny ze względu na florę naczyniową, stanowiska rzadkich w WPK gatunków lasów liściastych; rezerwat wymaga przeprowadzenia badań botanicznych i uściślenia granic z uwzględnieniem kryteriów florystycznych, drzewostanowych i fizjograficznych.


  1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna