„Usługi i instytucje opieki społecznej w Wielkiej Brytanii Ekspertyza”



Pobieranie 0.61 Mb.
Strona4/13
Data07.05.2016
Rozmiar0.61 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13

Sekcja 3: Wnioski i zalecenia

Ta sekcja obejmuje kluczowe informacje do zapamiętania z Sekcji 1 oraz Sekcji 2 oraz wnioski. Ta sekcja także zawiera główne zalecenia, które według ekspertów powinny zostać podkreślone oraz wdrożone.



ANGLIA – usługi oraz instytucje opieki społecznej

W tej sekcji autorzy omawiają sposób zarządzania oraz administrowania opieką społeczną w Anglii. Przedstawiono głównych aktorów, system opieki społecznej oraz usług socjalnych, a następnie omówiono sposób nadzoru nad osobami świadczącymi takie usługi oraz odpowiednie standardy. Na koniec przedstawiono zagadnienie opieki świadczonej poszczególnym grupom użytkowników usług.


Przydatnym jest rozróżnienie pomiędzy standardami omówionymi w głównej sekcji „standardy”, które są standardami wykorzystywanymi przez organy nadzoru, takie jak Komisja Jakości Opieki (ang. Care Quality Commission, CQC) do oceny poszczególnych dostawców usług, a standardami, o których czasami mowa w sekcji „pakiety opieki", które są opracowane w „krajowych ramach usług" dla poszczególnych rodzajów opieki w Anglii (oraz Walii). Te ramy zapewniają wskazówki dotyczące opieki, której użytkownicy usług powinni mieć możliwość spodziewać się od wszystkich dostawców usług łącznie (w tym wszystkich państwowych i niepaństwowych dostawców opieki zdrowotnej oraz społecznej) oraz stanowić punkt odniesienia zarówno dla oceny postępów na poziomie lokalnym, jak i ogólniejszej oceny jakości usług na poziomie krajowym (jak na przykład ocena, o której mowa poniżej w omówieniu Krajowych Ram Usług dla Osób Starszych).

Ład
Usługi dla dorosłych
Usługi pomocy społecznej oraz opieki obejmują wsparcie materialne, praktyczne oraz społeczne świadczone na rzecz rodzin oraz dzieci (w tym tych, które doświadczyły przemocy), osób pozostających bez pracy, w podeszłym wieku, z niepełnosprawnością fizyczną lub też zaburzeniami uczenia się oraz osób z potrzebami dotyczącymi zdrowia psychicznego.1 Na poziomie krajowym, opieka społeczna dla dorosłych podlega Dyrektoriatowi do spraw Opieki Społecznej, Samorządów oraz Partnerstwa w Opiece w ramach Departamentu Zdrowia2 Zasiłki dla bezrobotnych oraz emerytury dla osób starszych podlegają Departamentowi Pracy i Emerytur. Wsparcie dotyczące zapewnienia lokali mieszkalnych oraz pokrewne podlega departamentowi Społeczności oraz Samorządów.
Według Heenan oraz Birrel, począwszy od lat 90., potrzeba koordynacji świadczenia usług zdrowotnych oraz socjalnych „jest nieustannie podnoszona i promowana;3 ten priorytet znalazł odzwierciedlenie w bieżących strategach opieki nad dorosłymi i dziećmi, które szczegółowo omówiono poniżej. Jednakże na poziomie lokalnym odpowiedzialność za zlecanie opieki nad dorosłymi jest podzielona pomiędzy władze lokalne (ang. local authorities, LA) oraz narodowy system opieki zdrowotnej (NHS). Obecnie priorytetem jest poprawienie poziomu koordynacji oraz wspólnego zlecania pomiędzy władzami lokalnymi a lokalnymi trustami zdrowotnymi, 4 a ustawa Health Act z 1999 r. umożliwiła władzom lokalnym oraz organom NHS „łączenie zasobów w wspólne budżety finansowania usług zleconych”.5 Jednakże podział pomiędzy usługami zdrowotnymi a społecznymi trwa nadal. Na przykład, w przeciwieństwie do darmowej finansowanej przez NHS opieki medycznej, LA zazwyczaj pobierają opłatę za usługi opieki dla dorosłych w oparciu o kryterium dochodowe.6 Istotny jest także poziom potrzeb; w przypadku większości (72%) władz lokalnych, jedynie osoby ze ‘znacznymi lub krytycznymi’ potrzebami kwalifikują się do otrzymania opieki społecznej finansowanej przez LA (jak opieka domowa lub instytucjonalna). 7 Oznacza to, że jest wiele osób potrzebujących pomocy, jednakże niekwalifikujących się do otrzymania bezpłatnych usług i stawiających czoła poważnym trudnościom. 8
Usługi na rzecz dzieci
Organizacja opieki społecznej na rzecz dzieci została niedawno zreformowana na podstawie Ustawy Children’s Act z 2004 r. Tego roku również przyjęto ustawę po dochodzeniu Laming Inquiry, które dotyczyło śmierci Victorii Climbié, dziewczynki, która zmarła w wyniku przemocy w 2000 r. pomimo kontaktu z wieloma agencjami; personel tych agencji odnotował ślady przemocy i nie zareagował poprzez wdrożenie procedur ochrony dziecka ani też nie komunikował się skutecznie między sobą. Odmowa przyjęcia odpowiedzialności przez wyższych rangą zarządzających za ich organizacje także została odnotowana w dochodzeniu, podobnie jak brak skutecznego szkolenia, zarządzania oraz wsparcia dla ‘personelu pierwszej linii’, takich jak pracownicy socjalni. Ustawa z 2004 r. oznacza, że władze teraz muszą poprawić ich systemy opieki nad dziećmi poprzez ustanowienie nowych organów na szczeblu lokalnych oraz poprawę rejestracji informacji i mechanizmów dzielenia się nimi.9 Jak zauważa Hayes, zmiany organizacyjne były istotne, oznaczały „demontaż tradycyjnego departamentu usług społecznych, na który składały się usługi dla dzieci oraz dorosłych, który dominował przez ponad 30 lat.10
Opracowano program ‘Every Child Matters’ – każde dziecko jest ważne – by wdrożyć konieczne zmiany. Jednym z celów programu jest opracowanie ‘krajowych ram’ koncentrujących się na poprawie ładu, odpowiedzialności oraz możliwości we wszystkich sektorach, które są odpowiedzialne za dobro dzieci,
Dziesięć kluczowych elementów ram krajowych obejmuje:

  1. Obowiązek współpracy na rzecz promowania dobra dzieci oraz młodzieży;

  2. Obowiązek dokonywania ustaleń mających na celu zabezpieczenie oraz promowanie dobra dzieci oraz młodzieży;

  3. Rozwój ustawowych lokalnych rad ochrony dzieci (LSCB), które mają zastąpić nieustawowe miejscowe komitety ochrony dzieci (ACPC);

  4. Powołanie lokalnych dyrektorów do spraw usług dla dzieci;

  5. Narodowe Ramy Usług dla Dzieci, Młodzieży oraz związanych z Macierzyństwem

  6. Ramy wyników;

  7. Opracowanie zintegrowanych ram inspekcji;

  8. Powołanie Komisarza do spraw Dzieci;

  9. Opracowanie Wspólnych Ram Oceny;

  10. Reforma siły roboczej mająca na celu rozwój umiejętności oraz zapewnienie odpowiedniej kadry11.

Współpraca oraz integracja na każdym etapie procesu opieki społecznej jest podstawą ram odniesienia, co przedstawiono na diagramie 'cebulowym' opublikowanym przez Departament do spraw Dzieci, Szkół oraz Rodzin:12




Począwszy od 2007 r., opieka społeczna adresowana do dzieci i rodzin leży w gestii Departamentu do spaw Dzieci, Szkół oraz Rodzin (DCSF).13 Zarządzanie dobrem oraz świadczeniem opieki społecznej na rzecz dzieci w dużej mierze odbywa się na poziomie lokalnym. W ramach każdej rady powołany jest Dyrektor do Spraw Usług na rzecz Dzieci; wybiera się także Wiodącego Członka do spraw Usług na rzecz Dzieci.14 Każdy obszar lokalny w Anglii posiada także Trust na rzecz Dzieci (ustanowiony na mocy Ustawy z 2004 r.) który jest ‘konkretnie odpowiedzialny za nadzór oraz realizację CYPP15 (Children and Young Persons Plan - planu dla dzieci i młodzieży). Te trusty obejmują ‘edukację, usługi socjalne, zdrowie oraz personel sądowy’. 16
W wyniku ustawy z 2004 r. osobistą odpowiedzialność za ochronę dzieci powierzono Dyrektorowi do spraw Usług na rzecz Dzieci w ramach każdej LA (‘ z czego większość dotyczy edukacji'); poprzednio należało to do obowiązków dyrektora generalnego, który zajmował się usługami socjalnymi zarówno dla dorosłych jak i dzieci,17 Opieka także obejmuje zaangażowanie wszystkich pozostałych stron zainteresowanych (takich jak personel zajmujący się szkolnictwem, szkoleniem, zdrowiem oraz młodocianymi przestępcami) dzięki lokalnym radom ochrony dzieci (LSCB), kolejnemu organowi ustanowionemu na podstawie ustawy z 2004 r.18 LSCB ma zarówno ‘koordynować działania każdej osoby lub organu reprezentowanego w Radze dla celów ochrony oraz promocji dobra dzieci na obszarze takiego organu’ jak i 'zapewniać efektywność działań podejmowanych przez każdą taką osobę lub organ w tym celu.' 19 Jednakże każdy członek rady LSCB ‘zachowuje swoje własne istniejące schematy odpowiedzialności za ochronę oraz promowanie dobra dzieci poprzez wykonywanie usług'; LSCB nie ponosi odpowiedzialności za ich działania operacyjne.20
Kluczowym wnioskiem z Laming Inquiry było, że służby nie reagowały skutecznie na określenie dziecka jako dziecka ‘ w potrzebie w oparciu o ustawę Children’s Act z 1989r. 21 Dlatego też program Every Child Matters obejmuje opracowanie ‘Integrated Children’s System (Zintegrowanego Systemu dla Dzieci - ICS) – systemu zbierania danych, który zapewnia, że osoby prowadzące ocenę dziecka w potrzebie będą stosowały ‘Wspólne Ramy Oceny’, by zapewnić, że odpowiednie oraz poprawne informacje są ‘zbierane w taki sposób, by mogły być analizowane do wykorzystania w procesie podejmowania decyzji i prezentowane na wiele sposobów dla różnych celów’. 22 Te ramy promują spójność w wielu agencjach pod względem zbierania oraz wykorzystywania danych do oceny. 23 Wykorzystanie tego system wymaga wystarczających możliwości w zakresie informatyki i komunikacji (ICT) oraz umiejętności personelu. Jednym z wymaganych komponentów ICT jest system 'Contact Point' oraz elektroniczna baza danych gdzie wszystkie agencje mogą dowiedzieć się które z pozostałych agencji miały kontakt z konkretnym dzieckiem (chociaż niektóre 'wrażliwe' informacje, takie jak kontakt z służbami STI zostały wyłączone). 24 Taka technologia umożliwia kluczowym osobom, takim jak lekarze pierwszego kontaktu zidentyfikować dziecko, które jest objęte usługami socjalnymi i dzięki temu poprawić jakość oceny dotyczącej potencjalnych krzywd. 25
Mix opieki społecznej i zlecanie
Usługi dla dorosłych
Rola dostawców niebędących podmiotami państwowymi w świadczeniu opieki społecznej dla osób starszych oraz niepełnosprawnych zwiększa się w ostatnich latach.26 Obecnie ‘dwie trzecie domów opieki [dla dorosłych] oraz ponad 70 procent agencji świadczących pomoc domową są prowadzone przez sektor prywatny’ a ‘sektor wolontariatu’ także stanowi ‘kluczowego dostawcę usług’.27 Agencje prywatne i non-profit także odgrywają kluczową rolę w świadczeniu usług domowych oraz zapewnianiu wsparcia osobom dotkniętym przez przemoc domową (patrz poniżej). Podmioty pozarządowe świadczą także niektóre usługi dotyczące zdrowia psychicznego, na przykład organizacja charytatywna Mind prowadzi terapię grupową w Oxfordshire finansowaną przez lokalny trust opieki zdrowotnej.28 Schematy zatrudnienia dla dorosłych (teraz ‘Shared Lives’, patrz poniżej) także obejmują zaangażowanie wielu stron zainteresowanych, które zazwyczaj są ‘zarządzane poprzez władze lokalne lub też dostawców z sektora wolontariatu’.29 Usługi mogą być zlecone przez LA lub też zakupione bezpośrednio przez użytkowników usług z wykorzystaniem Bezpośrednich Płatności, gdzie użytkownicy usług otrzymują od LA granty uprawniające ich do wybrania i zakupienia opieki.30
Tak jak w przypadku opieki socjalnej, w wspieranie bezrobotnych zaangażowane jest państwo oraz podmioty prywatne i oparte na wolontariacie. Wspierają oni bezrobotnych pomagając im w znalezieniu pracy. Sektor niepaństwowy odgrywa szczególnie ważną rolę w udzielaniu pomocy osobom niepełnoprawnym lub też osobom z problemami zdrowotnymi w znalezieniu pracy w ramach programu ‘Pathways to Work’, który jest w 60 procentach prowadzony przez sektor prywatny i operaty na wolontariacie, a w 40 procentach przez Jobcentre Plus.31 Rola sektora prywatnego ma być dalej rozszerzana dzięki programowi ‘Flexible New Deal’, który został ostatnio ustanowiony w odpowiedzi na problem długotrwałego bezrobocia: dla osób pozostających bez pracy przez dłużej niż 12 miesięcy ‘wyspecjalizowane podmioty będą oferować indywidualną pomoc potrzebną, by takie osoby wróciły do pracy i będzie motywować podmioty zaangażowane w taką pomoc płacąc im za wyniki: podejmowanie przez takie osoby stałego zatrudnienia.’32
Usługi na rzecz dzieci
Także w ochronie dzieci uczestniczy szereg podmiotów zainteresowanych. Trzy organy posiadające ustawową władzę, by ‘interweniować’ w celu ochrony dziecka to służby zajmujące się dziećmi LA, policja oraz NSPCC (organizacja typu non-profit). 33 Podmioty NSPCC świadczą pewne usług pomocy społecznej na rzecz dzieci oraz rodzin, ale także oferują porady poprzez telefony zaufania, gdzie dzieci, rodzice oraz inne osoby mogą zadzwonić i uzyskać porady dotyczące opieki nad dziećmi.34 Inne organizacje niepaństwowe także odgrywają rolę w opiece nad dziećmi oraz rodziną na inne sposoby, na przykład poprzez dbanie o ich prawa lub też świadczenie wsparcia psychospołecznego dla dzieci, które doświadczyły wykorzystywania.35 Rząd centralny zaleca, by LA promowały zaangażowanie sektora opartego na wolontariacie, w szczególności NPSCC w LSCB. 36
Instytucje niepaństwowe także odgrywają znaczącą rolę w świadczeniu innego rodzaju opieki społecznej dla dzieci; począwszy od 2006 r., większość przypadków umieszczana dzieci w domach dziecka była koordynowana przez podmioty prywatne,37 podczas gdy największa część przypadków umieszczania w rodzinach zastępczych podlegała LA.38 W niektórych ocenach zauważono, że podmioty działające w oparciu o wolontariat z reguły świadczą wyższą jakość opieki niż w przypadku sektora prywatnego lub publicznego.39 W sferze opieki zastępczej, prywatne 'niezależne agencje opieki zastępczej' (inependent fostering agencies - IFA) odnosiły większe niż LA sukcesy w zachęcaniu opiekunów do rejestracji, ponieważ oferowały więcej pieniędzy opiekunom sprawującym opiekę zastępczą oraz ‘promowały się jako podmioty oferujące wyższy poziom wsparcia dla opiekunów, co stanowi kluczowy czynnik dla opiekunów poszukujących agencji’. 40
Potrzeba większej „przejrzystości i wyższej jakości planowania opieki” dla dzieci, które znajdują się pod opieką LA została podkreślona w najnowszych przepisach.41 Ustawa Children and Young Persons Act z 2008 r. podkreślała potrzebę poprawy doświadczeń dzieci z systemem opieki, w szczególności poprzez promowanie stabilności miejsca, w którym umieszczane są dzieci (jako że brak tej stabilności stanowi jeden z poważniejszych problemów w opiece nad dziećmi).42 LA są odpowiedzialne za zlecanie poszukiwania miejsc zamieszkania dla dzieci jednostkom prywatnym lub własnym (państwowym). Prowadzi to do konfliktu interesów; mówiąc językiem rynku, LA nie może wybrać najlepszego możliwego miejsca w sytuacji, gdy ma wybór pomiędzy swoim 'interesem', a interesem konkurenta.43 Co więcej ‘związki pomiędzy władzami a sektorem prywatnym charakteryzują się brakiem zaufania (np. ‘wiele osób zlecających z ramienia LA uważa, że stawki, których domaga się sektor prywatny są za wysokie i że wykorzystuje on brak podaży, by generować zyski’).44
Wysokiej jakości „strategiczne” zlecanie opieki i zamieszkania dzieci jest także ograniczone faktem, że LA mogą nie posiadać kompletnych informacji (na przykład w wyniki braku 'przejrzystości kosztowej’, braku kompleksowego monitorowania jakości podmiotów świadczących takie usługi oraz trudności w określaniu oraz przewidywaniu prawidłowości dotyczących liczby dzieci potrzebujących umieszczenia w takim miejscu)45, które umożliwiłyby im ocenę różnych opcji umieszczenia, a także na skutek tego, że „umiejętności zlecania oraz możliwości władz lokalnych są często niewystarczające.” 46 Fragmentaryzacja procesu zlecania (np. gdzie pracownicy społeczni odpowiedzialni za umieszczenia oraz ci, którzy odpowiadają za monitorowanie pracują w odrębnych zespołach) może także działać na szkodę efektywnego umieszczania. 47
Poniższe schematy przygotowane przez Price Waterhouse Coopers LLP ilustrują mix opieki społecznej w ramach sektora opieki nad dziećmi:48

Szacowany udział przychodów podmiotów świadczących opiekę zastępczą w 2004 i 2005 r.





Rys. 9 – źródło: opieka nad dziećmi w Anglii (w tym adopcja i młodzież opuszczająca placówki) 2003-4. Tabela E, DfES Research and Statistics Gateway


Liczba zarejestrowanych domów dziecka 2003 – 06.

Ryc. 10 – źródło. Stan opieki społecznej w Anglii 2004-05, CSCI (grudzień 2005), zał.D



Przepisy
Regulacją opieki społecznej na rzecz dorosłych, świadczoną zarówno przez podmioty państwowe jak i niepaństwowe zajmuje się nowo utworzona ‘Komisja ds. Jakości Opieki’ (ang. Care Quality Commission), która została utworzona w 2008 r. na mocy ustawy Health and Social Care Act. To ciało jest odpowiedzialne za regulacje w sektorach zdrowia, zdrowia psychicznego oraz opieki społecznej, łącząc funkcję instytucji, które uprzednio działały osobno (za regulację opieki społecznej wcześniej odpowiedzialna była Komisja do spraw Inspekcji Opieki Społecznej, a opieka nad zdrowiem psychicznym stanowiła obowiązek Komisji do spraw Zdrowia Psychicznego).49 Jakość świadczonej opieki dla dorosłych jest oceniana w oparciu o ‘krajowe standardy minimum’ (patrz poniżej), a CQC przeprowadza także szerszą ocenę, by wypracować zalecenia dotyczące obszarów do poprawy. CQC jest także upoważniona do odmowy rejestracji podmiotów, które oferują niewystarczający standard. 50 Organizacja dokonuje także oceny dostępnych publicznie informacji,51 źródeł, które mogą, na przykład, być wykorzystane przez osoby, które wybierają opiekę, za którą opłatę wnosi bezpośrednio korzystający z usługi. CQC dokonuje także oceny efektywności zlecania usług przez podmioty państwowe.52
Zapewnianie lokali socjalnych jest monitorowane zarówno przez Urząd ds. Usług dla Najemców (Tenant Services Authority) oraz Komisję Rewizyjną (Audit Commission) (patrz poniżej).
Regulacja domów dziecka, opieki zastępczej oraz innych usług świadczonych przez władze lokalne na rzecz dzieci podlega Urzędowi ds. Standardów w Edukacji, Usługach na rzecz Dzieci oraz Umiejętności – Office for Standards in Education, Children’s Services and Skills (Ofsted), który został utworzony w 2007 r.,. na mocy ustawy Education and Inspections Act.53 Ofsted przeprowadza kontrole usług na rzecz dzieci i publikuje raporty dotyczące wymaganych poprawek. Tak jak w przypadku opieki dla dorosłych, opieka zastępcza nad dziećmi oraz domy dziecka muszą spełniać krajowe standardy minimum (patrz poniżej). Poza kontrolowaniem poszczególnych dostawców usług, Ofsted także uczestniczy w szerszej ocenie świadczenia usług przez wiele podmiotów w partnerstwie z innymi agencjami, takimi jak CQC oraz publikuje ‘roczne raporty z wyników wszystkich władz lokalnych w odniesieniu do funkcji usług na rzecz dzieci’, w którym porusza takie kwestie jak efektywność procesów zlecania, efektywność zapewniania bezpieczeństwa dzieciom, jakość usług oraz rodzaj wyników zaobserwowanych w odniesieniu do dzieci objętych opieką na danym terenie.54 Ofsted reguluje także niektóre usługi szkoleniowe świadczone przez Departament Pracy i Emerytur mające na celu umożliwienie bezrobotnym znalezienie pracy.55

Pracownicy socjalni są akredytowani przez Generalną Radę Opieki Społecznej (ang. General Social Care Council – GSCC) i podlegają jej nadzorowi. Rada jest odpowiedzialna za ustalanie standardów zachowania oraz praktyk dla pracowników opiek społecznej oraz ich pracodawców, za regulowanie kwestii pracowniczych oraz kształcenie i szkolenia w zakresie pracy socjalnej.56 Począwszy od 2003 r. pracownicy socjalni muszą posiadać wyższe wykształcenie na kierunku praca socjalna.57 Pozostały personel opieki społecznej nie musi posiadać takich studiów wyższych, jednakże musi zdobyć inne poświadczenia kwalifikacji, jak staże lub dyplomy.58

W 2003 r. utworzono Rejestr Opieki Społecznej:

„Wszyscy wykwalifikowani pracownicy socjalni powinni zostać zarejestrowani. Tytuł “pracownik opieki społecznej” podlega ochronie prawnej w Anglii od 1 kwietnia 2005 r. To prawo ma swoje źródło w Ustawie Care Standards Act z 2000 r. i ma na celu zapewnić, by jedynie osoby, które są należycie wykwalifikowane, zarejestrowanie oraz odpowiedzialne za swoją pracę nazywały się pracownikami opieki społecznej”.59

Pracownicy opieki społecznej, którzy nie dostosują się do kodeksów praktyk GSCC narażają się na ryzyko wykreślenia z rejestru.

Umiejętności pracowników opieki społecznej oraz zarządzanie nimi wyrastają na kluczowe priorytety w raportach takich jak Laming Inquiry, i te kwestie ponownie podkreślono po innej śmierci dziecka na skutek przemocy, która odbiła się szerokim echem wśród opinii publicznej, sprawie „Baby P". W 2009 r. rząd ogłosił utworzenie „Funduszu Transformacji Pracy Socjalnej”, by zapewnić środki na poprawę szkolenia dla pracowników opieki społecznej pracujących z rodzinami oraz dziećmi. Inne ‘środki’ obejmują pilotażowy schemat Nowo Wykwalifikowany Pracownik Opieki Społecznej (ang. Newly Qualified Social Worker) w ramach którego pracownicy socjalni otrzymują intensywne wsparcie oraz szkolenie w pierwszym roku pracy,60 Schemat Powrotu do Pracy (Return to Work Scheme), który zachęca pracowników opieki społecznej na emeryturze do powrotu do pracy na rzecz rodzin i dzieci oraz Schemat Rekrutacji Absolwentów (Graduate Recruitment Scheme), w ramach którego absolwenci innych kierunków otrzymują stypendium na ukończenie dwuletnich studiów drugiego cyklu, by uzyskać uprawnienia pracowników opieki społecznej.61 W Anglii Rada ds. Rozwoju Personelu na rzecz Dzieci (Children’s Workforce Development Council), poza-departamentowa jednostka publiczna sponsorowana przez DCSF wspiera takie inicjatywy, na przykład zapewniając finansowanie LA w celu wspierania Schematu Rekrutacji Absolwentów. 62 Rząd także podkreśla wagę efektywnego oraz ciągłego nadzoru nad pracownikami opieki społecznej oraz zarządzania nimi i jest w trakcie opracowywania ‘krajowych standardów nadzoru’ nad pracownikami opieki społecznej. 63


Standardy
Począwszy od kwietnia 2010 r. wprowadzany jest nowy system, w ramach którego wszystkie podmioty świadczące usługi w ramach NHS oraz opieki nad dorosłymi w Anglii będą musiały stosować się do zestawu 16 wspólnych standardów; CQC dokona oceny czy te podmioty stosują takie standardy, a na podmiotach ciąży obowiązek ich stosowania w celu uzyskania rejestracji. Te standardy obejmują:

1. Okazywanie szacunku osobom korzystającym z usług oraz angażowanie ich.

Oznacza to, że rozumiesz usługi opieki, leczenia i wsparcia, które są dla Ciebie dostępne. Możesz wyrażać swoje poglądy, w takim zakresie w jakim jesteś w stanie, i jesteś zaangażowany w podejmowanie decyzji dotyczących opieki nad Tobą, leczenia oraz wsparcia. Masz zagwarantowaną prywatność, godność oraz niezależność, a Twoje poglądy oraz doświadczenia (oraz poglądy i doświadczenia Twoich opiekunów) są brane pod uwagę w odniesieniu do sposobu, w jaki usługa jest świadczona i wykonywania.

2. Zgoda na opiekę i leczenie.

Tam, gdzie jesteś w stanie, udzielasz ważnej zgody na badanie, opiekę, leczenie oraz wsparcie, które otrzymujesz. Rozumiesz i wiesz jak zmienić wszelkie decyzje dotyczące Twoich badań, opieki, leczenia oraz wsparcia, na które poprzednio udzieliłeś zgody. Możesz być pewien, że Twoje prawa człowieka są szanowane i uwzględniane.

3. Opieka i pomoc społeczna dla osób korzystających z usług.

Otrzymujesz efektywną, bezpieczną i odpowiednią opiekę, leczenie oraz wsparcie, które zaspokaja Twoje potrzeby i chroni Twoje prawa.

4. Zaspokajanie potrzeb odżywczych.

Otrzymujesz wsparcie w zapewnieniu wystarczającej ilości jedzenia i picia oraz wyboru jedzenia i picia zaspokajających Twoje zróżnicowane potrzeby.

5. Współpraca z innymi podmiotami.

Otrzymujesz bezpieczną oraz skoordynowaną opiekę, leczenie oraz wsparcie w przypadkach, gdzie zaangażowany jest więcej niż jeden podmiot lub też jesteś odsyłany przez jeden podmiot do innego.

6. Zapewnienie ochrony przed przemocą osobom korzystającym z usług.

Jesteś chroniony przed przemocą oraz jej ryzykiem, a Twoje prawa człowieka są szanowane i chronione.

7. Czystość oraz kontrola zakażeń.

Otrzymujesz leczenie, opiekę oraz wsparcie w czystym środowisku kontrolowanym pod względem ochrony przed zakażeniami.

8. Stosowanie leków.

Otrzymasz lekarstwa, które Ci zapisano w czasie, kiedy ich potrzebujesz oraz w bezpieczny sposób. Tam, gdzie to możliwe, Ty lub też inne osoby działające w Twoim imieniu otrzymacie informacje dotyczące przepisanych leków.

9. Bezpieczeństwo oraz odpowiedniość pomieszczeń.

Jesteś w bezpiecznym, dostępnym miejscu, które sprzyja Twojemu dobremu samopoczuciu.

10. Bezpieczeństwo, dostępność oraz odpowiedniość sprzętu.

Zarówno Ty, jak i osoby pracujące w danych pomieszczeniach lub też je odwiedzające nie jesteście narażeni na ryzyko wynikające z niebezpiecznego lub nieodpowiedniego sprzętu (medycznego lub niemedycznego, umeblowania oraz wyposażenia). Korzystasz ze sprzętu, który jest wygodny i odpowiada Twoim potrzebom.

11. Wymagania dotyczące pracowników.

Jesteś bezpieczny, a Twoje potrzeby zdrowotne oraz socjalne są zaspokajane przez odpowiedni oraz kompetentny personel posiadający odpowiednie kwalifikacje, umiejętności oraz doświadczenie.

12. Personel.

Jesteś bezpieczny, a Twoje potrzeby zdrowotne oraz socjalne są zaspokajane przez odpowiednią liczbę właściwego personelu.

13. Personel wspierający.

Jesteś bezpieczny, a Twoje potrzeby zdrowotne oraz socjalne są zaspokajane przez personel, który jest szkolony, należycie nadzorowany oraz otrzymuje możliwości rozwoju, jakich potrzebuje, by wykonywać swoje zadania i aktualizować swoje umiejętności.

14. Ocena i monitorowanie jakości świadczenia usług.

Korzystasz z efektywnych decyzji i zarządzania ryzykiem związanym z Twoim zdrowiem, opieką społeczną oraz bezpieczeństwem.

15. Skargi.

Ty lub też wyznaczony przez Ciebie przedstawiciel możecie być pewni, że Wasze skargi oraz uwagi zostaną wysłuchane, a odpowiednie działania podjęte przez dostawcę Usług. Wiesz, że nie spotkasz się z dyskryminacją z powodu złożenia skargi.

16. Dokumentacja.

Masz pewność, że Twoja osobista dokumentacja obejmująca dokumentację medyczną jest poprawna, zdatna do celu, do którego jest przeznaczona, bezpiecznie przechowywana oraz że pozostanie poufna. Inne dokumenty wymagane, by chronić Twoje bezpieczeństwo i dobre są prowadzone i przechowywane w bezpieczny sposób.64
Dokładniejsze standardy mają zastosowanie do konkretnych rodzajów opieki. Podstawą obecnego systemu standardów opieki w Anglii i Walii jest ustawa Care Standards Act z 2000 r., która ustanowiła system ‘krajowych standardów minimum’, które podmioty świadczące usługi musiały spełnić, by mogły zostać zarejestrowane. CQC oraz Ofsted wykorzystują te standard jako ramy służące do monitorowania oraz oceny usług. Każdy zbiór standardów jest oparty na uprzednio ustalonych regulacjach. Podmioty świadczące usługi muszą stosować się do tych regulacji z mocy prawa, a instytucje kontrolujące usługi wykorzystują standardy minimum, by określić, czy faktycznie tak jest. W szczególności, kiedy Ofsted lub CQC podejmują 'decyzję dotyczącą złamania regulacji (lub też jakąkolwiek decyzję, która dotyczy rejestracji, anulowania, zmiany lub też nałożenia warunków) musi uwzględniać krajowe standardy minimum. Może także uwzględniać wszelkie inne czynniki, które uzna za uzasadnione lub stosowne.’65

Odrębne metody monitoringu i oceny mają zastosowanie do usług dotyczących zakwaterowania monitorowanych przez Urząd ds. Usług dla Najemców oraz Komisję Rewizyjną oraz usług dla bezrobotnych podlegających nadzorowi Ofsted, które zostaną omówione poniżej.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna