„Usługi i instytucje opieki społecznej w Wielkiej Brytanii Ekspertyza”



Pobieranie 0.61 Mb.
Strona5/13
Data07.05.2016
Rozmiar0.61 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13

Domy dla osób starszych
Krajowe Standardy Minimum dotyczące domów opieki dla osób starszych zostały opublikowane w 2002 r., a drugie wydanie pojawiło się w 2003 r. 66Te standardy są oparte na Regulacjach w sprawie domów opieki (Care Homes Regulations) z 2001 r. Standardy opracowano, by zmierzyć ‘osiągalne wyniki dla użytkowników usług – to jest wpływ funkcji oraz usług w domu na poszczególne osoby.’67 Zgodność z tymi standardami jest mierzona z wykorzystaniem następujących metod:

– rozmowy z osobami korzystającymi z usług, ich rodzinami oraz bliskimi, personelem i menadżerami oraz innymi osobami;

– obserwacja codziennego życia w domu;

– dokładność pisemnych polityk, procedur oraz dokumentów.

Zaangażowanie zewnętrznych oceniających w inspekcje pomoże zapewnić, że inspekcje będą się koncentrować na wynikach na rzecz oraz jakości życia osób korzystających z usług'.68

Standardy zostały pogrupowane w kategorie: ‘wybór domu’, opieka zdrowotna i osobista’, ‘życie codzienne i aktywności towarzyskie’, ‘skargi i ochrona’, ‘środowisko’, ‘personel’ oraz ‘zarządzanie i administracja’.


Standardy wyboru domu (strony 1-5) wymagają, by domy zapewniały potencjalnym mieszkańcom odpowiednie informacje na temat usług, które oferują oraz dawały nowym mieszkańcom umowy, które określają warunki opieki nad nimi. Plan opieki musi zostać przedstawiony dla każdej osoby korzystającej z usług w oparciu o kompleksową ocenę potrzeb przeprowadzoną przez dostawcę lub też kierujące LA. Domy musza wykazać, że są w stanie ‘zaspokoić potrzeby określone w toku oceny (w tym potrzeby specjalne) osób przyjmowanych do domu’, muszą zapewnić ‘wizyty próbne’ potencjalnym mieszkańcom oraz muszą świadczyć usługi konieczne, by umożliwić mieszkańcom przyjmowanym na krótki oraz średni czas powrót do domu, kiedy będzie to możliwe.
Standardy dotyczące opieki zdrowotnej i osobistej (strony 6-12) wymagają, by domy opracowały indywidualne i regularnie aktualizowane plany opieki dla mieszkańców w oparciu o analizę ich potrzeb oraz by dostarczały lub zapewniały dostęp do usług, by utrzymać osobę korzystającą z usług w dobrym zdrowiu. Domy muszą także stosować się do standardów dotyczących zarządzania lekami, w tym rozwijania umiejętności mieszkańców do samodzielnego radzenia sobie z przyjmowaniem leków tam, gdzie jest to tylko możliwe. Podmioty świadczące opiekę muszą także ‘zapewnić poszanowanie prywatności oraz godności osób korzystających z usług w każdym czasie’ (na przykład podczas otrzymywania opieki osobistej lub też w odniesieniu do prywatności rozmów telefonicznych czy korespondencji). Podmioty świadczące usługi muszą także stosować specjalne standardy opieki w stosunku do umierających pacjentów oraz konkretne procedury po ich śmierci.
Standardy życia codziennego oraz aktywności towarzyskich (strony 13-16) wymagają, by domy zapewniły mieszkańcom wybór oraz różnorodność aktywności, w tym dostęp do różnych form spędzania wolnego czasu, 'związków osobistych oraz towarzyskich', możliwość praktyk religijnych itd. Domy muszą także zapewnić, że ‘osoby korzystające z usług mogą przyjmować gości w każdym rozsądnym czasie oraz rozwijają i/lub utrzymują więzi ze społecznością lokalną zgodnie ze swoimi preferencjami'. Domy powinny także umożliwić mieszkańcom ‘korzystanie z osobistej niezależności oraz wyboru’ tam, gdzie to możliwe, np. w zarządzaniu swoimi 'sprawami finansowymi’. Domy muszą także zapewnić, by mieszkańcy otrzymywali ‘różnorodną, apetyczną, pełną i odżywczą dietę, która odpowiada im indywidualnym potrzebom oraz udokumentowanym wymogom oraz że posiłki odbywają się w przyjemnym otoczeniu o elastycznych porach.’
Skargi oraz ochrona standardów (strony 17-19) wymagają, by domy stosowały się do standardów dotyczących procedur rozważania skarg, by zapewnić ochronę 'praw prawnych' mieszkańców oraz zapobiec nadużyciom w stosunku do nich (np. poprzez zachowanie standardów dotyczących sprawozdawczości oraz reagowania na nadużycia lub też ich podejrzenie).
Standardy środowiskowe (strony 20-27) wymagają, by domy zapewniały bezpieczne, wygodne, higieniczne oraz odpowiednie zakwaterowanie odpowiadające potrzebom ich mieszkańców (w tym osób niepełnosprawnych) oraz zapewniały odpowiednie pomieszczenia wspólne oraz łazienkę/toaletę. Istnieją także konkretne standard dotyczące pokoi mieszkańców. Domy musza też spełniać szczególne wymogi dotyczące ogrzewania, wentylacji, dostawy mediów, itd.
Standardy zatrudnienia (strony 28-30) wymagają, by domy zatrudniały wystarczającą liczbę odpowiednio wykwalifikowanego personelu, by zaspokoić potrzeby swoich mieszkańców. Co więcej, domy powinny zapewnić ‘minimalny wskaźnik wyszkolonych członków personelu opieki (poziom 2 NVQ lub równoważny) na poziomie 50%’. Osoby zatrudniane muszą także przejść weryfikację (jak wywiad policyjny) przed rozpoczęciem pracy. Domy muszą także zapewniać wprowadzenie oraz ciągłe szkolenie dla swojego personelu.
Standardy dotyczące zarządzania i administracji (strony 31-37) wymagają, by menadżerowie domów posiadali odpowiednie kwalifikacje oraz doświadczenie. Menadżerowie muszą zapewnić, że ‘podejście kadry zarządzającej do domu tworzy otwartą, pozytywną oraz włączającą wszystkich atmosferę' (na przykład poprzez efektywne przywództwo oraz ‘strategie umożliwiające personelowi, osobom korzystającym z usług oraz innym zainteresowanym stronom wpływanie na sposób, w jaki usługi są świadczone’). Domy muszą także zapewnić odpowiedni nadzór personelu. Domy muszą utrzymywać skuteczny monitoring, procedury oceny oraz planowania, które obejmują zaangażowanie osób korzystających z usług. Domy muszą także spełniać wymagania dotyczące zarządzania finansowego oraz procedur prowadzenia dokumentacji oraz umożliwiać mieszkańcom ‘kontrolowanie ich własnych pieniędzy za wyjątkiem przypadków, kiedy stwierdzą, że nie chcą tego robić lub nie mają do tego zdolności’. Domy muszą spełniać wymagania dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa w odniesieniu do mieszkańców i personelu (np. procedury przeciwpożarowe oraz możliwość udzielenia pierwszej pomocy).
Domy opieki dla dorosłych
Krajowe Standardy Minimum dla domów opieki dla dorosłych (18-65) oraz Standardy Uzupełniające dla domów opieki dla młodzieży w wieku 16 i 17 lat69 zostały także oparte o ustawę Care Standards Act z 2001 r. oraz Care Home Regulations z 2001 r. i obejmują podobny zakres wymogów, jak te odnoszące się do domów dla osób starszych. Te standardy zostały pogrupowane w następujące kategorie: ‘wybór domu’, ‘indywidualne potrzeby i decyzje’, ‘styl życia’, ‘opieka zdrowotna i osobista’, ‘obawy, skargi i ochrona’, ‘środowisko’, ‘personel’ oraz ‘zarządzanie i administracja’.
Podczas gdy standardy są w dużej mierze podobne do tych stosowanych w odniesieniu do domów opieki dla osób starszych, istnieją pewne różnice. Obejmują one wymogi dotyczące konkretnych grup klientów domów dla dorosłych, na przykład konieczność, by plany opieki uwzględniały ‘wszelkie ograniczenia prawa wyboru oraz wolności (uzgodnione z osobą korzystającą z usługi) narzucone przez program specjalistyczny (np. program leczenia dla osób uzależnionych od narkotyków lub alkoholu') (s. 60). Te standardy kładą także większy nacisk na aktywną promocję samodzielnego działania oraz podejmowania decyzji, takie jak wymóg, by ‘personel umożliwił osobom korzystającym z usług podejmowanie w sposób odpowiedzialny ryzyka, zapewniając, że posiadają one dobre informacje, na podstawie których mogą podjąć decyzje, w kontekście indywidualnego Planu osoby korzystającej z usług oraz oceny ryzyka w danym domu oraz strategii zarządzania ryzykiem' (s. 63). Standardy dotyczące stylu życia dla domów opieki dla osób dorosłych także podkreślają wagę umożliwiania ‘osobistego rozwoju’, tak jak wymóg, by ‘personel zapewniał osobom korzystającym z usług możliwości rozwijania umiejętności społecznych, emocjonalnych, komunikacyjnych oraz samodzielnego życia’ (s. 66), a także wymóg, by ‘ personel pomagał osobom korzystającym z usług znaleźć oraz utrzymać miejsca pracy, kontynuować edukację lub szkolenie, oraz/lub uczestniczyć w cenionych i dających satysfakcję zajęciach’ (s. 67). Wymagania dotyczące form spędzania wolnego czasu są także bardziej wymagające niż w przypadku standardów dotyczących domów dla osób starszych. Na przykład domy opieki dla osób dorosłych mają aktywnie promować korzystanie przez mieszkańców z możliwości oferowanych dla danej społeczności, takich jak kina czy biblioteki, oraz powinny także umożliwiać długookresowym mieszkańcom odbywanie corocznych wakacji (s. 67-8). Wymagania dotyczące środowiska (strony 79-87) także podkreślają niezależność oraz prywatność w nieco większych stopniu niż standardy odnoszące się do domów dla osób starszych.
Także standardy dotyczące personelu są bardziej wymagające. Na przykład, w przeciwieństwie do standardów dla domów opieki dla osób starszych, standard dla domów opieki dla dorosłych wymagają, by personel posiadał ‘jasno sprecyzowane opisy stanowisk pracy’, a także wymóg, by ‘personel poznał oraz rozwijał relacje z osobami korzystającymi z usług, którym ma zapewnić pomoc i był w stanie zaspokoić ich indywidualne potrzeby ze szczególnym uwzględnieniem płci, wieku, pochodzenia kulturowego oraz indywidualnych zainteresowań' (s. 89). Personel musi także być:

i. dostępny, otwarty oraz swobodny w kontaktach z osobami korzystającymi z usług;

ii. w stanie dobrze słuchać i się komunikować;

iii. solidny i uczciwy;

iv. zainteresowany, zmotywowany i zaangażowany’ (s. 90).

Domy powinny także zapewnić, by 'skład zespołu odzwierciedlał skład kulturowy/płciowy osób korzystających z usług' (s. 91).


Standardy dotyczące domów dla dorosłych także obejmują ‘standardy uzupełniające’ dla domów świadczących usługi dla ‘młodzieży w wieku 16 i 17 lat’, które zawierają dodatkowe wymogi dla domów obsługujących tę grupę, na przykład konieczność zaangażowania domu w opracowanie oraz wdrożenie Planu Opieki nad Odchodzącym (Leaving Care Plan) dla dziecka (s. 108), a także potrzebę, by domy umożliwiły tym użytkownikom usług rozwijanie umiejętności przydatnych w życiu, pracy oraz związkach. Plany opieki dla tej grupy muszą także szczególnie uwzględniać potrzeby oraz ustalenia edukacyjne (s. 110-111). Domy muszą także zapewnić tej grupie ‘wskazówki, porady i wsparcie dotyczące nadużywania alkoholu oraz substancji nielegalnych, palenia, edukację seksualną, informacje dotyczące zakażeń HIV, żółtaczką oraz chorobami przenoszonymi drogą płciową.’ (s.112). Wymogi dotyczące zapobiegania nadużyciom oraz zgłaszania ich jak również podejrzeń nadużyć są także bardziej rozwinięte (s. 113), a standardy obejmują wymagania dotyczące zwalczania agresji rówieśniczej oraz procedury postępowania w stosunku do mieszkańców 'nieobecnych bez zezwolenia’ (s. 115). Istnieją szczegółowe wymogi dotyczące personelu, w tym obowiązek, by 80% personelu opieki pracującego z osobami korzystającymi z usług w wieku 16 oraz 17 lat ukończyło poziom 3 NVQ w zakresie Opieki nad Dziećmi oraz Młodzieżą oraz by ‘personel odpowiedzialny za młodzież w wieku 16 i 17 lat miał co najmniej 21 lat’ (s. 117).


Opieka domowa
Krajowe Standardy Minimum dla Opieki Domowej70 (tj. opieki osobistej, jak pomoc w ubieraniu się, myciu, korzystaniu z toalety lub jedzeniu świadczona w domu), które są oparta na Regulacjach dotyczących agencji świadczących pomoc domową z 2002 r. (Domiciliary Care Agencies Regulations) obejmują następujące pięć kategorii: ‘usługi skoncentrowane na osobie korzystającej’, ‘opieka osobista’, 'ochrona’, ‘menadżerowie i personel’ oraz ‘organizacja i prowadzenie interesu’ (s. 6). Metody oceny są podobne do tych stosowanych przy ocenianiu domów opieki:

• rozmowy z osobami korzystającymi z usług, ich rodzinami oraz bliskimi, personelem zajmującym się opieką i wsparciem, menadżerami oraz innymi osobami

• obserwacja codziennego życia w domu osoby otrzymującej opiekę oraz w biurze organizacji świadczącej usługę

• dokładność pisemnych polityk, procedur oraz dokumentów.



Zaangażowanie zewnętrznych oceniających w inspekcje pomoże zapewnić, że inspekcje będą się koncentrować na wynikach na rzecz oraz jakości życia osób korzystających z usług'. (s. 7).
Same standardy są bardzo podobne do tych, które mają zastosowanie do domów opieki, chociaż niektóre z kwestii szczegółowych różnią się, zważywszy na fakt, że odnoszą się do innego środowiska.
Standardy ‘usług skoncentrowanych na osobie korzystającej’ (strony 10-15) wymagają, by podmioty świadczące usługi przedkładały ‘Oświadczenie o celu oraz przewodnik użytkownika usług obecnym oraz potencjalnym użytkownikom usług oraz ich krewnym’, by umożliwić im ocenę, czy dane usługi zaspokajają ich potrzeby. Podmioty świadczące usługi muszą także zapewnić, że ‘ocena potrzeb w zakresie opieki domowej w odniesieniu do nowych osób korzystających z usług została przeprowadzona przed rozpoczęciem świadczenia usług opieki domowej (lub w okresie 2 dni od rozpoczęcia w warunkach wyjątkowych) przez osoby, które zostały w tym celu przeszkolone'. Ocena jest przeprowadzana przez agencję opieki lub też pozyskiwana od odpowiedniego trustu opieki zdrowotnej lub LA. Podmioty świadczące opiekę muszą także wykazać się możliwością zaspokojenia potrzeb (w tym potrzeb specjalistycznych) osób przyjętych przez agencję.' Podmioty świadczące usługi muszą przedstawić nowym użytkownikom umowę określającą świadczone usługi oraz ich warunki. Podmioty te muszą także zapewnić prywatność swoim klientom. Jest także standard, który wymaga, by personel był ‘rzetelny i odpowiedzialny’ oraz ‘zdolny do elastycznego reagowania na potrzeby oraz preferencje osób korzystających z usług'.
Standardy ‘opieki osobistej’ (strony 16-20) wymagają, by podmioty świadczące opiekę posiadały indywidualny plan opieki dla każdej korzystającej osoby, by zapewnić, że ‘opieka osobista oraz wsparcie są świadczone w sposób, który zapewnia utrzymanie i poszanowanie prywatności, godności oraz stylu życia osoby otrzymującej opiekę w każdym czasie', wspierać osoby korzystające z usług w podejmowaniu ich własnych decyzji (np. wymóg, by zachęcać osoby korzystające z usług oraz umożliwiać im kontrolę nad ich finansami osobistymi' oraz by 'ograniczenia w wybranym stylu życia lub też prawach człowieka mające na celu zapobieżenie wyrządzeniu sobie krzywdy lub też zaniedbaniu lub też wykorzystaniu lub wyrządzeniu krzywdy innym były wprowadzane jedynie w najlepszym interesie korzystającego z usług, zgodnie z obowiązkami agencji wynikającymi z prawa'). Podmioty świadczące opiekę muszą także stosować się do standardów zarządzania lekami osób korzystających z usług.
Standardy ‘opieki’ (strony 21-29) wymagają, by podmioty świadczące usługi przestrzegały rozległych wymogów w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa personelu oraz osób korzystających z usług. Podmioty te muszą także przeprowadzać ocenę ryzyka dla personelu oraz osób korzystających z usług przed rozpoczęciem opieki. Istnieją także wymagania dotyczące ‘bezpiecznego przechowywania pieniędzy oraz własności osób korzystających z usług’. Podmioty świadczące opiekę muszą również zapewnić, że ‘osoby korzystające z ich usług będą chronione przed każdym przypadkiem nadużycia lub wykorzystania, w tym wykorzystania fizycznego, finansowego, psychicznego, seksualnego, zaniedbania, dyskryminacji lub też autoagresji lub też innego nieludzkiego lub poniżającego traktowania na skutek zamierzonego działania, zaniedbania lub też niewiedzy, zgodnie z pisemną polityką oraz procedurami (na przykład, podmioty świadczące usługi muszą posiadać skuteczne systemy zgłaszania nadużyć lub też podejrzeń nadużyć). Personel musi także ‘zapewnić bezpieczeństwo doku oraz osoby korzystającej z usług w każdym czasie podczas świadczenia usług’ (np. bezpieczne przechowywanie kluczy do domu osoby korzystającej z pomocy, używanie identyfikatorów, itd.). Istnieją także wymogi dotyczące prowadzenia szczegółowej dokumentacji świadczonej opieki, wraz z informacjami dotyczącymi np. podawanych leków oraz wszelkich wypadków, do których doszło.
Standardy dotyczące ‘menadżerów i personelu’ (strony 30-34), wymagają, by agencje stosowały się do wymagań dotyczących zatrudniania personelu (w tym konieczności przeprowadzenia wywiadów, pozyskana referencji oraz dokonania weryfikacji). Wszyscy pracownicy muszą także posiadać ‘pisemny opis stanowiska pracy określający zakres ich obowiązków i odpowiedzialności’. Podmioty świadczące usługi muszą także zapewnić wprowadzenie oraz ustawiczne szkolenie (w miarę potrzeb) swojego personelu. Personel musi być odpowiednio wykwalifikowany, co obejmuje wymóg, by ‘nowo powołani pracownicy opieki lub wsparcia świadczący opiekę osobistą, którzy nie posiadają jeszcze odpowiednich kwalifikacji dotyczących opieki muszą wykazać się kompetencją oraz zarejestrować się na odpowiedni program NVQ w zakresie świadczenia opieki (NVQ z opieki na poziome 2 lub 3) w terminie sześciu miesięcy od podjęcia zatrudnienia i kuszą ukończyć cały program w terminie trzech lat’, a 50% opieki osobistej świadczonej przez podmiot [ma być] zapewniana przez pracowników posiadających kwalifikacje NVQ lub równoważne lub też wyższe począwszy od 1 kwietnia 2008 r.’. W szczególności, także menadżerowie muszą ‘uzyskać uznane na poziomie krajowym kwalifikacje z zarządzania’. Podmioty świadczące usługi muszą także stosować się do wymogów dotyczących odpowiedniego nadzoru personelu.
Standardy dotyczące ‘organizacji oraz prowadzenia interesu' (strony 35-39) wymagają, by podmioty stosowały się do wymagać dotyczących zarządzania i administracji, w tym by posiadały 'przejrzyste struktury odpowiedzialności'. Podmioty zapewniające opiekę muszą posiadać odpowiednie pomieszczenia, 'odpowiedni personel', należycie zarządzać swoimi finansami oraz systemami prowadzenia dokumentacji oraz posiadać pisemne ‘polityki i procedury wspierające praktykę oraz spełniające wymagania prawne’. Należyte procedury dotyczące skarg i pochwał, a także systemy monitorowania jakości usług (w tym zaangażowanie osób korzystających z usług w tej proces) muszą zostać wdrożone.
Plany umieszczania dorosłych
Istnieją także specyficzne standardy, które dotyczą „planów umieszczania” dorosłych 71(teraz zwanych planami 'Shared Lives', patrz poniżej). Są one prowadzone przez LA lub też niezależne, a ich celem jest rekrutacja opiekunów, u których można umieścić dorosłych oraz umieszczenie u nich osób korzystających z usług. Te standard są oparte na Regulacjach Adult Placement Schemes (Anglia) Regulations z 2004 r. Podkreślają one potrzebę, by podmioty świadczące takie usługi promowały zarówno niezależność, jak i włączenie osób, które u nich zamieszkują. Plany muszą zapewnić, by opiekunowie pomagali osobom korzystającym z usług „prowadzić normalne życie w społeczności, dzielić codzienne życie z Opiekunem AP oraz zachować dobrą kondycję i bezpieczeństwo.' (s.8).
Podobnie jak w przypadku domów oraz opiekunów świadczących opiekę w domu, podmioty oferujące usługi opieki nad dorosłymi muszą przedstawić oświadczenia dotyczące celu ich działalności oraz przewodniki po usługach osobom, które mogą być potencjalnymi użytkownikami ich usług, muszą opracowywać plany oparte na analizie potrzeb przeprowadzane w ramach planu lub też przez agencję kierującą oraz zapewnić że ‘umieszczenie będzie odpowiadać takiej osobie, a Opiekun AP będzie w stanie zaspokoić potrzeby takiej osoby’, co obejmuje zapewnienie wizyt próbnych itd. (s. 10-11). Opiekunowie mają także aktywnie wspierać niezależność oraz włączenie osób korzystających z usług, na przykład poprzez zapewnienie prywatności oraz godności (np. podczas zapewniania opieki osobistej), podejmowanie ‘odpowiedzialnego ryzyka w kontekście Planu Korzystającego z Usług oraz oceny ryzyka Planu, a także strategii zarządzania ryzykiem’, zachęcanie osoby korzystającej z usług do zaangażowania w czynności rodzinne, wspieranie ich uczestnictwa w aktywnościach kulturalnych i religijnych, zapewnianie dostępu do form spędzania wolnego czasu, zatrudnienia oraz edukacji, umożliwianie relacji towarzyskich oraz zapewnianie, że ‘taka osoba otrzymuje wsparcie i pomoc w kontrolowaniu własnej opieki zdrowotnej i zarządzaniu nią oraz korzystaniu z publicznych jednostek służby zdrowia’ (s. 7, 1—13). Każda osoba korzystająca z usług musi posiadać własny ‘Plan Korzystającego' dotyczący opieki, który zawiera szczegółowy opis ich potrzeb, które będą zaspokajane przez opiekuna. Istnieje także wymóg, by plan ‘wspierał, monitorował oraz analizował’ umieszczenia oraz opiekunów, by upewnić się, że jakość opieki jest utrzymywana (s. 14-15). Plany musza być także zgodne ze standardami dotyczącymi rekrutacji i szkolenia opiekunów (s. 16). Plany są także wymagane, by zatrudnić menadżerów z odpowiednimi kwalifikacjami oraz doświadczeniem, a także zapewnić, że mają oni odpowiednio wyszkolony oraz nadzorowany personel, a także że zostały wdrożone odpowiednie procedury zarządzające i administracyjne (s. 18-19). Plany muszą także zapewniać ochronę przed wykorzystaniem, ochronę ‘zdrowia, bezpieczeństwa oraz dobra’, a także zapewniać stosowanie procedur dotyczących poufności (s. 19).

Usługi opieki zastępczej
Tak jak w przypadku opieki nad dorosłymi, służby opieki społecznej zajmujące sie dziećmi podlegają ustawie Care Standards Act z 2000 r., na podstawie której opracowano krajowe standardy minimum. Krajowe standard minimum dla usług opieki zastępczej są oparte na przepisach Fostering Services Regulations z 2002 r. Te standardy pogrupowano w następujące kategorie: ‘określenie celu’, ‘zdatność do prowadzenia usługi opieki zastępczej lub zarządzania nią’, 'zarządzanie usługą opieki zastępczej', 'zabezpieczenie oraz promowanie doba dziecka', 'rekrutacja, sprawdzanie, zarządzanie, wspieranie oraz szkolenie personelu oraz opiekunów zastępczych’, ‘dokumentacja’, ‘odpowiedniość pomieszczeń’ oraz wymogi finansowe' (s. 3-4).
Standardy ‘określenia celu’ wymagają, by podmiot świadczący usługi opieki zastępczej przedstawił ‘jasne oświadczenie dotyczące celów świadczenia usług opieki zastępczej oraz opis możliwości i usług, które dany podmiot oferuje. Obejmuje to także personel, strukturę zarządzania i procedury, oraz informacje o liczbie dzieci objętych wsparciem. Muszą także zapewnić wskazówki dla dzieci korzystających z ich usług (s. 5-6). Standardy dotyczące “zdatności do prowadzenia lub zarządzania usługami opieki zastępczej’ (strony 7-8) wymagają, by agencje zatrudniały należycie doświadczonych oraz wykwalifikowanych menadżerów, którzy pomyślnie przeszli weryfikację (obejmującą np. wywiad policyjny). Standardy ‘zarządzania usługami opieki zastępczej’ (strony 9-10) wymagają, by agencje posiadały odpowiednie systemy administracji i zarządzania (w tym ‘dobrze ustanowione schematy komunikacji oraz odpowiedzialności pomiędzy menadżerami, personelem oraz opiekunami), zarządzania finansowego oraz procedury kontroli jakości.
Standardy dotyczące ‘zabezpieczenia i promowania dobra dziecka’ (s. 11-17) dotyczą w sposób bardziej bezpośredni usług świadczonych na rzecz dzieci. Te standard wymagają, by podmioty świadczące te usługi zapewniły, ‘by usługi opieki zastępczej były udostępniane przez opiekunów zastępczych oferujących bezpieczne, zdrowe i rozwijające środowisko (na przykład zakwaterowanie musi być odpowiedniej jakości). Usługi muszą także zapewniać, że ‘dzieci oraz młodzież, a także ich rodziny, otrzymują usługi opieki zastępczej, w ramach których docenia się różnorodność i promuje równość', na przykład zapewniając, że 'opiekunowie zastępczy oferują opiekę w sposób zapewniający poszanowanie oraz zachowanie etnicznej, religijnej, kulturowej oraz językowej tożsamości każdego dziecka, oraz że dzieci posiadają niezbędne wsparcie, by rozwijać swoje 'talenty, zainteresowania i hobby', radzenie sobie z każdą niepełnosprawnością, itd. Usługa musi także zapewniać odpowiednie ‘dopasowanie’ opiekunów, tak by odpowiadali oni potrzebom dzieci umieszczonych w ich domu, w odniesieniu do potrzeb zidentyfikowanych w planie opieki nad dzieckiem, w tym wymóg, by 'decyzje dotyczące umieszczenia uwzględniały rasowe, etniczne, religijne, kulturowe oraz językowe potrzeby i dopasowanie dzieci tak bardzo, jak to tylko możliwe pod względem rasy, etnicznym religijnym, kulturowym oraz językowym do rodziny zastępczej'.
Ta grupa standardów także wymaga, by usługi zapewniały ochronę dzieci przed wykorzystaniem, na przykład poprzez specjalne szkolenia dla opiekunów zastępczych, którzy zajmują się wykorzystywanymi dziećmi oraz dzięki wymogowi, że podmiot ‘musi wyraźnie poinformować opiekunów zastępczych, że kary cielesne są nieakceptowane’. Taki podmiot musu także zapewnić, by dzieci były w stanie utrzymywać kontakt z rodziną oraz przyjaciółmi tam, gdzie jest to bezpieczne oraz w sposób, który sprzyja dobru dziecka. Podmiot musi także zapewnić, że ‘dąży się do pozyskania opinii dzieci oraz opinii ich rodzin i innych osób ważnych dla dziecka we wszystkich kwestiach, które mogą z dużym prawdopodobieństwem mieć wpływ na ich codzienne życie oraz przyszłość', na przykład poprzez zapewnienie, że procedury zostały wdrożone w tym celu oraz że opiekunowie aktywnie słuchają dzieci pozostających pod ich opieką.
Standardy ‘zapewniania i promowania dobra dziecka’ także wymagają zapewnienia dzieciom dostępu do odpowiedniej opieki medycznej oraz usług promocji zdrowia. Muszą one także wspierać osiągnięcia edukacyjne dzieci znajdujących się pod opieką, np. poprzez wymóg, by ‘opiekunowie zastępczy… przyczyniali się do oceny potrzeb oraz postępów edukacyjnych dziecka’ oraz wspierali dzieci w ramach swojej opieki w nauce, uczęszczaniu do szkoły oraz odrabianiu prac domowych. Podmioty muszą także zapewnić, by opiekunowie ‘pomagali [dzieciom] rozwijać umiejętności, kompetencje oraz wiedzę niezbędne w dorosłym życiu’.
Standardy dotyczące ‘rekrutacji, weryfikacji, zarządzania, wspierania oraz szkolenia personelu i opiekunów zastępczych’ (strony 18-26) wymagają, by podmioty świadczące te usługi stosowały się do konkretnych procedur rekrutacji, w tym przeprowadzania wywiadów środowiskowych i policyjnych i pozyskania referencji. Wśród osób ‘zaangażowanych w ocenę oraz zatwierdzanie opiekunów zastępczych’ muszą być zarejestrowanymi pracownikami opieki społecznej, a także inny personel, jak psycholodzy; osoby takie muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje. Podmioty świadczące takie usługi muszą także stosować się do wymogów dotyczących procedur w odniesieniu do zarządzania, odpowiedzialności, nadzoru, szkolenia oraz zgłaszania problemów. Personel dostawcy usług musi być wystarczająco liczebny i musi posiadać odpowiednie kwalifikacje, by podjąć pracę w agencji.
Ta grupa standardów także reguluje sposób, w jaki agencje współpracują z opiekunami. W odniesieniu do rekrutacji opiekunów zastępczych obowiązują pewne standardy, na przykład potrzeba przeprowadzenia oceny uwzględniającej cechy indywidualne, takie jak zdolność do opieki nad dziećmi z innych rodzin, stan zdrowia opiekuna, ‘podejście do dyscypliny’ itd. Podmioty świadczące takie usługi muszą posiadać skuteczny system zapewniający wsparcie dla opiekunów, a także ich nadzór, szkolenie i wypoczynek. Podmioty te muszą zapewnić, by ‘każdy zatwierdzony opiekun zastępczy był nadzorowany przez konkretnego, odpowiednio wyszkolonego pracownika opieki społecznej i posiadał dostęp do odpowiedniej pracy socjalnej oraz innego profesjonalnego wsparcia, informacji oraz porad, by umożliwić mu stałą, wysokiej jakości opiekę nad dzieckiem lub młodym człowiekiem umieszczonym w jego domu’. Tacy pracownicy opieki społecznej muszą odbywać zarówno planowane, jak i ‘niezapowiedziane’ wizyty u opiekunów pozostających pod ich nadzorem. Podmioty świadczące takie usługi muszą zapewnić, że ‘Umowa Opieki Zastępczej’ została zawarta z każdym opiekunem i że ‘zawiera informacje, które opiekun musi posiadać, podane w zrozumiały sposób, by skutecznie wykonywać swoje funkcje opiekuna zastępczego. Podmioty takie musza także zapewnić opiekunom zastępczym wprowadzenie oraz ustawiczne szkolenie.

Standardy dotyczące ‘dokumentacji’ (strony 27-29) wymagają, by podmioty świadczące usługi stosowały się do protokołów dotyczących zbierania i przechowywania informacji, w tym by zapewniły, że w odniesieniu do każdego dziecka lub młodego człowieka znajdującego się pod opieką opiekuna zastępczego prowadzona jest kompleksowa dokumentacja, która określa charakter oraz jakość świadczonej opieki oraz przyczynia się do zrozumienia wydarzeń, które nastąpiły w życiu takiego dziecka. Podmioty świadczące opiekę zastępczą muszą zapewnić dostarczenie odpowiednich informacji osobom, które ich potrzebują, co obejmuje wymóg, by ‘opiekun zastępczy wiedział dlaczego dziecko znajduje się w opiece zastępczej i rozumiał podstawę obecnego umieszczenia, jego czas i cel, a także szczegóły dotyczące sytuacji prawnej dziecka.’ Należy także respektować procedury dotyczące skarg.


Standardy dotyczące ‘zdatności pomieszczeń do wykorzystania dla celów opieki zastępczej' (strona 31) przewidują wymagania dotyczące zdatności biur oraz urządzeń używanych przez podmiot świadczący opiekę zastępczą. Standardy dotyczące wymogów finansowych (strony 33-34) wymagają, by 'agencja zapewniła, że posiada wiarygodność finansową w każdym czasie oraz posiada wystarczające środki finansowe do regulowania swoich zobowiązań’, a także zawierają wymogi dotyczące procedur odnośnie do zarządzania finansowego, w tym potrzeby wypłacania opiekunom zasiłków oraz kosztów, które ‘pokrywają pełny koszt opieki nad każdym dzieckiem lub młodym człowiekiem umieszczonym w ich domu’.
Poza standardami sklasyfikowanymi w ramach tych głównych kategorii, istnieją dalsze standardy dotyczące poszczególnych aspektów opieki zastępczej. Standard ‘paneli opieki zastępczej’ 72(strona 35) wymaga, by agencje posiadały pisemne procedury podejmowania decyzji oraz zawiera wymóg dotyczący składu paneli, w tym potrzebę weryfikacji członków panelu oraz włączenia członków ‘posiadających wiedzę fachową w dziedzinie edukacji oraz zdrowia dzieci’ oraz członka, który ‘był umieszczony w rodzinie zastępczej lub też którego dziecko a jakimkolwiek czasie było umieszczone w rodzinie zastępczej’. Standard ‘krótkich przerw' (s. 37) dotyczy dzieci, które zostały umieszczone w rodzinie zastępczej czasowo i w stosunku do których zdecydowano, że ‘rodzice pozostają głównymi opiekunami dziecka’, na przykład poprzez zapewnienie, że ‘rodzice biologiczni posiadają wiodącą rolę we wspieraniu potrzeb zdrowotnych i edukacyjnych dziecka'. Standard ‘rodziny oraz przyjaciół w funkcji opiekunów’ (strona 39) wymaga 'uznania szczególnego związku oraz pozycji opiekunów będących członkami rodziny lub przyjaciółmi' w kontekście opieki zastępczej, na przykład poprzez zapewnienie, że ‘mechanizmy w ramach lokalnych władz zajmujących się opieką zastępczą stosowane w celu oceniania i zatwierdzania opiekunów będących członkami rodziny lub przyjaciółmi zostały zaprojektowane w sposób, który zachęca do rozważenia takich osób jako opiekunów’.
Istnieje także odrębny zespół standardów minimum dotyczących ‘prywatnej opieki zastępczej’73, ustaleń 'dokonywanych prywatnie tj. bez zaangażowania władz lokalnych) dotyczących opieki nad dzieckiem poniżej 16 lat (lub 18 lat w przypadku niepełnosprawnych) przez osobę inną niż rodzic lub bliski krewny z zamiarem, by taka opieka trwała co najemnej 28 dni.’ (s. 2). Te standardy określają obowiązki LA w odniesieniu do prywatnej opieki zastępczej; należy zawiadomić LA o każdych ustaleniach dotyczących prywatnej opieki zastępczej. Standardy wymagają by:
– ‘władze lokalne miały pisemne oświadczenie lub plan określające zakres obowiązków oraz funkcji w odniesieniu do prywatnej opieki zastępczej oraz sposobów, w jaki będzie wykonywana’, (s.6)

– ‘władze lokalne promują świadomość wymogu złożenia zawiadomienia oraz zapewniają, że te osoby, które mogą kontaktować się z dziećmi znajdującymi się pod prywatną opieką zastępczą rozumieją swoją rolę w zawiadamianiu’, że LA ‘skutecznie odpowiada na zawiadomienia’ oraz ‘reaguje na sytuacje, kiedy otrzymuje informacje o ustaleniach, które nie zostały zgłoszone’ (s.8),

– ‘władze lokalne skuteczne określają odpowiedniość ustaleń dotyczących prywatnej opieki zastępczej pod każdym kątem zgodnie z przepisami,’74 (s. 10)

– ‘władze lokalne zapewniają takie porady i wsparcie prywatnym opiekunom zastępczym oraz potencjalnym prywatnym opiekunom zastępczym jakie uznają za konieczne’ (s.12)

– ‘władze lokalne zapewniają takie porady i wsparcie rodzicom dzieci w prywatnej opiece zastępczej na swoim terenie jakie uznają za konieczne’ (s.13)

– ‘dzieci znajdujące się pod prywatną opieką zastępczą mogą uzyskać dostęp do informacji i wsparcia, kiedy tego potrzebują, by chronić i wspierać ich dobro. Dzieci znajdujące się pod prywatną opieką zastępczą mogą uczestniczyć w podejmowaniu decyzji dotyczących ich życia.’ (s.14).

– ‘władze lokalne posiadają i skutecznie wdrażają system monitorowania sposobu wykonywania obowiązków oraz funkcji dotyczących prywatnej opieki zastępczej. Poprawa praktyki tam, gdzie system monitorujący wskazuje na taką konieczność’. (s. 15).
Poza tymi rządowymi standardami minimum, istnieje także nieustawowy zestaw ‘Brytyjskich Krajowych Standardów Opieki Zastępczej’, który w rządowych standardach minimum jest opisany w następujący sposób:

‘Te Standardy są o wiele bardziej daleko idące i skoncentrowane na dziecku, w takim rozumieniu, że obejmują wszystkie aspekty życia dziecka znajdującego się pod opieką, a nie tylko usługi świadczone przez odpowiedni podmiot. Choć w przeciwieństwie do krajowych standardów minimum standardy CSA nie mają mocy prawnej, przedstawiają najlepsze praktyki i dlatego też podmioty zapewniające opiekę zastępczą powinny się do nich stosować’.75

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna