„Usługi i instytucje opieki społecznej w Wielkiej Brytanii Ekspertyza”



Pobieranie 0.61 Mb.
Strona6/13
Data07.05.2016
Rozmiar0.61 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13

Domy dziecka
Domy dziecka podlegają Krajowym Standardom Minimum dla Domów Dziecka (National Minimum Standards for Children’s Homes)76opartych na ustawie Children's Homes Regulations z 2001 r. Zostały one podzielone na następujące kategorie: ‘planowanie opieki’, ‘środowisko’, ‘jakość opieki’, ‘personel’, ‘skargi i ochrona’, 'zarządzanie i administracja’, ‘opieka i kontrola’, ‘świadczenia specjalistyczne’.
W ramach standardów ‘planowanie opieki’ (strony 5-12) domy muszą przygotować ‘pisemne określenie celu oraz przewodnik dla dzieci, który właściwie opisuje co dom ma zapewniać dzieciom, które w nim mieszkają, a także sposób sprawowania nad nimi opieki’. Każde dziecko musi posiadać indywidualny, kompleksowy ‘plan umieszczenia’ oparty na swoich potrzebach określonych przez ‘instytucję umieszczającą’, który określa w jaki sposób te potrzeby będą zaspokajane. Wdrożenie planu jest monitorowane przez ‘kluczowego pracownika’ dla dziecka w domu (i dziecko powinno mieć prawo wypowiedzenia się w sprawie wyznaczenia konkretnej osoby na takiego pracownika). Domy powinny zapewniać, by członek personelu ‘regularnie oraz często pytał o opinie dzieci, ich rodziców (o ile nie jest to niewłaściwe) oraz osobę kontaktową w instytucji umieszczającej na temat treści oraz wdrożenia plany umieszczenia oraz powinny uwzględniać te opinie przy inicjowaniu oraz wprowadzaniu zmian do planu.' Plan podlega regularnym ocenom, a domy mają zapewnić, że dzieci biorą udział w procesie oceny. Domy muszą także zapewnić, że ‘dzieci będą otrzymywać praktyczne wsparcie w celu konstruktywnych kontaktów z rodzicami, rodziną oraz innymi ważnymi ludźmi oraz są zachęcane do utrzymywania takiego kontaktu’. Domy muszą stosować sie do konkretnych procedur dotyczących przyjazdu dzieci oraz ich wyjazdu do domu (na przykład domy muszą zapewnić dzieciom informacje na temat ‘oczekiwań domu w stosunku do dziecka oraz tego, czego dziecko może oczekiwać od personelu, zanim jeszcze dziecko zamieszka w domu). Domy muszą także zapewnić ‘indywidualne wsparcie’ dzieciom znajdującym się pod ich opieką, uwzględniając specyficzne potrzeby takiego dziecka, np. poprzez zapewnianie indywidualnej odpowiedniej edukacji dotyczącej zdrowia, społeczeństwa, seksu oraz związku każdemu dziecku mieszkającemu w domu, w tym dzieciom niepełnosprawnym, oaz zapewnienie, że potrzeby każdego dziecka, w tym dzieci będących ofiarami wykorzystywania lub też uciekinierami, są zaspokajane w odpowiedni sposób. Domy muszą także zapewnić 'kompleksowy plan dla młodych ludzi przygotowujących się do opuszczenia domu i rozpoczęcia samodzielnego lub też częściowo samodzielnego życia, który określa wsparcie oraz pomoc, jakich będą potrzebować, by umożliwić im udane wejście w dorosłość i wdrożenie tego planu w życie'. Plan powinien obejmować takie zagadnienia, ja na przykład plany edukacyjne, mieszkanie, praca, związki czy dalsze wsparcie.
Zgodnie ze standardami ‘jakości opieki’ (strony 13-22) domy muszą posiadać odpowiednie procedury, które zapewniają, że opinie dzieci, a także opinie ich rodzin i innych osób ważnych dla dziecka są pozyskiwane w sprawie kluczowych decyzji, które mogą mieć wpływ na codzienne życie dziecka i jego przyszłość.’ Domy muszą także ‘szanować życzenia dziecka dotyczące prywatności oraz poufności zgodnie z zasadami dobrego rodzicielstwa oraz potrzebą chronienia dziecka’ na przykład w odniesieniu do przechowywania dokumentacji, mieszkania oraz ‘aranżacji łazienki’, opieki osobistej dla dzieci niepełnosprawnych, telefonów, itd. Domy muszą także zapewnić, że ‘dzieci otrzymują odpowiednie ilości właściwie przygotowanego jedzenia i picia z uwzględnieniem ich potrzeb oraz życzeń oraz że mają możliwość robienia zakupów żywnościowych i przygotowywania własnych posiłków’. Dzieci muszą mieć także możliwość wybierania swoich ubrań oraz posiadania własnych przyborów toaletowych. Domy muszą także zapewnić, że ‘fizyczne, emocjonalne oraz zdrowotne potrzeby każdego dziecka są określone i odpowiednie działania podjęte w celu zabezpieczenia usług medycznych, stomatologicznych oraz innych usług związanych z ochroną zdrowia’. Poza dostępem do opieki zdrowotnej obejmuje to wymóg, by domy zapewniały wskazówki dotyczące takich kwestii jak choroby przenoszone drogą płciową, palenie papierosów, wysiłek fizyczny, itd. Domy muszą stosować się do konkretnych procedur dotyczących zarządzania lekami oraz zapewnienia pierwszej pomocy oraz innych procedur medycznych w domu. Domy muszą posiadać ‘politykę edukacyjną, która pokazuje jak dom zamierza promować i wspierać osiągnięcia edukacyjne dzieci w czasie, w którym tam mieszkają,’ na przykład wspierając dzieci przy odrabianiu prac domowych lub organizując dodatkowe zajęcia. Domy muszą także zapewnić dzieciom dostęp do różnorodnych form spędzania wolnego czasu oraz odpowiedniego świętowania, w tym ‘obchodzenia urodzin, imienin, świąt kulturowych oraz religijnych oraz uczestnictwa dzieci w planowaniu tych wydarzeń.’
Standardy dotyczące ‘skarg i ochrony’ (strony 23-29) wymagają, by domy przestrzegały procedur zapewniających odpowiednie rozstrzyganie skarg dzieci. Domy muszą także przestrzegać standardów w celu zapewnienia ochrony dzieci przed wykorzystaniem, na przykład wdrażając odpowiednie systemy zgłaszania nadużyć, podejrzeń nadużyć oraz oskarżeń wobec członków personelu, a także przestrzeganie procedur ochrony dzieci LA. Personel musi być przeszkolony pod kątem dostrzegania nadużyć, zapobiegania im i reagowania na nie. Domy muszą także ‘budować atmosferę, w której dręczenie innych dzieci jest nie do przyjęcia' i muszą ‘posiadać politykę walki z dręczeniem, która musi być znana dzieciom i personelowi i musi być skutecznie wdrażana’. Muszą także istnieć konkretne procedury dotyczące sytuacji, kiedy dziecko oddala się z domu ‘bez zezwolenia’. Domy muszą mieć także ‘system zawiadamiania w terminie 24 godzin osób oraz odpowiednich władz o nastąpieniu istotnych wydarzeń mających wpływ na dzieci pozostające pod ich opieką.
Standardy ‘opieki i kontroli’ (strony 31-34) wymagają, by 'relacje pomiędzy personelem a dziećmi były oparte na obustronnym szacunku i zrozumieniu oraz na jasnych zawodowych i osobistych barierach, które obowiązują zarówno w kontaktach z poszczególnymi dziećmi, jak i grupą’, na przykład poprzez brak ‘faworyzowania lub antypatii w stosunku do jakichkolwiek dzieci lub grup w domu’. Domy muszą także odpowiednio reagować na ‘akceptowalne’ oraz ‘nieakceptowane’ zachowania, na przykład poprzez zapewnienie wskazówek oraz polityk w zakresie dyscypliny oraz ograniczeń fizycznych, które ‘mogą być wykorzystywane tylko w celu zapobiegania obrażeniom dziecka lub też innych lub też poważnego zniszczenia majątku'.
Standardy dotyczące ‘środowiska’ (s. 35-40) wymagają, by ‘lokalizacja, projekt oraz rozmiar domu były zgodne z jego celem oraz funkcją', na przykład, by dom miał niezbędne urządzenia dla wszystkich niepełnosprawnych dzieci, które tam zamieszkują. Domy powinny mieć ‘dobrej jakości wyposażenie w stylu domowym', na przykład istnieje wymóg, by ‘domy były urządzone oraz umeblowane zgodnie ze standardem, który tworzy miłe domowe środowisko, odpowiednie w stosunku do liczby, proporcji płci, niepełnosprawności, wieku, kultury oraz pochodzenia etnicznego dzieci, które w nim zamieszkują’ oraz by posiadał zarówno części prywatne, jak i wspólne. W odniesieniu do sypialni istnieje wymóg, by ‘każde dziecko posiadało swój pokój lub też własną przestrzeń w pokoju podwójnym’, a domy muszą uwziąć pod uwagę ‘możliwe nadużycia przed udzieleniem zgody na dzielenie pokoju'. Domu muszą także zapewnić odpowiednią przestrzeń do nauki, a także odpowiednią jakość i ilość łazienek i toalet. Domy muszą także spełniać specyficzne standardy dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa, takie jak procedury przeciwpożarowe.
Standardy dotyczące ‘personelu’ (strony 41-47) wymagają, by domy zapewniły, że wszyscy pracownicy oraz wolontariusze regularnie przechodzili weryfikację w rejestrze skazanych, by chronić dzieci od wszelkich potencjalnych nadużyć, a także by stosowały odpowiednie procedury rekrutacji personelu. Odwiedzający muszą przejść przez weryfikację w rejestrze skazanych lub też nie będą ‘wpuszczeni bez nadzoru na teren domu’. Domy muszą zapewnić, że ich personel będzie w odpowiedni sposób zarządzany i nadzorowany. Personel musi posiadać opisy stanowisk, a ich wyniki muszą być regularnie oceniane. Personel musi także otrzymywać wsparcie poprzez ‘dostęp do źródeł porad i doradztwa’. Członkowie personelu muszą być odpowiednio wykwalifikowani oraz doświadczeni, by podejmować przydzielone im zadania. Członkowie personelu 'muszą mieć przynajmniej 18 lat, a członkowie personelu, którzy są indywidualnie odpowiedzialni za dzieci lub też pełnią funkcję kierowniczą muszą mieć przynajmniej 21 lat. W ramach tych wymogów żadna osoba pracująca w domu dziecka nie może być mniej niż 4 lata starsza od najstarszego dziecka, które w takim domu przebywa.' Istnieje wymóg, by ‘co najmniej 80% personelu zajmującego się opieką ukończyło Poziom 3 NVQ w zakresie Opieki nad Dziećmi i Młodzieżą.’ W każdym czasie musi być wystarczająca liczba personelu na dyżurze, a domy muszą zapewnić, by 'dzieci w każdej chwili miały członka personelu, który jest za nie odpowiedzialny. Wiedzą, kim jest ta osoba i jak się z nią skontaktować.’ Personel musi przejść wprowadzenie oraz ciągłe szkolenie.
Standardy ‘zarządzania i administracji’ (strony 49-52) wymagają, by w sytuacji, gdy ‘osoba zarejestrowana’ odpowiedzialna za dom nie jest jego kierownikiem, taka osoba dokonywała regularne oraz niezapowiedziane wizyty w celu monitorowana usług. Osoba zarejestrowana jest odpowiedzialna za zapewnienie, że jakość domu jest stale monitorowana, a dokumentacja monitoringu aktualizowana ‘przynajmniej raz w miesiącu’. Domy muszą zapewnić, że ‘działania są podejmowane tam, gdzie to konieczne w odniesieniu do każdej koncentracji, tendencji lub też prawidłowości w zarejestrowanych kwestiach lub wydarzeniach, w celu poprawienia ochrony oraz wspierania dobra dzieci oraz jakości opieki w domu’. Domy muszą zapewnić, by ‘administracja domu była sprawna, a dom stabilny finansowo’. Osoba odpowiedzialna za dom musi posiadać odpowiednie kwalifikacje oraz doświadczenie, by podjąć się tego zadania. Dokumentacja oraz dokumenty poszczególnych dzieci muszą być przechowywane w bezpieczny sposób.
Standard dotyczący 'specjalnych ustaleń (strona 52) wymaga od domów dziecka, które świadczą opiekę w ‘bezpiecznym miejscu’ lub też na rzecz uchodźców, by zapewniły, że ‘dzieci mieszkają w bezpiecznych pomieszczeniach lub też że uchodźcy otrzymują taką samą opiekę, jak powinni w innych domach dziecka'.
Zdrowie psychiczne
Usługi dotyczące zdrowia psychicznego są świadczone w kontekstach opisanych powyżej (takich jak domy opieki dla dorosłych) i podlegają tym samym wspólnym standardom oraz krajowym standardom minimum, które mają zastosowanie do innych domów opieki, agencji opieki domowej, itd. Odrębne standardy stosuje się do opieki świadczonej w placówkach medycznych, jak psychiatryczne oddziały intensywnej opieki.
W szerszym zakresie, jakość świadczenia usług dotyczących zdrowia psychicznego przez NHS oraz LA jest także oceniana na podstawie konkretnych ‘wskaźników’. Wyniki w odniesieniu do tych wskaźników są regularnie kontrolowane przez CQC w formie ‘okresowych analiz’.77 Bieżąca okresowa analiza wskaźników dla usług dotyczących zdrowia publicznego odzwierciedla konkretne bieżące priorytety krajowe, które na lata 2009-2010 przedstawiają się następująco (trwają prace nad dalszymi wskaźnikami):78


  • ‘Dostęp do usług rozwiązywania kryzysów/ leczenia w domu’ – Celem NHS jest zarządzanie kryzysami dotyczącymi zdrowia psychicznego poprzez 'zespoły do spraw rozwiązywania kryzysów', 'pomyślane tam, by mogły zapewnić szybkie i efektywne leczenie w domu, włączając w to ’podawanie leków, w celu uniknięcia przyjęcia do szpitala oraz zapewnienia wsparcia nieformalnym opiekunom’. Ten wskaźnik mierzy liczbę przyjęć do szpitala zarządzanego przez takie zespoły przez łączną liczbę przyjęć by ocenić zasięg (s.2).

  • ‘Dostęp do opieki zdrowotnej dla osób z problemami z uczeniem się' - Obserwatorzy zanotowali, że osoby z problemami z uczeniem się miały niższy poziom dostępu do wysokiej jakości opieki zdrowotnej. W związku z tym ten wskaźnik mierzy zakres, w jakim władze udostępniają swoje usługi osobom z problemami z uczeniem się, na przykład poprzez ocenę, czy dostarczają pacjentom z problemami z uczeniem się informacji w sposób efektywny oraz czy zapewniają takim pacjentom oraz ich rodzinom odpowiednie wsparcie (s. 4-5).

  • ‘Najlepsze praktyki w odniesieniu do usług zdrowia psychicznego dla osób z trudnościami z uczeniem się’ – ten wskaźnik wykorzystuje wiele sposobów ustalenia zakresu, w jakim władze zapewniają pacjentom z trudnościami w uczeniu się otrzymywanie poziomu opieki omówionego w Krajowych Ramach Usług w zakresie Zdrowia Psychicznego (patrz sekcja ‘pakiety opieki’, by uzyskać więcej informacji na ten temat).

  • ‘7 dniowa kontrola podejścia do programu opieki (Care Programme Approach (CPA) 7 day follow up) – CPA to mechanizm, który koordynuje pracę osób świadczących opiekę zdrowotną i społeczną w świadczeniu opieki na rzecz specyficznych użytkowników z problemami psychicznymi. Ten wskaźnik mierzy proporcję użytkowników usług w CPA, z którymi kontaktowano się (osobiście lub telefonicznie) w terminie 7 dni od daty wpisania w przypadku opieki zamkniętej, w celu zmniejszenia wartości wskaźnika samobójstw po wypisaniu (s. 8).

  • ‘Usługi w zakresie zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży – CAMHS’ – ten wskaźnik mierzy zakres, w jakim władze stosują skuteczne mechanizmy mające na celu zbieranie oraz wykorzystywanie opinii młodych ludzi korzystających z usług w zakresie zdrowia psychicznego, monitorowanie oraz ocenianie ich usług, świadczenie odpowiedniej, indywidualnie dopasowanej opieki oraz umieszczanie użytkowników tych usług w odpowiednich placówkach (w tym użytkowników z trudnościami z uczeniem się), usługi wsparcia przy przejściu z wieku dziecięcego w dorosłość oraz efektywną wymianę informacji pomiędzy agencjami pracującymi z tą grupą (s. 9-10).

  • ‘Opóźniony transfer opieki’ – NHS ma na celu promowanie efektywnego działania po stronie podstawowej opieki medycznej oraz organów opieki społecznej w celu obniżenia liczby pacjentów trzymanych w instytucjach zamkniętych dłużej, niż jest to konieczne. Ten wskaźnik wspiera to dzięki monitorowaniu liczby opóźnionych transferów z instytucji zamkniętych do opieki środowiskowej (s.11).

  • ‘Osoby używające narkotyków w efektywnym leczeniu’ – ten wskaźnik mierzy procent osób używających narkotyków i przyjętych do leczenia lub otrzymujących leczenie lub opiekę dłużej niż przez dwanaście tygodni (s. 13-16).

  • ‘Jakość zapisywania danych etnicznych’ – ten wskaźnik mierzy efektywność, z którą władze rejestrują dane dotyczące pochodzenia etnicznego osób korzystających z usług w celu zmierzenia oraz zredukowania nierówności w dostępie do usług (s. 17-18).

  • ‘kompletność danych zestawu minimum danych o zdrowiu psychicznym (Mental Health Minimum Data Set - MHMDS) – ten wskaźnik mierzy dokładność oraz kompletną, z jaką trusty opieki zdrowotnej rejestrują informacje o osobach korzystających z usług otrzymujących specjalistyczne usługi w zakresie zdrowia psychicznego (s. 19-20).

  • ‘schematy opieki dla MHMDS’ – ten wskaźnik mierzy proporcję pacjentów w CPA, którzy posiadają osobistych koordynatorów opieki jako wartość procentową wszystkich pacjentów w CPA (s.21).

  • „Doświadczenie pacjenta’ – ten wskaźnik wykorzystuje informacje zwrotne od pacjenta zebrane przez trusty opieki zdrowotnej, by dokonać oceny doświadczenia pacjenta (system monitorowania tego wskaźnika jest w dalszym ciągu rozwijany) (s. 22).

  • „Satysfakcja personelu’ – zostaną wykorzystane ankiety dla personelu NHS w celu oceny powodzenia na tym polu (system monitorowania tego wskaźnika jest w dalszym ciągu w opracowaniu) (s.23).


Osoby bezrobotne
Umiejętności oraz usługi szkoleniowe świadczone przez Departament Pracy oraz Emerytur w celu udzielenia pomocy osobom bezrobotnym w znalezieniu pracy podlegają Ofsted zgodnie z ‘Wspólnymi Ramami Inspekcji’, które są wykorzystywane do oceny różnych podmiotów świadczących usługi edukacyjne.79 Zgodnie z tymi ramami inspektorzy uwzględniają ‘ogólną skuteczność’ poprzez ocenę 'na ile efektywny oraz wydajny jest dany podmiot w zaspokajaniu potrzeb uczących się oraz innych użytkowników i dlaczego?’ Ocena efektywności obejmuje następujące elementy:

  • Zdolność podmiotu świadczącego usługi do wprowadzenia ulepszeń i ich utrzymania

  • Wyniki uczących się

  • Jakość usług

  • Przywództwo i zarządzanie.’ (s. 7).

Zdolność podmiotu świadczącego usługi do wprowadzenia ulepszeń i ich zachowania jest oceniana na podstawie tego, czy:



  • Podmiot świadczący usługi ma odpowiednią historię trwałych zmian na lepsze.

  • Podmiot stawia sobie i osiąga ambitne cele, by poprawić wyniki wszystkich uczących się.

  • Podmiot posiada jasną wizję oraz odpowiednie priorytety, które pozwolą na utrzymanie ulepszeń oraz podniesienie oczekiwań dla wszystkich użytkowników.

  • Procesy samooceny oraz poprawy jakości stosowane przez taki podmiot obejmują należyte wykorzystanie poglądów użytkowników, które ma zauważany wpływ.

  • Podmiot posiada odpowiednie struktury zarządzania oraz odpowiednią ilość personelu i innych zasobów, by wprowadzić plany ulepszeń.

  • Personel na wszystkich poziomach przyczynia się do zapewnienia trwałej poprawy.

  • Zarządcy lub też właściwe organy nadzorcze wypełniają swoje obowiązki i zadają trudne pytania w celu podniesienia lub utrzymania wysokich standardów oraz zabezpieczenia pozytywnych doświadczeń oraz wyników uczących się’ (s. 8).

Wyniki w przypadku uczących się są oceniane zarówno według stopnia, w jakim uczący się 'osiągają swoje założone cele nauki', ale także według jakości procesu uczenia, na przykład w zakresie w jakim uczący się rozwijają umiejętności osobiste i społeczne, w tym odpowiednio w aspektach duchowym, moralnym oraz kulturalnym'. (s. 8). W dodatku do tych kwestii koncentrujących się na wynikach, w ramach omówiono także kwestię szerszych wyników osiąganych przez uczących się, co wymaga od inspektorów uwzględnienia stopnia, w jakim programy poprawiają ‘ekonomiczny oraz społeczny dobrobyt' uczących się. Inspektorzy muszą także uwzględnić zdrowie oraz bezpieczeństwo uczących się oraz zakres, w jakim programy promują ‘pozytywny wkład na rzecz społeczności’ ze strony uczących się (s.9).


Jakość uczenia się jest oceniana na podstawie czynników takich jak skuteczna ocena uczących się, wykorzystanie odpowiednich metod i technologii nauczania, a także umiejętności personelu, oraz to jak dalece szkolenie odpowiada zainteresowaniom uczących się, a także potrzebom zarówno uczących się jak i pracodawców. Inspektorzy powinny także wziąć pod uwagę to, na ile dobrze podmioty świadczące usługi wspierają uczących się w procesie zdobywania wiedzy oraz poszukiwania możliwości kształcenia lub zatrudnienia po zakończeniu kursu. Jakość obejmuje także uwzględnienie tego, na ile dobrze podmioty świadczące usługi rozwijają partnerstwo z innymi organizacjami lokalnymi (takimi jak szkoły czy pracodawcy) oraz ze społecznością (s. 9-11).
W odniesieniu do przywództwa oraz zarządzania, inspektorzy powinni rozważyć na ‘ile efektywnie przywódcy oraz menadżerowie podnoszą oczekiwania oraz promują ambitne podejście w całej organizacji’, na przykład ‘w jakim zakresie przywódcy promują bardzo wysokie standardy w pozytywnej oraz zapewniającej wsparcie kulturze aspirującej do doskonałości’. Ta kategoria obejmuje także uwzględnienie procedur ochrony dla uczących się. Przywództwo oraz zarządzanie obejmują także zakres, w którym podmioty świadczące usługi ‘aktywnie promują równość oraz różnorodność, radzą sobie z dyskryminacją oraz zmniejszają dystans w osiągnięciach’. Dalsze kwestie do uwzględnienia obejmują zakres, w jakim podmioty świadczące usługi angażują uczących się w ‘podejmowanie decyzji w organizacji’, skuteczność systemów monitorowania oraz oceny oraz zakres w jakim podmioty te ‘wykorzystują dostępne zasoby, by zapewnić dobrą wartość za żądaną cenę’ (s, 11-13).
Lokalne socjalne
Shelter definiuje lokale socjalne w następujący sposób: ‘lokale socjalne to lokale mieszkalne wynajmowane po niskich stawkach czynszu oraz na stabilnych zasadach osobom mającym potrzeby mieszkaniowe. Są z reguły zapewniane przez gminy oraz organizacje non-profit, takie jak stowarzyszenia’.80 Szczególne kategorie odbiorców opieki społecznej omawiane w niniejszym raporcie mogą posiadać potrzebę pomocy w odniesieniu do swoich potrzeb mieszkaniowych. LA stawiają za priorytet znalezienie miejsc zakwaterowania dla następujących 'uzasadnionych grup preferowanych’:

  • Ludzi bezdomnych lub też posiadających pewne cechy bezdomności

  • Ludzi zajmujących niesanitarne, zatłoczone lub też w inny sposób niezadowalające lokalne

  • Osób, które muszą się przeprowadzić z powodów medycznych lub też specjalnych, w tym z powodów dotyczących niepełnosprawności

  • Osób, które muszą przeprowadzić się w określone miejsce – na przykład by znaleźć się bliżej konkretnych możliwości szkoleniowych lub też obiektów medycznych gdyby doświadczyły trudności w przypadku, gdyby nie mogły tego zrobić’.81

Podmioty oferujące takie lokale podlegają Urzędowi ds. Usług dla Najemców i muszą spełnić sześć następujących standardów82 :
Standard ‘zaangażowania oraz przekazywania kontroli mieszkańcom’ wymaga, by podmioty oferujące takie lokale ‘zapewniały wybór, informacje oraz komunikację odpowiednią dla zróżnicowanych potrzeb swoich lokatorów w odniesieniu do spełniania wszystkich standardów (na przykład 'wybór usług dostępnych dla lokatorów, w tym wszelkie dodatkowe koszty, które wiążą się z konkretnym wyborem) oraz by posiadały efektywne procedury w odniesieniu do skarg. Podmioty świadczące takie usług muszą także zapewnić, że lokatorzy uczestniczą w podejmowaniu decyzji zarządczych dotyczących zakwaterowania, że 'traktują wszystkich najemców uczciwie oraz z szacunkiem’ oraz ‘pokazują, że rozumieją różne potrzeby swoich najemców’, na przykład tych ze specjalnymi potrzebami.
Standard ‘domu' oznacza, że podmioty oferujące lokale musza zapewnić, że zakwaterowanie jest wystarczającej jakości oraz utrzymane w dobrym stanie, w tym spełniające wymogi dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa.
Standard ‘najmu’ wymaga, by podmioty oferujące lokalne ‘wynajmowały domy w uczciwy, przejrzysty oraz wydajny sposób’ oraz by ‘współpracowały z władzami lokalnymi’ w zakresie strategicznych funkcji zaspokajania potrzeb lokalowych, oraz by ich obowiązki zaspokajały zidentyfikowane lokalne potrzeby mieszkaniowe, na przykład w odniesieniu do zwalczania bezdomności. Podmioty oferujące lokalne muszą respektować pewne poziomy czynszu. Musza także promować stabilny wynajem, na przykład muszą ‘rozwijać oraz świadczyć usługi, które będą wspierać najemców w utrzymaniu najmu oraz zapobiegną niepotrzebnym eksmisjom’.

Standard ‘sąsiedztwa oraz społeczności’ oznacza, że podmioty oferujące lokalne muszą ‘utrzymywać sąsiedztwo oraz obszary wspólne powiązane z domami, które posiadają w czystości oraz muszą zachować ich bezpieczeństwo' oraz powinny współpracować z innymi organami na danym obszarze w celu zapewnienia pozytywnego wpływu na społeczność lokalna oraz zredukowania zachowań antyspołecznych.


Standard ‘wartość za cenę’ wymaga od podmiotów oferujących lokale, by ‘pokazały swoim najemcom w jaki sposób podejmują decyzje dotyczące wydatków oraz by promowały wydajne wykorzystanie zasobów. Standard 'ładu i opłacalności’ (który odnosi się jedynie do stowarzyszeń mieszkaniowych, a nie do LA), wymaga, by podmioty oferujące lokale ‘zapewniły efektywne ustalenia dotyczące ładu, by osiągać swoje cele, zamierzenia oraz planowane wyniki w odniesieniu do najemców oraz potencjalnych najemców w efektywny, przejrzysty oraz odpowiedzialny sposób’ oraz by ‘zarządzały swoimi zasobami w efektywny sposób, by zapewnić utrzymanie opłacalności’.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna