„Usługi i instytucje opieki społecznej w Wielkiej Brytanii Ekspertyza”



Pobieranie 0.61 Mb.
Strona7/13
Data07.05.2016
Rozmiar0.61 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   13

Wsparcie
Program wsparcia (Supporting People):

‘Ma na celu zapobieganie kryzysom u osób dorosłych i dokonywania kosztowniejszych interwencji oraz umożliwienie wrażliwym osobom samodzielne życie dzięki świadczeniu usług wsparcia związanych z mieszkaniem. Jest to program dopłat prowadzony przez 152 organów wyższego szczebla [LA na poziomie hrabstw – patrz glosariusz] we współpracy z urzędem do spraw mieszkalnictwa, zdrowia, usług społecznych oraz nadzoru (Housing, Health, Social Services and Probation) i jest realizowany w głównej mierze przez sektor wolontariatu oraz społecznościowy, a także przez stowarzyszenia mieszkaniowe’.83

Program zapewnia ‘wsparcie w odniesieniu do miejsca zamieszkania' dla osób starszych oraz niepełnosprawnych, zagrożonych bezdomnością oraz narażonych na przemoc domową.84
Działania oraz strony zainteresowane objęte tym programem zostały określone w następujący sposób przez Komisję Rewizyjną (która odgrywa rolę w ocenie usług - patrz poniżej):
‘Administracyjne władze lokalne współpracują w ramach partnerstwa, by ustalić strategie w ramach programu Supporting People oraz mechanizmy zapewniania lokali dotyczące usług wsparcia związanych z mieszkaniem, usługami socjalnymi, zdrowiem oraz nadzorem. Istnieje także konieczność prowadzenia negocjacji oraz konsultacji ze wszystkimi podmiotami świadczącymi usługi mieszkaniowe oraz usługi wsparcia innymi niż podmioty świadczące takie usługi z mocy ustawy, sektorem prywatnym oraz organizacjami wolontariackimi w celu planowania oraz zlecania usług wsparcia, by mogły one zaspokajać zidentyfikowane potrzeby.

Program pozwala na większą różnorodność w świadczeniu usług dopasowanych do indywidualnych potrzeb i świadczonych w strategicznym kontekście. Na przykład:



  • Usługi wsparcia dotyczące mieszkań dla wrażliwych osób z społeczności czarnoskórych oraz mniejszości etnicznych (BME), których potrzeby nie zostały wcześniej zaspokojone w odpowiedni lub terminowy sposób

  • Usługi wsparcia dotyczące mieszkań dla wrażliwych starszych osób, które pragną żyć samodzielnie, w tym osób w domach chronionych

  • Tymczasowe zakwaterowanie w schronisku – w tym schroniska z nadzorem oraz te zapewniające wsparcie kobietom uciekającym przed przemocą domową

  • Usługi wsparcia dotyczące mieszkania dla osób z problemami dotyczącymi zdrowia psychicznego oraz trudnościami z uczeniem się

  • Ruchome wsparcie85 dotyczące mieszkania świadczone na rzecz szerokiej grupy wrażliwych osób, w tym młodzieży opuszczającej opiekę, nastoletnich rodziców oraz uchodźców

  • Usługi agencji Home Improvement Agency, które praca obejmuje świadczenie praktycznego wsparcia niepełnosprawnym oraz starszym właścicielom, by umożliwić im samodzielne mieszkanie’.86

(patrz sekcje dotyczące pakietów opieki poniżej, by dowiedzieć się więcej o zawartości tego programu).
Władze krajowe zapewniają finansowanie programu Supporting People poprzez LA, które następnie udzielają dotacji podmiotom świadczącym usługi w procesie przetargu (począwszy od kwietnia 2010 r. zniesiono ograniczenia dotyczące tych dotacji, co oznacza, że LA mogą podjąć decyzję o wydaniu tych funduszy na inne cele niż na wsparcie programu Supporting People). Ocena systemu uwzględnia pewne wyzwania dotyczące przepisów na poziomie krajowym, zważywszy że świadczone usługi mogą podpadać zarówno pod kompetencje Urzędu ds. Usług dla Najemców oraz CQC. Komisja ds. Społeczności oraz Samorządów (organ w ramach parlamentu brytyjskiego) donosi, że:

‘Peter West z Komisji ds. Jakości Opieki (QC) wyjaśnił nam, że istnieje ‘szary obszar’ pomiędzy usługami rejestrowanymi przez CQC jako opieka osobista z jednej strony oraz wsparciem dotyczącym kwestii mieszkaniowych, które nie musi być rejestrowane z drugiej. W ustnym oświadczeniu Pan West powiedział nam, że

Uważa się, że nasze dwa właściwe organy rządowe, CLG (Departament ds. Społeczności oraz Samorządów – Communities and Local Government Department) oraz Departament Zdrowia posiadają dość rozległe zakresy zadań, których nie dotyczy kwestia tej granicy. Obawiamy się, że ta granica nie wzbudza wystarczającego zainteresowania. Praktycznie mówiąc, plan wsparcia mieszkaniowego w przypadku osób, które mogą świadczyć opiekę osobistą skutkowałby rejestracją w CQC i począwszy od kwietnia 2010 r. taki fakt byłby także odnotowany w Urzędzie ds. Usług dla Najemców. Oba departamenty oraz ich organy nadzorcze obecnie konsultują się, by ustalić nowe ramy prawne. Dla nas, pracujących wewnątrz tych ram prawnych jest jasne, że nie zostały one odpowiednio skoordynowane […] CQC uważa, że istnieją poważne przesłanki, że znaczna liczba podmiotów świadczących usługi mieszkaniowe powinna być u nas zarejestrowana.’87
Na poziomie lokalnym, LA wykorzystuje wspólne ‘Ramy Oceny Jakości’88, by ocenić usługi, które są zlecane w ramach programu Supporting People. Wykorzystanie tych Ram ma charakter opcjonalny, jednakże większość władz decyduje się z nich skorzystać.89 Ramy Oceny Jakości wykorzystują standardy, według których usługo są oceniane przez oceniających. Te standardy zostały podzielone na następujące kategorie:
‘Ocena i planowanie wsparcia’

‘Zdrowie i bezpieczeństwo’

'Zabezpieczenie i ochrona przed wykorzystaniem’

‘Uczciwy dostęp, różnorodność i włączenie’

‘Zaangażowanie oraz przekazanie władzy klientom’
Celem kategorii ‘ocena i planowanie wsparcia’ jest by ‘wszyscy klienci otrzymywali ocenę swoich potrzeb w odniesieniu do wsparcia oraz wszelkich związanych z tym czynników ryzyka. Wszyscy klienci posiadają aktualny plan wsparcia i zarządzania ryzykiem. Procedury oceny oraz planowania wsparcia umieszczają w samym centrum opinie klienta, są zarządzane przez wykwalifikowany personel oraz wymagają zaangażowania innych osób oraz/lub opiekunów tam, gdzie jest to odpowiednie.'

Ta kategoria obejmuje następujące konkretne standardy (każdemu standardowi towarzyszy konkretny wymóg dotyczący wymogów minimum w odniesieniu do procedur/ usług/ możliwości, które muszą być zrealizowane, by te standardy mogły zostać spełnione. Przedstawiono także przykładowe usługi, które mogą być świadczone przez podmioty ocenione jako ‘doskonałe’ lub ‘dobre’):


- ‘Potrzeby wnioskodawców/ klientów, a także wszelkie związane z tym czynniki ryzyka są oceniane w sposób stały oraz kompleksowy zanim dana usługa zostanie zaoferowana lub też niedługo potem, w zależności od tego, co jest stosowniejsze w odniesieniu do potrzeb danej grupy klientów.’ (s. 3).

- ‘Wszyscy klienci otrzymują indywidualne wsparcie koncentrujące się na wynikach oraz plany zarządzania ryzykiem, które odpowiadają potrzebom oraz czynnikom ryzyka zidentyfikowanym w procesie oceny.' (s. 5).

- ‘Oceny potrzeb/ ryzyka oraz plany wsparcia/ zarządzania ryzykiem są analizowane regularnie w sposób stały oraz systematyczny.’ (s. 6).

- ‘Ocena potrzeb oraz ryzyka, planowanie wsparcia oraz analizy wymagają zaangażowania klienta oraz pełnego uwzględnienia jego opinii, preferencji oraz aspiracji.’ (s. 8).

-‘ Personel przeprowadzający oceny potrzeb oraz ryzyka oraz negocjujący plany wsparcia oraz zarządzania ryzykiem posiada odpowiednie kompetencje.’ (s. 9).
Celem kategorii ‘zdrowie i bezpieczeństwo’ jest zapewnienie, że ‘bezpieczeństwo oraz zdrowie wszystkich klientów z osobna, personelu, a także społeczności w szerszym ujęciu są chronione.’ (s. 11). Ta kategoria obejmuje następujące standardy:

-‘Istnieje polityka zdrowia i bezpieczeństwa, która została zanalizowana w okresie ostatnich trzech lat i jest zgodna z bieżącą legislacją.’ (s. 11).

-‘Usługi są świadczone w sposób skoordynowany, w celu oceny zdrowia i bezpieczeństwa oraz potencjalnych czynników ryzyka, które mogą pod tym względem zagrozić wszystkim klientom, personelowi oraz społeczności w szerszym ujęciu.' (s. 12).

-‘Istnieją odpowiednie ustalenia, które umożliwiają klientom dostęp do pomocy w przypadku sytuacji nagłej lub kryzysowej.’ (s. 13).

Celem kategorii ‘zabezpieczenie i ochrona przed wykorzystaniem’ jest zapewnienie ‘zaangażowania w zabezpieczenie dobra dorosłych lub dzieci korzystających z usług lub też odwiedzających miejsce świadczenia usług oraz współpraca na rzecz chronienia wrażliwych grup przed wykorzystaniem.’ (s. 15). Ta kategoria obejmuje następujące standardy:

-‘Istnieją stabilne polityki oraz procedury zabezpieczające oraz chroniące dorosłych i dzieci, są one nie starsze niż trzyletnie i zgodne z obecnie obowiązującym prawem.' (s. 16).

-‘ Personel jest świadomy polityk oraz procedur, a jego praktyki zarówno zabezpieczają klientów i dzieci, jak i promują zrozumienie czym jest wykorzystanie.’ (s. 17).

-‘Personel jest świadomy granic zawodowych i rozumie je, a jego zachowanie to odzwierciedla.' (s. 19).

-‘Klienci rozumieją czym jest wykorzystanie i wiedzą jak zgłaszać swoje obawy’ (s.20).

-‘Podmiot jest zaangażowany w podejście oparte na uczestnictwie wielu agencji na rzecz ochrony wrażliwych osób dorosłych i dzieci' (s.21).


Celem kategorii ‘uczciwy dostęp, różnorodność oraz włączenie' jest zapewnienie, że ‘istnieje wyraźne zaangażowanie na rzecz uczciwego dostępu, uczciwego wyjścia, różnorodności oraz włączenia. Usługi są świadczone zgodnie z prawem i w sposób, który zapewnia, że klienci są dobrze poinformowani o swoich prawach i obowiązkach.’ (s. 23). Ta kategoria obejmuje następujące standardy:

-‘Uczciwy dostęp, uczciwe wyjście, różnorodność oraz włączenie są częścią składową kultury podmiotu i są widoczne w promocji oraz wdrożeniu jego polityk.' (s. 23).

-‘Ocena i alokacja procesów została poddana analizie w okresie ostatnich trzech lat oraz zapewnia uczciwy dostęp do usługi.’ (s. 26).

-‘ Istnieje zaangażowanie na rzecz zapewnienia uczciwego wyjścia z usługi.’ (s. 28).


Celem kategorii 'zaangażowanie klientów i przekazanie im władzy' jest zapewnienie 'zaangażowania, przekazywania władzy klientom oraz wspierania ich niezależności. Klienci są dobrze poinformowani, więc mogą informować o swoich potrzebach oraz poglądach oraz podejmować świadome wybory. Klienci są pytani o zdanie w odniesieniu do świadczonych usług oraz mają możliwość zaangażowania się w ich prowadzenie. Klienci otrzymują władzę do zaangażowania się w szerszej społeczności oraz możliwość rozwijania sieci towarzyskich.’ (s. 30). Ta kategoria obejmuje następujące standardy:

-‘Osoby pragnące skorzystać z usługi mogą podjąć świadomą decyzję przed przyjęciem oferty oraz wiedzą jaki zakres usług i wsparcia jest dostępny, by zaspokoić ich potrzeby.' (s. 30).

- ‘Klienci są konsultowani w odniesieniu do wszystkich istotnych propozycji, które mogą mieć wpływ na ich usługi, a ich opinie są brane pod rozwagę.’ (s. 32).

-‘Podmiot zachęca klientów do robienia rzeczy samodzielnie raczej niż do polegania na personelu.’ (s. 33).

-' Klientów zachęca się do rozważenia sposobów, dzięki którym mogą uczestniczyć w szerszej społeczności’. (s. 35).

-‘Istnieje pisemna polityka oraz procedura w sprawie skarg, które została poddana analizie w okresie ostatnich trzech lat i która jest wykorzystywana jako narzędzie do rozwijania usług.' (s. 37).


LA wykorzystują te standardy, by ocenić podmioty świadczące usługi w celu promowania zlecania usług dobrej jakości. Pomiędzy 2003 a 2009 r. własne wyniki LA w zlecenia usług w ramach programu Supporting People podlegały ocenie Inspektoratu ds. Mieszkalnictwa w ramach Komisji Rewizyjnej – niezależnemu organowi, który dokonuje kontroli oraz sporządza raporty dotyczące jakości oraz efektywności kosztowej wielu usług publicznych.90 Komisja Rewizyjna opublikowała raporty z działań poszczególnych LA, a także raporty krajowe dotyczące całościowego powodzenia planu. Poszczególne raporty LA dotyczą takich obszarów jako jakość oraz dostęp do usług, zaangażowanie użytkownika usług, wartość za zapłatę oraz monitorowanie i ocena.91 Kontrola prac w ramach programu Supporting People została włączona do procesu Kompleksowej Oceny Obszaru począwszy od roku 2009 (patrz przypis powyżej), jednakże w maju 2010 r. z systemu zrezygnowano. Komisja Rewizyjna stwierdziła, że na 20 maja 2010 r. ‘czekając na dalsze szczegóły Komisja będzie współpracować z rządem oraz innymi inspektoratami w celu zwiększenia odpowiedzialności za lokalne usługi publiczne poprzez zwiększenie przejrzystości, bogatsze dane oraz ograniczenie inspekcji.’92
Dalszy sposób wykorzystywany do monitorowania planu to rejestrowanie ‘wyników’ użytkowników usług przez departament ds. Społeczności oraz Samorządów.93

Pakiety usług
Osoby bezrobotne
Wsparcie państwa dla osób bezrobotnych obejmuje zarówno pomoc finansową, na przykład w formie zasiłku dla poszukujących pracy, jak i praktyczne wsparcie, takie jak szkolenie. Wsparciem dla osób bezrobotnych zajmuje się Departamenty Pracy i Emerytur (DWP). W szczególności odpowiedzialność za ‘wspieranie ludzi w wieku produkcyjnym w przejściu z systemu opieki społecznej do pracy oraz pomoc pracodawcom w wypełnieniu wakatów leży w zakresie obowiązków agencji Jobcentre Plus działającej w ramach DWP.
Po wyborze rządu labourzystów w 1997 r. za główne wyzwanie uważano bezrobocie zważywszy na dużą liczbę 'osób długo pozostających bez pracy', w tym tych, które oficjalnie poszukiwały zatrudnienia oraz tych, które pobierały zasiłek z tytułu niezdolności.94 Począwszy od 1997 r. rząd postawił na odsuwanie ludzi od długoterminowego pobierania zasiłków poprzez inicjatywy takie jak system wypłaty zasiłków 'New Deal', w ramach którego wnioskodawcy zostali zobowiązani do uczestnictwa w szkoleniach oraz stażach zawodowych, by umożliwić im znalezienie zatrudnienia.95 Projekt Pathways to Work ma na celu przydzielenie osób z niepełnosprawnością lub problemami zdrowotnymi do odpowiednich rodzajów pracy. 96 Teraz 'otrzymywanie zasiłków jest uzależnione od większej liczby warunków, które wnioskodawca musu spełnić, i koncentruje się na powrocie do pracy tak szybko, jak to tylko możliwe’. 97
W odpowiedzi na niedawny kryzys ekonomiczny oraz związany z tym znaczny wzrost bezrobocia w Wielkiej Brytanii, 98w 2009 r. wprowadzono ustawę o reformie systemu opieki społecznej – Welfare Reform Act, która kładła jeszcze większy nacisk w odniesieniu do systemu zasiłków dla bezrobotnych na to, by coraz więcej ludzi przestawało pobierać zasiłki i szło do pracy. Nowe zasady zniosły wsparcie dochodowe (Income Support) co oznacza, że wszyscy wnioskodawcy mogą otrzymać 'zasiłek dla osoby poszukującej pracy' lub 'zasiłek z tytułu niezdolności do pracy i wsparcia; (jeżeli nie są w stanie pracować w danym momencie). Otrzymanie zasiłku z tytułu niezdolności do pracy jest uzależnione od zaangażowania w działalność związaną z pracą. 99 Osoby otrzymujące zasiłek dla bezrobotnych z powodu stanu swojego zdrowia muszą przejść ‘Ocenę zdolności do pracy’. 100 Większe ograniczenia wprowadzono w odniesieniu do zasiłków dla rodziców, w tym ‘wymóg, by samotni rodzice ze starszymi dziećmi szukali pracy'. 101
Poza nałożeniem istotnych ograniczeń na wnioskodawców, Biała Księga z grudnia 2009 r.: ‘Odbudowa Wielkiej Brytanii: Osiągnięcie pełnego zatrudnienia” (Building Britain’s Recovery) zawiera plany poprawy wsparcia dla osób poszukujących zatrudnienia. Obejmuje ono zapewnienie ‘indywidualnego osobistego doradcy' dla młodych ludzi wnioskujących o zasiłki102 oraz ustanowienie pozycji 'koordynatora ds. zdrowia psychicznego w Job Centres’ 103 Zważywszy na zmniejszone zachęty do pracy spowodowane faktem, że przychody wnioskodawcy z tytułu zasiłków są równie wysokie co prawdopodobna pensja, Biała Księga zawiera także plan wprowadzenia gwarancji, że nowo zatrudniona osoba będzie miała 40 funtów tygodniowo więcej z zatrudnienia niż z tytułu zasiłków przez trzy pierwsze miesiące nowej pracy. 104
Tak jak w przypadku system opieki społecznej w ogóle (patrz poniżej), rząd twierdzi, że dąży do promowania skuteczności poprzez personalizację oferowanego wsparcia oraz planuje, by usługi były jeszcze bardziej skoncentrowane na użytkowniku w przyszłości. Promowanie większej koordynacji pomiędzy różnymi stronami zainteresowanymi (‘integracja wsparcia oferowanego przez Jobcentre plus oraz innych dostawców, takich jak organizacje charytatywne oraz władze lokalne’) ma także znaczenie priorytetowe.105


Opieka społeczna dla dorosłych – bieżące priorytety
Większość wydatków na opiekę społeczną adresowaną do ludzi dorosłych jest przeznaczana na opiekę nad osobami starszymi (59% łącznych wydatków gmin na opiekę społeczną w latach 2006-2007).106
W pierwszych latach obecnego stulecia doszło do generalnej zmiany w filozofii opieki społecznej w stosunku do osób dorosłych. Zaczęto podkreślać wybór użytkownika usług, ‘personalizację’ usług, na przykład dzięki planom rozszerzeń, które pozwalają użytkownikom usług dokupić swoją własną opiekę w ramach Płatności Bezpośrednich. Jednakże Komisja ds. Jakości Opieki zauważyła, że pomimo postawienia sobie personalizacji usług za cel, w wielu gminach nie dochodzi do tego wystarczająco szybko lub też na odpowiednią zmianę, oraz że ‘zmiana kulturowa’ była konieczna, by dać ludziom ‘lepszy dostęp do terminowych, odpowiednich oraz poprawnych informacji oraz umożliwić im podejmowanie decyzji dotyczących ich opieki’. 107 Zauważono także, że w 53 na 141 gmin mniej niż 5% osób otrzymywało opiekę z wykorzystaniem płatności bezpośrednich’.108
Innym priorytetem jest zachęcanie użytkowników usług, by żyli tak niezależnie, jak to tylko możliwe, dzięki opiece ‘społecznościowej’ raczej niż w placówce. 109 Program Supporting People zapewnia pomoc, która umożliwia osobom korzystającym z usług życie poza instytucją, 'w ich własnych domach lub też w schroniskach, w lokalach chronionych [gdzie zapewnione jest dodatkowe wsparcie dla osób z niepełnosprawnością, np. dzięki obecności mieszkającego tam na stałe strażnika, który jest w stanie zapewnić specjalistyczną pomoc] lub też w innych wyspecjalizowanych formach wspieranych lokali', na przykład poprzez doradzanie w sprawach 'płacenia rachunków' lub instalacji alarmów w razie nagłego wypadku.110 Ten plan także zapewnia wsparcie w celu promowania stabilności warunków zamieszkania dla osób, które nie są niepełnosprawne, jednakże są zagrożone bezdomnością lub też są ofiarami przemocy domowej (patrz poniżej). 111Komisja ds. Inspekcji Opieki Społecznej stwierdza, że:

‘W okresie 2006-07 wydziały ds. opieki społecznej adresowanej do dorosłych wydały 291 mln netto na wspierane formy zakwaterowania oraz 557 mln funtów netto na finansowanie programu Supporting People. Łącznie odpowiadało to odpowiednio 24% oraz 32% wydatkom gmin netto na usługi społecznościowe dla dorosłych z trudnościami z uczeniem się oraz potrzebami w zakresie zdrowia psychicznego i stanowiło znaczną inwestycję w świadczenie usług opieki na rzecz wspierania ludzi w ‘zwykłych’ domach.’112

Jednakże opieka instytucjonalna w dalszym ciągu pochłania dużą część wydatków: ‘połowa wydatków netto na usługi w przypadku gmin' jest przeznaczana na zakup opieki w domach, choć zanotowaliśmy roczne przesunięcie wydatków netto z opieki w instytucjach na rzecz usług społecznościowych wielkości ok. 1% w każdym z ostatnich pięciu lat.' 113
Powiązanym priorytetem jest uznanie znaczenia opiekunów pracujących bez zapłaty, którzy stanowią kluczowy zasób w opiece społecznościowej, dzięki któremu państwo oszczędza ogromne kwoty pieniędzy. Począwszy od 1999 r., władze lokalne otrzymują dodatkowe finansowanie na cele wspierania opiekunów poprzez Dotację dla Opiekunów.114 Ustawa o opiekunach i osobach niepełnosprawnych z 2000 r. (Carers and Disabled Children Act) oraz ustawa o opiekunach (równych możliwościach) z 2004 r.(Carers (Equal Opportunities) Act) rozszerzyły prawa opiekunów, którzy mogą teraz np. zwrócić się do gmin o wykonanie dla nich niezależnej analizy potrzeb. 115Krajowa Strategia w sprawie Opiekunów (2008) przyznaje dodatkowe zasoby na rzecz wspierania opiekunów, w tym urlopy, badania lekarskie, szkolenie oraz sprzęt do 'teleopieki' (np. alarmy oraz czujniki, dzięki którym opiekunom łatwiej jest wyjść z domu zachowując jednocześnie bezpieczeństwo osoby, którą się opiekują). 116

Inną podkreślaną kwestią jest potrzeba większej promocji zdrowia oraz profilaktyki w opiece nad dorosłymi.117 Poza dedykowanymi działaniami profilaktycznymi, takimi jak działania koncentrujące się na zapobieganiu palenia lub też rzucaniu tego nałogu, profilaktyka obejmuj także promowanie większej koordynacji pomiędzy opieką zdrowotną a opieką społeczną, w celu poprawienia jakości opieki (na przykład poprzez uniknięcie przyjęć do szpitala dzięki szybkim reakcjom na potrzeby przez opiekunów środowiskowych).118 Jednakże w 2009 r. CQC zauważyła, że istnieje potrzeba dalszej poprawy wyników w odniesieniu do takich form koordynacji pomiędzy usługami opieki zdrowotnej oraz opieki społecznej.119


Podkreśla się także potrzebę efektywności kosztowej, która jest spójna z celem zwiększenia proporcji opieki świadczonej w społeczności raczej niż w placówkach instytucjonalnych. W 2006 r. w Białej Księdze ‘Nasze zdrowie, nasza opieka, nasze zdanie' (‘Our Health, Our Care, Our Say’) zauważono: ‘ludzie oraz pacjenci pragną więcej bezpiecznej opieki zdrowotnej oraz społecznej w swoim środowisku. Jest to nie tylko lepsze dla zdrowia i samopoczucia, ale także zapewnia lepszą wartość otrzymywaną za publiczne środki.’120 Uważa się, że wybór użytkownika służy tym dwóm celom równocześnie, zaspokajając zarówno indywidualne życzenie większej kontroli oraz promując lepszą jakość usług poprzez ułatwienie rozwoju konkurencji pomiędzy podmiotami świadczącymi usługi, które muszą przyciągnąć korzystających. 121

Osoby starsze
Wsparcie dla osób starszych obejmuje zarówno pomoc materialną poprzez wypłatę emerytur, jak i opiekę socjalną bądź to w ich własnym środowisku bądź w placówce instytucjonalnej.
Tak jak w przypadku zasiłków dla bezrobotnych, system emerytalny stał się w ostatnich latach bardziej zorientowany na indywidualną odpowiedzialność w ramach konieczności zmniejszenia kosztów, w odpowiedzi na zwiększający się wskaźnik zależności oraz potrzebę kontroli wydatków w świetle recesji. Obejmuje to ułatwianie podejmowania odpłatnego zatrudnienia przez osoby starsze. Rząd stwierdził, że ‘posiada długoterminowe aspiracje, by osiągnąć stopę zatrudnienia odpowiadającą 80 procent populacji w wieku produkcyjnym, w tym co najmniej milion pracowników w wieku starszym.' 122 Ustawa o emeryturach z 2007 r. (Pensions Act) także wprowadza plany podniesienia wieku emerytalnego do 68 lat dla mężczyzn i kobiet do 2046 roku, ‘by odzwierciedlić zwiększającą się długość życia w społeczeństwie i zapewnić możliwość finansowania emerytur państwowych w długim okresie’. 123Indywidualna odpowiedzialność także obejmuje nacisk na potrzebę, by poszczególne osoby oszczędzały na swoją emeryturę. Ustawa o emeryturach z 2008 r. wprowadza środek (który ma zostać wdrożony począwszy od 2012 r.), dzięki któremu pracownicy ‘zostaną automatycznie zakwalifikowani do planu emerytalnego pracodawcy lub też nowego planu oszczędnościowego NEST (National Employment Savings Trust)’oraz wprowadzenie obowiązkowej składki pracodawcy w wysokości co najmniej 3%. 124
Poza tym naciskiem na jednostkę, rząd także utrzymuje, że zmniejszył stopę biedy wśród osób starszych począwszy of 1997 dzięki 'ustanowieniu odliczenia emerytalnego, zasiłków na opał zimowy oraz zwiększeniu realnej wartości podstawowej emerytury państwowej’. 125 Kryteria kwalifikowalności do otrzymywania emerytury zostały rozluźnione przez Ustawę o emeryturach z 2007 r., która zmniejszyła liczbę lat zatrudnienia do 30 zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet począwszy od kwietnia 2010 r. (poprzedni próg wynosił odpowiednio 44 i 39 lat). 126 Zachęty do prywatnego oszczędzania zostały wzmocnione przez Fundusz Ochrony Emerytur, ustanowiony w 2004 r. na podstawie ustawy o emeryturach, który zapewnia wypłatę środków tym, którzy oszczędzali na emeryturę za pośrednictwem pracodawców, którzy stali się niewypłacalni. 127
Opieka społeczna dla osób starszych obejmuje zapewnianie, w zależności od potrzeb oraz sytuacji materialnej, usług obejmujących pomoc przy opiece osobistej w domu, zapewnienie sprzętu niezbędnego, by umożliwić osobie starszej mieszkanie w domu, porady i wsparcie, na przykład w kwestiach trzymania moczu, oraz opiekę w placówkach instytucjonalnych. Istnieje także program ‘Shared Lives’ na podstawie którego dorośli, w tym osoby starsze są umieszczane w domach opiekunów, którzy świadczą 'zindywidualizowane usługi’ niewielkiej liczbie mieszkańców (w Anglii maksymalnie trzem). 128 Rząd chciałby rozszerzyć tę formę sprawowania opieki w przyszłości.129

Priorytety w zakresie opieki zdrowotnej oraz społecznej nad osobami starszymi zostały określone w Krajowych Ramach Usług dla Osób Starszych (NSFOP), 10-letniej strategii opublikowanej w 2001 r.:130



‘NSFOP obejmuje osiem standardów w ramach czterech tematów: Szacunek dla osoby, ze standardami przewidującymi wykorzenienie dyskryminacji ze względu na wiek oraz dbanie o opiekę skoncentrowaną na danej osobie; zapewnienie nowego poziomu opieki pomiędzy usługami pierwszego kontaktu a specjalistycznymi, gdzie standard zakłada świadczenie opieki przejściowej; świadczenie opartej na dowodach opieki specjalistycznej, w ramach której standardy przewidują zapewnienie odpowiedniej opieki specjalistycznej w szpitalu oraz poprawę usług poudarowych, usługi dotyczące upadków oraz zdrowia psychicznego; oraz promocję aktywnego i zdrowego życia, a ramach której przewiduje się promocję zdrowia oraz dobrego samopoczucia poprzez skoordynowany program działań’. 131
Wiele z priorytetów tej strategii (indywidualizacja, niezależność, profilaktyka, równoczesny nacisk na jakość i kontrolę kosztów) 132odpowiada głównym założeniom reformy opieki z pierwszych lat XXI wieku.133 Inne ważne kwestie to potrzeba eliminacji dyskryminacji ze względy na wiek lub też pochodzenie etniczne ze świadczenia usług oraz potrzeba świadczenia usług, które są odpowiednio dopasowane do konkretnych potrzeb osób starszych. Wybór priorytetów był motywowany następującymi dwoma celami: celem osiągnięcia wyższej jakości, sprawiedliwszej opieki zgodnej z ‘oczekiwaniami publicznymi’ oraz poprawionej ‘zdolności technicznej’, a także potrzeby kontrolowania kosztów w obliczu rosnącej populacji osób starszych. 134 Pomimo pewnych obszarów synergii ( na przykład zarówno osoby starsze jak i państwo preferuje opiekę środowiskową, a nie instytucjonalną), te dwa cele mogą być z sobą w konflikcie.135
Choć osoby projektujące strategię podkreślają działania oraz zdolność ludzi starszych do prowadzenia aktywnego życia oraz uczestniczenia w planowaniu oraz projektowaniu swojej własnej opieki, ocena sugeruje,136 że ustalenia ramowe są jednakże oparte na założeniu, że wiek podeszły jest 'procesem schyłkowym rozpoczynającym się od wejścia w fazę wieku starszego, poprzez fazę przejściową do okresu słabości przed śmiercią’ i dlatego też nie podkreśla promocji zdrowia tak bardzo jak innych działań.137 W ocenie także zauważono brak konsultowania się z osobami starszymi w kwestii rozwoju polityki opieki oraz świadczenia usług.138 Wpływ strategii jest także ograniczony przez okoliczność, że osoby korzystające z usługi, opiekunowie oraz inne podmioty świadczące usługi mogą nie posiadać wiedzy na temat istnienia oraz treści NSFOP. 139Ocena opieki instytucjonalnej dla osób starszych wykazała, że jakość opieki jest znacznie niższa w domach opieki dla osób starszych niż w domach opieki dla młodszych dorosłych, 140co sugeruje stopień marginalizacji osób w podeszłym wieku.

Działania w ramach NSFOP, ze szczególnym uwzględnieniem opieki społecznej obejmują poprawę koordynacji pomiędzy procesami oceny opieki zdrowotnej i społecznej oraz pomocy. Ustanowiony został ‘jeden proces oceny’, dzięki któremu informacje dotyczące opieki zdrowotnej oraz społecznej w stosunku do osób starszych są przechowywane w jednym miejscu, co pomaga w wydajnym oraz skutecznym wykorzystaniu danych.141 Zapewnienie sprzętu w celu umożliwienia osobom starszym mieszkania w domu w tej chwili podlega wspólnemu zarządowi podmiotów zajmujących się opieką zdrowotną i społeczną w przypadku większości miejsc.142 Personalizacja w zakresie Ram obejmuje także rozszerzenie płatności bezpośrednich za opiekę.143


Pomimo nacisku na koordynację oraz personalizację, ocean wykazała, że konieczne są dalsze postępy w tym względzie, ponieważ w niektórych badaniach dotyczących postępu w ramach NSFOP zauważano ‘napięcia pomiędzy podejściem nakierowanym na osobę oraz paternalizmem. W szczególności zauważono, że ‘osoby starsze czasami nie dostawały możliwości – lub czasu - na podejmowanie własnych decyzji oraz że nie były zawsze traktowane z godnością oraz szacunkiem’.144 Dodatkowe obawy wynikają z okoliczności, że osoby starsze mogą nie być w stanie w sposób skuteczny ocenić możliwości lub też dokonać wyboru podmiotu świadczącego usługi, a rynek może nie być w stanie zaspokoić w pełni ich potrzeb, tak gdzie wymagają one mniej rentownych usług. 145Poprawa koordynacji oraz zintegrowanej opieki to wyzwanie, któremu należy stawić czoła. Ocena wykazała, że ‘głównym źródłem tych problemów było nieodpowiednie świadczenie usług zdrowotnych/ opieki społecznej w danej społeczności (np. pielęgniarki środowiskowe lub pracownicy opieki społecznej)’. 146 Co więcej ‘brak kompleksowych oraz zintegrowanych usług jest poniekąd także skutkiem tego, że nie jest do końca wiadomo, co oznaczają integracja oraz współpraca, oraz jak rozróżnić pomiędzy potrzebami dotyczącymi opieki zdrowotnej i społecznej (szczególnie w przypadku osób z demencją)’.147

Poza usługami świadczonymi przez lub też z udziałem sektora państwowego, istnieją także organizacje charytatywne, które zapewniają pomoc osobom starszym (niektóre z tych organizacji otrzymują finansowanie od rządu a także z darowizn od osób prywatnych oraz firm, a także fundacji.) Na przykład organizacja charytatywna Age UK zapewnia porady dla osób starszych w całej Wielkiej Brytanii dzięki infolinii, a powiązany z nią Age Concern świadczy usługi takie jak pomoc w zawieraniu znajomości oraz organizacja wydarzeń dla osób starszych.148


Osoby niepełnosprawne
Usługi opieki społecznej dla osób niepełnosprawnych obejmują, na zasadzie analizy potrzeb oraz sytuacji materialnej, świadczenie praktycznej pomocy w domu ‘przy czynnościach takich jak sprzątanie oraz robienie zakupów’, sprzęt oraz dostosowanie pomieszczeń dla osób niepełnosprawnych, by umożliwić ludziom niepełnosprawnym mieszkanie w domu, opiekę w czasie wypoczynku, opiekę instytucjonalną lub też umieszczenie u opiekuna w ramach programu ‘Shared Lives’. 149 Także i w tym przypadku, główny akcent został położony na personalizację oraz wybór, co oznacza, że niektóre osoby niepełnosprawne będą otrzymywać Bezpośrednie Płatności od państwa, które umożliwią im zakupienie własnej opieki.150 Fundusz Independent Living Fund to kolejne państwowe źródło finansowania dla osób o niskich dochodach, które zapewnia wsparcie kwalifikowalnym osobom niepełnosprawnym umożliwiając im opłacenie opieki domowej. 151Dla porównania, renta jest zazwyczaj wypłacana bez sprawdzania sytuacji materialnej osobom do 65 roku życia, które potrzebują pomocy w życiu codziennym z powodu swojej niepełnosprawności.152
Niezależność dzięki rozszerzeniu możliwości osób niepełnosprawnych do mieszkania w domu oraz radzenia sobie z czynnościami życia codziennego została także podkreślona w planach budowy nowych domów z myślą o potrzebach osób niepełnosprawnych oraz z uwzględnieniem jakie zmiany należy wprowadzić w takich sektorach jak transport czy zatrudnienie, by umożliwić osobom niepełnosprawnym samodzielne życie.153 Granty Dostęp do Pracy są dostępne dla niektórych osób niepełnosprawnych i zapewniają finansowanie fizycznej adaptacji miejsca lub też innej pomocy umożliwiając kwalifikowanym wnioskodawcom wykonywanie płatnej pracy. 154 Państwo wspiera także rozwój organizacji działających na rzecz osób niepełnosprawnych jako środka służącego zapewnieniu, że polityki oraz usługi na poziomie lokalnym wspierają samodzielne życie.155

‘Włączenie oraz uczestnictwo’ są także podkreślanie w podejściu państwa do niepełnosprawności; zgodnie ze ‘społecznym modelem niepełnosprawności, na którym DoH opiera swoje praktyki, niepełnosprawność nie wynika z choroby lub też fizycznego ‘upośledzenia’ samych w sobie, jednakże z ‘problemów doświadczanych przez daną osobę w wyniku barier (w podejściu, fizycznych itd.), które mają wpływ na osoby z upośledzeniem oraz/lub chore.’ 156


W strategiach dla dzieci oraz młodych ludzi z niepełnosprawnością kładzie się nacisk na wsparciu w ‘przejściu’ w dorosłość, co obejmuje wsparcie w zatrudnieniu, edukacji oraz wsparcie mieszkaniowe.157 Potrzeba rozważenia potrzeb całych rodzin dotkniętych niepełnosprawnością została także uznana zarówno w odniesieniu do niezależności niepełnosprawnych dorosłym oraz w programie 'Every Child Matters' (na przykład rząd podkreśla potrzebę uznania kwestii dobra i ochrony dziecka, które mogą się pojawić, kiedy rodzice są niepełnosprawni fizycznie lub też mają trudności z uczeniem się oraz/lub doświadczają problemów powodujących niepełnosprawność umysłową lub problemów z uzależnieniem).158
Podobnie jak w przypadku ogólnego podejścia rządu do niepełnosprawności, który został przedstawiony poniżej, rząd opracował także strategie dotyczące usług dla osób z trudnościami z uczeniem się, wyszczególnione w Białej Księdze 'Valuing People’ z 2001 r., trzy lata po której wydano strategię ‘Valuing People’, której wdrożenie rozpoczęło się w 2009 r. 159 Także i te strategie podkreślają wagę samodzielnego życia w społeczeństwie zamiast w placówkach, wsparcia dla opiekunów osób z trudnościami w uczeniu się, zapewnianie wyboru w odniesieniu do możliwości opieki oraz włączanie, na przykład przez równy dostęp do zatrudnienia. Biała Księga z 2001 r. także wspomina o uznaniu potrzeby poprawy jakości usług dla osób z ‘poważną’ niepełnosprawnością oraz ‘złożonymi’ potrzebami.160 Intencja zapewnienia ochrony praw osób z trudnościami w uczeniu się poprzez wsparcie państwa oraz organizacje wspierające oparte na wolontariacie także została umieszczona w Księdze. 161 Kluczowe dla wdrożenia zasad Valuing People ‘na poziomie lokalnym’ było ustanowienie nowych Rad Partnerstwa w sprawie Trudności w Uczeniu się w gminach.162
Poza usługami świadczonymi przez lub też z udziałem sektora państwowego, istnieją także organizacje charytatywne, które zapewniają pomoc osobom niepełnosprawnym (niektóre z tych organizacji otrzymują finansowanie od rządu a także z darowizn od osób prywatnych oraz firm, a także fundacji.) Na przykład Abilitynet świadczy usługi umożliwiające osobom niepełnosprawnym przystosowanie komputera, by łatwiej było im z niego korzystać.163

Zdrowie psychiczne
Krajowe Ramy Usług dla zdrowia psychicznego dorosłych w Anglii zostały opublikowane w 1999 r.164 i zostały zaprojektowane by zapewnić, że osoby korzystające z usług w całej Anglii mają dostęp do równego poziomu oraz jakości opieki. Choć władze lokalne są zaangażowane w kwestie zdrowia psychicznego poprzez świadczenie usług opieki społecznej oraz przyjęć do placówek zamkniętych, w dokumencie tym stwierdzono, że 'większość osób z problemami zdrowia psychicznego pozostaje pod opieką lekarza pierwszego kontaktu oraz zespołu opieki pierwszego kontaktu’ (s.3). Usługi pomocy społecznej są niezbędne ‘dla osób których problemy psychiczne nie mogą być rozwiązane na poziomie pierwszego kontaktu’ i które wymagają szerszego wsparcia w codziennym życiu (na przykład osoby korzystające z usług, które nadużywają narkotyków) (s.4).
Jak w przypadku NSFOP, ramy opracowano w oparciu o kilka standardów pogrupowanych w kategorie. Obejmują one: ‘promocję zdrowia psychicznego’, ‘podstawową opiekę medyczną’, ‘dostęp do usług’, ‘efektywne usługi dla osób z poważnymi chorobami psychicznymi’, 'opieka nad opiekunami’ oraz ‘zapobieganie samobójstwom’. Te standard zostały opracowane, by ‘zmniejszyć różnice w praktyce oraz zapewnić poprawę dla pacjentów, osób korzystających z usług oraz ich opiekunów, a także dla zdrowia lokalnego oraz opieki społecznej – organów do spraw zdrowia, władz lokalnych, trustów NHS, grup i trustów opieki podstawowej oraz sektora niezależnego' oraz by podkreślić potrzebę ‘nowych schematów partnerstwa lokalnego’ pomiędzy podmiotami świadczącymi usługi opieki zdrowotnej i społecznej. Postęp w kierunku osiągnięcia tych celów jest mierzony w oparciu o konkretne ‘etapy’ dla każdego standardy (s.7) i jak zauważono powyżej odnosi się do konkretnych wskaźników wykorzystywanych przez CQC w okresowych analizach świadczenia opieki w odniesieniu do zdrowia psychicznego.
W ramach pierwszego standard (streszczenie, s. 7-8)165, podmioty świadczące usługi ‘promocji zdrowia psychicznego’ zarówno w sferze zdrowotnej oraz społecznej) powinny, w drodze ‘programów poprawy zdrowia oraz lokalnych strategii zdrowia psychicznego’ promować zdrowie psychiczne w całej społeczności, na przykład ‘poprzez inicjatywę promowania zdrowych szkół’ i powinny także zapewnić, że osoby będące szczególnie narażone na ryzyko problemów ze zdrowiem psychicznym, takie jak osoby bezrobotne lub też młodzi rodzice, mieli dostęp do wsparcia, takiego jak grupy samopomocy, oraz świadczyły ukierunkowaną promocję zdrowia dla 'grup wrażliwych', takich jak społeczności osób czarnoskórych, mniejszości etnicznych' lub też dla bezdomnych. Podmioty świadczące usługi powinny aktywnie zwalczać stygmatyzację związaną z problemami zdrowia psychicznego.
Zgodnie ze standardami 2 oraz 3 'opieka podstawowa oraz dostęp do usług’ (streszczenie, s. 9) zespoły podstawowej opieki medycznej powinny ‘zidentyfikować oraz ocenić’ ‘powszechne problemy zdrowia psychicznego’ oraz skierować osoby korzystające z usług do podmiotu świadczącego odpowiednie usługi tam, gdzie jest to wymagane. Osoby z ‘powszechnymi problemami zdrowia psychicznego’ powinny także ‘być w stanie skontaktować się o każdej porze z podmiotem lokalnym świadczącym usługi niezbędne, by zaspokoić ich potrzeby lub zapewnić odpowiednią opiekę’. Usługa bezpośredniej linii telefonicznej NHS także powinna zapewniać ‘porady pierwszego poziomu oraz kierować do specjalistycznych infolinii lub też podmiotów świadczących usługi.’ Te standardy oznaczają, że podstawowe usługi dotyczące zdrowia psychicznego powinny być wykorzystywane w celu reagowania na potrzeby dotyczące zdrowia psychicznego osób korzystających z usług, że podmioty oferujące specjalistyczne usługi w zakresie zdrowia psychicznego powinny ściśle współpracować z podmiotami świadczącymi opiekę podstawową, by zapewnić wysokiej jakości opiekę oraz skierowanie pacjenta przez ten punkt kontaktowy oraz że podmioty świadczące podstawową opiekę medyczną powinny mieć świadomość istnienia innych lokalnych podmiotów, takich jak grupy samopomocy, i współpracować z nimi kierując do nich osoby korzystające z usług tam, gdzie jest to wskazane.
Kategoria ‘efektywne usługi dla osób z poważnymi chorobami psychicznymi’ (streszczenie, s. 10-13) obejmuje standard 4, który wymaga, by wszyscy użytkownicy usług w CPA 'otrzymywali opiekę, która optymalizuje zaangażowanie, zapobiega kryzysom lub też je przewiduje oraz zmniejsza ryzyko’, posiadali pisemny i ‘regularnie analizowany’ plan opieki obejmujący procedury postępowania w sytuacji kryzysowej i powinni być w stanie uzyskać dostęp do pomocy 24 godziny na dobę. Obejmuje także standard 5, który przewiduje, że osoby korzystające z usług, które wymagają opieki w instytucji zamkniętej otrzymały ‘w porę dostęp do odpowiedniego łóżka szpitalnego lub też łóżka w innej instytucji, która jest najmniej restrykcyjnym środowiskiem zgodnym z potrzebą ochrony takich osób oraz innych ludzi; [oraz] tak blisko domu, jak to tylko możliwe’. Takie osoby korzystające z usług powinny także otrzymać wraz z wypisem plan opieki, który określa strategię dalszej opieki nad nimi. By osiągnąć te cele, podmioty świadczące lokalnie usługi opieki zdrowotnej oraz społecznej muszą zapewnić, by ich personel był odpowiednio wyposażony, by dokonać analizy potrzeb takiego pacjenta, a także potencjalnego ryzyka 'przemocy lub też autoagresji'. Muszą też one zapewnić opracowanie oraz przestrzeganie 'lokalnych protokołów' w odniesieniu do reagowania na potrzeby osób z poważnymi problemami ze zdrowiem psychicznym, muszą dokonywać skutecznych prób kontaktu, by zapobiec utracie kontaktu pomiędzy osobami z poważnymi problemami a podmiotem świadczącym usługi oraz muszą dysponować wystarczającą ilością i różnorodnością metod sprawowania opieki na każdym obszarze (np. łóżka szpitalne 'włączając w to bezpieczne łóżka', pokoje w lokalach objętych wsparciem oraz 'leczenie domowe').
Standard ‘opieki nad opiekunami’ (streszczenie, s. 14) oznacza, że podmioty świadczące usługi powinny nie tylko oceniać oraz zaspokajać potrzeby ludzi z problemami psychicznymi, ale także osób, które się nimi zajmują. Dla opiekunów należy przeprowadzić odrębną ocenę oraz przygotować plan opieki, by zapewnić, że otrzymują oni odpowiednie wsparcie od lokalnych podmiotów świadczących opiekę zdrowotną i społeczną.
Standard 'zapobiegania samobójstwom’ (streszczenie, s. 15-16) dotyczy kumulatywnych wyników respektowania wszystkich powyższych standardów; powinno to obniżyć wskaźnik samobójstw wśród osób korzystających z usług. Co więcej, podmioty świadczące usługi mają w szczególności wspierać 'personel lokalnego więzienia w celu zapobiegania samobójstwom wśród więźniów' zapewniając, że 'personel potrafi kompetentnie ocenić ryzyko samobójstwa wśród osób narażonych na największe ryzyko' oraz opracować 'lokalne systemy audytu samobójstw, by wyciągać wnioski i podejmować wszelkie niezbędne działania.'
Tak jak w przypadku innych rodzajów opieki społecznej, niektóre usługi dodatkowe są świadczone przez organizacje charytatywne. Na przykład, organizacja Mind prowadzi infolinię udzielając porad dla osób cierpiących z powodu problemów ze zdrowiem psychicznym, a także świadcząc inne usługi na poziomie lokalnym, o których była mowa powyżej.166
Rodziny i dzieci (szczególnie te doświadczające przemocy)
Ogólne usługi na rzecz dzieci
W 2004 r. rząd opublikował Narodowe Ramy Usług dla Dzieci, Młodzieży oraz związanych z Macierzyństwem. Ten dokument, podobny do ram dotyczących osób starszych oraz zdrowia psychicznego, określa kilka standardów dla usług, które powinny być dostępne dla tych grup pod względem opieki zdrowotnej oraz społecznej. Te standardy obejmują:
Standard 1:

Promowanie zdrowia i dobrego samopoczucia, identyfikacja potrzeb i wczesna interwencja.

Promocja zdrowia oraz dobrego samopoczucie wszystkich dzieci oraz młodych ludzi odbywa się za pomocą skoordynowanego programu działań obejmującego profilaktykę oraz wczesną interwencję tam, gdzie jest to możliwe, by osiągnąć korzyści w długim terminie. Jest ona prowadzona przez NHS w partnerstwie z władzami lokalnymi.

Standard 2: Wspieranie rodzicielstwa

Rodzice lub opiekunowie mogą otrzymywać informacje, usługi oraz wsparcie, które pomogą im opiekować się swoimi dziećmi oraz wyposażyć je w umiejętności, których potrzebują, aby zapewnić optymalne możliwości życiowe oraz były zdrowe i bezpieczne.

Standard 3: Usługi dla dzieci, młodzieży oraz rodziny

Dzieci, młodzież oraz rodziny otrzymują wysokiej jakości usługi które są skoordynowane wokół ich indywidualnych potrzeb oraz potrzeb rodziny i uwzględniają ich opinie.

Standard 4: Dorastanie do dorosłości

Wszyscy młodzi ludzie mają dostęp do odpowiednich dla swojego wieku usług, które odpowiadają na ich potrzeby w miarę tego, jak dorastają do dorosłości.

Standard 5:

Zabezpieczenie i promowanie dobra dzieci oraz młodzieży

Wszystkie agencje pracują, by uchronić dzieci od krzywdy i promować ich dobro, dostarczać im usługi, których potrzebują oraz odpowiadać na ich zidentyfikowane potrzeby, a także chronić dzieci, które są narażone na ryzyko.

Standard 6: Chore dzieci i młodzi ludzie

Wszystkie dzieci oraz młodzi ludzie, którzy są chorzy lub też uważa się, że są chorzy lub odnieśli obrażenia będą mieć odpowiednio szybki dostęp do właściwych porad oraz skutecznych usług, które odpowiadają na ich potrzeby zdrowotne, społeczne, edukacyjne oraz emocjonalne w całym czasie ich choroby.

Standard 7: Dzieci i młodzież w szpitalu

Dzieci i młodzież otrzymują wysokiej jakości opartą na dowodach opiekę szpitalną opracowaną na podstawie ładu klinicznego oraz dostarczaną w odpowiednim otoczeniu.

Standard 8:

Niepełnosprawne dzieci, młodzi ludzie oraz dzieci i młodzież ze złożonymi potrzebami zdrowotnymi

Dzieci oraz młodzi ludzie, którzy są niepełnosprawni lub też mają złożone potrzeby zdrowotne otrzymują skoordynowane, wysokiej jakości usługi dla dzieci i rodziny, które opierają się na ocenie potrzeb, promują włączenie społeczne oraz tam, gdzie to możliwe umożliwiają im i ich rodzinom prowadzenie normalnego życia.

Standard 9:

Zdrowie psychiczne oraz dobre samopoczucie dzieci i młodzieży

Wszystkie dzieci oraz młodzi ludzie, od narodzin do dnia osiemnastych urodzin, którzy mają problem ze zdrowiem psychicznym lub też cierpią na zaburzenia psychiczne mają dostęp do oferowanych we właściwym czasie, zintegrowanych, wysokiej jakości międzydyscyplinarnych usług w zakresie zdrowia psychicznego, by zapewnić skuteczną ocenę, traktowanie oraz wsparcie zarówno dla nich, jak i dla ich rodzin.

Standard 10: Lekarstwa dla dzieci i młodzieży

Dzieci, młodzież, ich rodzina lub opiekunowie oraz specjaliści z zakresu ochrony zdrowia we wszystkich miejscach podejmują decyzje o podaniu leków w oparciu o rzetelne informacje na temat ryzyka oraz korzyści. Posiadają dostęp do bezpiecznych i skutecznych lekarstw przepisywanych na podstawie najlepszych dostępnych dowodów.

Standard 11: Usługi dotyczące macierzyństwa

Kobiety mają łatwy dostęp do wsparcia i wysokiej jakości usług dotyczących macierzyństwa

zaprojektowanych tak, by zaspokoić ich indywidualne potrzeby i potrzeby ich dzieci.’167
Pakiety usług opieki społecznej są dostępne dla dzieci oraz rodzin w Anglii także poprzez program Every Child Matters (ECM). Program koncentruje się na 5 ‘wynikach’, w osiągnięciu których należy zapewnić wsparcie każdemu dziecku poprzez zintegrowane usługi. Cele obejmują:


  • zdrowie

  • bezpieczeństwo

  • radość i osiągnięcia

  • pozytywny wkład

  • dobrobyt ekonomiczny168

Ogólna promocja dobra dzieci odbywa się za pośrednictwem takich inicjatyw jak centra ‘Sure Start’, które zapewniają ‘wczesną edukację zintegrowaną z usługami wsparcia zdrowia oraz rodziny oraz opieką nad dziećmi.169 LA angażują się w ogólną promocję dobra dzieci oraz pracę na rzecz przeciwdziałania przemocy w ramach programu ‘Think Family’, który jest próbą koordynacji dostępu do różnych usług, których ‘wrażliwa rodzina’ może potrzebować i obejmuje program wczesnej interwencji ‘Parenting Early Intervention Programme (PEIP), który ma na celu poprawę umiejętności rodzicielskich poprzez zapewnienie opartych na dowodach programów wychowawczych rodzicom dzieci oraz młodych ludzi w wieku 8-13 lat, które są zagrożone negatywnymi wynikami.170



Dzieci narażone na ryzyko przemocy lub innej krzywdy
Specyficzny pakiet usług jest oferowany dzieciom oraz rodzinom potrzebującym dodatkowego wsparcia, w tym dzieciom i rodzinom zagrożonym przemocą. 'Personel opieki społecznej’ jest 'głównym punktem kontaktowym [zarówno dla opinii publicznej jak i specjalistów] w odniesieniu do dzieci, co do bezpieczeństwa których istnieją obawy’. 171 Kiedy już problem zostanie podniesiony, personel opieki społecznej ‘jest odpowiedzialny za przeprowadzenie analizy potrzeb dziecka'. 172 Obecna polityka zapewnienia bezpieczeństwa stawia nacisk na wagę wzięcia pod uwagę 'potrzeb, obaw dziecka oraz możliwości rodziców do chronienia oraz wspierania jego dobra, a także innych czynników.173 Niewysłuchanie dziecka podnoszono zarówno w sprawie śledztwa Laming Inquiry oraz następujących później rewizjach istotnych spraw.174
Rząd podkreśla, że zaangażowanie rodziny w usługi pomocy społecznej powinno, w takim zakresie, w jakim to tylko możliwe, odbywać się na wczesnym etapie, by zapobiec szkodzie.175 Takie wczesne zaangażowanie może często mieć miejsce na życzenie rodziców, może być także ułatwione poprzez wczesną identyfikację potencjalnych problemów oraz potrzeb za pomocą programów, takich jak 'Healthy Child Programme’, który rozpoczyna się w okresie ciąży i obejmuje ‘regularne kontrole lekarskie’, które dają personelowi medycznemu możliwość zidentyfikowania wszelkich potencjalnych problemów rodzinnych.176 Personel medyczny odwiedzający szkoły oraz pielęgniarki są także kluczowymi uczestnikami procesu ochrony dziecka, poprzez identyfikację potencjalnych problemów na wczesnym etapie oraz uczestnictwie w późniejszych etapach procesu opieki nad dzieckiem poprzez zaangażowanie LSCB. 177
Zaangażowanie usług pomocy społecznej powinno, tam, gdzie to tylko możliwe, ‘obejmować rozwój opartego na współpracy związku, tak by rodzice lub też opiekunowie czuli się szanowani i poinformowani. 178Jeżeli rodziny nie będą w stanie współpracować z pracownikami opieki społecznej, istnieją środki w celu zapewnienia każdemu dziecku bezpieczeństwa, w tym w poważnych przypadkach pozyskanie ‘nakazu ochrony w nagłym przypadku’, który pozwala pracownikom opieki społecznej na zabranie dziecka z domu oraz przekazanie obowiązków rodzicielskich opiece społecznej. 179
Personel LA do spraw socjalnych przeprowadza ocenę początkową w terminie dziesięciu dni od daty skierowania dziecka, by określić rodzaj oraz poziom potrzeb oraz stwierdzić, czy istnieje ryzyko wyrządzenia mu krzywdy. Tam gdzie jest to konieczne, przeprowadzana jest bardziej szczegółowa ocena. 180 Zgodnie z prawem początkowa ocena ‘powinna być przeprowadzona przez wykwalifikowanego oraz doświadczonego pracownika socjalnego, który jest nadzorowany przez bardzo doświadczonego oraz wykwalifikowanego kierownika ds. opieki społecznej. 181Tam, gdzie dziecko zostanie sklasyfikowane jako ‘potrzebujące pomocy’ 182 lub też ‘narażone na ryzyko krzywdy’183 wyniki oceny mogą się różnić w zależności od okoliczności danej sprawy. Pracownicy opieki społecznej mogą zdecydować, że nie jest konieczna ochrona dziecka, jednakże rodzina może skorzystać z innych usług, takich jak wsparcie dotyczące mieszkania, problemów zdrowotnych itd. W przypadkach, gdzie podejrzewa się istnienie problemu jednakże nie ma na to dowodów, rodzina może być monitorowana przez pewien czas.184 Tam gdzie pracownicy opieki społecznej dostrzegą możliwość wyrządzenia dziecku ‘znacznej krzywdy’ zwołają zebranie w sprawie jego ochrony, z uczestnictwem dziecka (‘gdzie jest to stosowne’), rodziny oraz odpowiednich specjalistów zaangażowanych w sprawę185 , co może doprowadzić do opracowania ‘planu ochrony dziecka, jeżeli podjęte zostaną dalsze działania.186 Według Centrum Prawnego Dziecka,

‘Plan ochrony dziecka powinien:



  • Określać prawdopodobieństwo, że dziecku stanie się krzywda i poszukiwać sposobów, na które dziecko można chronić;

  • Określać krótko i długofalowe cele mające na celu zmniejszenie ryzyka krzywdy wyrządzonej dziecku oraz chronienie jego dobra;

  • Określać zakres odpowiedzialności poszczególnych osób oraz konkretne działania; oraz

  • Przedstawiać sposoby monitorowania i oceny postępów.’187

W ramach tego planu ‘wiodący organ ustawowy’ (LA lub NSPCC) zostanie powołany wraz z 'wiodącym pracownikiem socjalnym’ takiego organu; nacisk kładziony jest przede wszystkim na konieczność wyjaśnienia w planie kto jest odpowiedzialny za co.188 W przypadkach, gdy ‘znaczna krzywda’ może wystąpić z powodu działań lub uchybień rodziców, może zostać wydany ‘nakaz opieki’, na podstawie którego dziecko będzie zabrane z domu.189 Inną możliwością może być skierowanie rodziny (lub też wydanie odpowiedniego nakazu sądowego) placówki 'centrum dla rodzin'. Takie centra „oferują zamieszkanie dla rodziców oraz ich dzieci oraz monitorują i oceniają umiejętność reagowania na potrzeby dzieci oraz ochrony i zabezpieczania ich dobra. 190Tak gdzie rodzic jest zagrożony przemocą, dziecko oraz rodzic mogą przeprowadzić się razem do schroniska lub też placówki innego typu (patrz poniżej).


Dorośli zagrożeni przemocą lub też krzywdą w rodzinie
W przypadku przemocy pomiędzy dorosłymi, pierwszą zaangażowaną agencją jest często policja. Niektóre siły policyjne posiadają jednostki do spraw przemocy domowej, które specjalizują się w wspieraniu ofiar, w tym kierując je do podmiotów świadczących inne usługi (patrz poniżej). W przypadkach przemocy domowej, która dotyczy dzieci, policja zawiadamia służby opieki społecznej o takim problemie, co może prowadzić do procesu ochrony dziecka omówionego powyżej jeżeli zajdzie taka konieczność.191

Jak czytamy e Stanley i in. :

‘W Anglii i Walii ustawa o adopcji dzieci z 2002 r. zmieniła definicję

Istotnej krzywdy, o której mowa w ustawie Children Act z 1989 r. dodając nową kategorię „zaburzeń odniesionych z powodu oglądania lub słyszenia złego traktowania innych.” Ponieważ przemoc domowa oraz narażenie na nią dzieci stanowią poważny problem społeczny, ta poprawka odnosi się do potencjalnie dużej grupy rodzin ramach kompetencji podmiotów świadczących usługi pomocy społecznej na rzecz dzieci.’192


Stwierdzono, że ten system nie przyczynia się do znacznej poprawy usług dla rodzin. Policja, która zjawia się w miejscu, w którym dochodzi do przemocy domowej często nie zapewnia wsparcia oraz informacji obecnym dzieciom i może nie udzielać odpowiedniej ilości informacji w swoich zawiadomieniach, by umożliwić opiece społecznej zrozumienie zawiłości sprawy (s. 3,5), Podmioty świadczące usługi opieki społecznej otrzymują bardzo dużą liczbę zawiadomień i reagują tylko (poprzez dokonanie oceny oraz świadczące usługi) na ich niewielką część, a usługi są świadczone do wąskiej grupy i skoncentrowane na ‘ochronie’ a nie na odpowiedzi na szersze, długoterminowe (np. społeczne, emocjonalne, materialne) potrzeby rodziny. (p. 4).
Najpoważniejsze przypadki przemocy domowej mogą być zgłaszane na policję lub też do innych agencji, do 'konferencji wielu agencji w sprawie oceny ryzyka (MARAC) opisanej przez LA w Richmond-on-Thames w następujący sposób:

MARAC (ang.The Multi-Agency Risk Assessment Conference) jest częścią skoordynowanego społecznościowego systemu reagowania na przemoc domową i obejmuje przedstawicieli agencji ustawowych, społecznościowych oraz opartych na wolontariacie pracujacych z ofiarami/ ocaleńcami, dziećmi oraz domniemanym przestępcą. MARAC ma na celu:



  • Dzielenie się informacjami w celu zwiększenia bezpieczeństwa, zdrowia oraz dobrego samopoczucia ofiar – dorosłych i ich dzieci;

  • Ustalenie, czy domniemany przestępca stanowi znaczne ryzyko dla konkretnej osoby czy też dla ogółu społeczeństwa;

  • Opracowanie oraz wdrożenie planu zarządzania ryzykiem, który zapewnia profesjonalne wsparcie wszystkim narażonym na ryzyko i takie ryzyko zmniejsza;

  • Ograniczenie powtórnej wiktymizacji;

  • Poprawę odpowiedzialności agencji;

  • Poprawę wsparcia dla personelu zaangażowanego w przypadki przemocy domowej charakteryzujące się wysokim ryzykiem.193

Jak twierdzi Pickles, takie konferencje, które wdrożono w 2003 r. w Walii, a obecnie są stosowane w całej Wielkiej Brytanii, doprowadziły do poprawy sytuacji ofiar: ‘rozmowy z praktykami zaprezentowały, że takie podejście może pomóc w osiągnięciu wielu kluczowych celów, w tym dzielenie się informacjami pomiędzy agencjami, przyczyniając się do bezpieczeństwa ofiar.’194 Bezpieczeństwo informacji udostępnianych w ramach tych procesów jest zabezpieczone, na przykład skierowania do MARAC muszą być wysyłane 'bezpieczną pocztą elektroniczną', by zapewnić bezpieczeństwo ofiar.195


Policja oraz pracownicy opieki społecznej mogą skierować osoby dotknięte przemocą domową do agencji pozarządowych. Na przykład „Casa Suport” jest agencją typu non-profit w południowo-wschodniej Anglii, która świadczy pomoc ofiarom przemocy domowej, w tym miejsca dla osób uciekających oraz wsparcie społeczne. Jest finansowana zarówno z opłat, które są pobierane za niektóre usługi, jak i dotacji rządowych; usługi dotyczącej przemocy domowej są finansowane w ramach programu Supporting People.196 To odzwierciedla schematy finansowania w innych miejscach. Na przykład, podczas badania usług lokalnych w Londynie w 2007 r. stwierdzono, że:

‘Trzy czwarte dochodu podmiotów zapewniających schronienie pochodzi z dwóch źródeł – kontraktów Supporting People oraz dochodów z najmu. Pozostałe 25% pochodzi z ‘innych’

źródeł, jak władze lokalne (z innych środków niż Supporting People), organizacji charytatywnych oraz w znacznie mniejszym stopniu z darowizn publicznych (za wyjątkiem dwóch ośrodków dla kobiet) oraz rządu centralnego’.197
Ogromna większość schronisk jest przeznaczona jedynie dla kobiet i dzieci. Kobiety mogą być skierowane do schroniska przez policję, władze lokalne, lub też mogą się tam zwrócić same.198 Takie agencje podlegają regulacjom rządowym oraz standardom omówionym powyżej (np. patrz standardy w sekcji ‘Supporting People’ oraz „Lokale Socjalne’).
Organizacje takie jak Casa Support są ujęte na liście schronisk prowadzonej przez organizację charytatywną ‘Women’s Aid’. Ta lista nosi nazwę ‘UK Refuges online’ i pozwala na znalezienie wolnych miejsc oraz koordynowanie skierowań (lokalizacja nie jest publicznie dostępna, by chronić bezpieczeństwo mieszkających). Women’s Aid także prowadzi infolinię, za pomocą której świadczy porady ofiarom przemocy domowej, prowadzi publiczne kampanie informacyjne i próbuje wpłynąć na politykę rządową.199 Istnieją także inne organizacje charytatywne, które świadczą pomoc ofiarom przemocy domowej, takie jak ‘Refuge’, która prowadzi infolinię, sieć schronisk oraz zapewnia wsparcie psychospołeczne oraz kontakt z ofiarami. Niewielka liczba organizacji charytatywnych oferuje usługi adresowane do sprawców. Zalicza się do nich, który prowadzi 'Program zapobiegania przemocy dla mężczyzn, którzy zachowują sie agresywnie w stosunku do partnerek i byłych partnerek’.200
W raporcie opublikowanym w 2000 r. stwierdzono, że ‘świadczenie usług dotyczących pomocy domowej zarówno w ramach sektora państwowego jak i opartego na wolontariacie w Anglii, Szkocji i Walii ma charakter nierównomierny, a w Wielkiej Brytanii [20%] wydziałów opieki społecznej nie finansuje usług dla ofiar przemocy domowej (w tym dzieci) ani sprawców, w sposób bezpośredni ani pośredni.201 Stanley i in. także zauważyli ogólny brak dostępu do usług dla osób cierpiących z powodu przemocy domowej lub też narażonych na nią w 2009 r.:

‘W odniesieniu do wszystkich grup doświadczających przemocy domowej widoczny jest

brak zasobów. Podmioty, które oferują interwencje dla dzieci narażonych na przemoc

domową nie są wystarczająco dostępne. Usługi dla sprawców, które mogłyby być

dostępne dobrowolnie były szczególnie trudno dostępne’. (s. 6).

Według Women’s Aid:

Począwszy od 2003 r. Supporting People jest głównym źródłem finansowania schronisk dla ofiar przemocy, usług dla ofiar oraz tymczasowych usług dla ofiar. Chociaż nie przeprowadzono krajowego badania dotyczące wpływu tego finansowania na usługi schronisk, informacje od organizacji w ramach Women’s Aid sugerują, że program [Supporting People] miał istotny wpływ na ten sektor – w najlepszym przypadku usługi udało się utrzymać oraz poddać procedurom akredytacji oraz procesom zapewnienia jakości, jednakże takie przypadki nie mają charakteru uniwersalnego i nie spotykamy ich we wszystkich miejscach. Na innych obszarach podmioty świadczące usługi uznały program za zbiurokratyzowany oraz trudny do administrowania, a finansowane wielu lokalnych podmiotów zostało obcięte – a za tym także ich możliwość świadczenia usług - niektóre zostały zmuszone do połączenia się w większe jednostki, a niektóre zostały zamknięte lub też przejęte przez większe podmioty jak Registered Social Landlords. Obawiamy się, że przyszłość schronisk jest poważnie zagrożona przez obecnie rozważane propozycje zmian w programie Supporting People.202 [to może odnosić się do konsultacji przed podjęciem niedawnej decyzji dotyczącej zniesienia ograniczeń w wydawaniu środków z programu]
Problem braku usług jest jeszcze pogłębiony z powodu ofiar przemocy domowej, które nie posiadają brytyjskiego obywatelstwa; takie osoby ‘nie mają prawa do korzystania ze środków publicznych’ i dlatego też nie kwalifikują się do otrzymania pomocy świadczonej ze środków państwowych.203
Rząd niedawno opublikował strategię zakończenia przemocy przeciwko kobietom i dziewczętom w Anglii, która została opisana w następujący sposób przez departament Home Office (cytat ze strony Women’s Aid, dokument nie jest obecnie dostępny na stronach rządowych):

‘Ta rządowa strategia określa skoordynowanej podejście do zakończenia przemocy przeciwko kobietom i dziewczętom. Obejmuje szereg działań dla policji, gmin, NHS oraz departamentów rządowych na trzech obszarach: zapobieganie, świadczenie i ochrona...

Praca dotycząca zapobiegania będzie dotyczyć postaw społecznych oraz mitów związanych z przemocą, zmiany nastawienia w długiej perspektywie i zapobiegania występowania przemocy. Część tych prac będzie obejmować kampanię podnoszenia świadomości dla nastolatków w wieku 13-18 lat.

Praca dotycząca świadczeń koncentruje się na zapewnieniu kobietom oraz dziewczętom dostępu do prawa do pomocy oraz wsparcia, na przykład poprzez doradztwo oraz dostęp do usług specjalistycznych, kiedy dojdzie do przemocy.



Część poświęcona ochronie skupia się na tym, jak zapewnić kompleksowe wsparcie wszystkim ofiarom w ramach systemu karnego oraz cywilnego, począwszy od zgłoszenia przestępstwa do rozprawy w sądzie. Będziemy sie także koncentrować nad stawianiem większej liczby przestępców przed wymiarem sprawiedliwości poprzez poprawę zgłaszalności oraz wskaźników skazań, a także poprzez pracę nad rehabilitacją sprawców oraz zażegnywanie ryzyka, jakie mogą nieść dla kobiet i dziewcząt.'204
Rodziny zastępcze oraz dzieci z rodzin zastępczych oraz instytucji sprawujących opiekę nad dziećmi
Sekcja poświecona opiece zastępczej oraz domom dziecka pokazuje również obraz pakietu usług oferowanych dzieciom oraz młodzieży w rodzinach zastępczych. W skrócie, dzieci muszą być umieszczone w rodzinie, która jest dla nich odpowiednia, potrafi zaspokoić ich szczególne potrzeby oraz uchronić je przed nadużyciami, oferuje odpowiednie zakwaterowanie oraz wsparcie w szkole, zapewnia troskę o zdrowie oraz opiekę, zajęcia towarzyskie, budowanie związków, itd. Agencje opieki zastępczej zapewniają rodzinom zastępczym wsparcie oraz szkolenie, by umożliwić im zapewnienie dobrej opieki nad dziećmi, którymi się opiekują, a rodziny zastępcze są nadzorowane przez wykwalifikowanego pracownika opieki społecznej. Rodziny zastępcze otrzymują także środki na pokrycie kosztów opieki nad dzieckiem. Także LA mają obowiązek chronić dobro dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej.
W przypadku dzieci z domów dziecka, opracowywane oraz wdrożone są plany opieki zgodnie z konkretnymi potrzebami każdego dziecka, a każde dziecko posiada pracownika, który jest odpowiedzialny za nadzorowanie opieki nad nim. Dzieci mieszkające w domach, jak dzieci mieszkające w rodzinach zastępczych otrzymują wsparcie w tworzeniu oraz utrzymywaniu relacji społecznych, uczestniczeniu w formach spędzania wolnego czasu oraz wydarzeniach towarzyskich, dbałości o zdrowie, edukacji, itd. Dzieci mieszkające w domach posiadają także odpowiednio opracowane programy ’opieki nad odejściem’, które mogą określać pomoc, jakiej będą potrzebować by żyć samodzielnie i jak taka pomoc będzie im świadczona (niektóre z tych usług mogą obejmować usługi omówione w innych częściach, jak pomoc w znalezieniu pracy poprzez programy szkoleniowe lub też pomoc w znalezieniu mieszkania lub radzeniu sobie z niepełnosprawnością).
Do każdego dziecka przypisany jest 'Niezależny Pracownik Oceny', którego rolą jest reprezentowanie woli dzieci przed LA oraz zapewnienie, że LA działa na rzec zaspokojenia tych potrzeb. Taka osoba odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu stabilności umieszczenia dziecka w danym miejscu.205
Usługi, które LA musi zapewnić dzieciom opuszczającym opiekę zostały określone w ustawie Children (Leaving Care) Act z 2000 r., w której stwierdzono, że

  • ‘Ustawa nakłada na LA obowiązek oceny oraz zaspokajania potrzeb młodych ludzi w wieku 16 oraz 17 lat, które znajdują się pod opieką lub też ją opuszczają. Bez względu na to, gdzie mieszka taka młoda osoba, na LA ciąży obowiązek kontaktowania się z osobami, które opuściły opiekę co najmniej do osiągnięcia przez nie 21 roku życia.

  • Każda uprawniona do tego młoda osoba pozostająca pod opieką powinna otrzymać kompleksowy plan kiedy skończy 16 lat. Plan powinien określać wyraźną ścieżkę do niezależności.

  • Każda młoda osoba powinna mieć doradcę, który będzie koordynować zapewnianie jej wsparcia oraz pomocy w zaspokajaniu jej potrzeb. Szczególny nacisk należy kłaść na pomoc młodym ludziom w kształceniu, szkoleniu oraz zdobywaniu zatrudnienia.

  • Osobom odchodzącym należy zapewnić plan finansowy i zrezygnować z obecnego niejasnego systemu oraz zapewnić, że otrzymują kompleksowe wsparcie finansowe.

  • Kontynuacja pomocy dla odchodzących w wieku 18-21 lat, szczególnie w odniesieniu do edukacji oraz zatrudnienia. Pomoc w edukacji oraz szkoleniu trwa do końca uzgodnionego programu, nawet powyżej 21 roku życia.’206

Poza usługami świadczonymi przez władze lokalne, także niektóre organizacje charytatywne zapewniają wsparcie dla dzieci pozostających pod opieką i odchodzących. Na przykład fundacja Care Leavers Foundation zapewnia ‘skromne, jednakże potrzebne granty dla osób opuszczających placówki w wieku 18-29 lat, które są w sytuacji kryzysowej lub też chcą przejąć kontrolę nad swoim życiem lub rozwinąć nowe umiejętności.'207
Ustawa Children and Young Persons Act z 2008 r., która będzie wchodzić w życie do 2011 r., podkreśla konieczność poprawienia kilku aspektów opieki nad dziećmi oraz odchodzącymi młodymi ludźmi. Ogólnie rzecz biorąc, polityka podkreśla potrzebę dopasowania opieki do konkretnego dziecka oraz zapewnienia większego wsparcia opiekunom zastępczym.208 Polityka ta także uznaje potrzebę dłuższego wsparcia dla dzieci niż oferowane obecnie (tj. nie powinny być one ‘zmuszane do wyprowadzania się zanim są do tego gotowe i powinny otrzymać więcej porad i wsparcia po opuszczeniu opieki, by ułatwić przejście).
Na potrzebę poprawienia tych obszarów wskazuje relatywnie niski poziom osiągnięć edukacyjnych dzieci objętych opieką i fakt, że na przykład w 2006 r. 30% dzieci opuszczających opiekę w wieku 19 lat nie uczyło się nie pracowało ani nie uczestniczyło w szkoleniu'.209 Badania przeprowadzone przez niezależne podmioty także dowiodły, że obecne procedury są nieodpowiednie dla dzieci opuszczających opiekę; na przykład w jednym z badań przeprowadzonych w 2008 r. stwierdzono, że pomoc gmin była często nieodpowiednia, na przykład ‘kluczowi pracownicy nie interesowali się młodymi ludźmi, nie byli zaangażowani we wspieranie ich’ a aspiracje ‘opuszczających opiekę, by uzyskać niezależność i znaleźć zatrudnienie były często studzone przez pracowników opieki, którzy zachęcali ich do występowania o zasiłki.’210 Choć odchodzący otrzymują ‘granty na założenie domu’, których celem jest zapewnienie, by młody człowiek posiadał podstawowe niezbędne rzeczy, by wprowadzić się do pierwszego mieszkania, nie ma żadnych krajowych przepisów dotyczących minimalnej kwoty, a w praktyce kwoty te są niewystarczające, by pokryć faktycznie koszty założenia domu.211
Tak jak w przypadku innych form opieki, równowaga pomiędzy opieką instytucjonalną oraz społecznościową (np. opieką zastępczą) przechyla się na korzyść tej drugiej.212 Także w tym przypadku są podstawy by twierdzić, że takie podejście jest lepsze dla korzystającego oraz tańsze dla państwa.213 Możliwości technologiczne także stanowią jeden z czynników poprawiających sytuację dzieci z wymagającymi lub złożonymi potrzebami w ramach rodziny zastępczej. 214


Brytyjskie Państwo Opiekuńcze:
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   13


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna