Uzasadnienie I. Potrzeba I cel podpisania Umowy



Pobieranie 78 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar78 Kb.


UZASADNIENIE

I. Potrzeba i cel podpisania Umowy


Międzynarodowe prawne podwójne opodatkowanie polega na nałożeniu porównywalnych podatków w dwóch lub większej liczbie państw na tego samego podatnika z tego samego tytułu i za ten sam okres. Wywiera ono szkodliwe skutki dla międzynarodowej wymiany dóbr, usług i przepływu kapitałów. Z tego względu duże znaczenie ma usuwanie tej przeszkody w rozwoju wzajemnych stosunków gospodarczych przez zawieranie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, które powodują, że sytuacja podatników w obrocie międzynarodowym staje się bardziej przejrzysta i pewna ze względu na zagwarantowanie przez umawiające się państwa stosowania wspólnych rozwiązań dla identycznych przypadków w zakresie podwójnego opodatkowania.
Modelowa Konwencja OECD w sprawie podatków od dochodu i majątku przewiduje dwie alternatywne metody unikania podwójnego opodatkowania – proporcjonalnego zaliczenia oraz wyłączenia z progresją. Metoda proporcjonalnego zaliczenia polega na tym, że podatek zapłacony od dochodu osiągniętego za granicą jest zaliczany na poczet podatku należnego w kraju rezydencji podatkowej, obliczonego od całości dochodów w takiej proporcji, w jakiej dochód ze źródeł zagranicznych pozostaje w stosunku do całości dochodu podatnika. Metoda wyłączenia z progresją polega na tym, że dochód osiągnięty z tytułu pracy świadczonej za granicą jest zwolniony z podatku w kraju rezydencji podatkowej, natomiast jest brany pod uwagę jedynie przy obliczaniu stawki podatkowej, według której podatnik będzie zobowiązany rozliczyć podatek od dochodów uzyskanych w kraju rezydencji podatkowej.

W dniu 18 listopada 2008 r. w Doha podpisano ww. Umowę. Zgodnie z art. 22 ust. 1 podpisanej Umowy z Katarem, podwójnego opodatkowania dochodów osiąganych przez rezydentów polskich na terytorium Kataru unika się przy zastosowaniu metody zaliczenia proporcjonalnego.


Następnym etapem jest uzyskanie zgody na ratyfikację przedmiotowej Umowy.

II. Informacje o Katarze

Ustrój polityczny – monarchia

Panujący – Hamad Bin Khalifa Al-Thani

Powierzchnia – 10 360 km2

Ludność – 836 tys. (w tym 665 tys. to cudzoziemcy)

Główne miasta – Doha (stolica), Umm Said, Dukhan, Al Khawr

Język – arabski

Grupy etniczne – Arabowie (40 %), Pakistańczycy (18 %), Hindusi (18 %),

Persowie (10 %), inne (14 %)

Wyznania religijne – islam (95 %)

Waluta – rial katarski

PKB – 17,54 mld USD

PKB per capita – 29 400 USD (2006 r.)

Realny wzrost PKB – 12 % (2004 r.), 8,8 % (2005 r.)

Inflacja (CPI) – 15 % (2006 r.)

Bezrobocie – 2,7 % (2001 r.)

Zasoby ropy naftowej – 3,7 mld baryłek

Zasoby gazu ziemnego – 25.000 mld m3 sześciennych
Znaczenie kraju wzrosło po odkryciu na jego obszarze ropy naftowej w 1939 r. W 1961 r. Katar przystąpił do OPEC, a w 1970 r. do OAPEC. Katar uzyskał niepodległość w 1971 r. Władcą państwa został emir szejk Khalifa Bin Hamad Al-Thani. W 1981 r. Katar, wraz z Arabią Saudyjską, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, Kuwejtem, Bahrajnem i Omanem, utworzył Radę Współpracy Państw Zatoki – RWPZ (Gulf Cooperation Council). Katar należy do Organizacji Konferencji Islamskiej (od 1969 r. emir Kataru jest jej przewodniczącym), Ligi Państw Arabskich (od 1971 r.), WTO (od 1996 r.) oraz Forum Państw Eksporterów Gazu (od 2001 r. Gas Exporting Countries Forum – GECF; w grudniu 2008 r. w Doha ustanowiono Sekretariat organizacji).

1. Sytuacja wewnętrzna


Głową państwa jest emir szejk Hamad Bin Khalifa Al-Thani, który w 1995 r. objął władzę w drodze bezkrwawego zamachu pałacowego (w warunkach kryzysu gospodarczego i konfliktów na tle religijnym odsunął od władzy ojca). W 2003 r. powołał na następcę tronu swojego czwartego syna, szejka Tamima Bin Hamada Bin Khalifa Al-Thani (system władzy w Katarze jest dziedziczny wewnątrz rodu Al-Thani). Funkcję premiera pełni od kwietnia 2007 r. szejk Hamad Bin Jassim Bin Jabr Al-Thani (kuzyn emira, charyzmatyczny i wpływowy polityk; b. minister spraw zagranicznych i wicepremier).

Szejk Hamad ustabilizował sytuację w kraju i rozpoczął wprowadzanie reform demokratycznych. W wyniku powszechnego referendum w 2003 r. przyjęto nową konstytucję Państwa Kataru (96 % poparcia), która weszła w życie w czerwcu 2005 r. Dzieli ona władzę na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą, gwarantuje równość obywateli wobec prawa, pełne prawa wyborcze dla kobiet, wolność stowarzyszeń oraz swobodę praktyk religijnych. Pochodzące z nominacji emira Zgromadzenie Doradcze (Shura Council, 35 członków) pełni funkcję parlamentu. Planowane jest powołanie Zgromadzenia Doradczego, w którym zasiądzie 45 deputowanych (15 mianowanych przez emira, pozostali wybierani w wyborach powszechnych na 4-letnią kadencję). Jego zadaniem będzie uchwalanie aktów prawnych, budżetu państwa oraz kontrola prac rządu. Od listopada 2007 r. parlamentowi przewodniczy Mohammed Bin Mubarak Al-Kholaifi. W 1999 r. odbyły się pierwsze w historii kraju wybory samorządowe, w wyniku których w Doha powołano 29-osobową Centralną Radę Municypalną. W wyborach w 2003 r. i 2007 r. do jej składu wybrano 1 kobietę.

Ważnym osiągnięciem w dziedzinie demokratyzacji była nowelizacja kodeksu prawa cywilnego i administracyjnego (przyznanie swobód obywatelskich, praw ludności nie- muzułmańskiej, praw gospodarczych przedsiębiorstwom zagranicznym, prywatyzacja niektórych dziedzin gospodarki). Znowelizowano obowiązujący od 2004 r. kodeks pracy. Uchwalono prawo do demonstracji i zgromadzeń publicznych (za uprzednim zezwoleniem). W 2005 r. zmieniono przepisy prawa pracy na korzyść pracowników (tylko obywateli Kataru), pozwalając na działalność związków pracowniczych (precedensowy wśród krajów RWPZ przypadek prawnego usankcjonowania związków zawodowych). Mimo liberalnej polityki emira, działalność partii politycznych pozostaje nielegalna, a opozycja nie jest tolerowana. Media należą do rządu i prezentują stanowisko władz. W 2006 r. popularna stacja TV Al-Dżazira rozpoczęła nadawanie anglojęzycznego kanału informacyjnego. W styczniu 2008 r. z inicjatywy władz powstało Centrum Wolności Informacji w Doha. Postępuje proces decentralizacji administracji publicznej (90 % Katarczyków pracuje w sektorze państwo­wym), który ma doprowadzić do prywatyzacji niektórych sektorów oraz ich zastąpienia nowoczesnymi agendami rządowymi (zlikwidowano resorty informacji, kultury, sportu i turystyki oraz zdrowia). Od 2002 r. wdrażany jest projekt e-government, utworzony w celu ułatwienia procedur formalnych dla obywateli Kataru oraz cudzoziemców. Jednym z priorytetów władz jest utrzymywanie wysokiego poziomu świadczeń socjalnych (dochód per capita wynosi ponad 75 tys. USD i jest jednym z najwyższych na świecie), w tym ochrony zdrowia oraz edukacji (szkolnictwo wszystkich szczebli jest bezpłatne). W 1995 r. powstała, kierowana przez małżonkę emira szejkę Mozah Bint Nasser Al-Missned, Qatar Foundation – niedochodowa instytucja o profilu naukowo-badawczym oraz Education City – projekt edukacyjny skupiający filie renomowanych amerykańskich uczelni (Georgetown, Texas A&M, Carnegie Mellon, Weill Cornell). Katar realizuje zakrojone na szeroką skalę projekty rozbudowy infrastruktury. W ciągu 5 lat są planowane dalsze inwestycje o wartości ponad 130 mld USD (międzynarodowy port lotniczy, stadion, metro, tor wyścigowy, pola golfowe, banki, sieci hoteli, osiedla willowe na sztucznej wyspie Pearl of the Gulf, muzeum i biblioteka narodowa, medyczne centrum naukowo-badawcze Sidra Medical and Research Center). Planowana jest budowa 45-kilometrowego Mostu Przyjaźni, łączącego wybrzeże kraju z Bahrajnem, oraz 65-kilometrowe połączenie z Abu Zabi. Katar, podobnie jaki inne kraje RWPZ, jest zainteresowany rozwojem energetyki nuklearnej (w najbliższych latach rozważana jest budowa elektrowni atomowej).

W Katarze obowiązują tradycyjne, muzułmańskie wzorce życia społecznego. Powołana przez rząd Rada Najwyższa do spraw Rodziny pracuje nad liberalizacją Prawa statutu osobowego, które zapewniłoby większy udział kobiet w życiu społecznym (szariat reguluje ich prawa w związkach małżeńskich, w tym prawo do rozwodu i opieki nad dziećmi; kobiety muszą otrzymać pozwolenie opiekuna prawnego na prowadzenie pojazdu, a szkoły, uczelnie i miejsca pracy stosują segregację ze względu na płeć). W 2003 r. po raz pierwszy w historii kraju kobieta – szejka Bint Ahmed Al-Mahmoud została ministrem (edukacji).


2. Sytuacja gospodarcza

Liczący około 836 tys. mieszkańców Katar dysponuje trzecimi (po Rosji i Iranie) co do wielkości zasobami gazu ziemnego na świecie (prawie 25.000 mld m3 sześciennych). Zasoby gazu z tzw. Pola Północnego (6 tys. km2) są uważane za największe rozpoznane złoże tego surowca na świecie. Zasoby ropy są szacowane na ok. 15 mld baryłek. Możliwości wydobywcze Kataru wynoszą ok. 750 tys. baryłek na dobę. Gaz oraz ropa i jej pochodne stanowią 82 % katarskiego eksportu. Udział sektora gazowo-naftowego w PKB wynosi ok. 60 %. Na potrzeby rozwoju sektora gazowo-naftowego Katar zamierza przeznaczyć w ciągu najbliższych lat ok. 25 mld USD.

Te uwarunkowania decydują o strukturze, tempie i charakterze rozwoju gospodarczego tego kraju. Sektor wydobywczy daje bowiem prawie 2/3 produktu krajowego brutto (ponad 80 %) dochodów z eksportu i 70 % wpływów do budżetu. Na tym tle zaledwie nieco ponad 5-procentowy udział przemysłu przetwórczego w tworzeniu PKB – przy kilkunastoprocentowym udziale sektora usług – świadczy o strukturalnej jednostronności gospodarki Kataru. Taka struktura gałęziowa zapewnia wprawdzie niesłychanie wysoki poziom produktu globalnego na 1 mieszkańca (powyżej 38 tys. USD i trzecie miejsce w świecie), ale nosi w sobie ryzyko związane z hipotetycznym załamaniem koniunktury na światowym rynku paliw węglowodorowych. Dlatego Katar jest teraz terenem podejmowanych na wielką skalę przedsięwzięć inwestycyjnych, zmierzających zarówno do wydatnego zwiększenia rozmiarów eksportu gazu ziemnego i ropy naftowej (niemal 4-krotnie w perspektywie najbliższych 8 lat), jak i do bardziej racjonalnego wykorzystania ich jako surowców dla przemysłu chemicznego.

Równocześnie rząd Kataru zmierza do stopniowego uniezależnienia gospodarki kraju od ropy naftowej i gazu, realizując rządowe projekty inwestycyjne, głównie w przemyśle petrochemicznym, cementowym i metalurgicznym. Wielkie znaczenie przywiązuje do rozbudowy instalacji do odsalania wody morskiej. Rolnictwo (przede wszystkim szklarniowa uprawa warzyw) ma w gospodarce narodowej niewielkie znaczenie. Większość artykułów spożywczych pochodzi z importu. Jednym z powodów poszukiwań inwestycji zagranicznych jest wysokie zadłużenie zewnętrzne. Wynosi ono ok. 17 mld USD (90 % PKB) i jest w znacznej mierze wynikiem błędnej polityki gospodarczej poprzedniego emira. Katar ma zamiar zdywersyfikowć portfel inwestycji i jest gotowy do wykorzystania globalnych trendów.

Tempo wzrostu PKB Kataru jest godne pozazdroszczenia – realna stopa wzrostu wyniosła 12 % w 2004 r., a w 2005 r. szacuje się, że było to 8,8 %. Charakterystyczne, że nominalny wzrost PKB w 2004 r. wyniósł 20 %, a różnica tych wskaźników świadczy o rozmiarach inflacji, jaka towarzyszyła wzrostowi gospodarczemu. Poziom stopy inflacji w 2006 r. szacuje się na 15 %. Jakkolwiek uważa się to za zjawisko nieuchronne towarzyszące wysokiej stopie wzrostu, to jednak bierze się również pod uwagę negatywne skutki tego zjawiska dla wzrostu gospodarczego na dłuższą metę. Administracja będzie zmuszona podjąć niezbędne kroki w celu przeciwdziałania temu zjawisku. Za główne przyczyny inflacji uważa się wysoki wzrost czynszów i cen nieruchomości oraz wzrost kosztów importu spowodowany spadkiem kursu wymiany miejscowej waluty (związanej sztywno z amerykańskim dolarem) w stosunku do euro.

Główną pozycją katarskiego eksportu jest gaz ziemny (około 20 mln t w stanie skroplonym), uzupełniany przez ropę naftową (ponad 30 mln t) oraz produkty pochodne obu tych surowców. Strategia eksportowa Kataru polega na coraz dalej idącym uszlachetnianiu bądź technologicznej obróbce gazu ziemnego i ropy naftowej oraz sprzedaży ich w postaci produktów bardziej przetworzonych. W tym kierunku zmierzają realizowane lub planowane wielkie inwestycje rządu katarskiego. Główni odbiorcy eksportu to kraje Dalekiego Wschodu (Japonia – 42 %, Korea Płd. – 16 %, Singapur – 9 %) oraz Indie – 5,5 %. Eksport do Europy jest jeszcze stosunkowo niewielki (około 15 % gazu ziemnego), ale na podstawie podpisanych już kontraktów wieloletnich szacuje się, że spośród 68 mln t gazu, którego eksport planuje się na rok 2012 (przy produkcji rzędu 77 mln t), 22,5 mln t przypadnie na kraje UE, a 23,4 mln t na USA. Wzrost eksportu do krajów sąsiednich zapewnią Katarowi znajdujące się w budowie podmorskie rurociągi do Zjednoczonych Emiratów Arabskich i innych krajów Zatoki. Import do Kataru obejmuje pełną gamę produktów inwestycyjnych i konsumpcyjnych oraz niezbędnych surowców i materiałów. Największe pozycje to środki transportu lądowego, morskiego i lotniczego, maszyny, narzędzia, urządzenia elektryczne i elektroniczne. Główni dostawcy to: Francja (26,6 %), Stany Zjednoczone (9,5 %), Arabia Saudyjska (9,4 %), Zjednoczone Emiraty Arabskie (6,3 %), Niemcy (5,2 %), Japonia (5,2 %), Wielka Brytania (5,1 %). UE jest jednym z najważniejszych partnerów gospodarczych Kataru.


3. Polityka zagraniczna


Politykę zagraniczną Kataru determinuje położenie w regionie Zatoki Perskiej, przynależność do RWPZ i świata arabskiego. Charakteryzuje ją pragmatyzm, a priorytetami pozostają promocja gospodarki oraz otwartość na współpracę z instytucjami i organizacjami międzynarodowymi. Katar przywiązuje dużą wagę do budowania prestiżu i kształtowania pozytywnego wizerunku państwa. Wyrazem tego jest aktywność katarskiej dyplomacji o charakterze mediacyjnym, prowadzona wśród krajów arabskich, afrykańskich oraz na forum międzynarodowym. Jej sukcesem było doprowadzenie do zawarcia w Doha w maju 2008 r. porozumień międzylibańskich. Mimo wspólnoty interesów w ramach RWPZ, Katar przez długi okres był uwikłany w spory graniczne z Arabią Saudyjską i Bahrajnem. W 2001 r. uznał decyzję MTS w Hadze odnośnie do sporu z Bahrajnem o przybrzeżne wyspy. Konflikt terytorialny z Arabią Saudyjską został rozwiązany przez powołanie wspólnej komisji do spraw demarkacji granicy.

Bliskowschodni proces pokojowy

Katar deklaruje poparcie dla konstruktywnych propozycji rozwiązania konfliktu arabsko- -izraelskiego w drodze negocjacji. Jest rzecznikiem tej opcji na forum RWPZ, LPA i OKI. Opowiada się za utworzeniem niepodległego państwa palestyńskiego ze stolicą w Jerozolimie. Z zadowoleniem przyjął powołanie palestyńskiego Rządu Jedności Narodowej w 2007 r. Za pośrednictwem LPA przekazał pomoc finansową dla palestyńskich pracowników naukowych (22 mln USD). Jednocześnie utrzymuje dobre relacje z Izraelem, z którym w 1994 r. nawiązał stosunki handlowe. Dialog ten zaowocował wizytą S. Peresa w Doha w 1996 r. i spotkaniem w 2000 r. emira Kataru z E. Barakiem na forum ONZ. Wobec zaostrzenia się sytuacji na Bliskim Wschodzie, Katar usztywnił czasowo stanowisko wobec Izraela (ogłosił m.in. zamknięcie izraelskiego biura handlowego w Doha). W 2007 r., przebywający w Doha na zaproszenie Qatar Foundation, S. Peres został przyjęty przez emira (pierwsza od 1997 r. wizyta wysokiego przedstawiciela Izraela w regionie).

Irak


Katar był aktywnym uczestnikiem koalicji antyirackiej (1990 – 91) i pierwszym krajem RWPZ, który wznowił kontakty z Irakiem. W 2003 r. wstrzymał się od poparcia operacji Enduring Freedom, udostępnił jednak USA i państwom sojuszniczym swoje terytorium oraz zapewnił daleko idące ułatwienia. Obecnie władze katarskie podejmują działania w celu wznowienia kontaktów gospodarczych z Irakiem oraz angażują się w pomoc humanitarną dla Irakijczyków.

Iran


Katar opowiada się za kontynuowaniem dialogu z Iranem oraz politycznym rozwiązaniem kwestii irańskiego programu nuklearnego, który uważa za zagrożenie bezpieczeństwa i stabilizacji w regionie. Niechętnie odnosi się do zastosowania opcji militarnych.

Szczególne znaczenie mają dla Kataru stosunki z USA. Emir był drugim (po królu Jordanii) przywódcą arabskim, który odwiedził Waszyngton po 11 września 2001 r., potępił akty terroru (jako „godzące w wartości muzułmańskie”) oraz przekazał wsparcie finansowe dla rodzin ofiar ataków na WTC (3 mln USD). Katar opowiada się za amerykańską obecnością w regionie Zatoki i udziela USA ułatwień wojskowych na swoim terytorium. W ramach paktu obronnego z 1991 r. gości największą na Bliskim Wschodzie amerykańską bazę lotniczą w regionie (Al-Udeid Air Base). W 2007 r. narodowy przewoźnik Qatar Airways uzyskał od władz USA zgodę na loty transatlantyckie.

Katar jest gospodarzem wielu konferencji i imprez międzynarodowych, w tym Forum na rzecz Demokracji, Rozwoju i Wolnego Handlu (Doha Development Round). W 2004 r. w Doha przyjęto Deklarację na Rzecz Demokracji i Reform dot. uchwalenia przez kraje arabskie nowoczesnych konstytucji, bazujących na zasadach demokracji, wolności słowa i pełnego udziału obywateli w życiu społeczno-politycznym. W 2007 r. odbyła się w Doha VI konferencja GECF oraz szczyt RWPZ, na który Katar zaprosił także prezydenta Iranu. W 2011 r. Katar ma gościć, organizowany po raz pierwszy na Bliskim Wschodzie, XX Światowy Kongres Naftowy (World Petroleum Congress). Katar aktywnie działa na rzecz krzewienia tolerancji religijnej; od 2003 r. organizuje konferencje poświęcone dialogowi międzyreligijnemu. Katar zabiega o utworzenie siedziby Centrum Praw Człowieka Regionu Arabskiego i Azji Południowo-Wschodniej ONZ.
III. Stosunki polsko-katarskie

1. Polsko-katarskie podstawy prawno-traktatowe

Polska nawiązała stosunki dyplomatyczne z Państwem Kataru w 1989 r. W 1998 r. zostały podpisane dwie umowy dwustronne:

1) o komunikacji lotniczej,

2) protokół o współpracy MSZ RP i MSZ Państwa Kataru.

2. Wymiana towarowa między Polską a Katarem

Do 2002 r. wymiana towarowa między obu krajami dokonywana była w ilościach, które można określić jako śladowe. W 2003 r. nastąpił wzrost eksportu, który jednak w roku następnym osłabł. Od 2005 r. eksport systematycznie rośnie. Stan ten ilustruje poniższa tabela:
Obroty towarowe Polski z Katarem

w latach 2003 – 2007 (w USD)






2003

2004

2005

2006

2007

2008

I – III 2009

EXPORT

5 306 961

2 795 713

10 533 632

11 018 618

14 510 156

114 876 331

13 991 591

IMPORT

366

10 770

329 040

487 474

397 055

207 296

132 061

OBROTY

5 307 322

2 806 483

10 862 672

11 506 092

14 907 211

115 083 627

14 123 652

SALDO

5 306 595

2 784 943

10 204 592

10 531 144

14 113 101

114 669 035

13 859 530

Struktura towarowa polskiego eksportu do Kataru:

– urządzenia mechaniczne i elektryczne (52 % udziału),

– wyroby nieszlachetne i wyroby z metali nieszlachetnych (25 %),

– produkty różne (6,7 %),

– gotowe artykuły spożywcze (3,6 %),

– zwierzęta żywe, produkty pochodzenia zwierzęcego (3,0 %).

Struktura towarowa polskiego importu z Kataru:

– urządzenia mechaniczne i elektryczne (57,4 %),

– tworzywa sztuczne i wyroby z nich (22,6 %),

– zwierzęta żywe, produkty pochodzenia zwierzęcego (7,3 %),

– wyroby nieszlachetne i wyroby z metali nieszlachetnych (4,2 %).


Polskie przedsiębiorstwa zabiegają głównie o kontrakty jako podwykonawcy firm zachodnich oraz poszukują możliwości sprzedaży w Katarze polskiego sprzętu inwestycyjnego. W związku z dynamicznym rozwojem Kataru potrzeby importowe tego kraju stwarzają obiecujące szanse dla polskich eksporterów (w latach 2007 – 2008 liczba polskich eksporterów do Kataru wyniosła ponad 90 przedsiębiorstw). Nasza oferta handlowa obejmuje artykuły spożywcze, szkło budowlane, kątowniki stalowe, kable energetyczne, urządzenia techniczne, meble i dywany. Ponadto niektóre towary polskie trafiają na rynek Kataru w ramach reeksportu z Kuwejtu lub ZEA. Potencjalnie Katar, dzięki dużym zasobom finansowym i aktywnej polityce inwestycyjnej, może być atrakcyjnym partnerem do współpracy i rynkiem zbytu polskich towarów i usług (zachęta kapitału katarskiego do inwestycji w Polsce, ustanowienie przemysłowych więzi kooperacyjnych).

Zdaniem Ambasad RP w Abu Dhabi oraz w Doha rynek katarski jest bardzo perspektywiczny dla polskich przedsiębiorców pod względem podejmowanych tam decyzji inwestycyjnych. Szczególnie dotyczy to oferty dostaw maszyn budowlanych, środków transportu, materiałów i surowców, a także usług z tym związanych – geodezyjno-poszukiwawczych, geodezyjnych, wiertniczych, projektowych. Strategia rozwojowa władz Kataru otwiera rynek na technologie dotychczas tam nieznane, a niezbędne do wykorzystania jego zasobów surowców węglowodorowych. Polski przemysł chemiczny dysponuje takimi technologiami i powinien być zainteresowany nawiązaniem współpracy z inwestorami katarskimi w celu ich wdrożenia.

Z ogromnej nadwyżki kapitału, jakim dysponuje Katar, praktycznie nic nie dociera bezpośrednio do Polski. Przyczyny tkwią w braku rozeznania w katarskich preferencjach inwestycyjnych oraz słabej znajomości polskich możliwości ofertowych.
3. Rynek pracy

W Państwie Kataru obowiązuje rygorystyczne prawo pracy (Law No (14) of the Year 2004, The Labour Law). Obywateli polskich dotyczą te same reguły prawa imigracyjnego i pracowniczego, które odnoszą się do innych cudzoziemców spoza krajów RWPZ. Zatrudnienie pracowników odbywa się na wynegocjowanych warunkach kontraktów pracowniczych (sugerowane jest ich uzgodnienie i zawarcie przed przyjazdem do Kataru). Nie istnieje możliwość uzyskania otwartego prawa do pracy, pozwalającego na jej swobodne poszukiwanie oraz zmianę pracodawcy (lub świadczenie pracy dla innego pracodawcy). Wizę pracowniczą można uzyskać, jak i przedłużyć jej ważność wyłącznie na wniosek pracodawcy. W przypadku gdy kontrakt zostanie rozwiązany z przyczyn leżących po stronie zatrudnionego – ma on obowiązek opuszczenia Państwa Kataru. Obowiązuje go także zakaz podjęcia pracy w Katarze przez dwa lata.

Od ponad roku są dyskutowane zmiany prawne zmierzające do osłabienia pozycji sponsora, czyli osoby zatrudniającej pracownika zagranicznego, jednak zdecydowany opór środowisk pracodawców każe spodziewać się, że w najbliższym czasie nie będą wprowadzane reformy radykalnie zmieniające funkcjonujący system. Z uwagi na dynamiczny rozwój ekonomiczny, kraje RWPZ pozostają nadal bardzo atrakcyjnym miejscem zatrudnienia i zamieszkania dla pracowników zagranicznych z UE, USA, Kanady, Australii, krajów Azji itd. (mimo prowadzonej polityki nacjonalizacji lokalnych rynków pracy).
Społeczność polska w Katarze, którą tworzą głównie specjaliści zatrudnieni na indywidualnych lub zbiorowych kontraktach, liczy ok. 150 osób. Dominują wśród nich profesje związane z inżynierią (geodezja, budownictwo, architektura, instalacje oraz przemysł energetyczny). Pracuje tu kilku lekarzy, nauczycieli akademickich (przeważają angliści), a także grupa stewardess narodowych linii lotniczych Qatar Airways. Zatrudnieni w Katarze Polacy pracują w firmach arabskich lub międzynarodowych. Od 2002 r. przedsiębiorstwo Mostostal Zabrze posiada w Katarze własne przedstawicielstwo. Jest to pierwsza polska firma, która ustanowiła w Katarze swojego przedstawiciela.

Polacy w Katarze stanowią znikomą część ogromnej grupy zatrudnionych w tym kraju pracowników zagranicznych. Pracują w środowisku międzynarodowym, utrzymują kontakty zawodowe i towarzyskie w jego ramach, stosują się do rządzących nim zasad – w większym stopniu niż wobec społeczności rdzennych mieszkańców. Obywatele polscy przybyli do Kataru z różnych części świata, w tym Kanady, USA, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Niemiec, RPA, ZEA, gdzie większość z nich przebywała na stałych pobytach, dlatego też posiadają podwójne obywatelstwo. Dużą liczbę społeczności polskiej stanowią małżeństwa mieszane (najczęściej partnerami nie są jednak Arabowie) oraz ich dzieci. Osoby te nie planują stałego zamieszkania w Katarze (poza ewentualnie osobami związanymi z cudzoziemcami pochodzenia arabskiego).

Polacy przebywają w Katarze na wizach pobytowych sponsorowanych przez ich pracodawców (liczba cudzoziemców przebywających w tym kraju na podstawie wizy pracowniczej kilkakrotnie przekracza liczbę rdzennych mieszkańców). Wizy są przyznawane selektywnie, dlatego też nie przebywają tu osoby pozostające bez zatrudnienia. Oznacza to większą stabilność życiową i brak problemów bytowych, dotyczących Polonii w krajach, do których migruje się w celach zarobkowych. Władze Kataru utrzymują wymóg posiadania wizy wjazdowej (promesa wizowa) wobec nowych członków UE, w tym wobec obywateli polskich.

W Katarze nie funkcjonuje statutowa organizacja polonijna. Inicjatywy kulturalne i towarzyskie, mające na celu zintegrowanie i zaktywizowanie działań środowiska polonijnego, podejmuje Ambasada RP w Doha (funkcjonuje od dnia 1 września 2006 r.)


IV. Krótka charakterystyka Umowy

W stosunkach między Polską a Katarem jest to pierwsza umowa tego rodzaju. W związku z tym wszystkie uregulowania stanowią novum w tym zakresie.

Jej szczegółowe postanowienia określają, które podmioty, w jakim zakresie i na jakich zasadach będą opodatkowane w jednym lub w drugim Państwie, albo jeżeli w obu Państwach, to w Państwie źródła według obniżonej stawki.


I tak:

  1. w odniesieniu do zakładu w przypadku prac budowlanych, montażowych, instalacyjnych lub czynności nadzorczych związanych z tymi pracami został ustalony okres 6 miesięcy dla faktycznego zwolnienia z opodatkowania dochodu z takich prac,

  2. dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochody z eksploatacji gospodarstwa rolnego lub leśnego) położonego w drugim Umawiającym się Państwie może być opodatkowany w tym drugim Pań­stwie,

  3. zyski osiągane przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa z eksplo­atacji w transporcie międzynarodowym statków morskich lub statków powietrznych podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, w którym znajduje się faktyczny zarząd przedsiębiorstwa,

  4. zyski z przeniesienia własności statków morskich lub statków powietrznych eksploatowanych w transporcie międzynarodowym albo z majątku ruchomego związanego z ich eksploatacją podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się faktyczny zarząd przedsiębiorstwa,

  5. dochód artystów i sportowców mających miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie uzyskany z osobiście wykonywanej w tym charakterze działalności w drugim Umawiającym się Państwie będzie opodatkowany w tym drugim Państwie, chyba że działalność taka jest finansowana całkowicie lub częściowo z funduszów tego drugiego Państwa,

  6. emerytury, renty i inne podobne świadczenia wypłacane z Umawiającego się Państwa na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym Państwie.

Umowa przewiduje również opodatkowanie niektórych dochodów w obydwu Państwach, z tym że w Państwie, w którym znajduje się źródło dochodu, wymierzony podatek zostanie obniżony w stosunku do ogólnie obowiązujących stawek w danym Państwie. I tak:

1) dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie; jednakże dywidendy te mogą być opodatkowane także w Państwie i według prawa tego Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendę ma swoją siedzibą, lecz jeżeli odbiorca jest osobą uprawnioną do dywidend, to podatek nie może przekroczyć 5 % kwoty dywidend brutto,



  1. odsetki powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie; jednakże odsetki takie mogą być opodatkowane także w tym Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli odbiorca odsetek jest osobą uprawnioną do tych odsetek, to podatek nie może przekroczyć 5 % kwoty brutto tych odsetek,

  2. należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie; jednakże takie należności licencyjne mogą być opodatkowane także w tym Państwie, w którym powstają, i według prawa tego Państwa, lecz podatek taki nie może przekroczyć 5 % kwoty brutto należności licen­cyjnych.

Umowa zawiera postanowienia dotyczące metod unikania podwójnego opodatkowania, zasad polubownego rozstrzygania sporów na tle podatkowym, równego traktowania oraz wymiany informacji podatkowych, co będzie zapo­biegać unikaniu i uchylaniu się od opodatkowania w stosunkach dwustronnych.
V. Skutki zawarcia Umowy

Umowa stworzy korzystne warunki zacieśnienia dwustronnych stosunków, głównie gospodarczych, między obu państwami. Usunie bariery podatkowe w przepływie osób, dóbr i kapitałów. Umowa nie pociągnie za sobą żadnych dodatkowych wydatków finansowych ze strony Skarbu Państwa. Jej realizacja będzie finansowana z bieżącego budżetu Ministerstwa Finansów.

VI.. Tryb związania Rzeczypospolitej Polskiej Umową

Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. Nr 39, poz. 443 oraz z 2002 r. Nr 216, poz. 1824), Umowa będzie podlegała ratyfikacji, za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, ponieważ będzie wypełniać przesłanki określone w art. 89 ust. 1 pkt 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.). Art. 10, 11 i 12 Umowy będą określać stawki podatkowe. Stanowi to zgodnie z art. 217 Konstytucji dziedzinę, w której Konstytucja wymaga ustawy.


Podmioty prawa krajowego, których dotyczy Umowa

Minister Finansów będzie sprawował nadzór nad realizacją Umowy.

Postanowienia Umowy mają zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw i osób fizycznych uczestniczących w dwustronnych stosunkach między Polską a Katarem oraz do organów polskiej administracji podatkowej stosujących postanowienia Umowy w polsko-katarskich stosunkach gospodarczych i kulturalnych.

Sposób, w jaki Umowa dotyczy spraw uregulowanych w prawie wew­nętrznym

Następujące akty prawne są związane z przedmiotową Umową:

– ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.),

– ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm.),

– ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.),

– ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.).

Środki prawne, jakie powinny zostać przyjęte w celu wykonania Umowy

Wejście w życie Umowy nie spowoduje konieczności dokonania zmian w ustawodawstwie wewnętrznym, ponieważ postanowienia Umowy nie odbiegają od obowiązującego ustawodawstwa. Należy zaznaczyć, że polskie ustawodawstwo w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych i prawnych przewiduje odrębne zasady opodatkowania na podstawie umów międzynarodowych. Przepisy zawarte w Umowie ustalają jasne zasady opodatkowania oraz metody unikania podwójnego opodatko­wania. Ratyfikacja zapewni jej miejsce w systemie polskiego prawa podatkowego i możliwość bezpośredniego stosowania jej przepisów.

05/24-kt




©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna