Von P. K. Sczepanek



Pobieranie 0.67 Mb.
Strona14/14
Data28.04.2016
Rozmiar0.67 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   14

Projekt HAARP


Celem projektu, wg słów twórców, jest zrozumienie, symulowanie i kontrola procesów zachodzących w jonosferze, które mogą mieć wpływ na działanie systemów komunikacji i nadzoru elektronicznego. Projekt ten dysponuje dużym zestawem różnych urządzeń diagnostycznych i nadawczych, przy pomocy których można symulować oddziaływanie różnych źródeł promieniowania na jonosferę. HAARP stanowi popularny temat wielu różnych teorii spiskowych, mimo że większa cześć prowadzonych badań jest jawna i prowadzona przez cywilny i interdyscyplinarny zespół specjalistów.

Główne centrum badawcze HAARP znajduje się niedaleko Gacona na Alasce, kilka mniejszych mieści się w Platteville w stanie Kolorado, Fairbanks w Alasce i Arecibo Observatory w Portoryko.

HAARP, czyli - High-frequency Active Auroral Research Program. Po polsku - Aktywna aureola Wysokiej częstotliwości fal - Program doświadczalny - jest ściśle tajną amerykańską bronią, której istnienie datuje się gdzieś od 1900 roku, co wiąże się z wynalazkami N. Tesli, na których bazie ta bron jest oparta, a polega na bezprzewodowym przesyłaniu fal różnej częstotliwości i prądu. HAARP, to nie tylko zestaw anten na Alasce. Jest to również wiele laboratoriów i uniwersytetów rozmieszczonych na całym świecie a pracujących nad programami HAARP-a. W wielu publikacjach o tej broni można zapoznać się z jej działaniem na pogodę, na trzęsienia ziemi i na ludzki mózg. Fale mogą dotykać całego ciała, powodując bóle często silne i gwałtowne w różnych miejscach, sugerując chorobę, a także stany chorobowe, takie jak zatrucia, duszności, podnoszenie i obniżanie ciśnienia krwi, przekrwienie organów z ustami włącznie, arytmię serca, opuchlizny, bóle zdrowych zębów, drętwienie kończyn, przelatujące prądy i skurcze. Program oprócz różnych chorób, kalectwa, może powodować także śmierć. Mniej znane jest jej działanie mogące powodować różne wybuchy oraz możliwość zdalnego sterowania samolotami czy samochodami.
From: ojgyn.interia To: Peter K. Sczepanek ; Sent: November 09, 2011

Subject: mowy kónse - Witóm piyknie! Wartko tyż, jak zawdy, wciepuja mój nowy sobotni kónsek, ftory byda beroł terozki we sobota na www.radiopiekary.pl ło pół trzecij po połedniu.

Poczytejcie i posuchejcie!  Pozdrowióm ze Chorzowa Ojgyn z Pnioków


Piyrsze wrażyni, piyrszy gyfil...12 listopada 2011r Ojgyn z Pnioków

Nó, tóż mómy już chnetki poła listopada. Liściô już dôwno poślatowali ze stromów, cesty już kajniykaj posuł śniyg, a i corôzki barzij zożyrnô i łostudnô jes ta podzimówo chlapaka. Ale, coby sam za tela niy jamrować, byda rzóńdziół ło czymsik blank inkszym.

Modzioki, ftore dziepiyro napoczynajóm te wszyjske swoji gracki babsko-chopske jesce niy medikujóm skany sie wziyno to, iże razinku ta dziołcha, abo tyn synek mie sie... podobo. Jô, już deczko zwiykowany, medikuja juzaś, co za diosek mie siôknół, iże razinku ze tóm Elzóm ‘ech sie łożyniół. Bezmać – jak gôdajôm móndroki – styknie nóm ino (dejcie pozór) 250 milisekundów, coby łoszacówać, łocynić drugigo cowieka. Zatym, zarôzki szaltruje sie pomyślónek i filip, i jejich zmóżónô, racijónalnô robota zdô sie psu na buda, bo już nic niy poradzi zwekslować. Mómy tego drugigo cowieka rade abo i niy – wybóru dokôzujóm nasze ymocyje. Już możnoza pierónym starego piyrwyj, we latach trzidziystych, wywołanô wtynczôs śpiywôczka Billie Holiday rzykła take iste słówecka: „Wkludźcie mie do pomiyszczyniô kaj bydzie ze setka cudzych chopów a jô bez pôra łoka mrzików trefnie znôjda nôjbarzij łoszkliwego gizda, i zarôzki byda mu przôć.”

A mie to wszyjsko przilazło do filipa, kiejech przeczytôł fajnisty artikel ło tym, iże małżyństwo, to tak prôwdóm jes ci pierónym dugóm rajzóm we ciynżkich, zielaznych ketach. Bo przecamć niy trza być dupnym móndrokiym, coby chnet wymiarkować, iże tak prôwdóm wydarzóne małżyństwo, to cosik wiyncyj (a i czasym mynij) niźli szumnô żyniaczka, zeks, kusiki i... rajzy. Latoś bez lato pokôzało sie we telewizyjach i cajtóngach dziwucne badani socjologicne ze ftorego szło sie dowiedzieć, iże bezmać piyńć procyntów ludzi wele 50 lôt starych dowo se dziubka wiyncyj niźli 30 razy bez tydziyń. Zaciykawióło mie to, kim sóm te ludzie, ftore kusikujóm sie jesce we strzydnim wiyku? Pojstrzód mojimi przocielóma i familijantóma, z kierych wiynkszóść jes bez 50 lôt starô, niy ma żôdnego, fto by sie prziznôwôł do chocia jednego kusika w tydniu, a co dziepiyro do trzidziystuch. Mógbych snadnóm rzeczóm zôwiścić tym, ftorzi se dôwajóm dziubka, ale blank jim niy zôwiszcza, bo podejzdrzywóm, iże kôżdô z tych kusikowanych łosób, jes we łodróżniyniu dó mie, „singlym”, samotnym. Abo mô miyłosnô przigoda, rómaza. Abo jesce możno jes świyżo po żyniaczce. Wystawióm sie tyż, iże małowiela śnich łod bez dwadziestuch lôt łostôwo we małżyńskim zwiónzku, we kierym łobie stróny przetwajóm we wiyrnóści.

Małżyństwo ludzi we strzydnim wiyku to richticznô zagôdka. Mało kej gôdô sie ło takich pôrach. Eźli już kajsik we telewizyji i we cajtóngach pojawiô sie tyma „małżyństwo” , zaobycz gôdô sie ło żyniaczce pôr takich jak Kate Middleton i ksiónża William. Ale kiej już ucichnie klank kościylnych gloków, a modô pani seblece ze sia ślubny klajd, pôra wkrôczô na po prôwdzie – niyłobadany teryn. Bali i jego miyszkańce ringujóm sie ło to, coby gynał spokopić, na czym tyż to spolygô szczysne i podarzóne małżyństwo. Niy poradzóm tego wyeklerować bali i te, ftore znodli sie we samym pojstrzodku tego teritorjóm.

Jak tyż to tak prôwdóm działô – eźli razinku fónguje? – do łostatka niy wieda, a chnet kôżdy, fto wystawiô swoja gowa ze sztelónków i próbuje cobóńdź ci nóm wytuplikować, na doczkaniu łostowo uciszóny.

Znóm jednego moc wywołanego, chnet ci nôjlepszyjszego hadwókata łod szajdóngów, kiery kiejsik tuplikowôł, iże tajymnica szczysnego małżyństwa, to: „aktiwne życie zeksualne, snożnô chałpa i nula spiyrków, chaji ło pijóndze”.

A jô miynia, iże tyn istny niy mô prawie we wszyjskich trzech zachach.

Zeks? Po chnetki dwadziestuch piyńciuch latach przitrefiô sie chnet wszyjskim rółz za kedy, i to można ino na urlaubie. Porobiónô, wyrojmowanô chałpa? Wybôczóm mi łóni – miyszkómy we chlywie, łosobliwie nałónczôs urlaubu, kej srogo hółda habozi wyrôbianych bez naszô familijô z powodzyniym moge kónkurówać ze niyjednym lagerplacym, niyjednóm warpióm miejskóm. A tyż łokróm tego, ftore małżyństwo by łobstôło, niy wadzónc sie lecy kedy razinku ło pijóndze.

Szłoby pomyśleć, co moje małżyństwo to łódka, ftorô piere sie direkt na bergi, a małżyństwo tego istnego adwokata jes twôłe i sztabilne. Nic barzij łopacznygo. Tyn hadwókat jes we pôłnym gangu mierskigo, bolysnego szajdóngu, a moje małżyństwo, jak wiynkszóścióm małżyństwa ludzi we starszyjszym wiyku, chocia chwiyrutne – jednakowóż two! I to jes tak na isto to, na co przinôleżi mieć nôdziyja, co przinôleżi planiyrówać, i cego przinôleżi łoczekôwać. Bo tyż niy zgôdzóm sie, niy sztimuje mi to, co rzóńdzi tyn hadwokat, a co kupluje sie ze pojyńciym „szczysnego małżyństwa”.

Małżyństwo, eźli idzie ło mój majnóng, to pierónym dugô (jak sie mô deczko szczyńściô), i co i rółz procnô rajza. Przitrefiajóm sie, poradzóm sie ziścić przi tyj rajzie mómynty richticznyj szczyńśliwóści, ale tyż ku tymu tyż mómynty gymbokij mankuliji i jankoru; gónek po kierym tómpiymy kwilkóm bywô prosty i niy wymôgô łod nôs wysiyłku, a drugdy procnie stôwiómy na niym kolyjne szrity, a ku tymu blank niy widać, co tyż to dekuje sie za kolyjnym winklym. I chocia ze statisztików klar wynikô, iże suje sie jedyn na trzi zawrzite zwiónzki, mómy rade wiyrzić we łobrôzek stwórzóny bez media, poduk ftorych małżyństwo to ino zeks i kusiki, szczyńście, pijóndze i ordnóng. Ło sztabilnych i wydarnych alijanzach, zwiónzkach małżyńskich przitrefiô sie nóm poczytać jedzinie we felijytónach pisanych bez ludzi, kierych zwiónzek sie wypôlół, a niy bez tych, kierzi przeżywajóm tak prôwdóm richticzne próblymy, ale majóm nôdziyja, iże wszyjsko sie jesce ułożi. Ale móm wiadómość dlô wszyjskich zdymbiôłych faktym , iże 95% snôs niy dowo se dziubka porzónd, i dlô tego wywołanego hadwókata, kiery miyni, iże idzie jedzinie ło zeks, snożnô chałpa i sroge pijóndze: twôłe, wielolytnie małżyństwo, to na zicher niy ma taki miluśki szpacjyrfart po naszym panaziyntkowym Parku Kultury.

Moge być tyż ale tak jak u jednego mojigo zwiykowanygo kamrata. Bóła ci wiesna, szło ku latu, świyntojóńskô nocka, kamrat ze swojóm babeczkóm rychtujóm sie do spaniô. Łoba już moc zwiykowane, ale – jak to na wiesna – tyż jim sie jesce spómnieli stare czasy. Chop już sie legnół na szeslóngu, łoświyciół ino jedna maluśkô fóncla, jego babeczka jesce sie rychtuje, piykni, parfinuje, i na łostatku tak pomaluśku, polekuśku deptô ku niymu ze takim moc fałesznym uśmiychym na fresie...

– Jorguś, Jorguś...

– A cóżeś to kciała Ana? – pytô sie tyn starzik.

– Jorguś, a boczysz, kiej my byli blank mode, to tyś miôł pierónym rôd mie tak szykownie cmoknóńć we czóło...

Chop, chocia niychyntliwie, ale dôł ji kusik na czóło. Pôrã minutek cichuśko i baba juzaś napoczynô:

– Jorguś, Jorguś...

– A co juzaś Ana?

– Jorguś, a pamiyntôsz, kiej my byli jesce blank mode, toś miôł pierónym rôd dać mi na wieczór kusika we moje lica...

Chop sztreknół sie deczko na tym prykolu, dôł ji kusika we łoba lica, łobtar rynkowym szlafhymdy gymba i biere sie do spaniô...

Niy zetwało juzaś pôrã minutek a baba juzaś sie łodzywô:

– Jorguś, Jorguś...

– Jezderkusie! A co cie jesce chycióło? Jesce môsz cosik do pedzyniô, coby mie szterować...

– Jorguś, a pamiyntôsz, kiej my jesce byli na isto blank mode, toś mie zawdy na łodwieczerz tak szykowniście, fajniście poradziół, tak letko, libeźnie... bajsnóńć we moji ucho?

Kwilka cichuśko, i po łoka mrziku słychać ino we izbie cioranie laciami... chop kajsik lejzie...

– Jorguś, Jorguś, a kaj ty to terôzki deptôsz?

– Aaaa... ida do haźlika... po mój gybis...

Eee tam. Kiejsik ‘ech mocka rzóńdziół ło ziymiôkach, kobzolach, pyrach (i jakby je tam fto jesce mianowôł), i ło tym, co to wszyjskie jesce pewnikiym boczóm, kiej spóminajóm swoji dzieckowe lata samtukej na Ślónsku, i te gryfne fojery, blandery na podzim i – coby już ino niyftorym spómnieć – kalfaski fest nafolowane liścióma, we kierych sie piykło pichniynte ze pola pniokowymu pampóniowi kartofle, choby we tyj szykownyj sztrofce Walyntego Jareckigo, kiero wóm sam terôzki rzykna:

Jesień mgłą pachnące pastwisko

I zapach pieczonych ziemniaków

Z ogniska .

Lubię patrzeć z bliska

Na dym, który w górę pnie się

Lub ścieli na łące nisko.”

Ja, jô miarkuja, iżech sie możno deczko zniyskorzół z tym łozprawianiym ci ło kartoflach, kobzolach, ziymiôkach ale przecamć zawdy ło tym kôżdydniowym, powszydnim jôdle werci sie połozprawiać.

Nó ale, ze tymi kartoflóma niy bóło tak blank ajnfach. Kiej te kartofle już do Ojropy przismycół na swojich szifach „konkwistador” Francisco Pizzaro (kajsik kole 1570 roka), żôdyn jich niy kciôł ćkać, ino ludzie wziyni ta ziylina za gryfny kwiôtek, kierym garniyrowali, sztafirowali swoje szaty i wertika we côłkich pomiyszkaniach. Juzaś jedyn taki japtykôrz Antoine-Augustin Parmentier, to bali i pôra królewskô Maria Antonina i jeji chopa Ludwika XVI namówiół, blank ci jich przekabaciół na to, coby te swoji królewske szaty ugarniyrowali kwiôtkóma ze kartofli. A i nasz król Jan III Sobieski po tym jak sprôł Turków we tyj fest wywołanyj haji pod Wiydniym, przismycół swojij Marysiyńce ablyjgry i flance we gyszynku łod cysôrza Leopolda I. Tela, cotyż i łónyj sie razinku te kwiôtki blank niy spodobali, i dała je jednymu zegrodnikowi, kiery zatym sprzedôwôł je wszyjskim dupnym angyjberóm we Warszawie.

Tak to tyn bulwowaty ziymiôk łostôł ci piyrszóm na isto szykownóm ziylinóm łozdobnóm, wysadnóm ziylinóm i szumnym kwiôtkiym. Mô ci tyn ziymiôk maluśke lilowe i biôłe kwiôtecki tela, co nôjważniyjsze jes ci u niygo pod ziymióm. Pewnikiym to i skuli tego, co już na łostatek tego XVI wiyka Charles de Lécluse (Clusius) profesor ze Lejdy (terôzki to jes we Holandii) uzdôł, co te indijanerskie pataty wećkane (ale niy uwarzóne) sprôwiajóm belowanie we bachorach. Ale, chocia łón sóm niy miôł rôd tych ziymiôków, powysywôł bele kaj do swojich przocieli ablyjgry i przisady, kiere tym tuplym dostali sie bele kaj; do Belgii, Austryji, Miymiec, Francyji i kaj tam jesce. Inkszy jesce juzaś móndrok Gaspar Bauhin (kiery piyrszy mianowôł ziymiôki po łacińsku: Solanum tuberosum), potwiyrdziół, iże cowiek po zeżarciu tych niy uwarzónych ziymiôków festelnie drzisto a ku tymu napoczynô mu sie kcieć razinku... baby. Podanie gôdôł tyż inkszy kuśniyl, niyjaki Paracelsus (richtik Phillippus Aureolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim). Tak tyż i wżdy ta gymiza skuplowali ze roztomajtymi powiarkami. Niyftore uważowali, iże dzike bulby, kiere rośli we ziymi zbajstlowôł na zicher Lucyper abo jakisik inkszy dziôboł, i kajniykaj godali na nie: bulwy Belzebuba. We Burgundii na tyn przikłôd pod sztrofóm zakôzali cichtować ta gymiza, a Szkoty juzaś miyniyli, iże ćkanie tych gymizów, flanców ło kierych niy bóło gôdki we Biblijce jes takim samym srogim grzychym, jak te wećkanie pónki we raju bez Jadama i Yjwa. Ale niyskorzij, kiej już wszyjskie napoczynali mieć rade te kobzole, dôwano pouczki, coby sadzić ziymiôki zawdy we Wieli Piontek i to po pokropku bez farorza wodóm świyncónóm.

Nó ale, dziepiyro kajsik we drugij połowinie XVII wiyka wszyjskie łoświycóne sprawce (władce) spomiarkowali, iże ziymiôki gynał sztimujóm ci do tyj naszyj klimy, do klimy pojstrzydnij Ojropy, i kôzali je wszyjskim naobkoło cióngnóńć. Król pruski Fryderyk Wielki (Friedrich II von Hohenzollern) kôzôł porozdôwać pruskim bambróm ablyjgry, a kiej jakiesik dwadzieścia lôt niyskorzij bez Ojropa przecióngła wela głodu, tyn sprzyntny Fric wysłôł ci we 1774 roku kobzole do głodnygo Kołobrzega. Tameszne bambry szykownie mu podziynkowali za tyn gyszynk ale pedzieli, co te bulby niy majóm żôdnego smaku ani tyż nicym niy wóniajóm, i bali i psi niy kcóm jich do pyska wzióńć.

Pewnikiym niy miarkowali co jes dobre dló nich. A kajsik we dziewiytnôstym już wiyku szykownie we takim wiyrszu mianowanym „Słota” napisôł ci ło ziymiôkach Kazimierz Gliński tak:

Ziemniaki ! To życie ogromnej gromady,

To mocarz, przed którym umyka głód blady,

Milionów słodkie marzenie.

Szczęśliwcze, co zjadasz wybredne frykasy,

Przejdź łany polanskie, w litewskie wejdź lasy,

Poznasz ziemniacze znaczenie.”

Ale, tyż bez te kartofle, kobzole, ziymiôki tyn cołki Fryc Srogi przedrzistôł ze Austrijóm kónkurowani ło prózny stolec Bawarii. Ta swada, tyn kónflikt we 1778-1779 przeszoł do gyszichty jako „Kartoffelkrieg”, znacy sie kartoflannô wojna. Na prociw sia stanyli bez 150 tysiyncy wojôków, i to ciyngiym ino stôli we lagrach, kyns drógi łod wosnych kwatiyrmajstrów, i miast sie kymfować jak to na wojnie, musieli przed sia łorganizjyrować aprowizacjô, kust. Prziszła zima a poblisku fróntu do jôdła nadôwali sie ino niy pozbiyrane zogóny kartofli. Niy dziwota, iże wojôki ze łobiuch zajtów zajimali sie tym tuplym kopackóm. Wojna szła ku łostatkowi, kiej Prusôki jako piyrsze wećkali ziymiôki po jejich zajcie fróntu.

Idzie pedzieć tak: czym winoróśla dlô Italijoków, kukurzica (majs) dlô Meksiku a ryż dlô Chinów, tym ci sóm dlô Peru kartofle. I tam ci fónguje take Cyntróm Kartofla we Limie (CIP – Centro Internacional de la Papa) kaj idzie nojść aże śtyry a pół tysiónca zortów flancy kobzoli. Jak gôdajóm te Indijanery ze Peru la papa to jes dló nich biôłe złoto. Ze tymi ziymiôkóma poczynali sie corôzki barzij śmiôło, corôzki rzôdzij przitrefiali sie cufale srogigo fibru (skuli ckaniô niy warzónych ziymioków).

Bóła i jesce jedna haja i szarpacka. We 1848 wypraskło take modoirlandzke powstani, kiere wszyjskie miarkujóm jako „krach na zogónku zeliny we zegródku gdowy McCormack”. Poszło ci ło to, co Ynglandery zakôzali ekszportiyrować ziymiôki do Irlandje i niy kcieli tyż łod nich brać żôdnego łobiyli. Ale to już jes możno blank inkszô bôjka i niy byda sam za tela ło tym rzóndziół.

Nó ale, kartofle, ziymiôki, kobzole i jak by je tam fto mianowôł zawojowali tak by tak côłki świat i do dzisiôj jes to po ryżu, kukurzicy i łobiyli szczwôrtô uprawnô flanca. We Polsce, i sam u nôs na Ślónsku, ziymiôk blank ze kuchyni wyżynół, wyprził krupy, kiere łod zawdy królowali na królewskich, magnackich i pampóńskich stołach. Ta miyłość, te przónie pogłymbiyli sie jesce barzij, kiej ino wypokopiyli, co ze ziymiôków idzie upyndzić niy nôjgorszyjszy destilat znacy sie, gorzołecka. I to mómy przeca do dzisiôj a jesce niy tak dôwno wadziyli sie we tyj Unii Ojropyjskij lo to, co ino zie ziymiôków i lobiyli idzie pyndzić gorzôła a ze inkszych gymizów i ółbstów to mô sie mianowac inakszij. Tela, co psinco ze tego wylazło i terôzki roztomajte cudoki i ze wieprzków, johanków i cego tam jesce bydóm warzić gorzoła. Ale tego to cheba żôdyn nasz richticzny Ślónzôk do gymby niy weźnie, prôwda? Idzie beztóż tyż sam pedzieć, co tyn cołki ziymiôk, kobzol, kardupel niyźle ci nóm we te nasze krupy nadmuchôł. Ale tyż czynsto, wdycki retowôł ci ludzi łod głodu, bół ci blank tóni we uprôwianiu, a króm tego jake ci dowôł roztoliczne możebności „kulinarne”, kucharske. Juzaś ze miyłowaniô, przóniô nadôwali tela mianów, mianowali niy ino kobzola, ziymiôka jako takigo, ale tyż wrółz wszycka jejigo łodmiany : błyszcze, szulce, laloszki, lipcówki, i côłkie tyż zorty jôdła: rejbaki, ciszki, pampuchy, copy, stryki, łynżnie abo kugle. Ze jednyj zajty tyn ziymiôk wyżynół srogi głód, a ze drugij juzaś stróny wytnół ze naszygo „menu” krupy. Chocia tak po prôwdzie stare gospodynie niy zaboczyli łó nich do dzisiôj.

Ło kartoflach pisôł na łostatek łoziymnôstego wiyku Jędrzej Kitowicz tak:

"Jabłka zaś ziemne, czyli ziemniaki, a po teraźniejszemu kartofle, bądź świeże, bądź stare, w jednej utrzymując się porze, równą też apetytowi sprawują satysfakcją [...] Zjawiły się najprzód za Augusta III w ekonomiach królewskich, które samymi Niemcami, Sasami - ekonomistami osadzone były, a ci dla swojej wygody ten owoc z Saksonii z sobą przynieśli i w Polszcze rozmnożyli. Długo Polacy brzydzili się kartoflami, mieli je za szkodliwe zdrowiu, a nawet niektórzy księża wmawiali w lud prosty takowa opinia, nie żeby jej sami dawali wiarę, ale żeby ludzie, przywyknąwszy niemieckim smakiem do kartoflów, mąki z nich jak tamci nie robili i za pszenną nie przedawali, przez co by potrzebującym mąki przez się pszennej do ofiary ołtarzowej, mąka kartoflaną, choćby i z pszenną zmięszaną, zawód świętokradzki nie czynili. Na końcu panowania Augusta III kartofle znajome były wszędzie w Polszcze, w Litwie i na Rusi.”

A jesce przi napoczniyńciu dziewiytnôstego wiyku pisôł nasz moc wywołany, srogi pisôrz i poyta Julian Ursyn Niemcewicz ło nich inakszij:

"Wyznać należy, że po chrzcie świętym kartofle są największym dobrodziejstwem ludziom użyczonym przez nieba. Więcej Ameryce winniśmy za nie wdzięczności niż za kruszce złota i srebra, fatalne chciwości narzędzia.”

I to by możno stykło na dzisiej a łozprawiôł, gôwyńdziół jak we kôżdô sobota

Ojgyn z Pnioków
Skarby swiata tu w tych „Rajzach“ - w ponad 10 filmach:

Reiseberichte – Schätze der Welt - über 10 Filmen: in dem LINK:



http://siriusnetwork.wordpress.com/

Bilder-Fotos

1.-MartinsTag - für Kinder

2.-GermanienKarte-Ptolemaeus Atlas entstand 2.Jh.

3.-Ostgebiete_soll es so bleiben - nein, niemals

4.-Beuthen Friedrich der Große;

5.-Schleiasen_Karte_Dialekt_vorleufih Mundart des Schlesiens;

6.-Gorny_Slask_ 1745 Pruski OS i Habsburski -OS;

7.-Grazynski -kleska dla Slaska -1926-39 -Katastropfe als Grazynski in Schleisen war -1926-39

8.-Oberschlesien in Silesia - hier Süd-Ost von OS gezeigt

9.-Hotel Adlon-Berlin USA und deutschland Finanz-Leute Treff

10.-Henry_Ford_ erhält Großkreuz des Deutschen-Adler den 30.7.1938

11.-Frietz-Theissen - Hüttefabriksgelende;

12.-Daves_Plan-Schema 1924-1930-1944 Internationa-Finanz-System;

13.-Beck - Hitler PL-D 1939

14.-Adolf Hitler przezyl wojne FBI - lebte nach dem Krieg

15.-Katowice-Plac rady Europy cmentarz kiedys znanych aus Kattowitz

16.-Graebe-Volkstrauertag -2011 Dzien zaloby Narodowej

17.-Die Linke - deutsche raus aus Berlin

17.-alternde_gesellschaft - Was die Jugend tragen mussen

18.-Militerfrage der KRISE - Kriege - Bürgerkriege -Machtübernamen

19-Krieg -ja -nein gefälschte geheimdienstinf. Soll grieg gegen Iran legitiemieren

20.-Krieg -ja -nein Die islamische republik Iran baut insgeheim eine Atombombe

21.-Kotys i Daria - zapomniane marzenia wystawa - Ausstellung

22.-Freistaat Schlesien - wo Deutschland erwacht

23.-25.-Es weihnachtet schon - wo ich singe -1…-2

24.-a2Botor-Alter Fritz Ernte in Beuthen - Stary Fric przy kopaniu ziemniakow - pilnuje roboty - akwarela Botora z Reminiscecje slaskie

Avira Antivirus Premium 2012 Erstellungsdatum der Reportdatei: Freitag, 11. November 2011 16:41

Es wird nach 3513663 Virenstämmen gesucht. Das Programm läuft als uneingeschränkte Vollversion.

Online-Dienste stehen zur Verfügung. Lizenznehmer : Peter Sczepanek



Glück auf

Peter Karl Sczepanek - pkSczep-111111 - czyli -11. listopada 2011 - Stron - Seiten -95



Subject: pkSczep-111111 -,von P.K. Sczepanek



1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   14


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna