W drodze na ołtarze Proces kanonizacyjny św. Josemarii Escrivy



Pobieranie 217.34 Kb.
Strona1/9
Data09.05.2016
Rozmiar217.34 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9

W drodze na ołtarze

Proces kanonizacyjny św. Josemarii Escrivy

Założyciela Opus Dei


W drodze na ołtarze 1

Proces kanonizacyjny św. Josemarii Escrivy 1

Założyciela Opus Dei 1

I. Rys biograficzny 2

III. Dekret papieski o heroiczności cnót Sługi Bożego Josemarii Escrivy de Balaguera, Założyciela Opus Dei 5

IV. Dekret papieski o cudzie dla Beatyfikacji 8

V. Dekret o cudzie błogosławionego Josemaria Escrivy de Balaguer. 10

VII. A propos procesu beatyfikacyjnego Mons. Josemarii Escrivy. 11

VIII. Aktualność orędzia Josemaría Escrivá dla Kościoła 16

IX. Powszechna cześć dla Josemarii Escrivá. 20

ANEKS I: OD JANA PAWŁA II 26

17 maja 1992 26

Audiencja dla pielgrzymów, 18.V.1992 31

Przemówienie Ojca Świętego (Kongres Teologiczny 1993 r.) 34

Audiencja dla uczestników konferencji upamiętniającej setną rocznicę urodzin Błogosławionego Josemaríi Escrivy de Balaguera. 36

ANEKS II: Niektóre świadectwa o osobie założyciela Opus Dei 38

ANEKS IV. JOSEMARIA ESCRIVÁ DE BALAGUER. CHRONOLOGIA PROCESU KANONIZACJI 39

I. Rys biograficzny

Josemaria Escrivá de Balaguer urodził się w 1902 roku w Barbastro, w Hiszpanii. Jest drugim dzieckiem w rodzinie i ma sześcioro rodzeństwa. Od rodziców i w szkole poznaje podstawy wiary i od najmłodszych lat wciela w życie chrześcijańskie obyczaje, jak częsta Spowiedź i Komunia Święta, odmawianie Różańca i jałmużna. Śmierć trzech małych sióstr i finansowa ruina rodziny pozwala mu poznać dość wcześnie nieszczęście i ból: to doświadczenie hartuje jego charakter, który z natury jest radosny i ekspansywny, i czyni go dojrzałym. W1915 roku rodzina przenosi się do Logroño, gdzie jego ojciec znalazł nową pracę.

W 1918 roku Josemaria przeczuwa że Bóg czegoś od niego żąda, aczkolwiek nie wie jeszcze, czego. Postanawia całkowicie oddać się Bogu i zostać kapłanem. Uważa, że w ten sposób będzie gotów do spełnienia woli Bożej. Rozpoczyna studia kościelne w Logroño, a w 1920 wstępuje do seminarium diecezjalnego w Saragossie i tam, w uniwersytecie papieskim, kończy swoje przygotowania do kapłaństwa. W Saragossie też na sugestię ojca i za przyzwoleniem przełożonych uczęszcza na wykłady uniwersyteckie z prawa. W 1925 roku przyjmuje sakrament święceń i rozpoczyna pracę duszpasterską, z którą od tego czasu utożsamia się jego życie. Już jako kapłan czeka na ostateczne światło, czego Bóg od niego oczekuje.

W 1927 roku przenosi się do Madrytu celem uzyskania doktoratu z prawa. Towarzyszą mu siostra, matka i brat, gdyż po śmierci ojca w 1924 roku Josemaria zostaje głową rodziny. W stolicy Hiszpanii prowadzi wytężoną posługę kapłańską, głównie wśród ubogich, chorych i dzieci. Równocześnie zarabia na życie i utrzymuje swoich najbliższych udzielając lekcji z dziedziny prawa. Są to czasy wielkiego kryzysu gospodarczego, który cała rodzina znosi z godnością i ufnością. Jego kapłańskie apostolstwo rozciąga się również na studiującą młodzież, robotników i intelektualistów, którzy w zetknięciu się z chorymi, podopiecznymi Josemarii, uczą się praktyki miłosierdzia i zaangażowania w doskonaleniu społeczeństwa w duchu chrześcijańskim.

2 czerwca 1928 roku w Madrycie, podczas rekolekcji, Bóg pozwala mu zobaczyć misję, do której został przeznaczony: tego dnia rodzi się Opus Dei. Szczególnym posłannictwem Opus Dei jest szerzenie wśród kobiet i mężczyzn ze wszystkich warstw społeczeństwa osobistego dążenia do naśladowania Chrystusa, w miłości Boga i bliźniego i dążenia do świętości w życiu codziennym. Od roku 1928 Josemaria Escrivá całą duszą i ciałem oddaje się spełnieniu swojej założycielskiej misji, którą otrzymał, chociaż z tego powodu nie uważa się za odnowiciela i reformatora gdyż jest przekonany, że Jezus Chrystus jest od wieczną nowością i że Duch Święty ustawicznie odmładza Kościół do którego posługi Bóg powołał Opus Dei. W 1930 roku w wyniku nowego światła, które Bóg rozpala w jego duszy rozpoczyna pracę apostolską kobiet Opus Dei. Josemaria Escrivá będzie zawsze stawiał przed kobietą jako obywatelką i chrześcijanką jej osobistą odpowiedzialność – która nie jest ani większa ani mniejsza od odpowiedzialności mężczyzn - w budowaniu Kościoła.

1934 roku publikuje – pod tymczasowym tytułem „Rozważania duchowe” – pierwsze wydanie „Drogi”, jego najbardziej rozpowszechnionego dziełka, którego z biegiem lat wydano ponad cztery miliony egzemplarzy. W literaturze duchowej Josemaria Escrivá jest znany z innych tytułów, jak: „Różaniec”, „To Chrystus przechodzi”, „Przyjaciele Boga”, „Droga Krzyżowa”, „Bruzda”, „Kuźnia”.

Hiszpańska wojna domowa 1936-1939 stanowi wielką przeszkodę dla powstającej fundacji. Są to lata bolesne dla Kościoła naznaczone w wielu przypadkach prześladowaniem religijnym z którego założyciel Opus Dei wychodzi cało dopiero po licznych cierpieniach. Są to także lata wzrostu duchowego i apostolskiego oraz umocnienia nadziei. Od roku 1940 wysłuchując próśb licznych biskupów Josemaria wygłasza liczne rekolekcje w całej Hiszpanii dla setek kapłanów. W owych latach Opus Dei rozwija się na całym obszarze półwyspu Iberyjskiego w oczekiwaniu że koniec II wojny światowej (1939-1945), pozwoli na rozszerzenie pracy apostolskiej na inne kraje. Hiszpania lat 40tych będzie również scenariuszem wielkich nieporozumień, których echo będzie słyszane wiele lat później. Josemaria znosi trudności z modlitwą i dobrym humorem, będąc świadom że zarówno w Kościele jak i w społeczności obywatelskiej, zawsze towarzyszą pierwszym krokom nowej rzeczywistości.

1943 dzięki nowej łasce założycielskiej, którą Josemaria Escrivá otrzymuje podczas mszy, rodzi się Kapłańskie Stowarzyszenie Św. Krzyża do którego inkardynują się kapłani pochodzący z grona świeckich wiernych z Opus Dei. Pełna przynależność wiernych świeckich oraz kapłanów do Opus Dei,podobnie jak organiczna współpraca jednych i drugich w apostolstwie, jest charakterystycznym rysem założycielskiego charyzmatu, który został potwierdzony przez Kościół przy określeniu jego szczególnej postaci prawnej. Kapłańskie Stowarzyszenie Św. Krzyża w pełnej harmonii z pasterzami Kościołów lokalnych rozwija również działania formacji duchowej dla kapłanów diecezjalnych i kandydatów dokapłaństwa. Również kapłani diecezjalni mogą należeć do Kapłańskiego Stowarzyszenia Św. Krzyża, nie przestając przynależeć do kleru odnośnych diecezji. Świadom, że jego misja ma korzenie i zasięg powszechny, Josemaria Escrivá de Balaguer tuż po zakończeniu II wojny światowej w roku 1946 przenosi się do Rzymu. Do roku 1950 Opus Dei otrzymuje różne aprobaty papieskie, które podkreślają specyficzne elementy założycielskie: jego cel nadprzyrodzony polegający na szerzeniu chrześcijańskiego orędzia o uświęcaniu życia codziennego; jego misja służby Papieżowi, Kościołowi powszechnemu i Kościołom lokalnym; jego powszechny charakter; świeckość; poszanowanie wolności i osobistej odpowiedzialności; oraz pluralizm w zagadnieniach politycznych, społecznych, kulturalnych itd. Z Rzymu przy bezpośrednim wkładzie Założyciela Opus Dei w latach 1946-1975 stopniowo rozciągnie się na 30 krajów z pięciu kontynentów.

Począwszy od 1948 do Opus Dei mogą w pełni mogą należeć osoby żonate, które dążą do świętości w ramach swojego stanu. W 1950 roku Stolica Święta zgadza się również na to, żeby do Opus Dei byli dopuszczani jako współpracownicy i pomagali w jego pracach mężczyźni i kobiety niekatolickie i niechrześcijańskie: prawosławni, luteranie, żydzi itd.

W latach pięćdziesiątych Josemaria Escrivá podejmuje różnorodne projekty: szkoły formacji zawodowej, ośrodki dokształcania rolników, uniwersytety, kolegia, szpitale, przychodnie medyczne itd. Działania te będące inicjatywą zwyczajnych chrześcijańskich wiernych, którzy z mentalnością laicką i z poczuciem fachowości pragną zaspokajać konkretne potrzeby danego miejsca, są otwarte na ludzi wszystkich ras, religii i stanów społecznych: wyraźna tożsamość chrześcijańska inicjatyw rozwijanych przez wiernych Opus Dei harmonizuje z głębokim szacunkiem wolności sumień. Podczas Soboru Watykańskiego II (1962-1965) założyciel Opus Dei utrzymuje wzmożone i liczne więzy z Ojcami Soboru. Przedmiotem częstych rozmów są niektóre tematy stanowiące trzon magisterium soborowego, jak na przykład doktryna o powszechnym powołaniu do świętości, lub o roli świeckich w posłannictwie Kościoła. Utożsamiając się głęboko z doktryną Soboru Watykańskiego II Josemaria Escrivá będzie pilnie dążył do jej realizacji poprzez działania formacyjne na całym świecie. W latach 1970-1975 jego ewangelizacyjne zaangażowanie pobudza go do odbycia podróży katechetycznych po Europie i Ameryce. Odbywa liczne spotkania formacyjne proste i rodzinne - nawet jeśli uczestniczy w nich nieraz tysiące osób. Na których mówi o Bogu, o sakramentach o nabożeństwach chrześcijańskich, o uświęceniu pracy z taką samą energią duchową i zdolnością komunikacyjną jak w pierwszych latach swojego kapłaństwa.

Umiera w Rzymie 26 czerwca 1975 roku. Jego śmierć opłakuje tysiące osób, których przybliżył do Chrystusa i do Kościoła dzięki swej posłudze kapłańskiej, swemu przykładowi i swoim pismom. Wielka liczba wiernych prosi Papieża o otwarcie sprawy kanonizacji 17 maja 1992 w Rzymie Jan Paweł II wynosi go na ołtarze podczas ceremonii beatyfikacyjnej z udziałem ogromnej ilości osób. Zostanie kanonizowany w dniu 6 października 2002 roku.

  1   2   3   4   5   6   7   8   9


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna