W kinach od 9 marca 2012



Pobieranie 30.72 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar30.72 Kb.
ZAPISKI

Z TOSKANII

(Copie Conforme)




W KINACH OD 9 MARCA 2012



DYSTRYBUCJA W POLSCE

ul. Wojska Polskiego 41/43, 01-503 Warszawa

tel.: (+4822) 536 92 00, fax: (+4822) 635 20 01

e-mail: gutekfilm@gutekfilm.pl http://www.gutekfilm.pl

ZAPISKI Z TOSKANII


COPIE CONFORME

Reżyseria

Abbas Kiarostami („Smak wiśni”, „Uniesie nas wiatr”)



Scenariusz

Abbas Kiarostami („Biały balonik”, „Gdzie jest dom mojego przyjaciela”)


Zdjęcia

Luca Bigazzi („Boski”, „Wszystkie odloty Cheyenne'a”)


W rolach głównych:


Juliette Binoche

Ona

William Shimell

James Miller

Gianna Giachetti

właścicielka kawiarni

Adrian Moore

syn



Produkcja

MK2 Productions

BiBi Film

Abbas Kiarostami Productions


Nagrody

MFF Cannes 2010 – nagroda dla najlepszej aktorki (Juliette Binoche)

MFF Valladolid 2010 – nagroda dla najlepszego filmu

Nagrody Stowarzyszenia Krytyków San Francisco 2010 – najlepszy zagraniczny film roku



Francja / Włochy / Belgia

rok produkcji: 2010

czas trwania: 106 min.

35 mm – Dolby Digital

Kolor
„Zapiski z Toskanii”, mistrza światowego kina Abbasa Kiarostamiego, to subtelna opowieść o naturze związków między kobietą i mężczyzną z wybitną, nagrodzoną w Cannes, rolą Juliette Binoche.
Toskania. Właścicielka lokalnego sklepiku z antykami (Juliette Binoche) przybywa na wykład brytyjskiego pisarza (William Shimell) promującego swoją najnowszą książkę. Po spotkaniu kobieta zaprasza go na wycieczkę do małego toskańskiego miasteczka, gdzie właścicielka kawiarni omyłkowo bierze ich za małżeństwo. Para wykorzystuje to zdarzenie, by rozpocząć subtelną grę. Choć prawie się nie znają, rozmawiają o miłości i związkach jakby byli wieloletnim małżeństwem. Czy jest to tylko subtelny flirt, czy też wyrafinowana gra skrywająca prawdziwą naturę ich znajomości? A może im samym coraz trudniej odróżnić prawdę od fałszu?
GŁOSY PRASY
Intensywny, pulsujący życiem film.

“The New York Times”


Filmowa podróż w poszukiwaniu prawdy, piękna i miłości.
“The A.V. Club”

Fascynujący, zabawny, zaskakująco romantyczny.
“Mountain Xpress”
Może kojarzyć się z “Przed wschodem słońca” i “Przed zachodem słońca” Richarda Linklatera, ale sposób w jaki “Zapiski z Toskanii” mieszają rzeczywistość i fantazję sprawia, że bliżej temu filmowi do “Incepcji”.

“ReelViews”


Niemożliwie romantyczny.

“LarsenOnFilm”


Jeden z tych filmów, które sprawiają przyjemność podczas seansu, ale może jeszcze większą po nim. Ten film zostanie z wami na długo.

“The Trend”


Ten film jest jak piękny sen o miłości i prawdzie.

“Chicago Tribune”


Wspaniały, fascynujący do samego końca film.

“The New Yorker”


Delikatna, słodko-gorzka komedia.

“The Hollywood Reporter”



JULIETTE BINOCHE O PRACY PRZY FILMIE
W jednej kobiecie mogą kryć się inne. Dla aktorki rolą reżysera jest odkryć te ukryte kobiety. Jego ucho, jego kamera, jego oczekiwania zmuszają ją do zajrzenia w głąb samej siebie i zmierzenia się z tym, co tam znajdzie. Przedtem nie wie, kim jest. Dowiaduje się tego w tym samym czasie, co on. Ale w tej pracy jest jedna silniejsza motywacja, wołanie niesione przez wiatr, które muska jak delikatny pocałunek: Tajemnica. To za jej sprawą każdy krok, każda myśl, każda emocja łączą się w jedno, jak w małżeńskim związku. Aktorka wyczekuje jej, jak narzeczonego, wyczekuje jej, jak rana łagodnego zagojenia. Wyczekuje jej w skupieniu, na wewnętrznych rozstajach, gotowa by obdarzyć niewypowiedziane, niesłyszalne, niedotknięte wadą, złamanym obcasem, krzywo nałożonym paskiem.

Pewnego razu wybrałam się do Iranu na spotkanie z Abbasem (z którym mijałam się w Cannes, w UNESCO, u Jeana-Claude'a Carrière’a). Powiedział mi „Przyjedź do Teheranu!”. Przyjęłam to zaproszenie i pojechałam. Pewnej nocy opowiedział mi historię, którą nakręciliśmy tego lata. Opowiedział z detalami: kawiarenką, restauracją, motelem. Krótko mówiąc opowiedział mi historię, która przydarzyła się jemu.

Kiedy skończył, po 45 minutach mówienia perfekcyjnym angielskim, zapytał „Wierzysz mi?”. „Tak” odpowiedziałam, a on wybuchnął śmiechem mówiąc „Ale to wszystko nieprawda!”. Myślę, że w tamtej chwili podjął decyzję o realizacji tego filmu. Przenikanie rzeczywistości i fikcji zawsze daje mi radość, bo wierzę, że w życiu wszystko jest możliwe. Do dziś jestem przekonana, że Abbas przeżył tę historię. Tak samo jak jestem pewna, że nie.

Toskania to jedno z tych miejsc, gdzie możliwe są cuda. Nic dziwnego, że stąd pochodzi tulu świętych. Podczas kręcenia filmu żyliśmy jak rodzina złożona ze starych dobrych przyjaciół, to marzenie filmowców. Byliśmy zgraną małą grupą, panował w nas spokój a na zewnątrz było gorąco. Nie czuliśmy upływu czasu. W oczach wszystkich widać było iskierki pasji, byliśmy szczęśliwi. Dla Abbasa był to pierwszy film zrealizowany poza jego ojczyzną i w innym niż ojczysty języku. A William zostawił operę, by wejść do świata Abbasa. Obserwowałam go w napięciu, jak powoli odpuszczał wszystko w co wierzył, czego się nauczył. Łącznie ze scenariuszem, który znał na pamięć!


WILLIAM SHIMELL O PRACY PRZY FILMIE
Kiedy latem 2008 w Aix-en-Provence zaczęły się próby do opery „Cosi fan Tutte” od razu polubiłem Abbasa i jego asystenta i tłumacza Massoumeha Lahidjiego. Ja nie mówię w farsi a Abbas cały czas uczył się angielskiego, ale nie mieliśmy większych problemów ze zrozumieniem się. Odbyliśmy nawet intrygującą rozmowę o tej operze buffo Mozarta, a konkretnie o roli Don Alfonso, którą miałem zagrać. Pracowaliśmy wspólnie zaledwie od kilku dni kiedy zapytał mnie, czy wystąpiłem kiedyś w filmie. „Cóż, nie” odparłem. Kilka dni później wrócił do tematu: „A chciałbyś?”. „Tak, oczywiście” odpowiedziałem bardziej z uprzejmości niż autentycznego przekonania. Nie zaprzątałem sobie tym głowy, ale jak się okazało Abbas pytał poważnie. Szczerze mówiąc, gdyby zaproponował mi to kto inny to grzecznie bym odmówił, bo choć odnoszę umiarkowane sukcesy w operze to o kinie nie wiem nic. Ale bardzo podobała mi się praca z nim, a w dodatku wiedziałem, że nie raz pracował z amatorami. Choć trochę się przestraszyłem, kiedy okazało się, że mam pracować z Juliette Binoche. Wtedy zdałem sobie sprawę, że Abbas podjął wielkie ryzyko powierzając mi rolę Jamesa. Szczególnie, że kilku znanych aktorów wyrażało nią zainteresowanie. Kiedy rozpoczęliśmy próby zdałem sobie sprawę, że Juliette jest gotowa na wszystko, by mi pomóc. Jej wspaniałomyślność i wsparcie były dla mnie po prostu bezcenne.

Prawdę mówiąc cała ekipa, od asystenta osoby odpowiedzialnej za kostiumy po Lukę Bigazziego za kamerą, była nieskończenie cierpliwie. Po 30 latach przekazywania emocji poprzez śpiewanie o nich, granie przed kamerą było sporym wyzwaniem. Jednak James okazał się sympatyczną postacią a praca z zamkniętymi ustami była miłą odmianą. Cieszę się więc, że odpowiedziałem Abbasowi „Tak”.




OBSADA
JULIETTE BINOCHE
Ur. 9 marca 1964 roku w Paryżu. Pochodzi z artystycznej rodziny – jej matka również była aktorką, a ojciec rzeźbiarzem. W bardzo wczesnym wieku zaczęła pobierać lekcje aktorstwa, których udzielała jej matka. Po kilku rolach teatralnych zadebiutowała w filmie w wieku 20 lat we francuskim obrazie „Les Nanas”. Zaraz potem wystąpiła w produkcji Jean-Luca Godarda „Zdrowaś Mario”. Szybko przyszły ważne role u innych słynnych reżyserów: w „Rendes-vous” André Téchiné, czy w „Złej krwi” Leosa Caraxa, z którym Binoche związała się prywatnie na kilka lat. Role w „Nieznośnej lekkości bytu” Philipe'a Kaufmana u boku Daniela Day-Lewisa oraz w „Skazie” Louisa Malle'a razem z Jeremym Ironsem zwróciły na nią uwagę Hollywood. Steven Spielberg chciał jej powierzyć jedną z głównych ról w „Parku Jurajskim”, ale odmówiła przyjmując w zamian propozycję... Krzysztofa Kieślowskiego. Za udział w jego filmie „Trzy kolory: Niebieski” zdobyła Cezara dla najlepszej aktorki oraz nagrodę dla najlepszej aktorki na MFF w Wenecji. Po kolejnych rolach u polskiego reżysera - w „Białym” i „Czerwonym” - zagrała w„Angielskim pacjencie” Anthony'ego Mingelli. Występ ten przyniósł jej Oscara dla aktorki drugoplanowej, a kolejną nominację do tej nagrody zdobyła udziałem w filmie „Czekolada” Lesse Halströma. Rola w „Zapiskach z Toskanii” przyniosła jej nagrodę dla najlepszej aktorki podczas 63. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w 2010 roku.
Wybrana filmografia:
1984 - Les nanas

1985 - Zdrowaś Mario / Je vous salue, Marie

1985 - Rendez-vous

1986 - Zła krew / Mauvais sang

1988 - Nieznośna lekkość bytu / The Unbearable Lightness of Being

1991 - Kochankowie z Pont-Neuf / Les amants du Pont-Neuf

1992 - Skaza / Damage

1992 - Wichrowe wzgórza / Wuthering Heights

1993 - Trzy kolory: niebieski / Trois couleurs: Bleu

1994 - Trzy kolory: biały

1994 - Trzy kolory: czerwony / Trois couleurs: Rouge

1995 - Huzar na dachu / Le hussard sur le toit

1996 - Angielski pacjent / The English Patient

1999 - Wdowa św. Piotra / La veuve de Saint-Pierre

2000 - Czekolada / Chocolat

2002 - Mężczyzna moich marzeń / Décalage horaire

2003 - Ukryte/ Cache

2005 - Zakochany Paryż / Paris, je t'aime

2007 - Podróż czerwonego balonika / Le voyage du ballon rouge

2008 - Niebo nad Paryżem / Paris

2010 - Zapiski z Toskanii / Copie conforme

2011 – Sponsoring / Elles


WILLIAM SHIMELL
„Zapiski z Toskanii” były dla niego filmowym debiutem.
Urodzony w 1952 roku, jest jednym z najbardziej uznanych operowych barytonów w Wielkiej Brytanii. Międzynarodową sławę przyniosły mu występy w najsłynniejszych operach świata.
Znany jest ze świetnych interpretacji Don Giovanniego, którego rolę najpierw zaśpiewał w Walijskiej Operze Narodowej i Angielskiej Operze Narodowej a potem na wielu światowych scenach. Pod okiem słynnego dyrygenta Riccardo Muti nagrał ją też dla wytwórni EMI.
Ugruntowywał swoją pozycję w świecie opery kolejnymi znakomitymi rolami. Występował jako Marcello w „Cyganerii”, Nick Shadow w „The Rakes Progress”, Sharpless w „Madame Butterfly”, hrabia Almaviva w „Weselu Figara”, Don Alfonso w „Cosi fan Tutte” oraz Dourliński w „Lodoïsce” Cherubiniego w La Scali, której wykonanie na żywo zarejestrowała i wydała wytwórnia Sony.
W 2005 roku zagrał tytułową rolę w „Herkulesie” Georga Friedricha Händela wyprodukowanym przez Luka Bondy'ego. Przedstawienie zostało sfilmowane i wydane na DVD, a także wielokrotnie emitowane w telewizjach na całym świecie.

SYLWETKA TWÓRCY
ABBAS KIAROSTAMI
Ur. w Teheranie w 1940 r. Reżyser, fotograf, rysownik. Zaczął się interesować sztuką już w bardzo młodym wieku. Kiedy miał 18 lat opuścił dom, aby móc studiować malarstwo. Między 1960 a 1968 r. tworzył czołówki filmów np. słynnego filmu Gheyshar Masauda Kimiai'ego. Kiedy pracował w policji jako urzędnik, rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych. W 1969 r. razem z przyjacielem założył wydział filmowy w Instytucie Rozwoju Intelektualnego Dzieci i Młodzieży. Wydział ten w przyszłości miał się stać jednym z najbardziej prestiżowych studiów w Iranie. Właśnie tam powstały dzieła takich reżyserów, jak Amir Naderi, Bahram Beyzai, Dariush Mehrjui, Ebrahim Forozesh. Od debiutu w 1970 r. Kiarostami wyreżyserował wiele filmów, zarówno krótkometrażowych, jak i fabularnych. Twórczość tego filmowca odzwierciedla jego zainteresowanie prostym człowiekiem i fascynację włoskim neorealizmem. Kiarostami podejmuje tematy, które odnoszą się do przemijania ludzkiej egzystencji. Unika dosłownych sugestii i jednoznacznych odpowiedzi, w zamian proponując aluzje i niedopowiedzenia. Kiarostami często pracuje z aktorami - amatorami, na ogół w plenerze. Był członkiem jury wielu festiwali filmowych, np. w Locarno (1990), w Cannes (1993), Wenecji (1995) i San Sebastian (1996). W 1997 r. otrzymał Złotą Palmę za „Smak wiśni”. Także w Cannes otrzymał Nagrodę Rosselliniego (1992), natomiast UNESCO nagrodziło go w 1997 r. Medalem Felliniego.
Wybrana filmografia:
1977 - Gozaresh / The Report

1984 - Avaliha / First Graders (dok.)

1987 - Gdzie jest dom mojego przyjaciela? / Khane-ye doost kojast? / Where Is the Friend's Home?

1989 - Mashgh-e shab / Homework (dok.)

1990 - Zbliżenie / Close- up / Nema-ye nazdik

1991 - A życie trwa dalej / Zendegi edameh darad / And Life Goes On

1994 - Przez gaj oliwny / Zir-e darakhtan-e zeytun / Through the Olive Trees

1995 - A propos de Nice (la suite) (reżyseria jednego z epizodów)

1995 - Bracia Lumiere i spółka / Lumiere et compagnie (reżyseria jednego z epizodów)

1997 - Smak wiśni / Ta'm-e guilass / Taste of Cherry

1999 - Uniesie nas wiatr / Bad ma ra khahad bord / The Wind will Carry Us

2001 - A.B.C. Africa (dok.)

2002 - Ten

2003 - Five

2004 - 10 on Ten

2005 - Bilety / Tickets (reżyseria jednego z epizodów)



2010 - Zapiski z Toskanii / Copie conforme


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna