Waldemar wiatrak environmental protection Analysis Agency



Pobieranie 1.49 Mb.
Strona10/16
Data28.04.2016
Rozmiar1.49 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   16

8.1.8. Oddziaływanie na dobra materialne i dobra kultury

Na terenie inwestycji oraz w jej bezpośrednim sąsiedztwie brak jest stwierdzonych obiektów dóbr kultury i dóbr materialnych, na które planowane przedsięwzięcie mogłoby oddziaływać.

W sytuacji, gdy na terenie objętym decyzją, w trakcie prowadzenia prac ziemnych, odkryte zostaną do tej pory nieujawnione relikty kultury materialnej, wstrzymane zostaną prace, a teren będzie udostępniony dla badań archeologicznych na postawie art. 32 Ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.2003, Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.).

8.1.9. Oddziaływanie na krajobraz

Faza budowy analizowanego przedsięwzięcia będzie miała relatywnie niewielki wpływ na krajobraz. W wyniku prac budowlanych nastąpią:

lokalne przekształcenia zewnętrznej powierzchni terenu: w pobliżu placów montażowych, oraz budowy nowych dróg dojazdowych.

okresowe wprowadzenie sprzętu budowlanego,

obecność zmagazynowanych elementów konstrukcji materiałów budowlanych.

Ze względu na skalę inwestycji oraz na jej lokalizację na obszarze użytkowanym rolniczo, usytuowanym na wzniesieniu, niezabudowanym, powiązania widokowe oraz wpływ na krajobraz analizowanej inwestycji będą dotyczyły zarówno mezownętrza terenu inwestycji, wyznaczonego zabudową jak i wpływu na pozostałe wnętrza i powiązania widokowe. Wpłyną tez okresowo negatywnie na krajobraz i walory estetyczno widokowe tego terenu.

Podczas prac budowlanych powstaną tymczasowe wykopy i zwałowiska ziemi. Ponadto duża ilość maszyn budowlanych przyniesie okresowe pogorszenie walorów krajobrazowych. Będą to jednak uciążliwości chwilowe.

8.1.10. Odpady

W trakcie budowy projektowanego przedsięwzięcia (fundamenty elektrowni, montaż, ciągi pieszo-jezdne) powstaną odpady, charakterystyczne dla prac budowlanych, instalacyjnych i wykończeniowych, zaliczane do grupy 17 oraz 20 wg Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.2001 Nr 112, poz. 1206), które nie będą należały do grupy odpadów niebezpiecznych.



Tabela 8.1.10/1. Rodzaje odpadów na etapie budowy elektrowni wiatrowych

kod odpadu

Rodzaj odpadów

Ilość szacunkowa dla zespołu 14 elektrowni wiatrowych)

17

ODPADY Z BUDOWY, REMONTÓW I DEMONTAŻU OBIEKTÓW BUDOWLANYCH ORAZ INFRASTRUKTURY DROGOWEJ (WŁĄCZAJĄC GLEBĘ I ZIEMIĘ Z TERENÓW ZANIECZYSZCZONYCH)

17 01

Odpady materiałów i elementów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (np. beton, cegły, płyty, ceramika)

17 01 01

Odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów

11 m3

17 01 03

Odpady innych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia

1,0 m3

17 01 07

Zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06

2,3 m3

17 01 82

Inne niewymienione odpady

1,8 m3

17 02

Odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych

17 02 03

Tworzywa sztuczne

2,3 m3

17 04

Odpady i złomy metaliczne oraz stopów metali

17 04 05

Żelazo i stal

1,8 tony

17 05

Gleba i ziemia (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych oraz urobek z pogłębienia

17 05 04

Gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03

14 000 m3

20 03

Inne odpady komunalne

20 03 01

Odpady komunalne, niesegregowane

0,03 m3

Znaczna część ww. odpadów (z wyjątkiem gleby i ziemi) będzie tymczasowo gromadzona w przeznaczonych do tego kontenerach/pojemnikach, co zminimalizuje ryzyko przedostania się zanieczyszczeń do środowiska gruntowo-wodnego. Większość odpadów wymienionych w tabeli 8.1.10/1., ich posiadacz, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym, niebędącym przedsiębiorcami oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. Nr 75, poz. 527, z późn. zm.), może przekazać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym, niebędącymi przedsiębiorcami, do wykorzystania na ich własne potrzeby (zgodnie z zasadami określonymi w ww. rozporządzeniu). W przypadku braku przekazania odpadów jednostkom organizacyjnym niebędącymi przedsiębiorcami w oparciu o w/w zasady, zostaną one przekazane podmiotowi posiadającemu odpowiednie zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami.


8.2. Etap eksploatacji

8.2.1. Oddziaływanie na zdrowie ludzi i jakość życia mieszkańców

Usytuowanie przedsięwzięcia na terenach otwartych, poza terenami zabudowanymi (min 650 m), eliminuje jego potencjalny, znacząco negatywny wpływ na ludzi. Co więcej, planowana inwestycja, przyczyni się do zmniejszenia emisji szkodliwych substancji do atmosfery, które jak pokazują badania i obserwacje są czynnikiem etiologicznym niektórych chorób, zwłaszcza układu oddechowego i krążenia.

Nie mniej jednak eksploatacja planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie Parku Elektrowni Wiatrowych „Wiewiórka” i towarzyszącej im infrastruktury mogą wywierać pewien wpływ na zdrowie ludzi przez:


  • transport samochodowy do i z elektrowni – ten rodzaj uciążliwości związany z oddziaływaniem transportu będzie znikomo mały w związku z bezobsługowym systemem funkcjonowania elektrowni (dojazdy wyłącznie w celach kontrolnych i remontowych);

  • emisje hałasu przez elektrownie - nie ma zagrożenia wystąpienia przekroczenia dopuszczalnych norm na terenach podlegających ochronie, tj. na terenach zabudowy zagrodowej. Nie istnieje ryzyko utraty słuchu czy wystąpienia jakichkolwiek innych zmian fizjologicznych. Nie mniej jednak, przy tego typu inwestycjach, zdarzają się skargi na pulsacyjny charakter dźwięku pracujących turbin, który może być dla pewnej grupy osób irytujący. Rozdrażnienie nie jest jednak jednostką chorobową i przede wszystkim zależy od indywidualnych predyspozycji.

  • Badania dotyczące potencjalnie negatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na zdrowie człowieka, w zakresie emisji hałasu i infradźwięków, przeprowadzone przez Amerykańskie Stowarzyszenie Energetyki Wiatrowej oraz Kanadyjskie Stowarzyszenie Energetyki Wiatrowej („Wind Turbine Sound and Health Effects. An Expert Panel Review” – grudzień, 2009) wykazały ponadto, że:

- wibracje człowieka wywołane dźwiękiem, mają miejsce tylko w przypadku dźwięków o poziomie powyżej 100 dB. W przypadku elektrowni wiatrowych, takie poziomy hałasu w miejscu percepcji nie występują,

- obecny zasób wiedzy nie pozwala stwierdzić związku elektrowni wiatrowych z chorobą wibroakustyczną. Badania na zwierzętach wykazały, że ryzyko zaburzeń w organizmie pojawia się w sytuacji jego min 13 tygodniowej ekspozycji na dźwięki o niskich częstotliwościach, o poziomie ok. 100 dB, czyli ok. 50-60 dB wyższym od tego, który emitują elektrownie wiatrowe w miejscach jego percepcji



- negatywne oddziaływania elektrowni wiatrowych na ludzi, w wielu przypadkach związane są z tzw. efektem nocebo (przeciwieństwo do efektu placebo). Poczucie bezsenności, bólu głowy, mdłości, niepokoju, kłopotów z koncentracją, depresji są dolegliwościami powszechnie występującymi w społeczeństwie. Nie ma dowodów na to, że częstotliwość ich występowania nasila się w osadach położonych w bezpośrednim sąsiedztwie elektrowni wiatrowych. Efekt nocebo tłumaczy występowanie tych objawów – nie z pracą jego potencjalnego źródła tj. elektrowni wiatrowej, ale z negatywnym nastawieniem do niego i brakiem akceptacji jego obecności

  • Efekt migotania cieni obracających się łopat turbin, który związany jest z krótkimi okresami dnia (godziny poranne i popołudniowe, zimowe dni), gdy kąt padania promieni słonecznych jest stosunkowo mały, a cienie rzucane przez śmigła są mocno wydłużone, ze względu na odległość pomiędzy lokalizacją planowanej inwestycji i sąsiadujące z nią zabudowania mieszkalne, nie wpłynie na pogorszenie zdrowia i jakości życia mieszkańców. Ponadto w rejonie Wiewiórki i Góry Motycznej, średnia roczna suma usłonecznienia wynosi ok. 1500–1550 godz. (Źródło: Atlas klimatu Polski pod redakcją Haliny Lorenc, Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej, Warszawa 2005). W związku z tym, jedynie podczas około 35% godzin dziennych, mógłby wystąpić efekt powstawania cienia. Jak wspomniano wcześniej, nie będzie miał on jednak szczególnego wpływu na środowisko przyrodnicze oraz ludzi.

  • Elektrownie wiatrowe, wbrew powszechnym opiniom, nie wywołują również tzw. efektu stroboskopowego, który powodowany jest migotaniem o częstotliwości powyżej 2,5 Hz (około 50 obrotów wirnika na minutę). Migotanie współczesnych elektrowni wiatrowych nie przekracza, bowiem częstotliwości 1 Hz (1 błysk świetlny na 1 sekundę, 12-15 obrotów wirnika na minutę). Ponadto łopaty malowane są farbami matowymi, nie odbijającymi refleksów świetlnych. W związku z powyższym, łączenie efektu stroboskopowego z eksploatacją elektrowni wiatrowych jest całkowicie bezzasadne.

  • Badania promieniowania elektromagnetycznego, generowanego przez turbiny wiatrowe na wysokości 1,8 m n.p.t., wskazują, że nie przekracza ono wartości pól elektromagnetycznych występujących w naturze (patrz również: rozdz. 8.2.11)

  • W sytuacji nadzwyczajnej (katastrofa budowlana), przez przewrócenie się konstrukcji elektrowni - sytuacja nadzwyczajnego zagrożenia jest teoretycznie wykluczona, gdy: konstrukcja elektrowni spełnia wszelkie normy w zakresie wytrzymałości i obciążeń. Ewentualne wywrócenie planowanych elektrowni, nie zagrozi siedliskom ludzi, które będą się znajdować w dużych odległościach (odległości 650 m i większe);

  • Efekt percepcji zmienionego krajobrazu (zob. rozdz. 8.2.13.)

  • W trakcie intensywnej pracy turbin wiatrowych, ze względu na odległość dzielącą położenie turbin od najbliżej zabudowy, nie będzie występowało zakłócanie odbioru fali telewizyjnej (Polisky 2005) – do 500 m od turbiny (Salema et al. 1999). Pasmo audio nie ulega zakłóceniu (Thomas et al. 1977). Praca turbin wiatrowych nie wpływa na odbiór radia oraz telewizji cyfrowej i satelitarnej, a także telefonii komórkowej.

W sytuacji niekorzystnych warunków atmosferycznych, wskutek zamarzania przechłodzonych kropel wody zawartych w chmurach lub opadach, może dojść do oblodzenia łopat wirnika, co będzie wiązać się z ryzykiem rozprysku kawałków lodu na terenach wokół elektrowni wiatrowych w momencie rozruchu. W przypadku wystąpienia znacznego oblodzenia, przepływ laminarny zmienia się na turbulentny powodując zwiększenie drgań giętno-skrętnych łopaty. Zastosowany system kontroli diagnostycznej w elektrowniach wiatrowych, przy przekroczeniu dopuszczalnych drgań, spowoduje automatyczne wyłączenie elektrowni wiatrowej.

Poniżej podano wzór na wyliczenie maksymalnego zasięgu [m] opadania kawałków lodu z oblodzonych łopat wirnika wg Seifert i in. (2006):



gdzie:


v = prędkość wiatru na wysokości wieży [m/s] (do obliczeń przyjęto prędkość rozłączającą 25 m/s)

D = średnica wirnika [m] – 90 m

H = wysokość wieży [m] – przyjęto najwyższą możliwą wysokość w warunkach polskich tj. 125 m

Wg wyliczeń, maksymalny zasięg opadających kawałków lodu wynosi 170m od miejsca lokalizacji turbiny.



8.2.2. Oddziaływanie na zwierzęta

Planowana inwestycja będzie zarówno w bezpośrednim jak i w pośrednim stopniu wpływała na faunę tego obszaru w średnim lub małym stopniu oddziaływania w odniesieniu tylko dla określonych gatunków zwierząt to jest awifauny i nietoperzy.

W przypadku zwierząt lądowych, przy założeniu niewielkich zmian użytkowania gruntów na obszarze planowanej inwestycji, nie przewiduje się istotnych zmian w liczebności czy bioróżnorodności fauny naziemnej. W związku z hałasem towarzyszącym pracy elektrowni wiatrowych, można się spodziewać jedynie pewnych zmian w szlakach wędrówek zwierząt, szczególnie dużych ssaków (sarny, jeleni).

8.2.2.1. Wpływ elektrowni wiatrowych na ptaki

Elektrownie wiatrowe mogą oddziaływać na ptaki dwojako:

powodując ginięcie lub uszkodzenia ciała ptaków w wyniku kolizji z turbinami

powodując zmiany rozmieszczenia i zachowania ptaków spowodowane istnieniem siłowni.

Oba wymienione wyżej typy oddziaływań są dobrze udokumentowane w istniejącej literaturze przedmiotu, opisującej wyniki badań prowadzonych w USA oraz w Europie Zachodniej (w Polsce obecnie brak jest jeszcze danych reprezentatywnych). Amerykańskie Stowarzyszenie Energetyki Odnawialnej podaje, że: „średnio jeden ptak wejdzie w kolizję z turbiną raz na 8 do 15 lat. Wyższa śmiertelność jest zauważana w przypadku mniejszych grup turbin, umieszczonych na terenach morskich w pobliżu dużych skupisk ptactwa”. Ponadto wg raportu na temat zagrożeń, jakie elektrownie wiatrowe mogą stanowić dla ptaków, opublikowanego przez Amerykańską Akademię Nauk, większą szkodliwość stanowią dla nich: wysokie budynki, pojazdy mechaniczne i koty. Z przeprowadzonych obserwacji wynika ponadto, że w 2003 roku, na terenie USA, na skutek kolizji z wiatrakami, zginęło nie więcej niż 37 000 ptaków, co stanowi jedynie ułamek procenta wszystkich stwierdzonych wypadków śmiertelnych (zderzenia z budynkami >1 mld/rok, kontakt z liniami wysokiego napięcia>1 mld/rok, kontakt z kotem – ok. kilkaset mln ptaków/rocznie). Wg Drewitt et al. (2006) poziom śmiertelności ptaków w wyniku kolizji z elektrowniami waha się od 0,01 do 23 martwych ptaków/1 turbinę/1 rok. Badania w Holandii natomiast wskazują na śmiertelność ptaków rzędu 0,01-1,2 martwych ptaków/1turbinę/1 rok.

Poniżej zestawiono liczbę prognozowanych w ciągu roku kolizji śmiertelnych ptaków – na podstawie obserwacji przeprowadzonych w okresie kilku dni w sezonie wiosennym i jesiennym. W związku z powyższym, przewiduje się, że poziom śmiertelności w odniesieniu do całego roku w rzeczywistości był niższy niż wartości wskazane w tabeli:

Tabela 8.2.2/.1. Wyniki badań wpływu elektrowni wiatrowych na ptaki, w krajach z bardzo mocno rozwiniętą energetyką odnawialną


Lokalizacja farm wiatrowych

Ilość

turbin

Liczba kolizji

śmiertelnych ptaków/rok

Okres

badań

Referencje

Yukon

1

0,0

5 lat

Mosso 1998

Minnesota

73

1,4

1.9


1 rok

1 rok


Strickland et al. 1998

Ohio

1

0,25

2 lata

Rogers et al. 1977

Vermont

11

0,0

1 rok

Kerlinger in press

California

600

6500


5000

3750


5200

0,2

0,02-0,06 tyko drapieżne

0,05 j.w.

0,15


0,06 tylko drapieżne

0,03


0,049

0,11


2 lata

2 lata


1 rok

1 rok


1 rok

1 rok


1 rok

1 rok


Howell and Noone 1992

Gipe 1995

Orloff and Flannery 1992

Howell and DiDonato 1991

Thelander and Rugge

Howell 1995

Anderson at al


Szkocja

3

0,17

8 lat

Meek et al. 1993

Dania

1

1

3



1,7

0,0


0,0

1 rok

1 rok


1 ork

Pederson and Poulsen 1984

Moller and Poulsen 1984



Francja

5

0,0

5 lat

Percival 1999

Hiszpania

260

0.03

0,05-0,45



1,25 roku

Guyonne and Clave in press

Barrios and Aguilar 1995



Holandia

6

20

5



18

25


0,0

3,6


2-7

22-33


15-18

0,5 roku

1 rok


1 rok

6 lat


3 lata

Winkelman 1985a

Musters et al. 1991

Musters et al. 1996

Winkelman 1995

Winkelman 1995


Zbadano również zachowanie ptaków wobec turbin. Przy zastosowaniu kilku grup wabików, umiejscowionych w różnych częściach parku elektrowni wiatrowych, stwierdzono, że ptaki praktycznie nie przekraczały granicy 100 m od najdalej wysuniętych turbin. Podobne badania przeprowadzono w Wielkiej Brytanii. Stwierdzono, że ptaki zachowują bezpieczną odległość od turbin. Ponadto odnotowano, że wielkość populacji ptaków, żyjącej w pobliżu zespołów elektrowni nie wynika z faktu ich posadowienia, ale z rodzaju roślinności i prowadzonych upraw, które stanowią dla większości z nich bezpośrednią bazę pokarmową (w Danii stwierdzono np. obecność sokołów, gnieżdżących się w klatkach umieszczonych na wieżach turbin wiatrowych) Nie znaleziono również korelacji pomiędzy ilością turbin i ich gabarytami, a wielkością populacji ptaków, zamieszkujących badane obszary.

Nie ulega wątpliwości, że elektrownie wiatrowe wpływają na sposób wykorzystania przestrzeni przez ptaki, choć jak pokazują najnowsze badania, znacznie słabiej niż sądzono wcześniej. Efekt odstraszający konstrukcji siłowni, może powodować m.in. mniej chętne wykorzystywanie terenów bezpośrednio przyległych do nich jako miejsca żerowania, odpoczynku czy gniazdowania ptactwa. Podobny efekt elektrowni daje się zauważyć w przypadku strumienia przelotu ptaków, które omijają pracujące elektrownie, lecąc poza terenem lub nad terenem ich posadowienia. O ile sam efekt odstraszający ptaki od elektrowni należy uznać za korzystny, bowiem w ten sposób unikają one kolizji, o tyle przegrodzenie całego korytarza przelotu elektrowniami mogłoby bardzo poważnie zakłócić wędrówkę ptaków na danym terenie. W 2005 roku w Dani, przeprowadzono badania w przedmiocie tras przelotów migrujących gęsi nad morską farmą wiatrową Nystad. Co roku przelatuje nad nią około 200 000 – 300 000 osobników gęsi (Kahlert 2005, Petterson et al. 2006). Okazało się, że ptaki nadkładają 0,5 km w stosunku do swoich pierwotnych tras, by ominąć farmę. Mając jednak na względzie fakt, że całkowita długość trasy migracji dla tych ptaków wynosi 1400 km, dodatkowe 0,5 km stanowi dla nich dodatkowy, ale niezauważalny wysiłek, który nie ma znaczenia dla ich kondycji. Dopiero konieczność omijania około 100 podobnych obiektów, mogłaby spowodować ubytek masy o około 1% (Madsen et al. 2009).



8.2.2.2. Oddziaływanie elektrowni wiatrowych na nietoperze

W kontekście oddziaływania elektrowni wiatrowych na nietoperze, problem jest bardziej złożony. Najczęstszą przyczyną śmiertelności tych zwierząt, w przeciwieństwie do ptaków, nie były obrażenia zewnętrzne powstałe wskutek kolizji z turbiną, ale krwotok wewnętrzny spowodowany nagłym spadkiem ciśnienia atmosferycznego, wywołanego przecinaniem powietrza przez łopaty wirnika (zwłaszcza w obrębie ich końcówek). Nietoperz przelatujący w odległości około 1 m od łopaty ulega barotraumie na skutek, której dochodzi do pękania naczyń krwionośnych w płucach. Zjawisko to nie dotyczy ptaków, których płuca nie tylko są sztywniejsze, ale nie rozszerzają się w takim stopniu jak to jest u ssaków.

Na obszarach farm wielokrotnie stwierdzano większą liczbę martwych nietoperzy od ptaków. Wydawałoby się, że system nawigacji wykształcony u nietoperzy, powinien wykryć przeszkodę ruchomą nawet łatwiej niż nieruchomą. Podejrzewa się, że system echolokacyjny tych ssaków nie jest jednak w stanie wykryć dużych prędkości (końcówka łopaty obraca się z prędkością nawet do 200 km/h).

Obserwacje śmiertelności nietoperzy w cyklu rocznym, wskazują, że od połowy lipca do początku września, odnotowuje się przeważającą część ofiar (Brinkmann i Schauer – Weisshahn 2006, Durr i Bach 2004, Johnson 2000, 2003, Keeley 2001, Osborne 1996, Traxler 2004). Ponadto podczas badań w Saksonii (Seiche et al. 2007), odnotowano większy udział młodych osobników (63%) wśród ofiar niż zwierząt dorosłych, pomimo że udział osobników dorosłych w strukturze całej populacji jest wyższy.

Ponadto w przypadku farm wiatrowych zlokalizowanych w sąsiedztwie obszarów licznie zadrzewionych (0-50 m od podstawy masztu), stwierdzono wyższy wskaźnik śmiertelności nietoperzy niż dla farm w ogóle (Seiche 2007).

Zbadano również wpływ warunków pogodowych na śmiertelność nietoperzy (Seiche 2007, Behr &Helversen 2006, Arnett 2005). Stwierdzono silną korelację pomiędzy prędkością wiatru a liczbą ofiar. Przy jego większych prędkościach, wskaźnik śmiertelności był mniejszy, natomiast przy mniejszych – większy, najwyższy przy prędkości wiatru 2 m/s14. Przy prędkości wiatru powyżej 6 m/s obserwowano znaczny spadek martwych osobników, a przy prędkości 6,5 m/s w obrębie gondoli praktycznie w ogóle nie zarejestrowano odgłosów nietoperzy.

Pomimo stwierdzenia pewnej powtarzalności w przytoczonych powyżej wynikach obserwacji nietoperzy w rejonie farm wiatrowych, należy pamiętać o potencjalnie znacznych różnicach w skali lokalnej czy regionalnej. Oczywiste jest jednak to, że lokalizacji zespołów elektrowni wiatrowych na obszarach o dużej aktywności nietoperzy, będzie towarzyszyć duże ryzyko śmiertelności tych ssaków w wyniku zderzeń z łopatami turbin czy w konsekwencji tzw. barotraumy.

Efekt omijania farm wiatrowych przez nietoperze, ze względu na wciąż niedostateczną ilość badań, nie jest do końca jasny. Biorąc pod uwagę fakt, że większość gatunków nietoperzy, każdego roku wykorzystuje ten sam obszar łowny, to w sytuacji posadowienia na nim turbin, zwierzęta te prawdopodobnie powinny nauczyć się rozpoznawania przestrzennego rozkładu siłowni i ich unikania. W efekcie, na terenie pola elektrowni wiatrowych, powinny powstać powierzchnie częściowe, wyłączone z zasięgu polowań nietoperzy (Bach i Rahmel 2006). Podczas obserwacji mroczka późnego, stwierdzono zmianę jego aktywności w bezpośrednim otoczeniu elektrowni wiatrowych. W późniejszych latach gatunek ten w coraz większym stopniu omijał cały obszar farmy (Bach 2001). Badania przeprowadzone w latach późniejszych (Reichet i Bach 2006, Regioplan 2007) z kolei nie wykazały żadnych ograniczeń w kontekście wykorzystania przestrzeni powietrznej na terenie pola elektrowni wiatrowych. W przypadku obserwacji karlika malutkiego (Bach 2001), nie stwierdzono rezygnacji z obszarów łowów w granicach farmy. Odnotowano natomiast zdolność uników przed wirnikami, w locie poprzecznym do jego płaszczyzny.


1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   16


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna