Waldemar wiatrak environmental protection Analysis Agency



Pobieranie 1.49 Mb.
Strona3/16
Data28.04.2016
Rozmiar1.49 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   16

Gleby w gminie Żyraków odznaczają się dużym zróżnicowaniem, spowodowanym rzeźbą terenu, warunkami hydrologicznymi oraz użytkowaniem. Nie mniej jednak w dolinie Wisłoki są to w większości mady rzeczne, natomiast w obszarze Płaskowyżu Tarnowskiego –gleby bielicowe i bielice.


Gmina charakteryzuje się dużym rozdrobnieniem gospodarstw rolnych, co jest jednym z ważniejszych czynników ograniczających rozwój rolnictwa. Na terenie gminy 37% tj. 2723 ha (w klasach II i III) gruntów ornych należy do gleb szczególnie chronionych, których przeznaczenie zwartego obszaru o powierzchni pow. 0,5 ha na cele nierolnicze lub nieleśne wymaga uzyskania zgody Ministra Właściwego do Spraw Rozwoju Wsi (Ustawa z dnia 3 lutego 1995 o ochronie gruntów rolnych i leśnych – Dz.U.1995 Nr 16 poz. 78 z późn. zm.). Gleby średnie (klasy IV) stanowią 43,1% gruntów, tj. 3182 ha, zaś gleby najsłabszej jakości (klasy V i VI) – pozostałe 20% tj. 1476 ha.

Gleby kompleksu pszennego dobrego i żytniego – bardzo dobrego, odznaczające się najwyższą przydatnością rolniczą, stanowią w gminie Żyraków około 60% gruntów ornych. Występują one głównie w jej zachodniej części, na utworach pyłowych oraz w dolinie Wisłoki – jako żyzne mady rzeczne. Pozostałe 40 % gruntów ornych stanowią gleby słabszej wartości rolniczej, występujące w kompleksach żytnich: dobrym, słabym i bardzo słabym. Spośród nich kompleks gleb żytnich dobrych (1078,6 ha), przy zastosowaniu intensywnej gospodarki, może zostać wykorzystany do większości upraw.

Gleby gminy Żyraków nie są zanieczyszczone. Koncentracje metali ciężkich - kadm, ołów, cynk, nikiel, miedź z wyjątkiem siarki, nie przekraczają wartości określanych jako naturalny poziom tych pierwiastków w glebie. W związku z powyższym warunki glebowe gminy stwarzają korzystne warunki dla rozwoju rolnictwa ekologicznego i produkcji zdrowej żywności.


3.3. Wody podziemne i powierzchniowe

3.3.1. Wody podziemne – warunku hydrogeologiczne

Pod względem hydrogeologicznym gmina Żyraków położona jest w regionie przedkarpackim (XIII) makroregionu południowego. W oparciu o zebrane materiały geologiczne i hydrogeologiczne, wydzielono następujące użytkowe poziomy wodonośne: czwartorzędowy obejmujący fragment doliny Wisłoki i Czarnej (zwanej też Grabinką) oraz pradolinWisły i Wisłoki, kredowy (fliszowy) związany z warstwami innoceramowymi, piaskowcowo-łupkowymi Karpat zewnętrznych.

Czwartorzędowy poziom wodonośny budują osady rzeczne doliny Wisłoki i Czarnej oraz pradolin Wisły i Wisłoki. Wykształcone są w postaci żwirów i piasków. Poza dolinami górne partie żwirów i piasków zawierają niekiedy znaczne ilości materiału drobniejszego. Miąższość utworów czwartorzędowych zalegających w dolinie Wisłoki dochodzi najczęściej do 10,0 m, rzadziej do 20,0 metrów. Zasilanie wód podziemnych odbywa się tu poprzez bezpośrednią infiltrację opadów atmosferycznych, a także infiltrację wód powierzchniowych. Najlepsze warunki infiltracji występują w obrębie terasów holoceńskich Wisłoki i Czarnej, a więc tam gdzie występują utwory charakteryzujące się wysoką przepuszczalnością. W związku z brakiem własności retencyjnych w tych utworach, poziom wodonośny w sąsiedztwie rzek uzależniony jest ściśle od jej stanów. Poziom wodonośny występuje na ogół na głębokości do 5 m poniżej powierzchni terenu. Wody omawianego poziomu związane z utworami żwirowo - piaszczystymi stanowią ciągły horyzont o charakterze swobodnym. Sytuacja taka panuje na całym odcinku doliny Wisłoki i Czarnej. W rejonach, gdzie utwory czwartorzędowe charakteryzują się dużą zmiennością w profilu pionowym i w poziomym rozprzestrzenieniu oraz tam, gdzie przykryte są warstwą utworów pylastych i lessów, infiltracja opadów bywa utrudniona, a co za tym idzie zasilanie jest ograniczone. W tych rejonach wody mogą występować pod niewielkim ciśnieniem. Potencjalne wydajności w czwartorzędowym poziomie wodonośnym wahają się w szerokich granicach od poniżej 10 m3/h do 70 m3/h z pojedynczej studni wierconej.

Poziom kredowy zbudowany jest z utworów fliszowych wykształconych w postaci piaskowców średnio i gruboławicowych przekładanych łupkami ilasto - marglistymi, oraz piaskowców cienkoławicowych przeławicanych pakietami łupkowymi (warstwy innoceramowe). Poziom wodonośny stanowi strefa przypowierzchniowa zbudowana ze spękanych piaskowców zawierających wkładki łupków ilasto - marglistych o miąższości do 60 - 80 m. Średnią miąższość warstwy wodonośnej przyjęto na ok. 15 m.

Fragment gminy Żyraków (tj. sołectwa: Nagoszyn, Bobrowa, Wola Żyrakowska, Żyraków i Straszęcin) znajdują się na obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP) nr 425 „Dębica-Stalowa Wola-Rzeszów”. Zbiornik ten charakteryzuje się płytkim występowaniem wód i brakiem dostatecznego nakładu. Część zbiornika występująca w granicach gminy Żyraków jest obszarem silnie zagrożonym o czasie przesiąkania pionowego poniżej 5 lat. Strefy ochronne ujęć wód podziemnych zostały wyznaczone dla 5 studni w Żyrakowie.

Analizowany obszar planowanego posadowienia elektrowni wiatrowych (obszar Wiewiórki i Góry Motycznej) znajduje się poza granicami Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 425. Trzy turbiny nr A11, A12 i A13 zlokalizowane są natomiast w zasięgu jednostki hydrogeologicznej o symbolu: 2abQ II. Na pozostałym obszarze brak jest użytkowego poziomu wodonośnego (na podstawie Mapy Hydrogeologicznej Polski, arkusz Dębica-979).



Jednostka 2ab QII – o powierzchni 146 km2, obejmuje dolinę rzeki Wisłoki od południowo-zachodniej granicy do północno-wschodniej. Średnia miąższość warstwy wodonośnej wynosi tu 7 m, a współczynnik filtracji oscyluje wokół wartości 30m3/24h. Moduł zasobów dyspozycyjnych oceniono na 162 m3/24h/km2.

Jakość wód podziemnych zakwalifikowano tutaj do II klasy. Charakteryzują się średnią jakością, naturalnym chemizmem oraz słabymi zmianami antropogenicznymi. Wymagają prostego uzdatniania. Ze względu na brak izolacji podłoża, wody te odznaczają się wysokim stopniem zagrożenia.

Planowana inwestycja leży w granicach jednolitej części wód podziemnych JCWPd nr 139 (kod JCWPd PL_GW_220_139), dla której zarówno stan ilościowy i chemiczny określono jako dobry, ocena ryzyka niespełnienia celów środowiskowych: niezagrożona, istotne problemy: niedostateczna sanitacja obszarów wiejskich rekreacyjnych).
3.3.2. Wody powierzchniowe

Gmina Żyraków prawie w całości odwadniana jest przez cieki powierzchniowe stanowiące lewo-brzeżne dopływy rzeki Wisłoki, która przepływa na odcinku 19 km wzdłuż południowo-wschodniej granicy gminy od przysiółka Błyszczówka (Grabiny) obok mostu kolejowego do Korzeniowa.

Rzeka Wisłoka (ciek II rzędu od długości 163,6 km) uchodzi do rzeki Wisły w 226,8 km jej biegu. Wisłoka bierze początek w Beskidzie Niskim zbudowanym z utworów filszowych, na wysokości 600 m n.p.m. W górnym biegu przepływa Pogórze Jasielskie i Kotlinę Jasielską-Krośnieńską. Poniżej Jasła opuszcza kotlinę i aż do Pilzna przepływa Pogórza: Strzyżowskie i Ciężkowickie. Szerokość doliny Wisłoki sięga 2 km, a jej dno wypełniają mady, piaski i żwiry rzeczne. Pozostała część dorzecza zbudowana jest z piaskowców i iłów trzeciorzędowych. Poniżej miejscowości Łabuzie na wschód od Pilzna, lewobrzeżna zlewnia Wisłoki, na której zlokalizowana jest gmina Żyraków, staje się fragmentem Kotliny Sandomierskiej. Szerokość doliny Wisłoki na terenie Kotliny Sandomierskiej wynosi około 5 km. Powierzchnia całej zlewni Wisłoki wynosi 4110,2 km2. Lewobrzeżnymi większymi dopływami Wisłoki na terenie gminy Żyraków są: Grabinka, potok wypływający spod Nagoszyna zwany Pastyrniak, potok Wolica, potok Bobrowski. Jedynie nieznaczna część sołectwa Zasów i Mokre w gminie Żyraków odwadniana jest przez dwa niewielkie dopływy bez nazwy uchodzące do potoku Zgórskiego w zlewni rzeki Breń. Najniższe wartości średnich stanów wód zaobserwowano we wrześniu i październiku. W grudniu po opadach następuje niewielki wzrost stanów wody, po którym ma miejsce stałe ich obniżanie, aż do wystąpienia niżówki zimowej. Podobna sytuacja ma miejsce z końcem lipca, kiedy po opadach zachodzi powolne opadanie poziomu wody, aż do osiągnięcia niżówki jesiennej.

Na terenie gminy występuje szereg naturalnych i sztucznych zbiorników wodnych. Większość z nich ma niewielkie rozmiary i pojemność. Położone są one w naturalnych zagłębieniach terenu, zasilane są bezpośrednio wodami opadowymi. Powierzchnia tych stawów nie przekracza w większości kilku arów, rzadko kilkunastu. Do większych stawów należą zbiorniki wodne znajdujące się na terenie parków podworskich (Korzeniów, Zasów) oraz zbiorniki powstałe w wyrobiskach pożwirowych.

Formą występowania wód powierzchniowych na tym terenie są również podmokłości i zagłębienia bezodpływowe, występujące głównie w otoczeniu wałów wydmowych oraz w obniżeniu rozciągającym się w północnej części gminy w obrębie wsi Zasów, Mokre i Nagoszyn („Studium…”). W strefie przykrawędziowej, u podnóża Wysoczyzny Tarnowskiej rozciąga się rozległy obszar okresowych i stałych podmokłości, powstających na skutek spływu wód gruntowych, powierzchniowych i opadowych na Płaskowyżu, zatrzymywanych przez mało-przepuszczalne podłoże gliniaste blisko powierzchni terenu.
Przez teren objęty niniejszym opracowaniem przepływa Potok Wiewiórski (zwany też Wiewiórczanką) o łącznej długości 9,85 km, który jest lewobrzeżnym dopływem potoku Grabinka. Przepływa przez miejscowości Straszęcin, Wola Wielka, Góra Motyczna, Wiewiórka, Grabówka w gminie Żyraków oraz Róża w gminie Czarna. Jest ciekiem górskim, naturalnym nieuregulowanym.

Obszar inwestycji nie leży na żadnej JCWP. Jak już wyżej wspomniano, inwestycja znajduje się w zlewni rzeki Potoku Wiewiórskiego, która uchodzi do JCWP PLRW200017218769 Grabinka (silnie zmieniona część wód, stan zły, ocena ryzyka nieosiągnięcia celów środowiskowych – niezagrożona). Inwestycja leży w obszarze scalonej części wód SCWP GW0610 „Wisłoka od ujścia Potoku Chotowskiego do ujścia Rzeki wraz z nią”.

TERENY ZALEWOWE I PODMOKŁE

Tereny zalewowe na obszarze gminy Żyraków związane są z terasą zalewową rzeki Wisłoki, gdzie występuje potencjalne ryzyko zalania wodami stuletnimi p=1%. Tereny te znajdują się w dolinach chronionych i nie dotyczą przedmiotu niniejszego opracowania.

Teren inwestycji położony jest również poza obszarami zagrożonymi podtopieniami (rys. 4) przy czym „wyznaczone obszary zagrożone podtopieniami - nie są strefami zalewów wód powierzchniowych (powodzi), ale przedstawiają maksymalne możliwe zasięgi występowania podtopień (czyli położenia zwierciadła wody podziemnej blisko powierzchni terenu, co skutkuje podmokłościami w sąsiedztwie dolin rzecznych”, (www.pgi.gov.pl).

Rys. 4 Położenie inwestycji względem obszarów zagrożonych podtopieniami



Źródło: www.pgi.gov.pl

STAN JAKOŚCI WÓD POWIERZCHNIOWYCH


Na podstawie badań monitoringowych wód powierzchniowych z obszaru województwa podkarpackiego, przeprowadzonych w 2009 roku przez WIOŚ w Rzeszowie (Stan środowiska w województwie podkarpackim w 2009, Rzeszów 2010), stan ekologiczny rzeki Wisłoki (punkt pomiarowo kontrolny: Wisłoka – Podgrodzie, odcinek Wisłoki od Potoku Chotowskiego do Rzeki), określono jako umiarkowany (rys. 5), natomiast stan chemiczny jako dobry. Stan jednolitych części wód ocenia się porównując wyniki klasyfikacji stanu ekologicznego (lub potencjału ekologicznego) z wynikami klasyfikacji stanu chemicznego. Wobec powyższego ogólny stan wód w punkcie pomiarowym Wisłoka-Podgrodzie oceniono jako zły.

W 2010 r., w rejonie planowanej inwestycji, badania jakości wody wykonane zostały w punkcie kontrolnym Grabinka-Dębica (JCWP PLRW200017218769 Grabinka), na podstawie których potencjał ekologiczny Grabinki określono jako umiarkowany, stanu chemicznego nie oznaczono (Raport o stanie środowiska w województwie podkarpackim w 2010 roku, WIOŚ Rzeszów 2011).




Rys. 5 Rozkład klasyfikacji stanu/potencjału ekologicznego jednolitych części wód rzecznych w woj. podkarpackim w 2009 roku

Źródło: WIOŚ Rzeszów 2010

    1. Warunki klimatyczne

Analizowany fragment gminy Żyraków położony jest w sandomiersko-krakowskiej dzielnicy klimatycznej. Środkowa oraz południowo zachodnia część gminy charakteryzuje się korzystnymi warunkami klimatycznymi (wyższe terasy rzeczne). Średnia temperatura stycznia na poziomie rzeczywistym wynosi -3°C, a okres z temperaturą dobową niższą od 00C wynosi 90 dni. W lipcu średnia temperatura na poziomie rzeczywistym kształtuje się na poziomie 18ºC. Liczba dni w roku z temperaturą maksymalną powyżej 25ºC jest równa 35. Opady stycznia wynoszą około 30 mm przy liczbie dni w roku z pokrywą śnieżną w granicy od 70 mm (dolina Wisłoki) do 80 mm (Wysoczyzna Tarnowska). W lipcu wysokość opadów kształtuje się na poziomie 100 mm, a w ciągu całego roku opady wynoszą 680-720 mm .Zjawiska cyrkulacyjne na tym obszarze charakteryzują się wyraźną sezonowością. Od października do stycznia i w marcu występuje przewaga cyrkulacji zachodniej. Styczeń charakteryzuje spływ mas powietrza z kierunku południowo-wschodniego, a w lutym występuje przewaga wiatrów z południa. Na przełomie kwietnia i maja występuje zmiana kierunku adwekcji z zachodniej na północną. W lecie istotne znaczenie mają też adwekcje ze wschodu. Wrzesień jest miesiącem o przejściowym w charakterze typów cyrkulacji z przewagą kierunków spływów z kierunku północno-zachodniego i południowego („Program Ochrony Środowiska i Planu Gospodarki Odpadami dla Gminy Żyraków na lata 2008-2011 z perspektywą do 2016”). Dominują tu wiatry z kierunku zachodniego – 19,4%, południowo-zachodniego – 18% oraz południowego – 15,4%. Wiatry silne (7 m/s) występują w 3,5% ogółu obserwacji i notowane są najczęściej przy wiatrach zachodnich, północno-zachodnich oraz południowych.
Charakterystyka warunków wiatrowych

Możliwości rozwoju energetyki wiatrowej w Polsce są bardzo obiecujące, na co wskazują uzyskane wyniki badań przeprowadzonych przez IMGW na podstawie wieloletnich obserwacji kierunków i prędkości wiatru, prowadzonych w profesjonalnej sieci meteorologicznej Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Poza uprzywilejowanymi w Polsce rejonami pod względem zasobów wiatru w mezoskali takimi jak:



  • środkowe, najbardziej wysunięte na północ części wybrzeża od Koszalina po Hel,

  • rejon wyspy Wolin,

  • Suwalszczyzna,

  • środkowa Wielkopolska i Mazowsze,

  • Beskid Śląski i Żywiecki,

  • Bieszczady i Pogórze Dynowskie.

są również także inne mikro-rejony kraju o korzystnych bądź doskonałych warunkach wiatrowych. Wg prof. Haliny Lorenc z IMGW dobrym rejonem do lokalizacji elektrowni wiatrowych jest obszar południowo-wschodniej Polski, tj. Rejon Dukli, Rymanowa, Rzeszowa i Dębicy, co potwierdziły m.in. badania pod kierownictwem prof. Ireneusza Solińskiego z Akademii Górniczo-Hutniczej. Stwierdzono tam średnioroczne prędkości wiatru dochodzące do 6,7 m/s na wysokości 40 m n.p.g. W rejonie tym wskazano na przeprowadzenie indywidualnych pomiarów na wybranych wcześniej punktach pomiarowych celem udokumentowania zasobów wiatru i wyznaczenia optymalnej lokalizacji elektrowni wiatrowych.

Rejon południowo-wschodniej Polski charakteryzuje się wysokim potencjałem energetycznym wiatru wyliczonym na podstawie przeprowadzonych pomiarów w zakresie prędkości wyższych od 4 m/s na wysokości 30 m n.p.g. i wynosi on ponad 2500 kWh˙a.

Dla przedmiotowego Parku Elektrowni Wiatrowych „Wiewiórka” w okresie 17 miesięcy prowadzono pomiar prędkości wiatru na wysokości 81 m n.p.g. Średnia z tego okresu wyniosła 6,33 m/s. Warunki wiatrowe są więc bardzo korzystne.


    1. Aktualny klimat akustyczny

3.5.1. Dopuszczalne wartości poziomu hałasu w środowisku zewnętrznym

Wprowadzona w dniu 1 października 2001 roku ustawa Prawo ochrony środowiska – POŚ (t.j. Dz.U.2008 Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), której ostateczny kształt został oparty o Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady Europy dotyczącej oceny i zarządzania hałasem środowiskowym COM(2000)468 traktuje hałas jako zanieczyszczenie, wobec którego należy przyjmować takie same ogólne zasady, obowiązki i formy postępowania jak do pozostałych zanieczyszczeń i związanych z nimi dziedzin ochrony środowiska.

Wprowadzona ustawa jest świadectwem dostosowywania prawa krajowego do standardów obowiązujących w UE. Dopuszczalne poziomy hałasu określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ((Dz. U. Nr 120, poz. 826) muszą stanowić bezwzględnie przestrzeganą normę w odniesieniu do nowo planowanych terenów.

Wartości poziomów dopuszczalnych zależne są od funkcji urbanistycznej, jaką spełnia dany teren. Dla terenów wymagających intensywnej ochrony przed hałasem określone są najniższe poziomy dopuszczalne, natomiast dla terenów, gdzie ochrona przed hałasem nie jest zagadnieniem krytycznym, poziomy dopuszczalne są najwyższe.

Klimat akustyczny środowiska, w zależności od spełnianych funkcji i sposobu zagospodarowania oraz wykorzystania terenu ma ustalone, regulowane administracyjnie, standardy akustyczne podane w cytowanych aktach wykonawczych do ustawy POŚ.

W rozporządzeniu MŚ z dnia 14 czerwca 2007 roku każdemu rodzajowi terenu przypisano 2 wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu dla różnych czasów uśredniania w ciągu dnia i w nocy. W zależności od rodzaju źródeł dotyczą one wartości równoważnego poziomu dźwięku występującego w ciągu 16 lub 8 godzin pory dziennej i 8 lub 1 godziny w porze nocnej.



Rozporządzenie nie określa wartości dopuszczalnej maksymalnego krótkotrwałego poziomu dźwięku. Wyciąg z ww. rozporządzenia przedstawia poniższa tabela.
Tabela 3.5.1/1. Dopuszczalne poziomu hałasu w środowisku na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r.

Lp.

Przeznaczenie terenu

Dopuszczalny poziom hałasu wyrażony równoważnym
poziomem dźwięku A w dB


Drogi lub linie kolejowe

Pozostałe obiekty i grupy źródeł hałasu

Pora dnia – przedział czasu odniesienia równy 16 godzinom

Pora nocy – przedział czasu odniesienia równy 8 godzinom

Pora dnia – przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia

Pora nocy – przedział czasu odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy

1.

  1. Obszary A ochrony uzdrowiskowej

  2. Tereny szpitali poza miastem

50

45

45

40

2.

  1. Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej

  2. Tereny zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży

  3. Tereny domów opieki

  4. Tereny szpitali w miastach

55

50

50

40

3.

  1. Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego

  2. Tereny zabudowy zagrodowej

  3. Tereny rekreacyjno-wypoczynkowe

  4. Tereny mieszkaniowo-usługowe

60

50

55

45

4.

Tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców ze zwartą zabudową mieszkaniową i koncentracją obiektów administracyjnych, handlowych i usługowych

65

55

55

45

DOPUSZCZALNE WARTOŚCI POZIOMU DŹWIĘKU W ŚRODOWISKU W REJONIE PLANOWANEJ INWESTYCJI:

Teren inwestycji nie jest objęty szczególną ochroną oraz zaostrzonymi standardami jakości powietrza lub poziomami hałasu.

Dla terenów położonych w otoczeniu projektowanej inwestycji Dopuszczalne wartości poziomu emisji dźwięku A do środowiska przyjęte na podstawie punktu 3 cytowanego rozporządzenia wynoszą:


  • 55 dB w porze dnia tj. w godz. 600 – 2200,

  • 45 dB w porze nocy tj. w godz. 2200 – 600.

W obliczeniach symulacyjnych przyjęto nieco bardziej „zaostrzone” kryterium, tzn. dopuszczalne wartości poziomu emisji dźwięku A do środowiska dla terenów położonych w otoczeniu projektowanej inwestycji przyjęto na podstawie punktu 2a cytowanego rozporządzenia wynoszące:

  • 50 dB w porze dnia tj. w godz. 600 – 2200,

  • 40 dB w porze nocy tj. w godz. 2200 – 600.

Cytowane powyżej rozporządzenie nie określa wartości dopuszczalnego poziomu dźwięku na terenach leśnych. Problem hałasu na tego rodzaju terenach regulowany jest jedynie poprzez zapisy w ustawie o lasach i w ustawie o ochronie przyrody.

Zakaz hałasowania dotyczy:



  • obszarów leśnych. Zgodnie bowiem z art. 30, ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. Nr 101, poz. 444 wraz z późn. zm.) w lasach zabrania się: ... wg pkt 14 hałasowania oraz używania sygnałów dźwiękowych, z wyjątkiem przypadków wymagających wszczęcia alarmu. Przepisy art. 1... pkt ...14 nie dotyczą jedynie polowań;


3.5.2. Charakterystyka naturalnych warunków propagacji hałasu w otoczeniu projektowanego Parku Elektrowni Wiatrowych

Rozprzestrzenianie się dźwięku, jego poziom i charakterystyka na danym obszarze zależą m.in. od:



  • charakterystyki akustycznej terenów na których znajdują się źródła oraz w ich otoczeniu (rodzaj powierzchni oraz zainwestowania i użytkowania powierzchni, itp.)

  • warunków klimatycznych i ukształtowania terenu.



Powierzchnia ziemi i ukształtowanie

W bezpośrednim sąsiedztwie źródeł hałasu związanych z funkcjonowaniem farmy wiatrowej w rejonie miejscowości Wiewiórka - Góra Motyczna, występują następujące, dominujące rodzaje powierzchni:



  • zarówno na terenie położonym w bezpośrednim sąsiedztwie turbin wiatrowych jak i na terenach przyległych, są to tzw. powierzchnie „miękkie” takie jak: miękki grunt, trawy, gęste zarośla, krzewy oraz zadrzewienia śródpolne

  • pozostałe rodzaje powierzchni stanowią niewielki „odsetek” ogólnej powierzchni w otoczeniu turbin wiatrowych, są to m. in. powierzchnie "twarde", które dobrze odbijają fale dźwiękowe, tj.

powierzchnie sztuczne, tj.: pokryte twardą nawierzchnią, (beton, kostka brukowa, asfalt, dachy i ściany budynków, itp) – są to tereny zabudowy mieszkaniowej pobliskich miejscowości: Wiewiórki, Góry Motycznej, Brzezin, Cieszęcin, Mokrego, Zasowa, Nowej Wsi, Grabówki wraz z infrastrukturą komunikacyjną oraz sama konstrukcja turbin

powierzchnie naturalne: strome zbocza nie porośnięte roślinnością, ściana lasu. Małe powierzchnie kompleksów leśnych znajdują się na południe i północny wschód od miejscowości: Wiewiórka, Góra Motyczna.

Te ostatnie rodzaje powierzchni często potęgują wielkości poziomu dźwięku notowane w punkcie odbioru.

Wymienione powierzchnie „miękkie” zajmują przeważającą część ogółu powierzchni występujących w otoczeniu turbin wiatrowych. W porze zimowej tereny te pokryte są pokrywą śnieżną. Powierzchnie "miękkie" szczególnie wraz z pokrywą śnieżną wpływają korzystnie na tłumienie i łagodzenie "agresywności" hałasu.

Wymienione wyżej, dominujące tu powierzchnie występują w kilku miejscach często łącznie z naturalnymi lub sztucznymi elementami odbijającymi lub rozpraszającymi. Przykładowo można tu wyróżnić, m. innymi:


  • elementy dźwiękochłonno - rozpraszające (pojedyncze drzewa, rzadkie zarośla, oraz elementy budowlane o małych wymiarach przestrzennych - słupy, płoty, ogrodzenia, itp.), mogą one dość znacznie obniżać wielkość poziomu dźwięku notowanego w punkcie odbioru – w przypadku gdy jest on położony za ww. wymienionymi „barierami”,

  • elementy ekranujące (odbijające lub dźwiękochłonno izolacyjne), sztuczne, jak zwarta bryła budynku (turbiny) i naturalne - wzniesienia, zbocza dolin, wąwozy, „ściana” lasu. Na przedmiotowym terenie stanowiącym fragment Wysoczyzny Tarnowskiej, brak jest istotnych elementów, które usytuowane by były w stosunku do źródeł hałasu (i do siebie) w taki sposób, który potencjalnie znacząco wpływałby na potęgowanie wielkości poziomu dźwięku notowane w punkcie odbioru.


Warunki klimatyczne

Oceniając zasięg oddziaływania źródeł hałasu na dalsze odległości (pow. 200 m) nie można pominąć wpływu warunków mezo- i mikroklimatycznych, które decydują o zasięgu jego niekorzystnego oddziaływania. Choć również w przypadku mniejszych odległości, „dokuczliwość” poszczególnych źródeł hałasu jest w znacznym stopniu zależna od warunków pogodowych, które wpływają na porowatość powierzchni (teren płaski pokryty śniegiem grubości 20 - 40 cm tłumi hałas podobnie jak gęsto zadrzewiony park z bogatym podszyciem).

Modyfikacja warunków propagacji fali akustycznej wiąże się głównie z wpływem:


  • struktury termodynamicznej atmosfery (gradient temperatury) - zarówno zmian dobowych (inwersja temperatury późnym wieczorem, nocą i wczesnym rankiem, szczególnie we wklęsłych formach terenowych) jak i w czasie adwekcji ciepłych mas powietrza,

  • wiatru (kierunek, prędkość, profil pionowy) - związanego zarówno z makrocyrkulacją mas powietrza jak i lokalnymi spływami zimnego powietrza (po okolicznych zboczach oraz dolinami w kierunku południowym, tj. w kierunku lokalnych obniżeń terenu

  • wilgotności powietrza (zawartość pary wodnej)

  • zjawisk meteorologicznych (opad, mgła, pokrywa śnieżna, itp.)

Najistotniejszy wpływ na poziom rozchodzenia się dźwięku spośród nich mają temperatura powietrza i prędkość wiatru.

Prędkość fali dźwiękowej wzrasta wraz z temperaturą. Pozytywny gradient temperatury (temperatura wzrasta wraz z wysokością nad powierzchnią gruntu) występuje zwykle nocą. Fale dźwiękowe są wówczas załamywane ku dołowi. Jest to przyczyną powszechnie znanego zjawiska, iż nocą propagacja dźwięku jest lepsza niż w ciągu dnia. Spadek temperatury w miarę wzrostu wysokości nad poziom morza powoduje ugięcie fal dźwiękowych ku górze. Zjawisko to ma miejsce w ciągu dnia, kiedy stopniowo – od promieni słonecznych – nagrzewa się chłodne powietrze unoszące się nad powierzchnią ziemi (Cempel 1982, Peng, Lines 1995, Zakrzewski 1997).

W sytuacji, gdy temperatura powietrza rośnie wraz z wysokością lub, gdy wiatr wieje od źródła w kierunku punktu obserwacji, to wówczas hałas propaguje na duże odległości, bez oddziaływania z powierzchnią. Za przyczyną występujących wówczas zjawisk (przesunięcia fazowego, zakrzywienia drogi fal akustycznych) zamiast kilku czy kilkunastu dB tłumienia obserwujemy wzrost hałasu o 1-2 dB (!), często w dość znacznej odległości od źródła. Taką sytuację mamy na terenie lokalizacji turbin wiatrowych położonych w górnej części lokalnych wzniesień.

Wartość tłumienia zależy również od wilgotności powietrza i jest ona większa przy mniejszych wilgotnościach względnych powietrza.

Oceniając wpływ warunków mezo- i mikro- klimatycznych na warunki propagacji fal akustycznych należy stwierdzić, że najbardziej niekorzystna sytuacja w tym zakresie występuje w części wierzchowinowej oraz pobliskich wzniesień, ze względu na częste przypadki inwersji temperatury oraz zwiększoną wilgotność powietrza. Warunki te mogą wpływać na zwiększenie zasięgu i częstotliwości występowania zjawiska "przenoszenia" fali akustycznej na dalsze odległości od turbin wiatrowych.

Biorąc pod uwagę fakt, że projektowany Park Elektrowni Wiatrowych „Wiewiórka” zlokalizowany jest na obszarze Płaskowyżu Tarnowskiego, o płaskiej lub lekko falistej rzeźbie, gdzie brak jest wyraźnych dolin i znacznych wzniesień, które wpływałyby niekorzystnie na propagację hałasu, wyżej opisane zjawiska praktycznie nie będą miały miejsca lub będę występowały w niewielkiej skali.

Z czynników meteorologicznych największy wpływ na rozprzestrzenianie się fal dźwiękowych ma wiatr.

Ogólnie wiadomo również, że wiatr wiejący od strony źródła dźwięku zwiększa zasięg fal akustycznych, przez co poprawia propagację dźwięku. Wiatr wiejący w kierunku źródła tłumi rozchodzenie się fal, przez co zmniejsza zasięg rozprzestrzeniania się dźwięku i jego poziom. W obydwóch przypadkach oddziaływanie wiatru daje się zaobserwować dopiero po przekroczeniu określonej odległości od źródła. Dla wiatru wiejącego od strony źródła odległość ta wynosi 150 m, natomiast dla wiatru wiejącego w stronę źródła – 70m (Zakrzewski 1997). Dla umiarkowanego wiatru, zależnie od innych warunków meteorologicznych, różnica pomiędzy poziomem dźwięku pod wiatr i z wiatrem może dochodzić do 50 dB (Zakrzewski 1997,Peng, Lines 1995)

Ponieważ prędkość wiatru rośnie wraz z wysokością, fale dźwiękowe rozprzestrzeniają się szybciej na większych wysokościach niż tuż nad ziemią.

Wiatr może spowodować nawet dwukrotne zwiększenie zasięgu hałasu.

Wskutek oddziaływania wiatru i temperatury w poszczególnych obszarach środowiska mogą występować lokalne strefy cienia akustycznego lub obszary o zwiększonym poziomie hałasu. Również inne zaburzenia atmosferyczne, jak wiatry o zmiennych kierunkach, turbulencje itp. wpływają w stopniu trudnym do określenia na zmiany poziomu hałasu na poszczególnych obszarach.

3.5.3. Stan klimatu akustycznego w rejonie inwestycji

Klimat akustyczny w otoczeniu rozpatrywanej inwestycji przez większą część roku determinowany jest emisją hałasu generowanego przez:

Na obszarze sołectw Wiewiórka i Góra Motyczna, brak jest ośrodków, które stwarzałyby ryzyko emisji uciążliwego hałasu. Klimat akustyczny w otoczeniu rozpatrywanej inwestycji przez większą część roku determinowany jest emisją hałasu generowanego przez:


  • dźwięki środowiska przyrodniczego (ptaki, owady, szum liści itp),

    Drugorzędne znaczenie ma:



  • hałas bytowy generowany w rejonie zabudowy zagrodowej

  • hałas komunikacyjny dochodzący z biegnących w oddaleniu terenów inwestycji dróg lokalnych

  • hałas powodowany przez pojazdy i sprzęty rolnicze, towarzyszący wykonywaniu prac agrarnych
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   16


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna