Weroniki sherborne



Pobieranie 57.99 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar57.99 Kb.
METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO
WERONIKI SHERBORNE



W PRACY Z DZIEĆMI PRZEDSZKOLNYMI”


  1. GENEZA METODY RUCHU ROZWIJAJĄCEGO



  1. Rudolf Laban i jego szkoła

Urodził się w 1879 roku w Bratysławie, malarz, gimnastyk, tancerz. Studia w L’Ecole des Beaux Arts w Paryżu (zajęcia z muzyki, anatomii, fizjologii). W Szwajcarii - jego pierwsza szkoła tańca. Od 1930 roku choreograf Opery Berlińskiej. Wszechstronne zainteresowania, propagator tańca wyzwolonego, wybitny choreograf, twórca współczesnej kinematografii. Laban stwierdził, iż zasadnicze możliwości ruchowe człowieka mieszczą się w sześcianie (sześcian - uproszczony model ruchów ludzkich); po wnikliwszej analizie ruchów ludzkich, uznał dwudziestościan (bryłę najbardziej zbliżoną do kuli) za szczyt możliwości ruchowych człowieka. 1926 rok - publikacja wyników doświadczeń Labana w pracy „Choreografie” - (Laban pierwszym, nowoczesnym choreologiem).

Od 1938 roku stały pobyt w Anglii i praca badawcza w dziedzinie analizy ruchu. Dzięki dokonanej przez siebie analizie elementarnych aktów ruchowych i przyporządkowaniu im symboli opisujących ciągłość ruchu, czas jego trwania trójwymiarowości, zaproponowany przez R. Labana system symboli (pismo) ruchów stał się uniwersalnym językiem współczesnej kinematografii. 1958 rok – Addlestone (Anglia) - śmierć Labana.

Jego ogromnym dorobkiem są studia nad ruchem oraz nowoczesny styl zapisu ruchu, zwany KINETOGRAFIĄ LUB „LABAOTATION”


  1. Gimnastyka twórcza (ekspresyjna) Rudolfa Labana

Z teorii R. Labana wywodzi się współczesną koncepcja wychowania fizycznego powszechnie realizowana w Wielkiej Brytanii i krajach niemieckojęzycznych. Aktualne trendy w wychowaniu fizycznym preferują ruch podejmowany zgodnie z własną inwencją, fantazją i doświadczeniem. W myśl tej koncepcji ćwiczenia gimnastyczne powinny przybierać formę zadań otwartych zapewniających duży margines swobody, możliwości decydowania o sposobie wykonania ruchu i wyrażania swej indywidualności. Jest to odwołanie się do koncepcji wychowania naturalnego i postawienia na twórczy rozwój jednostki.

Według Labana ruch ma fundamentalne znaczenie dla rozwoju jednostki ludzkiej, umożliwia człowiekowi nawiązanie kontaktów z otaczającą go rzeczywistością i jest warunkiem jego zdrowia psychicznego. Podstawowymi elementami w metodzie Rudolfa Labana są ruch i kontakt fizyczny.
Wyróżnił on kilka kategorii ruchu – mianowicie:


    • ruch prowadzący do poznania własnego

    • ruch kształtujący związek jednostki z otoczeniem fizycznym

    • ruch wiodący do wytworzenia się związku z drugim człowiekiem

    • ruch prowadzący do współdziałania w grupie

    • ruch kreatywny

Rudolf Laban twierdził, że poznanie własnego ciała i jego możliwości poruszania się w przestrzeni rodzi zaufanie do siebie, własnego ciała i poczucie bezpieczeństwa w dzieleniu przestrzeni z innymi. Daje wiec szansę współprzeżywania z innymi ludźmi, poczucie wspólnoty, łagodzi lęk, poczucie zagrożenia, jakie niekiedy wywołuje fakt dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi. Najwyższym poziomem rozwoju aktywności ruchowej, zdaniem Labana, jest ruch kreatywny, prowadzący do potrzeby tworzenia i chęci wyrażania siebie, np. w tańcu.




  1. Weronika Sherborne - życie i działalność

Weronika Sherborne - uczennica R. Labana; kontynuatorka jego dzieła, twórczyni własnej metody pracy z dziećmi znanej pod nazwą



DEVELOPMENTAL MOVEMENT” (RUCH ROZWIJAJĄCY)

Żyła w latach 1922.07.28. -1990.09.18. Z wykształcenia nauczycielka wychowania fizycznego


i fizjoterapii. Znajomość R. Labana, jego praca, system nauczania i twórczość wywarły decydujący wpływ na życie i jej twórczość. Pracowała jako nauczycielka wychowania fizycznego i tańca, a z czasem jako kinezyterapeuta (terapeuta ruchu) wykorzystując przy tym swoje zdolności i wiedzę w zakresie obserwowania ruchu i uczenia ruchu pacjentów z zaburzeniami nerwicowymi. Zetknięcie się z problematyką upośledzenia umysłowego spowodowało początek rozwoju własnej metody oddziaływania na dzieci upośledzone umysłowo oraz kształcenie nauczycieli w tym zakresie. Teorię
i praktykę Rudolfa Labana związaną z Ruchem zastosowała do pracy z dziećmi i dorosłymi umysłowo upośledzonymi, a także z dziećmi z różnego rodzaju nieprzystosowaniem i zaburzeniami rozwoju psycho­motorycznego.

W. Sherborne rozwinęła teorię Labana w kierunku huma­nistycznym. Zwróciła uwagę na potrzebę rozwijania bliskich związków między ludźmi, istotną dla rozwoju osobowości dziecka, niedocenianą i nie realizowaną w szkolnictwie.Ta idea, wspomagania rozwoju dziecka przez nawiązywanie więzi emocjonalnej z innymi ludźmi pogłębiła „filozofię ruchu” Labana i stała się podstawą jej własnej metody zwanej „psychologią ruchu”. Podstawowymi elementami w metodzie Weroniki Sherborne są podobnie jak u Labana ruch i kontakt fizyczny z drugim człowiekiem.

W. Sherborne poświęciła blisko 30 lat swego życia kształceniu nauczycieli, których przygotowywała do pomagania dzieciom o nieprawidłowym rozwoju i specjalnych potrzebach edukacyjnych. Wykształciła wielu uczniów. Ma wielu kontynuatorów swego dzieła.


  1. ZAŁOŻENIA METODY RUCHU ROZWIJAJĄCEGO W. SHERBORNE

Metoda Weroniki Sherborne wywodzi się ze szkoły R. Labana i z własnych doświadczeń autorki. Znana jest pod nazwą „Developmental Movement”, czyli Ruch Rozwijający - taką właśnie rolę przypisuje mu autorka. Jej założeniem jest teoria, że ruch jest podstawową i naturalną potrzebą człowieka oraz niewerbalnym środkiem porozumiewania się. Idea Ruchu Rozwijającego zawarta jest w tezie, że posługiwanie się ruchem rozwijającym świadomość własnego ciała, świadomość przestrzeni


i działania w niej, a także umiejętność i potrzebę dzielenia jej z innymi ludźmi prowadząca do nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu służy rozwojowi dziecka i może być wykorzystana w terapii zaburzeń rozwoju.
Weronika Sherborne wyprowadziła swój system terapeutyczny z naturalnych potrzeb dziecka zaspokajanych w kontaktach z dorosłymi. Jego inspiracją było tak zwane baraszkowanie z matką, ojcem zawierające bliskość fizyczną i emocjonalne ciepło. Dziecko musi mieć poczucie wyodrębnienia się od tego, co je otacza, poczucie istnienia jako indywidualności. Ta świadomość powstaje w dużej mierze dzięki doznaniom płynącym z poznawania własnego ciała i odczuwania go w kontakcie z elementami otoczenia, dzięki poruszaniu się w przestrzeni. Podstawowymi elementami w metodzie jest ruch i kontakt fizyczny. Genialność tej metody polega na jej prostocie i naturalności.
Główna idea metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne to posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju.

Podstawowe założenia metody to rozwijanie przez ruch:

    • świadomości własnego ciała i usprawnienia ruchowego,

    • świadomości przestrzeni i działania w niej,

    • dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu.

Udział w ćwiczeniach metodą W. Sherborne ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i możliwości ruchowych. Dzięki temu budzi się w dziecku zaufanie do siebie, zyskuje ono poczucie bezpieczeństwa, staje się bardziej aktywne, przejawia większą inicjatywę, staje się twórcze. Dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi może stać się źródłem współprzeżywania. Wymaga to nauczenia się nawiązywania kontaktu z jednym


i z wieloma partnerami, a także nauczenia się współdziałania z innymi. Nawiązanie bliskiego kontaktu, opartego na zaufaniu i współpracy, daje możność poczucia wspólnoty i przeżycia szczęścia, czego człowiek nie doświadczyłby nigdy sam, w pojedynkę.

Założenia metody ukazują szerokie możliwości stosowania jej w pracy z dziećmi z różnego rodzaju odchyleniami w rozwoju ( z dziećmi z zaburzeniami intelektualnymi, motorycznymi, emocjonalnymi


i trudnościami w nawiązywaniu kontaktów społecznych). Ruch Rozwijający to metoda pedagogiczno – psychologiczna szczególnie przydatna w pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, lękliwymi oraz z głębszymi zaburzeniami rozwojowymi.
W metodzie Weroniki Sherborne wyróżnia się kilka kategorii ruchu:


    • ruch prowadzący do poznania własnego ciała (pomaga w ukształtowaniu własnej tożsamości, poczuciu siły i sprawności)

    • ruch kształtujący związek jednostki z otoczeniem fizycznym (zmierza do dobrego samopoczucia człowieka w otaczającej go rzeczywistości)

    • ruch wiodący do wytworzenia się związku z drugim człowiekiem (oparty na wzajemnym poznaniu, zrozumieniu i zaufaniu)

    • ruch prowadzący do współdziałania w grupie (uczy współpracować z innymi, daje poczucie wspólnoty)

    • ruch kreatywny (daje możliwość wyrażenia siebie, np. w tańcu)

Wszystkie zajęcia prowadzone metodą Ruchu Rozwijającego zawierają element relaksu,


a podstawowym zadaniem wszystkich ćwiczeń jest wykształcenie umiejętności osiągania stanu odprężenia.


  • Ruch prowadzący do poznania własnego ciała.

Każdy człowiek odczuwa potrzebę poznania i kontrolowania własnego ciała.


W sytuacji, gdy nie może tego osiągnąć, staje się napięty, niespokojny. Ogranicza to jego pełne funkcjonowanie, a w skrajnych przypadkach prowadzi do zaburzeń zachowania. Poznanie własnego ciała jest sprawą zasadniczą. Poznanie poszczególnych części naszego ciała
a szczególnie stóp, kolan, nóg, bioder - ponieważ na nich opiera się ciężar ciała, a stanowią one naturalny łącznik pomiędzy człowiekiem a podłożem (ziemią, podłogą). Kontrola nad ruchami tych części ciała jest warunkiem utrzymania równowagi. Poznanie własnego ciała i kontrola nad jego ruchami prowadzi do ukształtowania się własnej tożsamości, wyodrębnienia własnego „ja” od otoczenia.


  • Ruch kształtujący związek jednostki z otoczeniem fizycznym

Ta kategoria ruchu ma na celu wykształcenie orientacji w przestrzeni by na tej podstawie mógł się wytworzyć związek między człowiekiem i tym, co go otacza. Działania ruchowe odbywają się jak najniżej np. na podłodze, co prowadzi do wytworzenia kontaktu z podstawą i daje poczucie „ugruntowania”, stabilności. Ćwiczenia wytwarzające poczucie ugruntowania traktowane są min.


w psychoterapii jako fundamentalne dla uzyskania poprawy stanu psychicznego pacjenta. Nieumiejętność korzystania z „wolności w przestrzeni” prowadzi do zahamowań, poczucia zagrożenia, niechęci do nowych sytuacji, zasklepiania się w sobie i usztywnienia swoich zachowań, a w konsekwencji do izolacji od otoczenia.


  • Ruch wiodący do wytworzenia się związku z drugim człowiekiem

Ta kategoria ruchu sprzyja wytworzeniu się zaufania do drugiego człowieka i na tej podstawie - budowania związku z drugim człowiekiem. Celem czynności ruchowych tej kategorii jest zachęcanie uczestników zajęć prowadzonych metodą Ruchu Rozwijającego do nawiązania pozytywnych i znaczących kontaktów z innymi osobami, opartych na wzajemnym poznaniu


i zrozumieniu potrzeb partnera, oraz na wzajemnym zaufaniu. Do wytworzenia się takiej więzi dochodzi w trakcie wspólnych doświadczeń w przebiegu zabaw ruchowych proponowanych
w metodzie Ruchu Rozwijającego, które przypominają zabawy dzieci i dorosłych, zwane baraszkowaniem. Baraszkowanie to powszechne zjawisko w świecie ludzi i zwierząt.
Ze względu na typ ruchu Laban klasyfikuje związki międzyludzkie jako:

    • ruch „z”

    • ruch „przeciwko”

    • ruch „razem”



      • Ruch „z”

To takie ćwiczenia ruchowe, w których jeden z partnerów jest bierny, drągi zaś aktywny


i opiekuńczy względem niego. Wymaga to ze strony aktywnego partnera zrozumienia potrzeb: możliwości drugiej osoby, a ze strony partnera pasywnego - całkowitego zaufania do osoby aktywnej. W pierwszej fazie ćwiczeń ruchowych „z” buduje się wzajemne zaufanie
i zrozumienie przy pełnieniu odmiennych, uzupełniających się ról.


      • Ruch „przeciwko”

To ćwiczenia ruchowe, których celem jest uświadomienie uczestnikom ich własnej siły przez współdziałanie z partnerem. Te ćwiczenia powinny być pozbawione agresji. Nie jest wskazane pobudzanie do przyjmowania postaw konkurencyjności, niewłaściwe jest także wyłanianie zwycięzców i pokonanych. Najlepiej, aby osoby pracujące w parze na zmianę przyjmowały rolę aktywną i bierną. Partner, który broni się daje osobie atakującej możliwość wypróbowania swojej siły. Jego reakcja obronna jest uzależniona od natężenia ataku. W końcowej fazie ataku może ona pozwolić na zwycięstwo „atakującego” partnera. Dzięki temu atakujący może rozwinąć w sobie wrażliwość na możliwość osoby, którą atakuje i odwrotnie – broniący się poznaje możliwości atakującego. Ćwiczenia te należy ocenić jako pozytywny składnik metody, wyzwalający nagromadzone napięcia psychiczne. Ćwiczenia „przeciwko” – to zabawa w mocowanie, popychanie, siłowanie się; mająca charakter zabawy pseudo – agresywnej, dającej możliwości radzenia sobie w sytuacji konfliktu, uświadomienia emocji. Świadomość ta pozwala kontrolować swoje emocje


i zachowania. Korzystnie oddziałuje tu wprowadzenie reguł zachowania, np. jestem silny, ale delikatniejszy; nie obrażam się, gdy przegram; nie śmieję się z pokonanego; nie zawsze muszę być lepszy.


      • Ruch „razem”

To takie ćwiczenia ruchowe, które wymagają jednakowego zaangażowania partnerów. Ćwiczenia te prowadzą do wytworzenia harmonii i równowagi. Udział w nich wymaga wzajemnego zaufania, zrozumienia, współpracy, i równego wkładu wysiłku fizycznego.




  • Ruch prowadzący do współdziałania w grupie

Tutaj również czynności ruchowe można zakwalifikować wg tych samych kategorii: ruch „z”, „przeciwko”, „razem”. Różnica polega na liczbie uczestników ćwiczeń. Ćwiczenia wykonuje się w trójkach, a następnie z całą grupą, W ćwiczeniach ruchowych „z” – dwie osoby mogą zajmować się trzecią, opiekować się nią. W ćwiczeniach „przeciwko” – kilka osób jednocześnie atakuje jedną, co stosuje się w sytuacji, gdy jeden z członków grupy jest silniejszy lub cięższy niż pozostali. W ćwiczeniach „razem” - współdziała kilka osób. Celem ćwiczeń grupowych jest zaangażowanie wszystkich uczestników w aktywność ruchową we współdziałanie z sobą.




  • Ruch kreatywny

Cechami charakterystycznymi tego typu ruchu jest spontaniczność, kreatywność, swoboda. Przykładem tego ruchu jest taniec, szczególnie taki, który nie opiera się na ustalonych krokach tanecznych, lecz na pełnej swobodzie ruchów. W wyniku udziału


w sesjach ruchowych prowadzonych metodą Weroniki Sherborne uczestnicy uzyskują zaufanie do samych siebie i otoczenia oraz umiejętność nawiązywania kontaktu z ludźmi. To prowadzi do zyskania możliwości twórczego wyrażania siebie.


  1. ZASADY PROWADZENI A ZAJĘĆ METODĄ WERONIKI SHERBORNE


PODSTAWOWYM NARZĘDZIEM DO PRACY TERAPEUTY JEST ON SAM
Projektując i prowadząc zajęcia metodą Ruchu Rozwijającego należy pamiętać, że:


  • uczestnictwo w zajęciach jest dobrowolne (można dziecko zachęcać, dodawać mu odwagi, ale nie zmuszać);

  • nawiązujemy kontakt z każdym dzieckiem – pamiętamy o utrzymywaniu kontaktu wzrokowego w dalszym okresie zajęć, gdy dziecko już zaadaptuje się do udziału w ćwiczeniach (w początkowym okresie kontakt wzrokowy może być trudny dla dziecka);

  • zajęcia powinny być dla dziecka przyjemne i radosne;

  • prowadzący powinien brać udział we wszystkich ćwiczeniach;

  • przestrzegamy praw dziecka do swobodnej własnej decyzji, aby miało poczucie kontroli nad sytuacją i autonomii;

  • dajemy dziecku szansę na twórcze działanie;

  • mamy poczucie humoru;

  • nie krytykujemy dziecka;

  • chwalimy dziecko nie tyle za efekt, co za jego starania i wysiłek, a także za jego nowe osiągnięcia;

  • unikamy sytuacji rywalizacyjnych;

  • rozszerzamy krąg doświadczeń społecznych dziecka stopniowo (ćwiczenia w parach, trójkach z całą grupą);

  • ćwiczenia zaczynamy od poziomu podłogi;

  • zaczynamy od ćwiczeń prostych stopniowo je utrudniając;

  • zmniejszamy stopniowo swą inicjatywę na rzecz inicjatywy dziecka;

  • stosujemy naprzemiennie ćwiczenia dynamiczne i relaksacyjne;

  • uważamy na samopoczucie dziecka;

  • uczymy używania siły jak i delikatności i opiekuńczości do innych;

  • dbamy o to aby dziecko jeśli to możliwe znalazło się także w pozycji dominującej (poprzez zmianę ról);

  • początek ćwiczeń planujemy tak, aby dawał poczucie bezpieczeństwa, oparcia i bliskiego kontaktu;

  • na zakończenie zajęć stosujemy ćwiczenia wyciszające i uspokajające.

Prowadzenie zajęć z elementami Ruchu Rozwijającego w przedszkolu nie eliminuje tradycyjnych zajęć z wychowania zdrowotnego. Można nimi zastąpić tradycyjne zestawy jeden raz w tygodniu, lub jeden raz na dwa tygodnie. Zajęcia z elementami metody Weroniki Sherborne możemy prowadzić we wszystkich grupach wiekowych w przedszkolu, dostosowując rodzaj ćwiczeń oraz czas ich trwania do potrzeb i możliwości psychofizycznych dzieci. Możemy łączyć grupy starsze z młodszymi, prowadzić zajęcia wspólnie z dziećmi szkolnymi oraz z rodzicami. Planowane zajęcia muszą uwzględniać prawidłowości rozwoju emocjonalnego i społecznego dziecka oraz rozwoju grupowego, a także możliwości i ograniczenia psychofizyczne dzieci wynikające z zaburzeń ich rozwoju. Program zajęć dla całej grupy powinien uwzględniać zarówno potrzeby grupy, jak i indywidualne potrzeby dzieci. Z uwagi na wartość, jaką dla rozwoju społecznego dziecka niesie możliwość kontaktu z innymi osobami preferuje się prowadzenie ich w formie zajęć grupowych.




  1. PROPOZYCJE ĆWICZEŃ W METODZIE RUCHU ROZWIJAJĄCEGO



  1. Powitanie:
    Np.: „Witaj..., witaj ...,

jak się masz, jak się masz?
Wszyscy Cię witamy, wszyscy Cię witamy,
bądź wśród nas, bądź wśród nas!” (mel. „Panie Janie")

Przywitanie się różnymi częściami ciała: ręce, stopy, ramiona, plecy



  1. Ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała:
    Wyczuwanie brzucha, pleców, pośladków:

    • leżenie na plecach, brzuchu

    • czołganie się na brzuchu, plecach

    • obracanie się wokół własnej osi na pośladkach, plecach, brzuchu, turlanie się, leżenie na podłodze (napinanie, rozluźnianie mięśni)

    • „klepanie się” dłońmi po brzuchu, plecach, ramionach

    • podciąganie kolan, chowanie w nie głowy, wyprostowanie ciała do pozycji siedzącej lub leżącej

Wyczuwanie rąk i nóg:

    • dotykanie palcami stóp podłogi, uderzanie o podłogę piętami, całą stopą

    • podciąganie nóg do siadu skulnego

    • pchanie kolan do siadu prostego (opór)

    • rozcieranie i poklepywanie nóg, kolan, łokci

    • siedząc na podłodze dotykanie łokciami kolan (prawy łokieć - prawe kolano; prawy łokieć - lewe kolano)

    • chodzenie, bieganie, maszerowanie z wysokim unoszeniem kolan, chodzenie na „miękkich” nogach

    • maszerowanie na sztywnych nogach

Wyczuwanie twarzy (w kole lub w parach):

    • „wytrzeszczanie” i mrużenie oczu

    • wysuwanie języka

    • „śmieszne miny”

    • odwzorowywanie min („Lustro”)

Wyczuwanie całego ciała:


    • leżenie na plecach, turlanie się

    • leżenie z rękami wzdłuż ciała (napinanie i rozluźnianie mięśni)

  1. Zdobywanie pewności siebie i bezpieczeństwa w otoczeniu:

    • w parach jedno z dzieci tworzy „mostek” drugie przechodzi pod nim, wokół niego, nad nim

  2. Nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerem, grupą:
    Ćwiczenia „z” (partner „aktywny” i partner „bierny”):

    • pozycja siedząca: ćwiczący siedzi, opierając się plecami o partnera (nogi ugięte w kolanach) - popychanie plecami partnera

    • pozycja jak wyżej - kładzenie się na przemian plecami na partnerze z unoszeniem bioder

    • ćwiczenie jak wyżej na stojąco (ćwiczący kładzie się na plecach partnera)

    • kładzenie się na przemian na siebie w trójce, asekuracja (z oderwaniem nóg od
      podłogi)

    • ciągnięcie za kostki leżącego po podłodze, uniesienie głowy (można wykorzystać kocyk)

    • ciągnięcie za dłonie, łokcie leżącego po podłodze

    • kołysanie na siedząco między nogami („Fotelik”)

    • kołysanie na siedząco między nogami (kołysany leży)

    • „aktywny” na czworakach nosi drugiego

    • „mostek” - kołysanie partnera

    • prowadzenie „Ślepca”

    • tworzenie „rzeźby” z ciała kolegi

    • układanie liter z ciała kolegi

    • próby utrzymania leżącego partnera na nogach

    • stawanie na kolanach

    • przewracanie się na plecy z partnerem siedzącym z przodu

    • masaż naprzemienny karku, ramion

    • rymowanki z masażem: np. Tędy płynie rzeczka,

Tu przeszła pani na szpileczkach

Tędy przeszło stado słoni

Tędy przebiegł tabun koni

Zaświeciły dwa słoneczka

Przeszła sobie szczypaweczka

Spadł drobniutki deszczyk



Czy przeszył Cię dreszczyk?

    • delikatne uderzanie i podszczypywanie kończyn

    • delikatne obracanie leżącego partnera na plecy i brzuch

Ćwiczenia „przeciwko


    • „Przygniatanie” (dziecko próbuje się wydostać spod lezącego na nim partnera

    • „Skała” (próba przesunięcia stojącego w rozkroku partnera - opór)

    • „Worek” (próba przesunięcia siedzącego partnera - opór)

    • „Paczka”

    • „Walka kogutów”

    • „Głaz” (próba „odklejenia” leżącego na podłodze w rozkroku partnera - opór)

    • przepychania rękami, stopami, plecami, biodrami (obie strony aktywne)

Ćwiczenia „razem”:

    • partnerzy siedzą tyłem do siebie stykając się plecami - wstają „złączeni” plecami

    • siedząc w parze partnerzy trzymając się za ręce kołyszą się

    • „Równowaga” (stojąc trzymanie się za ręce - siadanie, wstawanie razem)

    • „Waga” (jak wyżej, ale siadanie wstawanie na przemian)

    • rysowanie kółek złączonymi dłońmi, stopami, zginanie, prostowanie,
      przywodzenie, odwodzenie

    • „Taczki”

    • (3 osoby) kołysanie siedzącego lub stojącego

    • (3 osoby) podskoki z podtrzymaniem skaczącego za łokcie

    • (3 osoby ) kołysanie z trzymaniem kołysanego za kończyny

    • grupa osób tworzy mostek - kołyszą na nim jedną osobę

    • „Gwiazda” (5 osób leżących na podłodze) - turlanie się w grupie, podnoszenie
      nóg, wstawanie, „straszenie”, przechodzenie wokół

    • turlanie się po leżących na podłodze osobach

    • w grupie dzieci tworzą „tunel” - czołganie się, przechodzenie po tunelu

    • „Stonoga”

    • „Ślimak” - kilkuosobowy wężyk, wszyscy trzymają się za ręce i „zwijają się” w ślimaka

  1. Ćwiczenia twórcze:

Taniec oparty na dowolnych formach ruchu.


  1. JAK POZNAĆ METODĘ WERONIKI SHERBORNE?


Materiały pomocne do samokształcenia


  1. Kaseta wideo z instruktażem: UMCS Lublin, Szkoła Letnia Logopedów Bystrzyca /prof Bogdanowicz Marta / „Zestaw ćwiczeń ruchowych wg Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne"




  1. Literatura:

  • Bogdanowicz Marta, Kisiel Bożena, Przasnyska Maria ,,Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka”, WSiP Warszawa 1992

  • Bogdanowicz Marta ,,Metoda Weroniki Sherborne w terapii dzieci jąkających się” {w:} „Logopedia” 1990 Nr 17

  • Kaja Barbara ,,Zarys terapii dziecka”, WSP Bydgoszcz 1995

  • Pielak Halina ,,Metoda Weroniki Sherborne ruchu rozwijającego dla dzieci - metoda dla wszystkich”,Wyd. RAABE „Edukacja w przedszkolu" str. 1 – 14

  • M. Przasnyska - „Założenia i realizacja programu ruchu wg W. Sherborne” (w):„Kultura Fizyczna” 5-6 /1987

  • M. Przasnyska - „Wychowanie fizyczne dzieci upośledzonych umysłowo wg programu W. Sherborne” (w):„Kultura Fizyczna” 3-4/1986

  • M. Bogdanowicz - „Metoda Weroniki Sherborne w Polsce” (w:)„Schoolasticus” 2/1992 s.39-43

Opracowanie: mgr Ewa Półtorak


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna