Ćwiczenia terenowe-Polska środkowa. Pilotaż na odcinku : NieborówSkierniewiceŁódź



Pobieranie 67.35 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar67.35 Kb.
Ćwiczenia terenowe-Polska środkowa.

Pilotaż na odcinku : NieborówSkierniewiceŁódź

Jarosław Michałek III rok (studia stacjonarne)
Trasa:NieborówBełchówMokraPrawaSkierniewiceDabrowice ByczkiLipceReymontowskieSłupiaJeżówRogówBrzezinyNOWOSOLNA

(podkreślenie : referaty )

Cały obszar omawianej trasy znajduje się na terenie Wzniesień Łódzkich(Kondracki, 1978), administracyjnie w woj.Łódzkim.
1. Nieborów ( gmina Nieborów )

Początki Nieborowa sięgają końca XII wieku, kiedy powstał tu przysiółek, a następnie wieś z kościołem w  1314 roku i drewnianym dworem. Na początku XVI wieku wzniesiono w Nieborowie gotycko-renesansowy dwór, który przetrwał do końca wieku XVII. Dobra nieborowskie stanowiły wówczas własność rodu Nieborowskich herbu Prawda. W 1694 roku kardynał Michał Stefan Radziejowski kupił od Nieborowskich dobra wraz z dworem i na jego zrębach wzniósł barokowy pałac według projektu architekta Tylmana z Gameren, spolonizowanego Holendra. Dziś Nieborów jest jedną z najpiękniejszych siedzib magnackich w kraju.

Gmina Nieborów utworzona została uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi w dniu 1 stycznia 1973 roku. Położna jest we wschodniej części powiatu łowickiego w województwie łódzkim pomiędzy aglomeracją Warszawy i Łodzi.



Odległości od centrum do Gminy:

  • od Łowicza – odległość 9 km

  • od Skierniewic – odległość 11 km

  • od Warszawy – odległość 72 km

  • od Łodzi – odległość 65 km

Przez teren Gminy przebiegają dwie drogi krajowe tj.
Warszawa – Poznań nr 2 i Łowicz – Skierniewice – Warszawa.

Przez środek Gminy przebiegać będzie również autostrada A2 ze zjazdem w miejscowości Nieborów.

Przez Gminę przepływają trzy rzeki: Bzura, Skierniewka i Rawka

Obszar gminy to 10329 ha, co stanowi 103,3 km2.

Południowo - wschodnią część Gminy obejmuje obszar Bolimowskiego Parku Krajobrazowego. Gmina Nieborów położona jest na szlaku turystycznym Łowicz - Arkadia - Nieborów - Żelazowa Wola. Na terenie Gminy Nieborów znajduje się pięć Parafii Rzymsko  -  Katolickich.

Inne zabytki:

Kościół pw. Matki Bożej Bolesnej, św. Rocha i św. Marcina.

2. Bełchów

We wsi Bełchów stoi barokowy kościół z połowy XVII stulecia.


Parafia erygowana w 1649 r. przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Macieja Łubieńskiego, Prymasa Polski. Pierwszy kościół istniał przed 1548 rokiem, przetrwał on do roku 1826. Obecny murowany, jednonawowy, orientowany kościół pw. św. Macieja Apostoła został wzniesiony w latach 1865-1867. Kościół posiada sześć ołtarzy. Ołtarz główny, drewniany, z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem w srebrnych sukienkach z XVIII w. drewniany ołtarz św. Macieja patrona kościoła, drewniany ołtarz św. Stanisława, murowany ołtarz św. Anny, również murowany ołtarz św. Józefa Oblubieńca NMP. W kaplicy ołtarz Serca Pana Jezusa i obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Do końca XIX wieku w Bełchowie istniała huta szkła wykorzystująca rozległe (obecnie zarośnięte) pola piasków zwanych "Pustynią Nieborowską".



3. Mokra Prawa

Wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie skierniewickim, w gminie Skierniewice. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.

4.Skierniewice

Już w 1 połowie XII wieku na terenie dzisiejszych Skierniewic istniała wieś wchodząca w skład kasztelanii łowickiej w dobrach arcybiskupów gnieźnieńskich.
Położenie geograficzne sprzyjało rozwojowi gospodarczemu. Pierwsza pisana wzmianka pochodzi z 1359 roku a dotyczyła ona wizyty arcybiskupa Jarosława Bogorii ze Skotnik w znajdującym się tutaj drewnianym dworze księcia mazowieckiego Siemowita III.
Lokacja miasta na prawie średzkim została dokonana w 1457 r. Przez arcybiskupa Jana Odrowąża ze Sprawy.
Miasto Skierniewice powstało z połączenia dwóch sąsiadujących wsi : Skierniewice i Dębe. Lokację zatwierdził w 1463 roku król Kazimierz Jagiellończyk.W połowie XVI w. Skierniewice, które liczyły już 950 mieszkańców stały się siedzibą sądów arcybiskupich.
Działały tu wtedy dwa szpitale, dwa młyny, szkoła, łaźnia, browar i liczne karczmy.
Ponieważ drewniany dwór arcybiskupi nie mógł pomieścić coraz liczniej odwiedzających go gości z inicjatywy arcybiskupa Wojciecha Baranowskiego w latach 1609-1619 wybudowano pałac w stylu renesansowym. Wokół niego powstały później budynki gospodarcze, park, oranżeria dając początek istniejącej do dziś Osadzie Pałacowej.
Po spaleniu przez Szwedów w II połowie XVII w. zamku łowickiego prymasi przenieśli się na stałe do Skierniewic. XVII wiek nie był dla Skierniewic okresem upadku, w odróżnieniu od wielu innych miast polskich.
W pałacu prymasów, którzy pod nieobecność króla lub w okresach bezkrólewia sprawowali najwyższą władzę w kraju, zapadało wiele ważnych dla Polski decyzji, odbywały się zjazdy biskupów, magnatów i szlachty. W tym czasie powstaje w rynku murowany ratusz, a jego sąsiedztwie neoklasycystyczny kościół pw. Św. Jakuba.
W 1795 roku zamieszkał i przez wiele lat tworzył ostatni z rezydujących w Skierniewicach prymasów, poeta i wybitny pisarz doby oświecenia Ignacy Krasicki.
Upadek miastu przynoszą rozbiory. W 1793 roku Skierniewice znalazły się w zaborze pruskim.
Od utworzenia przez Napoleona w 1807 Księstwa Warszawskiego miasto było w posiadaniu francuskiego marszałka Ludwika Mikołaja Davout.
Od 1815 roku miasto znajduje się w granicach Królestwa Polskiego. W 1820 roku car Aleksander I podarował włości arcybiskupie wraz ze Skierniewicami swojemu bratu, wielkiemu Księciu Konstantemu. Po śmierci którego stają się one własnością jego żony, Joanny Grudzińskiej. Po jej śmierci (1831 r.) całe księstwo łowickie staje się własnością carów rosyjskich.
W 1884 roku odbył się w Skierniewicach zjazd trzech cesarzy : Niemiec, Austro-Węgier i Rosji.
Ożywienie gospodarcze przychodzi w momencie uruchomienia połączenia kolejowego z Warszawą i Łowiczem w 1845 roku. Następuje rozwój drobnego przemysłu, a w 1867 Skierniewice staja się siedzibą powiatu. Funkcje tę pełni aż do roku 1975.
W 1915 roku miasto zostaje poważnie zniszczone w wyniku wielomiesięcznych walk pozycyjnych toczonych nad Rawką pomiędzy wojskami rosyjskimi i niemieckimi. W marcu 1915 roku do Skierniewic wkraczają wojska niemieckie.
Po odzyskaniu niepodległości miasto zostaje przydzielone do województwa warszawskiego.
Dawna rezydencja biskupia zostaje przekazana przez państwo Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Powstaje tu stacja doświadczalna : Zakład Warzywnictwa, sad pomologiczny, internaty dla studentów i regionalne Muzeum Przyrodnicze.
W tym czasie powstają w mieście niewielkie zakłady przemysłowe : browar, Fabryka Narzędzi Rolniczych, Fabryka Dykty, Huta Szkła. Zostaje wybudowany Dom Sejmikowy.
W 1939 roku miasto liczy 20,5 tys. Mieszkańców.
Podczas wojny obronnej miasto uległo częściowemu zniszczeniu. Stacjonujące tu oddziały Wojska Polskiego brały udział w bitwie nad Bzurą.
Po zajęciu miasta przez okupanta przy ulicy Bielańskiej istniał od IX do XII 1939 r. obóz przejściowy dla jeńców polskich, a następnie radzieckich i włoskich.
Między 1940 a 1941 w pobliżu rynku istniało getto dla ludności żydowskiej(ok. 7 tys. Ludzi).
Skierniewice są w czasie II wojny światowej ośrodkiem konspiracji. W mieście i okolicy członkowie podziemia organizowali akcje dywersyjne i sabotażowe : m.in. w latach 1942-44 wysadzono 6 pociągów z wojskiem niemieckim, organizowano zamachy na urzędników i funkcjonariuszy niemieckich. Lata wojny przyniosły śmierć ponad 5 tysiącom obywateli Skierniewic.
Wyzwolenie spod okupacji niemieckiej nastąpiło 17-18 stycznia 1945 roku.
W 1951 roku powstaje Instytut Sadownictwa (obecnie Instytut Sadownictwa i Kwiaciarstwa) a w 1964 Instytut Warzywnictwa.
W 1967 kończy się budowa szpitala miejskiego.
W 1975 roku powstaje województwo skierniewickie, które istnieje do 31.XII 1998 roku.
Obecnie miasto w granicach województwa łódzkiego jest stolicą powiatu.

Sławni ludzie związani ze Skierniewicami :

Benedykt Herbst - filozof, matematyk z XVI wieku, założyciel gimnazjum w Skierniewicach w 1559 roku.

Stanisław Skierniewita -profesor Akademii Krakowskiej, lekarz nadworny króla Władysława IV.

Przebywali tu i tworzyli pisarze : Ignacy Krasicki, Władysław Reymont,
W Skierniewicach można podziwiać dzieła wybitnych architektów :

Efraim Schroeger (pałac biskupi, barokowo klasycystyczny kościół parafialny Św. Jakuba)
Adam Idźkowski (pałacyk myśliwski, dworzec kolejowy)

Rzeźbiarz Jakub Monaldi autor nagrobka prymasa Adama Ostrowskiego w kościele Św. Jakuba.
Pułkownik wojsk polskich, uczestnik kampanii napoleońskich, dowódca zwycięskiej szarży w wąwozie Somosierra Jan Kozietulski urodził się w Skierniewicach.

Zabytki miasta :

  1. Kościól parafialny Św. Jakuba 1780-1781 (późnogotyckie mury wieży z 1480)

  2. Barokowy kościół cmentarny pw. Św. Stanisława(1720)

  3. Pałac biskupów gnieźnieńskich (1609-1619, obecny kształt 1780)

  4. Park krajobrazowy XIX w.

  5. Pałacyk myśliwski (1841)

  6. Holendernia (poł. XIX w.)

  7. Dawna synagoga (poł. XIX w.)

  8. Ratusz (XIX w. , przebudowany w 1918)

  9. Rynek z domami z XIX w.

  10. Dworzec kolejowy (1844-1846)

5. Gmina Dąbrowice

Gmina Dąbrowie, położona w północno-zachodniej części powiatu kutnowskiego, jest gminą rolniczą, zamieszkiwaną przez 2234 osoby. Jej powierzchnia wynosi 4594 ha, w tym 93,6% powierzchni stanowią użytki rolne. Gmina podzielona jest na 11 sołectw. Obszar gminy stanowią tereny o bardzo korzystnych warunkach agroekologicznych, występują dobre gleby sprzyjające uprawie pszenicy jarej i ozimej oraz buraków cukrowych, a także rozwojowi ogrodnictwa i warzywnictwa.

6. Byczki

Wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie skierniewickim, w gminie Godzianów.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.

Wieś Byczki, jak podają Roczniki Archidiecezji Warszawskiej, powstała w 1345 roku i była własnością Ziemowita III. Pierwszym zaczątkiem wsi była prawdopodobnie karczma, która stała wśród lasów, przy drodze prowadzącej z Gdańska na Węgry i dalej na południe. To tędy wędrowali kupcy wioząc bursztyn z Gdańska do Rzymu. Osiedlając się wokół karczmy, rodziny mozolnie karczowały las, aby z czegoś żyć.Wieś była dobrem biskupim, więc nigdy nie podlegała żadnemu dziedzicowi. Mieszkańcy byli trochę inaczej traktowani niż w wioskach sąsiednich należących do dziedzica. Już w roku 1593 mieszkańcy wsi należeli do bractwa ,,Św. Anny” założonego przy parafii w Janisławicach, dało to początek działalności społecznej wsi. Wiele nazwisk spisanych w tamtych czasach istnieje do dziś, np. Krawczyk, Głuszek. W latach 1707 – 1712 wieś nawiedziła epidemia dżumy. Po przejściu zarazy we wsi pozostało prawdopodobnie sześć osób. W podzięce za ocalenie postawiono Krzyż św. Rocha.Podczas rozbiorów wieś była pod rządami Rosji. Chłopi musieli odrabiać pańszczyznę w pobliskim majątku w Brzozowie. Kiedy w roku 1866 Skierniewice stały się miastem powiatowym, Byczki przyłączono do gminy Głuchów. W latach 1892 – 1897 trwała komasacja gruntów, wieś zmieniła swe oblicze. Utworzyły się wtedy wiodące gospodarstwa rolne, choć pozostały takie małe, które nie mogły spłacać dziesięciny.W latach 1919 – 1927 Byczki miały swojego przedstawiciela w Sejmiku Samorządowym w Skierniewicach w osobie nieżyjącego już K.Sobieszka. W roku 1922 pani Marianna Sobieszek utworzyła Koło Gospodyń. Należało do niego 15 kobiet. Kobiety te nie mając lokalu spotykały się w domach prywatnych, gdzie organizowano różnego rodzaju kursy, spotkania i zabawy. Rok 1925 to rok powstania OSP, obie organizacje nawiązały szybko współpracę dlatego powstał pomysł budowy remizy. Remiza była pobudowana w miejscu obecnego sklepu spożywczego.W 1934 roku powstało Koło Rolnicze i z tą organizacją kobiety rozpoczęły wspólnie organizować spotkania: ,,święcone”, wigilie i zabawy. Po wojnie w 1978 roku zawiązał się komitet budowy nowej strażnicy, ponieważ budowano ją w czynie społecznym oddanie nastąpiło w roku 1985.


Obecnie Byczki liczą 437 mieszkańców. 

 w okolicy Lipce Reymontowskie



6. Lipce Reymontowskie

Historia Lipiec sięga pierwszej połowy XIV wieku. Wieś Lipce założona została w 1338 roku przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Janisława. Na podstawie dokumentu księcia mazowieckiego Ziemowita wiadomo, że Lipce leżące na terenie kasztelani Łowickiej, należały do arcybiskupów. Po III rozbiorze Polski (1795 r.) dobra arcybiskupie zagarnięte zostały przez Prusy. W połowie XIX w. przez teren obecnej gminy przeprowadzono linię kolei Warszawsko - Wiedeńskiej. 


Obecnie obowiązująca nazwa miejscowości i gminy - Lipce Reymontowskie wprowadzona została staraniem władz gminy przez Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dniem 17 grudnia 1983 roku. Wcześniej nazwa ta odnosiła się jedynie do wybudowanego w 1946 roku przystanku kolejowego, którego oddanie zapoczątkowało nowy etap przemian, był on na ten czas „oknem na świat" dla Lipiec i wsi sąsiednich. 
Największego jednak rozgłosu nadał Lipcom Władysław Stanisław Reymont w swojej wielkiej epopei „Chłopi", za którą w 1924 r. otrzymał Nagrodę Nobla. 
Pisarz przebywał tu w latach 1888 - 1893. 
7.Słupia

Gmina Słupia jest położona w południowej części powiatu skierniewickiego w odległości 20 km od Skierniewic oraz we wschodniej części województwa łódzkiego między Warszawą a Łodzią.

17 stycznia 2002 roku minęło 760 lat od pojawienia się w źródłach pisanych pierwszej wzmianki o istnieniu Słupi.

Zajmuje obszar 4.116 ha i jest gminą typowo rolniczą, w której funkcjonuje 773 gospodarstw o średniej wielkości 6,22 ha. Gminę zamieszkuje 2.780 osób i prawie połowa mieszkańców utrzymuje się =z pracy w rolnictwie. W strukturze zasiewów i upraw dominują zboża i ziemniaki. Struktura agrarna stwarza warunki do rozwoju produkcji pasz, a co za tym idzie hodowli bydła


i trzody chlewnej.

Gmina o dobrej infrastrukturze technicznej. Utwardzone drogi. 100% zwodociągowanych gospodarstw. Idealne warunki ekologiczne sprzyjające rozwojowi agroturystyki i wypoczynku. Zielone zaplecze Łodzi


i okolicznych miast. Planowana jest budowa zbiorników wodnych z terenami pod działki rekreacyjne. Zapewniono możliwość rozwoju oświaty, kultury, sportu oraz działalności społecznej w tym Kół Gospodyń Wiejskich i straży pożarnych. Przez teren gminy przebiega droga wojewódzka Nr 705 oraz kilka dróg powiatowych. Dobre połączenie kolejowe, samochodowe

8. Jeżów

Położenie Gminy.

Obszar Jeżowa ma bardzo dogodne położenie przy drodze krajowej nr 72, między aglomeracją łódzką (ok.55 km), a warszawską (85km) w ciągu dróg komunikacyjnych Łódź – Rawa Mazowiecka – Warszawa – Brzeziny – Koluszki – Tomaszów Mazowiecki. Jest to bardzo dogodne położenie komunikacyjne co uzupełniają jeszcze bardzo dobre połączenia komunikacją publiczną i prywatnymi liniami bus z Łodzią, Skierniewicami, Rawą Mazowiecka i pozostałymi miejscowościami regionu. [...]   

Skąd się wzięła nazwa

Dawne miasteczko , a dziś osada, Jeżów, leżąca w powiecie brzezińskim ma niezwykle bogatą i starą historię. Rok założenia Jeżowa oraz wywód nazwy giną w pomroce wieków. Podania utrzymują, że kiedyś walczyli, ze sobą dwaj bracia. Jeden z nich , po przegranej bitwie ukrył się nieprzebytych lasach nad strumykiem zwanym dziś Jeżówką i założył po przejściu zawieruchy wojennej, osadę, którą od licznie rosnących krzaków jeżynowych nazwał JEŻOWEM.

Herbem Gminy jest tarcza z fragmentem muru obronnego z trzema basztami, z których środkowa jest większa od pozostałych, z otwartymi wrotami bramy. Na wysokości 2/3 baszt znajdują się okienka łukowo-sklepieniowe.

Zabytki:
Kościół Św. Józefa rozpoczęto budować 28 września 1907 roku a ukończono w połowie roku 1914. Wysiłku tego wraz ze wspólnotą wierzących dokonał kanonik Bolesław Raźmo. Wybudowany w stylu neogotyckim , trójnawowy kościół posiada prezbiterium zwrócony na północ. Od zachodu ściana dotyka kościoła dawnego. Kościół Św. Józefa wyróżnia się wysoką wieżą frontową oraz sygnaturką. Obecnie jest to już druga wieża, bo pierwszą, drewnianą znacznie od niej wyższą, zniosła wichura w 1917 roku.

Kościół Św. Andrzeja w Jeżowie (obecnie kaplica kościoła św. Józefa). W latach 1141-1824 był kościołem klasztornym. Został wystawiony przed 1141r z fundacji komesa i kasztelana ze Skrzynna,Piotra Dunina jako dar dla tutejszych benedyktynów. W latach 1270-1914 stanowił świątynie parafialną. Wybudowany został z polowego, obrobionego w kostki kamienia, w stylu romańskim na umyślnym nasypie. Opasany został wysokim potężnym murem z kamienia.

Przemierzając drogi gminy napotkamy liczne kapliczki i krzyże, miejsca modlitwy okolicznych mieszkańców a także pamiątki ważnych wydarzeń historycznych. Obiekty te fundowano na znak przywiązania do religii chrześcijańskiej oraz patriotyzmu miejscowej ludności. Niektóre z nich maja rodowód sięgający XVIII-XIX wieku i na pewno powstały na miejscu wcześniejszych, zniszczonych przez czas kapliczek.

Dwór i park podworski w miejscowości Popień wraz z aleją kasztanowców Z miejscowością Popień leżącą około 5 km. od Jeżowa związane są losy hrabiowskich rodzin Krukowieckich i Sulikowskich.Od XVII wieku majątek znajdował się w rękach rodziny i przechodził po kądzieli na następne pokolenia.

Cmentarz Poniemiecki z I Wojny Światowej
Pod koniec lat osiemdziesiątych, cmentarzem zainteresował się wojewódzki konserwator zabytków w Skierniewicach. Doprowadziło to w roku 1993 do wpisania cmentarza do rejestru zabytków województwa skierniewickiego. W 1999 roku cmentarz odrestaurowano. Koszty remontu pokrył Urząd Gminy w Jeżowie. Od tamtej pory wygląd cmentarza diametralnie się zmienił. Kamienne płyty oczyszczono i uporządkowano w dwa symetryczne szeregi. Pośrodku umiejscowiono obelisk - pomnik niemieckiego generała.  

Cmentarz choleryczny


Powstanie cmentarza cholerycznego w Jeżowie wiąże się z wybuchem epidemii cholery w Europie i na ziemiach polskich.Na ziemiach polskich cholera pojawiła się w roku 1831, czyli podczas II pandemii światowej. Przywleczona została przez żołnierzy rosyjskich sprowadzonych do tłumienia powstania listopadowego w Polsce. Epidemia ta swym zasięgiem objęła wszystkie ziemie Królestwa Polskiego i nie ominęła prawie żadnego większego skupiska ludności. W połowie maja 1831 roku nawiedziła również Jeżów.
HISTORIA PARAFII ŚW. JÓZEFA W JEŻOWIE Jak dzisiejszy kościół parafialny św. Józefa łączy się z dawnym, pobenedyktyńskim kościołem św. Andrzeja, tak obecna parafia prowadzona przez księży diecezjalnych, ma nierozerwalny związek z działalnością Ojców Benedyktynów, którzy przybyli do Jeżowa w 1108r. obejmując pracę duszpasterską przy kaplicy książęcej, a potem przy kościele klasztornym.   

Ważne postacie historyczne

GAL ANONIM - pierwszy przełożony klasztoru jeżowskiego od 1113r., PIOTR DUNIN – założyciel klasztoru benedyktynów, ZIEMOWIT II – Książe Mazowiecki , który nadał prawa miejskie tej miejscowości, BOLESŁAW ŚCIBIOREK – poseł, sekretarz NKW PSL, ADAM NADACHOWSKI - pułkownik dyplomowany dowódca 83 pułku piechoty poleskiej, ANDRZEJ PISARSKI – ppor. 55 pułku piechoty – zamordowany w Katyniu, JAN KRUKOWIECKI – generał piechoty, prezes rady Ministrów .

9. Rogów

Status: Gmina wiejska


Województwo: łódzkie
Powiat: Brzeziński

W Rogowie znajduje się Leśny Zakład Doświadczalny SGGW – Arboretum, będące ogrodem botanicznym drzew i krzewów. Zostało one założone w 1925 roku na terenie leśnym i zajmuje powierzchnię 54 ha. Składa się ono z trzech zasadniczych części: kolekcji dendrologicznych, alpinariu oraz leśnych powierzchni doświadczalnych. Kolekcje drzew i krzewów obejmują około 2400 gatunków i odmian, a specjalnością tych zbiorów są klony oraz drzewa i krzewy pochodzące z Chin. Alpinarium, założone w latach 1952-59, obejmuje ogród skalny z roślinnością pochodzącą z gór z różnych części świata, ogród krajowych roślin chronionych (ok. 100 gatunków), zagrożonych i rzadkich oraz zbiorniki i cieki wodne z roślinnością siedlisk wilgotnych. Leśne powierzchnie doświadczalne są to niewielkie drzewostany założone z gatunków drzew obcego pochodzenia, zakładane dla zbadania przydatności w gospodarce leśnej. W tym dziale arboretum znajduje się obecnie 150 kwater z 75 gatunkami drzew ( w tym 55 gatunków iglastych). Poza pracami naukowymi arboretum prowadzi szeroką działalność edukacyjną i popularyzatorską.



10. Brzeziny

Brzeziny dziś 13 - tysięczne miasto położone na wschód od Łodzi na obszarze Wzniesień Łódzkich, w małej kotlinie u źródeł rzeki Mrożycy. Dopracowały się przez wieki miana stolicy polskiego krawiectwa. Świadczą o tym dziś dobrze prosperujące zakłady krawieckie, stąd mówi się o naszym mieście ,,Brzeziny - miasto krawców". Przez dziesiątki lat były starostwem i powróciły na należne im miejsce w strukturze administracyjnego podziału kraju, stanowią powiatową stolicę dla okolicznych gmin.



11. Nowosolna

Gmina Nowosolna leży na wschodnich obrzeżach Łodzi, w powiecie łódzkim-wschodnim. Składa się z 24 wsi, skupionych w 15 sołectwach. Zajmuje obszar 54 km2 zamieszkany przez 3320 osób. Gmina ma charakter rolniczy, na jej terenie znajduje się ok. 800 gospodarstw.

Na terenie gminy znajduje się wiele zabytków architektury, kultury i historii. Na wyróżnienie zasługuje średniowieczne grodzisko w Starych Skoszewach, dwór w Byszewach ( w którym na początku XX w. przebywał Jarosław Iwaszkiewicz), kościół w Starych Skoszewach.

Na przedwojennej architekturze piętno wycisnęli niemieccy osadnicy. Do dziś zachowały się, niemalże w każdej miejscowości gminy, niewielkie cmentarze ewangelickie. Można je odnaleźć w Bogini, Głogowcu, Grabinie, Starych Skoszewach, Teolinie i Wiączyniu Dolnym. Ponadto do dziś zachowało się wiele charakterystycznych budynków mieszkalnych i gospodarczych zbudowanych z kamienia, lub z kamienia i cegły, krytych dachówkami ceramicznymi.

Źródła:

http://zamki1.w.interia.pl/nieborw.htm



http://www.miszmasz.pl/wypoczynek/gminy/nieborow/nieborow.htm

http://www.skierniewice.pl/pl/historia.htm
http://www.godzianow.pl/STRONY/solectwa.htm#byczki
http://www.slupia.com.pl/strony/menu.htm
http://www.jezow.pl/
http://www.brzeziny.pl/
http://www.nowosolna.gminarp.pl/
http://www.lipcereymontowskie.pl/historia_gminy.html


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna