Wprowadzenie do przedmiotu Ergonomia i bhp



Pobieranie 0.63 Mb.
Strona2/10
Data28.04.2016
Rozmiar0.63 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

Literatura


  1. Aktualny stan ergonomii w rolnictwie: potrzeby na przyszłość. Pod redakcją L.Soleckiego. IMW, Lublin, 2002.

  2. Ergonomia produktu . Ergonomiczne zasady projektowania produktów. Pod redakcją J.Jabłońskiego. Wyd. Politechniki Poznańskiej, Poznań, 2006.

  3. Polska Norma PN – N – 18002000. „Systemy zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy – ogólne wytyczne do oceny ryzyka zawodowego”.

  4. Górska E.: Ergonomia. Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej. Warszawa, 2007.

  5. Kowal E.: Ekonomiczno-społeczne aspekty ergonomii. Wydaw. Naukowe PWN, Warszawa, 2002.

  6. Ocena ryzyka zawodowego – podstawy metodyczne. Pod redakcją W.M.Zawieski, CIOP, Warszawa,2004.

  7. Przeciwdziałanie zagrożeniom zdrowotnym, środowiskowym i społecznym. Pod redakcją. A..Obrębowskiego i E.Ozimka. Wojewódzki Fundusz Środowiska i Gospodarki Wodnej, Poznań, 2004.

  8. Siemiński M.: Środowiskowe zagrożenia zdrowia. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2001 (nowe wydania 2007 dostępne w Zakładzie Eksploatacji Systemów Technicznych).

  9. Zastosowanie metody RISK SCORE. Practical Risk Analysis for Safety Management. Materiał do wglądu w Zakładzie Eksploatacji Systemów Technicznych ( skrót procedury dostępny na stronie Zakładu)

  10. Wożniewicz B.: Oznaki zaburzenia równowagi biologicznej człowieka w środowisku naturalnym. Ogólnopolskie Forum Odnawialnych źródeł Energii, Warszawa, 2004, s.21-24.

UWAGA: dostępne są inne opracowania dotyczące wyznaczania ryzyka zawodowego (starsze wydania):

  1. Leszek Skuza: „Co warto wiedzieć o ryzyku zawodowym”. Ośrodek Doradztwa i doskonalenia Kadr, Gdańsk, 1998.

  2. Dariusz Smoliński: „Ocena ryzyka zawodowego na stanowisku pracy (poradnik CIOP 2001.

  3. Leszek Pietrzak: „Ocena ryzyka zawodowego – poradnik”. Biblioteczka Pomocnicza, W-wa,2002.

  4. Polska norma PN-68, N-11010. Wytyczne sporządzania maszynopisów Warszawa, 1975

Opracowania własne teksty autorskie oraz filmy dydaktyczne dostosowane do profilu przedmiotu
UWAGI DOTYCZĄCE SPOSOBU I ZAKRESU PRZYGOTOWYWANIA REFERATÓW DO OPRACOWAŃ Z PRZEDMIOTÓW REALIZOWANYCH

W ZAKŁADZIE EKSPLOATACJI SYSTEMÓW TECHNICZNYCH
Wstęp, będący bardzo ważną częścią referatu, ma na celu przybliżenie rozpatrywanego zagadnienia słuchaczowi lub czytelnikowi i stanowi wizytówkę opracowania. We wstępie, który nie powinien być zbyt obszerny, określa się zakres referatu, cel opracowania, a w obszerniejszych referatach także stan badań w zakresie zagadnień opracowywanego tematu, zastosowaną metodę badawczą i przyjętą strukturę pracy. W mniejszych opracowaniach można ograniczyć się jedynie do przedstawienia celu rozważań. Wówczas należy to zasygnalizować przez nazwanie tej części pracy np. uwagami wstępnymi, wskazującymi, że nie uwzglę-dniono w niej wszystkich zasad określających sposób pisania, zakres i charakter treści referatu. Sposobów opracowywania wstępów jest wiele, zleży to od tematu referatu i inwencji autora, Podczas opracowywania wstępu należy uwzględnić, że jest to referat, który będzie wygłaszany prze autora oraz czytany przez prowadzącego przedmiot i dlatego musi być elementem wzbudzającym zainteresowanie i ciekawy merytorycznie.

Wstęp pisze się zazwyczaj dopiero po napisaniu głównych części referatu. Zdaniem doświadczonych nauczycieli dobrze napisany wstęp do pracy naukowej jest najbardziej naukową jej częścią.


Treść referatu (odpowiada w rozprawkach części nazwanej jako treść właściwa). Podczas redagowania tej części treści referatu należy uwagę skupić na jego strukturze, tzn. sposobie podzielenia go na mniejsze części. Podział ten powinien być dobrze przemyślany i stanowić logiczną konstrukcję. W zależności od tematu referatu można stosować różne kryteria tego podziału najczęściej przedmiotowe, (rodzaj, zakres działań, chronologia, itp.). Poszczególne części muszą być ściśle ze sobą powiązane, zgodnie z zasadami poprawnego komponowania wywodów. Każda część powinna nawiązywać do poprzedniej, a jednocześnie ukierunkować kontynuację rozważań w następnej części. Całość referatu musi wynikać z prezentowanego celu opracowania.

Autor powinien w sposób jasny przedstawiać treść referatu. Powinny ją cechować rzeczowość oraz przejrzystość w przedstawianiu myśli i faktów. Ażeby referat był przejrzysty i zrozumiały dla słuchaczy, nie należy używać w nadmiarze terminów naukowych, gdyż utrudnia to zrozumienie podawanych treści i wbrew pozorom nie jest to oznaką wysokiego poziomu naukowego pracy a dodatkowo potrzebne jest dokładne rozumienie stosowanych przez autora określeń. Nie należy również podawać danych liczbowych, nie związanych ściśle z omawianym zagadnieniem gdyż ich nadmiar osłabia koncentrację uwagi podczas słuchania referatu. Celowe i korzystne jest natomiast podawanie w referacie przykładów ilustrujących przedstawione zagadnienie, nawet gdy tych przykładów jest dużo. Bardzo ważne jest unikanie w referacie dogmatycznego przedstawiania problemu tj. wyrażania swoich poglądów za pomocą tez bez jakiegokolwiek ich uargumentowania. W referatach należy zawsze przedstawiać własne stanowisko w sposób wyraźny, a także podawać argumenty, które je popierają. Referat powinien być pracą twórczą, a nie taką, że autor odpisuje z wybranych przez siebie źródeł po kilka lub kilkadziesiąt zdań, cytując je dosłownie, a jedynie część z nich z niewielkimi zmianami zestawia obok siebie, tworząc z pozoru nową całość. Tego rodzaju referat nie tworzy nawet nowej struktury faktów ! Za nową i twórczą konstrukcję można uznać tylko referat, w którym autor wybiera z kilku opracowań jedynie te wiadomości, które są mu potrzebne do opisania danego tematu, a następnie odpowiednio je samodzielnie interpretuje, tworząc w ten sposób zupełnie nowy układ informacji podawanych jako bibliografię.


W referacie nie powinno się cytować zdań z innych opracowań, z wyjątkiem definicji. Cytować można treści, z którymi autor referatu się nie zgadza i to tylko po to, aby słuchacz lub czytelnik nie posądzili autora o tendencyjne prezentowanie zagadnienia.

Zakończenie referatu (odpowiada podsumowaniu referatu).

W ocenie każdej pracy naukowej, a także referatu, bardzo duże znaczenie ma jej zakończenie. W skondensowanej formie należy w nim przedstawić najważniejsze osiągnięcia referatu w postaci wniosków wynikających z przedstawionych rozważań. Wnioski można przedstawić w trzech formach: zakończeniu, podsumowaniu lub uwagach końcowych i jednego z tych określeń należy użyć jako nazwy ostatniej części referatu. Każda z wymienionych form zakończenia charakteryzuje się odmiennym ujmowaniem formułowanych wniosków i zależy także od charakteru opracowania.

Jeżeli ostatni rozdział referatu nazywa się „zakończeniem”, to należy w nim ograniczyć się do zaprezentowania najważniejszych stwierdzeń i ustaleń, do których doszło w pracy. Ta forma zakończenia jest stosowana najczęściej w referatach sprawozdawczych. „Podsumowanie” ma większy zakres treści, wymaga bowiem zaprezentowania podanych w referacie stwierdzeń na tle porównawczym. Tę formę zakończenia stosuje się w referatach porównawczych i porównawczo-krytycznych. „Uwagi końcowe” lub „wnioski końcowe” powinny się ograniczyć do wyeksponowania i rozbudowania niektórych elementów referatu, przez wskazanie dalszych problemów i kierunków badań wynikających z przedstawionych w nim rozważań.

Po napisaniu referatu należy dokonać przeglądu całości tekstu i ponownie sprawdzić go po kilku dniach przerwy. Taki przegląd polega na samokrytycznej ocenie:



  • utrzymania się w ramach tematu,

  • poprawności stylu i sposobu przedstawiania danych.

  • opisywanej rzeczywistości w przedstawianych problemach.

Proponowany tok postępowania ułatwi dokonanie istotnych korekt układu i treści referatu. Autor musi zwrócić także uwagę na estetykę i układ graficzny treści. (marginesy, odstępy, akapity, tabele, wykresy, schematy, rodzaj czcionki, itp.) aby odpowiadały potrzebom wydawniczym i ułatwiały przygotowanie maszynopisów.

Po niezbędnych korektach referat należy starannie i czytelnie przepisać, a również w uzasadnionych przypadkach przygotować do elektronicznego przekazu. Bardzo starannie należy opracowywać streszczenia referatów, artykułów, sprawozdań i innych opracowań, które są wymagane przez prowadzących zajęcia..



Miejsce na notatki

ZAŁOŻENIA METODYCZNE OPRACOWANIA ZALICZENIOWEGO
1.Opis stanowiska pracy i miejsc przebywania zgodnie z doświadczeniem własnym i opiniami osób wykonujących określony zawód. Działem gospodarki szczególnie potrzebnym do analizowania jest rolnictwo, leśnictwo i rybactwo jako, zmienione gospodarczo biosystemy przyrodnicze. Uzupełnieniem zawodowym są przed- siębiorstwa skupu, przetwórstwa wstępnego i przechowywania płodów rolnych oraz zakłady przetwórstwa paszowo-żywnościowego.

2. Identyfikację zagrożeń wykonuje się na podstawie analizy wszystkich czynności i działań z uwzględnieniem używanych obiektów technicznych, stosowanych materiałów i substancji oraz powstających w procesie pracy i przebywania odpadów, odchodów , wyziewów, odorów, spalin i szkodliwych postaci energii: jak olśnienie promieniowaniem świetlnym, działanie pola elektromagnetycznego, promieniowania jonizacyjnego, wibracji, hałasu i zapylenia. Zestawienie tabelaryczne wg podanego układu (ETAP I).




Działanie

czynności



Obiekty

techniczne



Materiały i

substancje



Odpady, wyziewy

i szkodliwe formy

energii


Czynniki

zagrażające
















3. Na podstawie sporządzonego wykazu czynników zagrażających wykonuje się spis zagrożeń w układzie alfabetycznym i oblicza wartości liczbowe ryzyka zawodowego z zależności (metoda RISK SCORE): R = S x E x P wpisuje do „karty ocena ryzyka na stanowisku pracy”. Wartości S, E i P są podane w załączeniu (tablice pomocnicze). Następnie sporządza się wykaz zagrożeń w układzie hierarchicznym od Rmax do Rmin i sprawdza, które zagrożenia są krytyczne dla analizowanego stanowiska pracy. Z doświadczeń własnych badań uzyskano dla zawodów rolniczych orientacyjne parametry:



    • suma wskaźników Ri zawiera się w zakresie od 1300 do 4000 przy liczbie zagrożeń 25 do 40;

    • zastosowanie prawa V. Paretto ułatwia wytypowanie zagrożeń krytycznych wg zasady 20/80;

    • dla zagrożeń krytycznych opracowuje się procedurę projektową lub organizacyjną w celu zmniejszenia do poziomu dopuszczalnego (tab. pomocnicza w załączeniu);

    • przygotowany referat ma ułatwić eliminację najbardziej szkodliwych i niebezpiecznych zagrożeń;

    • zagrożenia uciążliwe traktujemy jako warunkowo dopuszczalne, ale wymagające interwencji ergonomicznej;

4. Referat przeglądowy lub przeglądowo-krytyczny powinien dotyczyć współczesnych możliwości zmniejszania szkodliwości i niebezpieczeństwa zagrożeń krytycznych (wyznaczanych w indywidualnych opracowaniach).

UWAGA: Tabele pomocnicze RISK SCORE w załączeniu. Należy starannie opracować tabelę (ETAP I) w zakresie podania możliwie wszystkich czynników zagrażających, tak aby w zestawieniu ( ETAP II) było możliwe nazwanie zagrożeń w analizowanym zawodzie (zestawienie alfabetyczne – przykładowy wykaz czynników zagrażających oraz zagrożeń podano na następnych stronach.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna