Wpływ wieku na stężenie wskaźników energetycznych erytrocytów u konia wielkopolskiego Spis treści Wstęp Rozdział 1 – Koń jako obiekt badań



Pobieranie 248 Kb.
Strona1/3
Data08.05.2016
Rozmiar248 Kb.
  1   2   3

Pisanie prac licencjackich pisanieprac.com.pl

Wpływ wieku na stężenie wskaźników energetycznych erytrocytów u konia wielkopolskiego

Spis treści

Wstęp
Rozdział 1 – Koń jako obiekt badań

1.1 Ogólna charakterystyka konia jako gatunku i jego krótka historia

1.2 Koń wielkopolski

1.2.1 Rasa poznańska

1.2.2 Rasa mazurska (trakeńska)

1.3 Rozwój konia i zmiany w nim zachodzące



Rozdział 2 – Metabolizm

2.1 Ogólny metabolizm ssaków


2.1.1 Białka
2.1.2 Aminokwasy
2.1.3 Cukry

2.2 Charakterystyka metabolizmu konia


2.2.1 Konstytucja
2.2.2 Wpływ treningu na skład krwi

Rozdział 3 – Erytrocyty

3.1 Erytrocyty ssaków i ich rola w organizmie


3.2 Glikoliza
3.3 Cykl życiowy erytrocytu
3.4 Hemoglobina

Rozdział 4 – Nukleotydy adeninowe a metabolizm

Rozdział 5 – Wpływ wieku na zmiany we wskaźnikach krwi

5.1 Wprowadzenie


5.2 Materiały i metody
5.3 Wyniki

Zakończenie

Bibliografia

WSTĘP

Koń, jaki jest, każdy widzi – to staropolskie przysłowie przewijało się przez wieki w naszym języku, tak często, jak te zwierzęta pomagały nam w codziennym życiu. Obecnie Polska jest jednym z czołowych krajów europejskich pod względem końskiego pogłowia, na dzień dzisiejszy hodowanych w sprywatyzowanych ośrodkach, i to głównie ze względów rekreacyjnych. Rozwój rolnictwa i jego stopniowa mechanizacja zmieniły rolę, jaką pełni koń w życiu człowieka, ze zwierzęcia pociągowego stając się partnerem w rekreacji a także doskonałym psychoterapeutą – zarówno klasyczna jazda konna, jak i hipoterapia cieszą się niemalejącą rzeszą zwolenników. Nie zapominajmy również o wyścigach konnych, które również mogą pochwalić się niesłabnącą popularnością.

Hodowla koni w Polsce rozwija się nieprzerwanie, stosowane są coraz to nowe metody biotechnologiczne i hodowlane, mające zapewnić koniom jak najlepsze warunki. Jednak żeby to osiągnąć, musimy zagłębić się w specyfikę tego wspaniałego zwierzęcia, poznać jego upodobania, naturę, fizjologię. A z pewnością o wiele głębiej, niż to, co „każdy widzi”.

Rozdział 1

Koń jako obiekt badań

Każdy właściciel konia, niezależnie od jego przeznaczenia, jest zobowiązany regularnie kontrolować stan jego zdrowia podczas wizyty u weterynarza, bądź też samemu w domu. W zależności od konia i jego właściciela badania mogą być różne – od rutynowej kontroli konia pracującego w polu czy ciągnącego bryczkę, do specjalistycznych rozważań na temat wpływu tego czy innego czynnika na pogorszenie czy polepszenie stanu zdrowia sportowego czempiona. Weterynarze i hodowcy łamią sobie głowy nad maksymalizacją wydajności i kondycji przy jak najmniejszym uszczerbku na zdrowiu podopiecznego, badając wpływ różnych substancji i czynników na wpływ jego organizmu, a historycy i archeologowie zastanawiają się nad etiologią stworzenia, które towarzyszy nam niemalże od zarania dziejów.



1.1. Ogólna charakterystyka konia jako gatunku i jego krótka historia

Pochodzenia dzisiejszego przedstawiciela nieparzystokopytnych do dziś nie zdołano wyjaśnić. Według teorii paleontologicznych przodkiem dzisiejszych koniowatych był ekwid z dolnego eocenu, tzw. Eohippus, który początkowo mierzył około 30cm wzrostu. Jego dwie przednie kończyny wyposażone były w cztery palce, tylne natomiast w trzy. Ok. 7 milionów lat temu pojawił się Pliohippus, uważany za pierwszego konia z wykształconymi kopytami. W procesie ewolucji i przystosowania się do zmiennych warunków środowiskowych, osiągnąwszy formę Equus, Eohippus przeszedł szereg ważnych zmian – zwiększyła się jego wysokość, redukcji uległy boczne palce kończyn, mięśnie i budowa ciała przybrały proporcje odpowiednie do pokonywania dużych odległości na otwartych przestrzeniach.1 Za przodków dzisiejszych koni europejskich uznaje się Konia Przewalskiego i tarpana, obecnie już wytępionego. Nawet amerykańskie mustangi są w rzeczywistości potomkami koni przywiezionych do Nowego Świata przez kolonistów – według źródeł historycznych w momencie odkrycia Ameryki nie było tam koni.

Koń został udomowiony prawdopodobnie 3,5 tys. lat p.n.e. na terytoriach Kazachstanu, jednak do tej pory historia jego oswojenia nie została do końca poznana. Istnieje teoria, według której koń został udomowiony w kilku rejonach świata niezależnie od siebie (Asyria, Egipt, starożytna Grecja, narody stepowe Europy i Azji), co tłumaczy dużą rozbieżność poszczególnych ras pochodzących z różnych rejonów świata, powstałych prawdopodobnie przez dobór środowiskowy i nierzadko ingerencję człowieka, jako że każde środowisko i społeczeństwo preferowało inne cechy u konia.

W środowisku stepowym rozwinęły się konie o typowo oddechowej konstytucji, o suchej tkance i niewielkich wymiarach, przystosowanego do odbywania wielogodzinnych wędrówek w poszukiwaniu wody i pożywienia, a nierzadko ucieczki przed drapieżnikami. Konie stepowe cechują się wytrwałością i rączością.

Konie górskie przystosowały się do trudnych warunków i suchego bytu. Krótkie nogi, zakończone twardymi kopytami, niski wzrost, mocny tułów, spadzisty zad i stosunkowo ciężka głowa pomagała zwierzęciu utrzymać równowagę na nierównym, skalistym terenie. Z powodu niskiego ciśnienia dysponują także większą objętością klatki piersiowej od ich nizinnych kuzynów.

W lasach konie również rozwijały się inaczej. Mniej ważne stały się kości, ich rozwój stracił na znaczeniu na rzecz bardziej potrzebnych w tym środowisku mięśni. Las, przepełniony przeszkodami takimi jak zwalone drzewa, gałęzie, stare pnie, krzaki czy wąwozy, wymusiły w zwierzętach rozwój mięśni odpowiedzialnych za skoczność a także perfekcyjne opanowanie tej umiejętności. Konie leśne są zwinne i silne, nawet te, dla których las był jedynie środowiskiem przejściowym.

Niziny stanowiły zupełnie inne środowisko życia. Żyzne gleby dostarczały dużą ilość soczystej paszy dobrej jakości. Konie typowo nizinne odznaczają się dużą głową, ciężkimi, kruchymi kopytami, większą od innych masą ciała, gąbczastymi kośćmi. Jego budowa tkankowa, zawierająca dużą ilość tkanki łącznej, wykazywała cechy limfatyczności. Koń nizinny nie wykazywał umiejętności ani chęci do intensywnego ruchu, charakteryzując się typową konstytucją trawienną.

Im bardziej odizolowany od reszty świata region geograficzny, tym bardziej odmienne cechy wykształcały się u koni dzikich. Jednak, jak powiedział Darwin, „gdy porównamy konia wyścigowego, kucyka szetlanckiego i perszerona, to różnice zachodzące między nimi są znacznie większe, niż między odrębnymi gatunkami dziś żyjących dzikich koni”2. To zdanie chyba najbardziej dobitnie pokazuje, jak olbrzymi wpływ człowiek wywarł na ewolucję koni i ich dzisiejsze cechy, stosując własny dobór, początkowo nieporadny. Znaleziska archeologiczne pokazują, że minęło dużo czasu zanim konia zaczęto postrzegać jako wierzchowca. Materiały francuskie dowodzą, że początkowo wędrowne ludy postrzegały konia głównie jako „zapas mięsa”, co udowadniają wykopaliska w postaci szczątków ludzkich razem z końskimi – przy czym czaszki tych ostatnich rozłupane były kamiennymi toporkami. Dopiero z upływem czasu człowiek zaczął dosiadać konia jako wierzchowca, co wywarło olbrzymi wpływ na historię ludzkości, dając człowiekowi możliwość szybkiego, niewymagającego wysiłku transportu. W kolejnych wiekach, wraz ze zmieniającymi się preferencjami człowieka, zmieniał się także i koń – popularne wśród średniowiecznych rycerzy ciężkie konie bojowe, umięśnione konie wyścigowe w starożytnej Grecji i Rzymie, rosłe, rącze konie pocztowe przeznaczone do pokonywania dłuższych dystansów, potrzebny w rolnictwie koń stępak, aż w końcu, w XVIII wieku zarejestrowano oficjalnie pierwsze wierzchowce wyścigowe czystej krwi angielskiej, które nie tylko dały początek nowej rasie, ale także na zawsze zmieniły oblicze konia na świecie, mając swój udział w większości współczesnych ras.

Dziś spotkać można niemal całą paletę różnorakich ras, zarówno szlachetnych, półkrwi, jak i zwykłych, wiejskich mieszańców. Od dzikiego konia Przewalskiego, przez prymitywne hucuły i mierzyny, przez przejściowe rasy poznańskie i kabardyńskie, ciężkie, pociągowe konie brabanckie, aż po dumne konie arabskie i piękne, wyścigowe wierzchowce czystej krwi angielskiej.

1.2. Koń wielkopolski

Koń wielkopolski jest rasą półkrwi angielską, stworzonymi w XIX wieku. Głównym ośrodkiem ich hodowli była nieistniejąca już dzisiaj stadnina Stado Ogierów w Sierakowie, obecnie zlikwidowaną. Rasę tę uzyskano dzięki krzyżowaniu miejscowych odmian koni z przedstawicielami wierzchowców pełnej krwi arabskiej i angielskiej w latach 20 i 30 XX wieku. Oprócz łagodności charakteru, posłuszeństwa i inteligencji, charakteryzują się także dużymi oczami, suchymi, mocno umięśnionymi kończynami i długą, prostą szyją. Często spotyka się u nich tzw. krowią postawę, czyli kopyta tylnych kończyn skierowane lekko na zewnątrz. Inne cechy charakterystyczne to miękka sierść i długa grzywa i ogon. Łeb jest niewielki, ale proporcjonalny, klatka piersiowa głęboka i szeroka. Wysokość w kłębie waha się od 150 do 180cm. W zależności od płci waga sięga ok. 540kg w przypadku klaczy i 570kg u ogierów. Występują charakterystyczne, długie łopatki, i wyraźnie zaznaczony kłąb, zwięzła i głęboka kłoda. Charakteryzuje je też mocny, ścięty, doskonale umięśniony zad. Solidne, długie i suche kończyny, bez szczotek pęcinowych. Dobre chody, zadowalające zdolności skokowe. Obwód klatki piersiowej wynosi ok. 170-210cm. Różnica między nimi a końmi małopolskimi polega na tym, że konie wielkopolskie są cięższe i wyższe. Najczęściej spotyka się umaszczenie kasztanowe i gniade.

By koń mógł zostać uznany za przedstawiciela rasy wielkopolskiej, musi spełniać jeden z następujących wymogów rodowodowych:
- ojciec pełnej krwi trakeńskiej (w przypadku wpisania w księgi zagraniczne) lub wielkopolskiej; matka pełnej krwi arabskiej, angloarabskiej lub angielskiej.
- oboje rodziców uznanych za przedstawicieli rasy wielkopolskiej
- jedno lub oboje rodziców będących przedstawicielami półkrwi szlachetnej, ale tylko, jeśli w drugim lub trzecim pokoleniu występują przodkowie wyłącznie czystej krwi: arabskiej, angloarabskiej, angielskiej, wielkopolskiej lub trakeńskiej. 3

Konie oznaczamy symbolem X Wlkp.

Rasa konia wielkopolskiego występuje w odmianach: poznańskiej i mazurskiej.
1.2.1 Rasa poznańska

Oprócz wyżej przedstawionego rodowodu koni wielkopolskich, rasa koni poznańskich zawiera w sobie domieszki krwi hanowerskiej i oldenburskiej. Początkowo konie rasy poznańskiej charakteryzowały się budową i konstytucją pozwalającą na wszechstronne użytkowanie, jednak w okresie międzywojennym znacznie wzrosło zapotrzebowanie na konie wierzchowe dla wojska – wzrosły także płacone za nie ceny. Większość hodowców zaczęła więc uszlachetniać swoje konie krwią arabską i angielską, co spowodowało zarówno uszlachetnienie tej rasy, ale też sprawiło, że konie były znacznie drobniejsze od swoich przodków. Obecnie jednak dla poprawy rasy używa się ogierów mazurskich lub bardziej kalibrowanych poznańskich, dzięki czemu rasa powoli powraca do swojej masywnej budowy konia wszechstronnie użytkowego. Hodowcy coraz częściej dążą do wzmocnienia kalibru swoich koni, przy zachowaniu suchej, mocnej konstytucji i swobodnego, wydajnego ruchu. Konie tej rasy często są używane do poprawy jakości pogłowia innych województw.

Koń poznański jest typem konia szlachetnego. Wzrost sięga 155-160cm, obwód klatki piersiowej 178-190cm, waga waha się od 500 do 600kg. Obwód nadpęcia ok. 20cm.


1.2.2 Rasa mazurska (trakeńska)

Niegdyś nazywana też rasą wschodnio-pruską. Inna nazwa wzięła się od hodowli w Trakenach (założonej w 1732 roku), gdzie skupiono elitarne konie służące do rozrodu. Prace w owej hodowli wywarły olbrzymi wpływ na dalsze dzieje rasy. Na jej kształtowanie wpłynęło też środowisko Prus Wschodnich – wilgotny, umiarkowany klimat, opady w okresie pastwiskowym, gleby bogate w związki mineralne – to dało podłoże na tworzenie doskonałej jakości paszy o dużej wartości odżywczej.

Uznaje się, że przodkiem trakenów był litewski koń leśny, uszlachetniany najpierw końmi krzyżackimi, a dopiero od XVIII wieku przedstawicielami szlachetnej krwi angielskiej. Właśnie w Trakenach rozpoczęto tą zmianę, pragnąc uzyskać wysokiej jakości konia kawaleryjskiego. Jednak z reguły cechy miejscowych klaczy przeważały u potomstwa nad cechami dziedziczonymi po pełnej krwi ojcach. Jednak po pierwszej wojnie światowej, kiedy konie zaczęły tracić na znaczeniu jako wierzchowce na rzecz rozwijającej się motoryzacji, hodowla w Trakenach zaprzestała uszlachetniania swojej rasy obcymi domieszkami i zajęła się gruntowaniem cech miejscowych i stworzeniu konia wszechstronnie użytkowego, który znalazł potem duże uznanie w rolnictwie.

Konie trakeńskie mierzą 158 do 165cm, obwód klatki piersiowej 185-200cm, obwód nadpęcia 20-22cm. Przeciętna waga wynosi ok. 600kg. Konie te charakteryzują się łagodnym temperamentem, dużą siłą pociągową i dobrym wykrokiem.



1.3 Rozwój konia i zmiany w nim zachodzące

Pozazarodkowy rozwój konia trwa od jego narodzin aż do śmierci. Zazwyczaj wyróżnia się w nim cztery okresy – przebudowy, przejściowy, dojrzewania i dojrzałości. Stosuje się także różne nazwy na osobniki w różnych stadiach rozwojowych. I tak:



sysak oznacza zwierzę do 6 m-ca życia;
odsadek jest to młode odstawione od matki;
źrebięciem określa się młodego konia do pierwszego roku życia;
klaczka lub ogierek – odpowiednio roczniak, dwulatek, lub trzylatek;
klacz lub ogier, czyli dojrzałe osobniki.

Okres przebudowy obejmuje okres od narodzin do 2-3 miesiąca życia. Jest to bardzo ważny okres, jako że narodziny stanowią prawdziwy szok dla młodego organizmu. Następuje natychmiastowa zmiana środowiska życia, sysak wydostaje się z bezpiecznego łona matki, gdzie panowały stabilne warunki, stała temperatura, ochrona przed wszelkimi urazami oraz regularne dostarczanie tlenu i substancji odżywczych. Po wydostaniu się na zewnątrz noworodek musi się do nowych warunków natychmiast przystosować. Zaczynają działać wszystkie, do tej pory bierne lub mało aktywne układy, rozpoczyna się proces oddychania, praca układu trawiennego, mobilizacja pierwszych, otrzymanych od matki, struktur obronnych przed licznymi drobnoustrojami. Z reguły w kilka godzin po urodzeniu na skutek zmiany temperatury, wysychania sierści i szoku, źrebię traci od 1,2 do 1,4% masy ciała, jednak ten deficyt szybko zostaje wyrównany. Zdrowy osesek od samego początku wykazuje się sporą żywotnością – zaraz po narodzinach unosi głowę, zmienia pozycję leżenia, najpóźniej po pół godzinie od momentu przyjścia na świat podejmowane są już pierwsze próby stania na nogach, a po godzinie następuje pewna stabilizacja i pierwszy kontakt z wymieniem matki. Po kilku godzinach dochodzi do wydalenia pierwszego kału, tzw. smółki, a potem kału mlecznego.
W okresie przebudowy sysak żywi się przede wszystkim mlekiem matki, której klacze półkrwi produkują 10-12 l na dzień. Jednak najważniejszym pokarmem noworodka jest siara, która jest skarbnicą białek, immunoglobin, szczególnie ważnych dla nowonarodzonych źrebiąt, a także licznych związków mineralnych potrzebnych do budowy kości.
Okres przebudowy jest jednak przede wszystkim czasem bardzo szybkiego wzrostu i rozwoju młodego źrebięcia. W chwili narodzin waży on ok. 1/12 wagi swojej nieźrebnej matki, jednak ich waga wahająca się z początku od 50 do 66 kg ulega podwojeniu już pomiędzy 33 a 43 dniem życia, czyli następuje dzienny przyrost wagi dochodzący nawet do 1,4kg na dzień. Zbudowanie każdego kilograma masy wymaga dla sysaka co najmniej 10l mleka.4

Okres przejściowy trwa od 3 do 8 m-ca życia. Następują nieregularne skoki i spadki niemal wszystkich wskaźników, od wzrostu i przyrostu masy (z 20-30kg miesięcznie do piątego miesiąca życia, potem zastój do siódmego i ponowny wzmożony rozwój) przez zwalnianie tempa, obniżenia temperatury ciała i zmniejszenie się liczby oddechów na minutę, do znacznego spadku erytrocytów i hemoglobiny we krwi.

Okres dojrzewania trwający do 18 miesiąca życia cechuje się przede wszystkim gwałtownym przyrostem kośćca. Objętość i masę zwiększają piszczele, kości miednicy, obręcz barkowa, czaszka, kości udowe, kręgosłup i żebra (a przy tym i cała głębokość i szerokość klatki piersiowej, dlatego tak ważne jest dostarczenie odpowiedniej ilości soli mineralnych i składników odżywczych w tym okresie). Występują też różnice pomiędzy kostnieniem poszczególnych elementów szkieletu, na ten przykład w 9 m-cu życia kostnieją nasady kończyn, a kości śródstopia, śródręcza i łopatki dopiero w 12. Najdłużej trwa skostnienie kręgosłupa i żeber.

Okres dojrzałości trwa od 18 miesiąca życia do śmierci zwierzęcia. W tym czasie wszystkie żywotne organy są w pełni wykształcone, a wskaźniki fizjologiczne i kliniczne utrzymują się na podobnym poziomie, nie licząc zmian wywołanych przez dietę czy trening. Dojrzałe konie są w pełni przygotowane do podjęcia samodzielnego życia.

Rozdział 2

Metabolizm

2.1 Ogólny metabolizm ssaków

Metabolizm, czyli inaczej przemiana materii, jest ciągiem następujących przemian chemicznych zachodzących w organizmach żywych. W metabolizmie wyróżniają się dwa przeciwstawne sobie procesy – anabolizm i katabolizm, z czego pierwszy polega na tworzeniu bardziej skomplikowanych związków z prostych substratów z użyciem energii, natomiast drugi polega na rozpadzie złożonych produktów na prostsze, z jednoczesnym uwolnieniem energii. Energia krąży po organizmie – potencjał uzyskany z rozpadu jednego związku chemicznego posłuży do syntezy innego, chociaż straty na sam proces reakcji chemicznych czy rozproszenie w postaci ciepła. Toteż energia powinna być ustrojowi dostarczana regularnie w postaci pokarmu.

Niektóre źródła dzielą metabolizm na ogólny i pośredni, z czego pierwszy stanowi całokształt przemian pomiędzy organizmem a środowiskiem, natomiast drugi jest określeniem dla reakcji anabolicznych i katabolicznych zachodzących w danym ustroju. Naturalnie, metabolizm pośredni jest jedynie częścią metabolizmu ogólnego.

Przemiany anaboliczne i kataboliczne zachodzące w organizmie stanowią reakcje katalityczne. Ich katalizatorami są specjalne cząsteczki, nazywane enzymami. Enzym dzieli się na dwie części – białkową – apoenzym, i niebiałkową, czyli koenzym. Koenzym stanowi katalizator wybranej reakcji, a apoenzym – wybranie tej odpowiedniej. Jak do tej pory odkryto ponad tysiąc różnych enzymów, a liczba ta ciągle wzrasta. Większość enzymów stanowi katalizatory wielokrotnego użytku, a niektóre enzymy katalizują kilka różnych reakcji, toteż ich liczba w porównaniu do ilości przemian zachodzących w ustroju jest stosunkowo niewielka. Aby w pełni zrozumieć znaczenie enzymów, posłużę się przykładem. W celu rozłożenia białka poza ustrojem i bez udziału enzymów, należy umieścić je w stężonym roztworze kwasu lub zasady i ogrzewać przez kilkanaście godzin w temperaturze ponad 100C. W środowisku wewnątrzustrojowym enzymy rozkładają białko w ciągu paru godzin.5



2.1.1 Białka

Z punktu chemicznego białka to polipeptydy, składające się z wielu różnych aminokwasów, ułożonych według specyficznego wzorca. Białka są swoiste gatunkowo – każda żywa istota ma swoje własne, charakterystyczne białka. Proteiny w postaci enzymatycznej, strukturalnej, lub nawet przeznaczone do działania pozakomórkowego, syntezowane mogą być przez każdą komórkę organizmu, w zależności od jej preferencji i potrzeb całego ustroju. Tak na przykład wątroba syntezuje białka przedostające się do krwi, gruczoły trawienne produkują enzymy do przewodu pokarmowego, a gruczoły dokrewne produkują hormony w formie białkowej. Białka powstają z aminokwasów w rybosomach dzięki wiązaniom peptydowym utworzonym między poszczególnymi aminokwasami, w porządku ustalonym przez mRNA.



2.1.2 Aminokwasy

Aminokwasy dzielą się na endogenne i egzogenne. Z około dwudziestu potrzebnych ssak jest w stanie sam wyprodukować około dwunastu, są to aminokwasy egzogenne, jednak reszty musi dostarczyć ustrojowi z pożywieniem i są to aminokwasy egzogenne. Jeśli do syntezy danego białka brakuje jakiegokolwiek aminokwasu obecnego w jego składzie, białko nie może zostać zsyntezowane. Dlatego zwierzęta karmione niepełnowartościową białkowo karmą chudną, a nierzadko i umierają. Należy więc zadbać o jakość pokarmu podawanego podopiecznym, jednak nadmiar białek egzogennych również może zaszkodzić.

Aminokwasy niewykorzystane do budowy białek są rozkładane, a grupy aminowe odłączone od nich zostają przetworzone na mocznik, wydalany potem z moczem. Wytwarzanie mocznika jako reakcja syntezy wymaga nakładu ATP, jednak jest to bardzo ważny proces niedopuszczający do zatrucia ustroju amoniakiem.

2.1.3 Cukry

Najważniejszymi cukrowcami w organizmie ssaków jest glukoza i glikogen, będący jej formą zapasową. Energia uzyskana z beztlenowego lub tlenowego spalania glukozy jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania całego organizmu, więc musi być ona regularnie dostarczana. W razie jej braku organizm jest w stanie wytworzyć ją z syntezy związków niecukrowych lub rozpadu tłuszczy zapasowych zbudowanych z glicerolu i kwasów tłuszczowych. Inną kategorię tłuszczy stanowią tłuszcze narządowe, stanowiące integralną część komórek (np. cholesterol w błonie komórkowej erytrocytów), którego stan jest stały i nie zmienia się nawet pod wpływem niesprzyjających warunków. Całokształt przemian cukrowców regulowany jest przez hormony trzustki. Syntezę cukru w organizmie nadzorują hormony kory nadnerczy, tzw. glikokortykoidy.

Przy tlenowym rozpadzie glukozy, stanowiącym lwią część przemian katabolicznych w organizmie głównym powstającym produktem jest koenzym A, inaczej acetylo-CoA, używany także do syntezy kwasów tłuszczowych, lub tworzący w reakcji z kwasem szczawiooctanowym kwas cytrynowy. W reakcji łańcucha oddechowego w mitochondrium dwuwęglanowa cząsteczka zawarta w kwasie zostaje rozłożona na CO2 i wodę, uwalniając przy tym jej potencjał energetyczny, którego część przeznaczana jest do syntezy adenozyno trójfosforanu – ATP, a część zostaje rozproszona w postaci ciepła (ok. 60%). W tej reakcji po wydzieleniu się dwutlenku węgla następuje odczepienie wodoru (jest to jedna z form utleniania, charakterystyczna dla metabolizmu zwierzęcego) i jego przyłączenie do innego związku. Przy spaleniu jednego grama glukozy uzyskać można 4kcal ciepła (ok. 16,76kJ). Porównując, ze spalenia 1g tłuszczu tej energii można uzyskać ponad dwa razy więcej – 9kcal (37.71kJ).

2.2 Charakterystyka metabolizmu konia

Zasadniczo metabolizm konia w podstawowym ujęciu nie różni się diametralnie od metabolizmu innych ssaków. Jednak biorąc pod uwagę matematyczne założenie obliczania tempa metabolizmu, koń jako zwierzę o większej masie i powierzchni ciała od na przykład człowieka, będzie miał także wolniejszy od niego metabolizm. Wiedząc, że na każdy oddech przypada 4 do 5 uderzeń serca, wywnioskować można, że koń będzie oddychać wolniej, tak samo, jak wolniej będzie bić jego serca, a co za tym idzie - że metabolizm koński zachodzić będzie wolniej od naszego. W każdym procesie katabolicznym część energii uwalnia się do ustroju w postaci cieplnej, więc przy zmniejszonej powierzchni wydalania ciepła przez skórę i zwiększonej masie ciała, by nie dopuścić do przegrzania ustroju, przemiany kataboliczne muszą zachodzić wolniej.

Serce konia waży od 4 do 9 kg i jest zdolne przetoczyć ponad 30 l. krwi na minutę. Położone jest w klatce piersiowej, między płucami, po lewej stronie mostka. Chronione jest mięśniami łopatki i jest stosunkowo oddalone od ściany klatki piersiowej. Liczba uderzeń serca waha się między 32, a 40 na minutę w stanie spoczynku i może dochodzić do ponad 200 przy dużym wysiłku. Krew z serca jest rozprowadzana do organów obiegiem: serce-tętnice-naczynia włosowate-żyły-serce. Koń ważący 500 kg ma ok. 35 l krwi, składającej się w 60% z osocza, a w 40% z krwinek białych i czerwonych. Wraz ze wzrostem wysiłku, wzrasta zapotrzebowanie na tlen, wówczas następuje: przyspieszenie obiegu krwi (szybsze krążenie czerwonych krwinek), skurcze śledziony, która "wstrzykuje" do krwiobiegu dodatkowe czerwone krwinki (ilość czerwonych krwinek może wzrosnąć od 30% do 50%).

  1   2   3


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna