Wpływ wieku na stężenie wskaźników energetycznych erytrocytów u konia wielkopolskiego Spis treści Wstęp Rozdział 1 – Koń jako obiekt badań



Pobieranie 248 Kb.
Strona2/3
Data08.05.2016
Rozmiar248 Kb.
1   2   3

2.2.1 Konstytucja

U koni, jak i u ludzi, występuje także zróżnicowanie budowy ciała i różne proporcje pomiędzy poszczególnymi jego organami, włączając w to mięśnie i serce. Typ budowy u konia nazywa się konstytucją. W każdej rasie, na swój sposób charakterystycznej, zawierają się osobniki wszystkich konstytucji, a nierzadko także ich mieszańce, jest to ważny czynnik, który należy wziąć pod uwagę przy ogólnych badaniach. Wyróżnia się pięć podstawowych typów konstytucji:



Konstytucja mocna:

Osobniki o tym typie konstytucji charakteryzują się jędrną tkanką mięśniową, mocnym kośćcem, głęboką klatką piersiową i harmonijną budową ciała, poszczególne partie są proporcjonalne. Konie te mogą pracować nawet do późnego wieku, cechują się dobrym zdrowiem.



Konstytucja ordynarna:

Kościec koni o typie konstytucji ordynarnej jest o wiele grubszy w stosunku do reszty ciała niż w poprzednim opisanym typie, występuje u nich duża głowa i krótkie, zaokrąglone nadpęcie, grubą, twardą skórą i długą, gęstą sierścią.



Konstytucja delikatna:

Odznacza się harmonijną budową ciała i dużym wdziękiem, jednak przy tym też słabym, cienkim kośćcem, rzadką sierścią, słabym owłosieniem i cienką skórą. Konstytucja ta rzadko występuje w naturalnym środowisku, jest ona odpowiedzią na jednostronną selekcją prowadzoną przez człowieka oraz cieplarniane, niewymagające warunki niektórych hodowli.



Konstytucja sucha (oddechowa)

Tą konstytucję charakteryzuje szybka przemiana materii, duża pojemność płuc, dobrze rozwinięty układ krążenia i zdolność do długotrwałego wysiłku fizycznego. Występuje lekka, harmonijna budowa ciała, połączona z mocnym kośćcem i tkanką mięśniową, a także zbitością tkanek. Tkanki koni o tej konstytucji z natury zawierają o wiele mniej wody niż u koni innych typów, stąd nazwa konstytucji „suchej”.



Konstytucja limfatyczna (trawienna)

W przeciwieństwie do poprzedniego opisywanego typu, konstytucję trawienną charakteryzuje powolne tempo metabolizmu, gruba warstwa tkanki podskórnej, wolne tempo pracy, słabo rozwinięty układ oddechowy i krwionośny. Występuje u nich krótki, szeroki tułów i obfite umięśnienie. Ich tkanki mają gąbczastą budowę, z dużą zawartością wody.



2.2.2 Wpływ treningu na skład krwi

Jednym z najważniejszych czynników, które powinny być brane pod uwagę przy badaniu stężenia składników morfologicznych we krwi oraz właściwości osocza, jest stopień wytrenowania konia oraz cele, do których był on używany. Badania przeprowadzone na Zachodniopomorskim Uniwersytecie Technologicznym w Szczecinie wykazały, że istnieje znaczący związek pomiędzy potencjałem antyoksydacyjnym osocza krwi, wiekiem badanego osobnika, a jego stopniem wytrenowania. Przebadawszy 11 koni (w tym dziesięciu ras półkrwi i jednego czystej krwi angielskiej) różnej płci, wieku i poziomu wytrenowania, udało się dojść do ważnych wniosków:

W czasie forsownego treningu koni dochodzi do znacznej utraty wody ustrojowej. Obliczone

średnie wartości współczynnika Df wynosiły odpowiednio: 0,09 } 0,03 (wiosna) i 0,08 } 0,05 (jesień). Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic między wartościami współczynnika odwodnienia w zależności od okresu treningu, jednak w przypadku poszczególnych koni wartości zmieniały się w dużym zakresie od 0,03 do wartości 0,20.

U wszystkich badanych koni próba wysiłkowa, będąca znacznym obciążeniem dla koni, przyczyniła się do obniżenia potencjału redukcyjnego surowicy krwi. Porównując wartości spoczynkowe z powysiłkowymi, stwierdzono statystycznie istotne zmniejszenie się potencjału redukcyjnego w obu okresach treningu i tak: wiosną (dla Pp = 0,0102) od wartości 0,541 0,078 uległy obniżeniu do wartości 0,506 0,087, a jesienią (dla Pp = 0,0044) od 0,580 0,061 do 0,545.6

Szczegółowo analizując wyniki przeprowadzonych badań można zaobserwować, iż lepsze wyniki osiągnęły konie sportowe niezależnie od płci i wieku. W drugim badaniu (jesiennym) cztery z sześciu badanych koni zostały zakwalifikowane do grupy koni dobrze przygotowanych do przyjęcia wysokich obciążeń treningowych. W grupie koni rekreacyjnych dobre wyniki osiągnęły konie najstarsze. Dwa z nich osiągnęły wysoką sprawność już na początku sezonu, a jeden utrzymał ją przez cały sezon. Konie, u których odwodnienie osiągnęło wartość ≥ 5% przy ubytku reduktorów całkowitych ≤ 0,025 mmol × dm–3, możemy uznać za dobrze przygotowane do przyjęcia wysokich obciążeń treningowych.7

Wychodząc z założenia, że podczas eksperymentu każdy koń wykonał pracę, której przybliżoną miarą jest utrata wody w organizmie, a także, że podczas zwiększonego wysiłku, podczas którego zwierzęta osiągnęły maksymalny dla siebie pułap tlenowy, nastąpił wyrzut erytrocytów ze śledziony (i towarzysząca mu zwiększona podaż bilirubiny) zauważyć można, że u koni bardziej wysportowanych regeneracja układu redukcyjno-oksydacyjnego zachodzi szybciej niż u osobników rekreacyjnych.

Analizując wskaźniki wydolności układu transportowego tlenu obliczanego na przez przemnożenie liczby czerwonych krwinek na dm3 a zawartości hemoglobiny w ich wnętrzu, można dostrzec ciekawą zależność pomiędzy ich wartością a stopniem wytrenowania konia – zwłaszcza w odwołaniu do całego jego treningowego życiorysu.




Tabela 1: Wskaźnik wydolności u koni sportowych przed i po próbie wysiłkowej z uwzględnieniem ich wieku.


Wiek konia (lata)

RBC x HGB przed wysiłkiem (1012 g × dl-1 × dm-3)

RBC x HGB po wysiłku (1012 g × dl-1 × dm-3)

Δ RBC x HGB

6

130,0

167,6

37,6

8

150,7

418,1

267,4

11

66,7

189,4

122,7

15

107,9

180,8

72,9



Tabela 2: Wskaźnik wydolności u koni rekreacyjnych przed i po próbie wysiłkowej z uwzględnieniem ich wieku.


Wiek konia (lata)

RBC x HGB przed wysiłkiem (1012 g × dl-1 × dm-3)

RBC x HGB po wysiłku (1012 g × dl-1 × dm-3)

Δ RBC x HGB

6

92,4

169,7

77,3

9

86,1

166,7

80,8

14

78,0

163,1

85,1

17

97,3

362,0

264,7

Po zestawieniu razem obu tabel można odczytać wyraźny związek pomiędzy wiekiem i wytrenowaniem zwierzęcia a jego całkowitą wydolnością układu transportowego tlenu.



Tabela 3: Zestawienie wskaźników koni rekreacyjnych i sportowych z uwzględnieniem ich wieku.

Dzięki temu wykresowi możemy zauważyć, że konie poddawane cięższym treningom fizycznym i wytrzymałościowym, nierzadko przeciążającym ustrój, najwyższy skok wydolności prezentują pomiędzy ósmym a dziewiątym rokiem życia. Potem następuje tzw. przetrenowanie, a wydolność organizmu powoli spada, tak samo, jak zdolność do wyrzutu nowych erytrocytów przez śledzionę. Natomiast u konie poddawanych przez całe życie regularnym, lżejszym formom aktywności fizycznej, przez długi czas nie widać zmian w ich spoczynkowym poziomie wydolności, choć widać wyraźnie, że konie starsze są w stanie wyrzucić więcej erytrocytów w sytuacji poddania cięższemu wysiłkowi fizycznemu.



Rozdział 3

Erytrocyty

3.1. Erytrocyty ssaków i ich rola w organizmie

Erytrocyty, czyli czerwone krwinki, wraz z innymi elementami morfotycznymi stanowią od 35 do 45% ogólnego składu krwi, co daje nawet 5,1 miliona ciałek na milimetr sześcienny. U koni ich liczba sięga 10 mln. Ich liczba może zmieniać się w zależności od wielu czynników, toteż laboratoryjny wynik hematokrytu bardzo rzadko jest idealnie dokładny. Liczba krwinek i skład krwi może różnić się w zależności od takich czynników jak trening, wiek zwierzęcia, sposób pomiaru, przyjmowanie leków czy suplementów, a nawet tak prozaicznych jak pora dnia w których krew została pobrana, fakt, czy koń był karmiony, czy nie, a nawet to, czy pacjent podczas pobierania był zmęczony. Toteż przy każdym badaniu krwi należy założyć możliwość pomyłki, a kontrolę stanu zdrowia podopiecznego przeprowadzać regularnie w tych samych warunkach.

Erytrocyty ssaków są ewenementem w porównaniu do innych komórek organizmu. Niewielkie, (średnia średnica) o okrągłym, obustronnie spłaszczonym kształcie, pozbawione zarówno jądra komórkowego, jak i mitochondriów. Obie te modyfikacje stanowią wyraz daleko idącego przystosowania do pełnionej funkcji, jako że brak jądra ogranicza większość procesów metabolicznych krwinki, a utrata mitochondriów uniemożliwia dokonywanie się oddychania tlenowego. Energię w postaci ATP krwinka czerpie z zachodzących w niej procesu beztlenowego rozkładu glukozy – glikolizy. Kolejnym przystosowaniem erytrocytu do pełnionej funkcji jest jego błona komórkowa, zbudowana z cukrów i lipoproteidów, zawierająca w składzie kilkadziesiąt różnych enzymów. Dzięki nim krwinka zyskuje stały kształt oraz silnie ujemny ładunek elektryczny. Pozwala jej to więc nie tylko na pobieranie dodatnich jonów z osocza krwi (w czym pomaga wytworzone wcześniej w przemianach beztlenowych ATP) ale też odpycha od siebie poszczególne krwinki.

Główną funkcją krwinki czerwonej jest transport tlenu, który pobiera z pęcherzyków płucnych i przenosi go do tkanek, uwalniając go w naczyniach włosowatych przez ścianę śródbłonka do przylegających komórek bądź do płynu międzykomórkowego. Po tym, dzięki wysokiej zawartości hemoglobiny, krwinka wiąże około 1/3 wydzielonej przez komórkę CO2 i przenosi je do płuc. Reszta dwutlenku węgla wydziela się do osocza w postaci wodorowęglanów HCO3. Jednak w płucach krwinki odbierają także te jony i przekształcają je w zwykły dwutlenek węgla.


Inną funkcją erytrocytów jest też utrzymywanie stałego pH krwi (do czego przyczynia się także osocze) a także uczestniczą w procesach odpornościowych organizmu, tworząc z dopełniaczami kompleksy immunologiczne.

3.1 Glikoliza

Glikoliza jest procesem zachodzącym w cytoplazmie zarówno erytrocytów, jak i wszystkich eukariontów i niektórych prokariotów. Jest to reakcja, w ciągu której jedna cząsteczka glukozy ulega rozpadowi na dwie cząsteczki pirogronianu, ATP, z wydzieleniem wody, NADH i jonów H+, czyli substraty do późniejszej fosforylacji oksydacyjnej lub cyklu kwasu cytrynowego. Glikoliza zachodzi w dziesięciu etapach.

Pierwszy etap glikolizy odbywa się poprzez fosforylację glukozy i powstanie cząsteczki glukozo-6-fosforanu. Do reakcji potrzebne jest ATP jako dawca fosforanu w postaci związku ATP-Mg, toteż niezbędne jest dostarczenie do tego etapu jonów Mg+. Jest to reakcja nieodwracalna, katalizowana przez heksokinazę, podczas której pochłonięte zostaje 16,7kJ/mol.
W drugim etapie, któremu ulega jedynie anomer α glikozo-6-fosforanu. Polega on na przekształceniu substratu w fruktozo-6-fosforan przy pomocy izomerazy glukozo-6-fosforanowej. W tym etapie wydziela się ATP w ilości 1,7kJ/mol.
Fruktozo-6-fosforan w kolejnym etapie przekształca się w fruktozo-1,6-bifosforan z udziałem fosfofruktokinazy. Do tej reakcji potrzebne jest 14,2kJ/mol energii.
Podczas etapu czwartego aldolaza rozszczepia produkt poprzedniej reakcji na dwie cząsteczki fosfotriozowe – aldehyd 3-fosfoglicerynowy i fosfodihydroksyaceton. Przy tym etapie powstaje 23,8kJ/mol energii.
Fosfodihydroksyaceton ulega przekształceniu w drugą cząsteczkę aldehydu 3-fosfoglicerynowego przez izomerazę triozofosforanową. Wydziela się energia w ilości 7,5kJ/mol.
W etapie szóstym, przy użyciu NAD+ i dehydrogenazy aldehydu 3-fosfoglicerynowego dochodzi do przekształcenia produktu poprzednich relacji w 1,3-bifosfoglicerynian. Uwalnia się 6,3kJ/mol energii.
Następnie dochodzi do przeniesienia grupy fosforanowej do ADP i utworzenie ATP w procesie fosforylacji substratowej. Niezbędny do tej reakcji jest katalizator w postaci kinazy fosfoglicerynianowej. Pochłania to 18,5kJ/mol energii.
Etap ósmy: przy wydzieleniu 4,4kJ/mol energii następuje przekształcenie 3-fosfoglicerynianu w 2-fosfoglicerynian.
W etapie dziewiątym przy katalizowanym endolazą odwodnieniu substratu postaje fosfoenelopirogronian. Do tej reakcji niezbędne są jony magnezu lub manganu, może również zostać inhibitowana przez fluorki. Wydziela się 7,5kJ/mol energii.
Ostatni etap polega na przeniesieniu grupy fosforanowej do ADP i powstanie ATP oraz pirogronianu. Reakcja ta jest katalizowana przez kinazę pirogronianową. Jest to reakcja endoenergetyczna, pochłaniająca 31,4kJ/mol energii, z czego część powraca w postaci ATP, ale większa część zostaje rozproszona w postaci ciepła. Proces uznaje się za fizjologicznie nieodwracalny.

W przypadku występującej w erytrocytach glikolizy beztlenowej produkt reakcji ulega redukcji przez NADH do mleczanu. Po przeniesieniu wodoru powstaje NAD niezbędny do kolejnego cyklu. U erytrocytów pominięty zostaje także etap siódmy. Występuje także dodatkowy katalizator reakcji, mutaza bifosfoglicerynianowa.



3.2 Cykl życiowy erytrocytu

Początkiem życia erytrocytu można nazwać proces hemopoezy, czyli powstawania krwinek. Głównym jej ośrodkiem jest szpik kostny, ale także węzły chłonne, śledziona i inne narządy układu chłonnego oraz układ siateczkowo-śródbłonkowy.

Czynny szpik, czyli główny ośrodek tworzenia krwinek, stanowi około 4% masy organizmu. Znajduje się on głównie w mostku, nasadach kości długich, kręgach, żebrach i miednicy. Najprymitywniejsze komórki szpiku nie zostały nigdy morfologicznie rozpoznane, a nazwano je z angielskiego CFU-s (Colony Forming Unit spleen) lub CFC (Colony Forming Cells). Nazwa wzięła się stąd, że komórki macierzyste przeszczepione do napromieniowanej śledziony są zdolne do rozmnażania i tworzenia kolonii. Komórki CFU-s zdolne są do różnicowania się na inne komórki potomne, bardzo wrażliwe na sygnały regulacyjne – erytropoetynę, limfopoetynę, trombopoetynę i granulopoetynę, determinujące późniejszą formę powstałych komórek.

Erytropoetyna powoduje modyfikację CFU-s do komórki macierzystej erytropoezy – CFU-E. Daje ona początek późniejszemu powstaniu proerytoblastów, czyli komórek nastawionych na produkcję erytrocytów. Ich całkowity udział w szpiku kostnym wynosi około 0,2-0,5%. Proerytoblasty są komórkami rozpoznawalnymi morfologicznie, tak jak inne powstałe wskutek regulacji komórki, których określona funkcja nie może już zostać zmieniona – proces różnicowania CFU-s jest nieodwracalny. Jednak powstałe proerytoblasty ulegają drobnym modyfikacjom podczas swojego rozwoju, aż w końcu komórki potomne są w stanie spełnić swoją właściwą funkcję, czyli przedostanie się do krwioobiegu w postaci erytrocytu.

Długość tego procesu wynosi około stu godzin. W tym czasie proerytroblast przyjmuje kolejno różne postacie. Pierwszą z nich jest erytroblast zasadochłonny, zawierający dużą ilość kwasu rybonukleinowego i chłonącego przez to barwnik zasadowy – stąd nazwa. Kwas rybonukleinowy wytwarza białko, globinę, która w połączeniu z hemem tworzy hemoglobinę. Erytroblasty zasadochłonne, podobnie, jak ich późniejsza forma – erytroblasty polichromatyczne (wielobarwliwe) – posiada zdolność do podziałów komórkowych. W tym stadium obserwuje się jeszcze obecność zarówno kwasów nukleinowych, jak i hemoglobiny. Przemiana w kolejną formę, erytroblast kwasochłonny, następuje, kiedy przesycona hemoglobiną o charakterze zasadowym komórka zaczyna wchłaniać barwniki kwasowe. Wtedy też następuje zanik kwasu nukleinowego. Towarzyszy temu procesowi stałe zmniejszanie się jądra komórkowego oraz innych organelli, kończące się wydaleniem ich poza komórkę. Pozbawiony organelli erytroblasty staje się retykulocyt, który może opuścić szpik i w dopiero w krwioobiegu – po upływie kilkunastu godzin – stać się dojrzałym erytrocytem.

Na intensywność produkcji erytrocytów ma wpływ dostępność materiałów budulcowych, ze szczególnym uwzględnieniem żelaza jako podstawowego składnika hemoglobiny, a także czynniki hamujące lub stymulujące proces różnicowania komórek macierzystych – w tym przypadku erytropoetyna, wytwarzana w nerce z czynnika nerkowego i alfaglobuliny stale, ale intensyfikując się przy niedoborze tlenu dostarczonego z powietrza oraz po utracie dużej ilości krwi. W hemopoezie niebezpośrednio uczestniczą też hormony tarczycy, regulując ją i zapewniając syntezę składników komórkowych. Wynika stąd, że jakiekolwiek zakłócenia w metabolizmie ustroju odbijają się bezpośrednio na procesie krwiotwórczym.

Krwinka czerwona żyje około 120 dni. W końcowym okresie życia erytrocytu następuje spadek aktywności enzymów, a co za tym idzie, glikolizy i produkcji ATP. Redukcji ulega zdolność wiązania tlenu i dwutlenku węgla, krwinka traci aktywność osmotyczną, nie jest zdolna pobierać jonów z osocza. Erytrocyt powoli rozpada się w procesie hemolizy. Podczas fragmentaryzacji krwinki dochodzi również do wydzielania się z niej hemoglobiny, przez co nie jest już dłużej zdolna pełnić swojej funkcji. Taka komórka zatrzymywana jest przez układ siateczkowo-śródbłonkowy w śledzionie i wątrobie (nazywanych też narządami krwiogubnymi) i fagocytowana.

Zaznaczyć należy, że nie tylko starość może stanowić powód hemolizy. Do czynników powodujących rozpad komórki należą między innymi zmniejszone ciśnienie osmotyczne, eter, alkohol, silne działania mechaniczne, a także różne jady wydzielane np. przez bakterie, węże i owady.



3.3 Hemoglobina

Główny składnik erytrocytu stanowi 96% białka i 4% hemu – barwnika krwi. Cztery cząsteczki hemu łączą się z każdym z czterech łańcuchów globiny, tworząc hemoglobinę. Każdy hem ma zdolność do przyłączenia do siebie jednej cząsteczki tlenu, więc cząsteczka hemoglobiny może przyłączyć aż cztery cząsteczki tlenu. Jest to jednak przywiązanie bardzo nietrwałe, nie mające nic wspólnego z utlenianiem hemoglobiny, więc dla rozróżnienia taki typ wiązania nazywany jest utlenowaniem.

Utlenowana cząsteczka nosi nazwę oksyhemoglobiny. Po przywiązaniu tlenu w płucach krwinka uwalnia go w warunkach podwyższonej temperatury, kwasowości i ciśnienia parcjalnego tlenu charakterystycznego dla środowiska tkankowego. Hemoglobina ma również zdolność przenoszenia CO2, jednak w bardzo niewielkim stopniu, tylko 10%. Pozostałe 90% wydziela się do krwi w postaci jonów wodorowęglanowych, z czego 20% przyłącza się w tej postaci do hemoglobiny, a pozostałe 70% wędruje wraz z osoczem. Dopiero w płucach za pośrednictwem hemoglobiny z formy HCO3 przekazany do pęcherzyków w formie gazowej CO2.

Rozdział 4

Nukleotydy adeninowe a metabolizm

Zasady azotowe należą do dwóch grup związków heterocyklicznych, pirymidyn

i puryn. Pirymidyna jest przedstawicielem diazyn, czyli sześcioczłonowych aromatycznych heterocykli, które zawierają dwa atomy azotu w pierścieniu, zajmujące pozycje 1 i 3.
Najważniejsze główne zasady purynowe to adenina i guanina, które są obecne we wszystkich kwasach nukleinowych. W niektórych może występować również hipoksantyna, będąca jednocześnie metabolitem pośrednim przemian adeniny. W warunkach fizjologicznych głównymi formami tautomerycznymi guaniny i hipoksantyny są tautomery laktamowe, natomiast dominującą formą adeniny jest laktym.
W kwasach nukleinowych, zarówno pochodzenia eukariotycznego, jak i prokariotycznego, występują zmodyfikowane zasady purynowe, głównie metylowane. Reakcje metylowania zasad azotowych u prokariota są jednym z ważniejszych elementów systemu zabezpieczającego DNA przed negatywnymi skutkami działania endogennych enzymów restrykcyjnych.
Adenozyna może występować w kilku różnych formach fosforanowych, poza adenozyno-5'-monofosforanem, istnieje również jako adenozyno-5'-difosforan (ADP) i adenozyno-5'-trifosforan (ATP). W związkach tych zarówno β-ortofosforan, jak i γ-ortofosforan przyłączone są słabym wiązaniem bezwodnikowym, zwanym wiązaniem makroergicznym.8
Wiązanie bezwodnikowe jest bogate w energię, ponieważ jego hydrolityczne rozszczepienie wyzwala znacznie większą ilość energii (około 30 kJ/mol) niż zwykłe wiązanie fosfoestrowe (śr. 12 kJ/mol). Rozszczepienie wiązania bezwodnikowego przy atomie fosforu g w ATP uwalnia fosforan nieorganiczny i adenozynodifosforan. W organizmie ATP i ADP przekształcają się w siebie wzajemnie i stanowią ważny układ w reakcjach fosforylacji katalizowanych enzymatyczne. Adenozynodifosforan może być dalej hydrolizowany do adenozynomonofosforanu i nieorganicznego fosforanu z uwolnieniem energii. ADP w reakcjach fosforylacji substratowej lub oksydacyjnej jest przekształcany w ATP. Adenozynotrifosforan charakteryzuje się wysokim potencjałem przenoszenia grup fosforanowych i jest zasadniczym przenośnikiem energii w wielu przemianach chemicznych, dzięki temu umożliwia przebieg reakcji endoergetycznych w organizmie.

Nukleotydy współtworzą strukturę ważnych koenzymów, mianowicie: koenzymu

A (CoA-SH), dinukleotydów nikotynamidoadeninowych (NAD lub NADP) oraz dinukleotydów flawinoadeninowych (FAD). Koenzym A odgrywa podstawową rolę w aktywowaniu grup acylowych w komórkach. Jest on tiolem, którego cząsteczka składa się z difosforanu adenozyny (ADP) i pantoteiny, zawierającej kwas pantotenowy i cysteaminę (czyli 2-aminoetanotiol). Grupa tiolowa cysteaminy jest odpowiedzialna za najważniejsze funkcje koenzymu A, ponieważ dzięki obecności tej grupy funkcjonalnej koenzym może być

Rozdział 6

Wpływ wieku na wskaźniki krwi

6.1 Wprowadzenie

Analiza krwi, jej składu i ciśnienia, stanowi obecnie najważniejsze źródło odkrywania powiązań pomiędzy poszczególnymi czynnikami a wydajnością organizmu oraz reakcjami zachodzącymi w jego wnętrzu, zwłaszcza biorąc pod uwagę konie, ze szczególnym uwzględnieniem wierzchowców wyścigowych. Ze względu na dużą ilość czynników mogących wpłynąć na rozbieżność pomiędzy badanymi próbkami a stanem faktycznym, cały proceder pobierania krwi do wymazu i przygotowania konia do tego zabiegu ulec musiał międzynarodowej standaryzacji. Tak samo dla każdego badanego czynnika wyznaczone zostały pewne średnie normy, które oczywiście mogą wahać się w zależności od rasy, płci czy wieku badanego osobnika.

Badania krwi dzielą się na dwie serie – kategorie. Pierwszą stanowi seria czerwona, określająca ilość hemoglobiny, wskaźnik hematokrytowy, czerwone krwinki i płytki krwi. Seria biała obejmuje krwinki białe. Rutynowo bada się również osocze krwi pod względem obecności glukozy, składu pierwiastków i obecnych w nim jonów. Jest to specjalistyczne badanie biochemiczne.

Jednak badania prawidłowych wartości wymienionych wcześniej, adekwatnych do wieku, zbadano dopiero w latach ’80 w Uniwersytecie Florydy. Oczywiście, tego typu badania były przeprowadzane już wcześniej, jednakże miały niewielką wartość z kilku powodów. Przede wszystkim należały do nich różne okresy przerwy pomiędzy badaniami, mała grupa kontrolna, zbyt mała, by wyciągnąć wnioski, nierzadko wysnuwanie wniosków na podstawie manualnego liczenia krwinek pod mikroskopem i na tej podstawie obliczanie ich całkowitej ilości, a przede wszystkim używanie kucyków w zastępstwie pełnowymiarowych koni. W przytoczonych przeze mnie badaniach zwrócono także baczną uwagę na zawartość żelaza w osoczu krwi, z powodu jego silnego związku z poziomem hematokrytu.





1   2   3


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna