Wydawnictwo Centrum Szkolenia Policji w Legionowie Druk: Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie. Nakład 500 egz



Pobieranie 0.84 Mb.
Strona18/20
Data28.04.2016
Rozmiar0.84 Mb.
1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   20

IDENTYFIKACJA ZADAē WRAĩLIWYCH I WYPRACOWANIE ĝRODKÓW ZARADCZYCH NA PRZYKàADZIE MSZ — CZYLI ZARZĄDZANIE RYZYKIEM KORUPCYJNYM


DLA POCZĄTKUJĄCYCH

Ustawa o finansach publicznych jest waĪnym, lecz czĊsto niedocenianym, Ĩródáem procedur antykorupcyjnych wykraczających poza ramy ĞciĞle finansowe.

To w tej ustawie na przykáad uregulowano problematykĊ audytu wewnĊtrznego w administracji rządowej i samorządowej.

Ja chciaábym jednak zwróciü uwagĊ na inne przepisy i oparte na nich ciekawe narzĊdzia antykorupcyjne, a mianowicie na wystĊpujące w ustawie z 2005 roku przepisy art. 47 dotyczące kontroli finansowej w jednostkach sektora finansów publicznych. (W obecnie obowiązującej ustawie z 2009 roku zastąpiáy je przepisy dotyczące kontroli zarządczej).

Na ich podstawie Minister Finansów okreĞliá nastĊpnie w roku 2006 Standardy kontroli finansowej w jednostkach sektora finansów publicznych, a w roku 2007 Wytyczne do samooceny kontroli finansowej w jednostce sektora finansów publicznych.

Dokumenty te zdefiniowaáy dwa pojĊcia bardzo przydatne w prewencji antykorupcyjnej:

x zadania wraĪliwe — zadania, przy wykonywaniu których pracownicy mogą byü szczególnie podatni na wpáywy szkodliwe dla gospodarki finansowej lub wizerunku jednostki,

x Ğrodki zaradcze — Ğrodki mające ograniczyü moĪliwoĞü wystĊpowania szkodliwych

wpáywów i ich negatywnych skutków.

Dokumenty te wskazywaáy takĪe, Īe kaĪda jednostka sektora finansów publicznych powinna okreĞliü zadania wraĪliwe wystĊpujące w jej dziaáalnoĞci, a nastĊpnie po oszacowaniu istniejącego ryzyka, opracowaü i wdroĪyü stosowne Ğrodki zaradcze.

Zwróümy uwagĊ, Īe przytoczona definicja zadaĔ wraĪliwych jest bardzo bliska definicji zadaĔ, przy wykonywaniu których wystĊpują ryzyka korupcyjne, a definicja Ğrodków


145


zaradczych definicji dziaáaĔ zapobiegających korupcji. Tym samym identyfikacja zadaĔ wraĪliwych, wypracowanie, a nastĊpnie wdroĪenie Ğrodków zaradczych staje siĊ mechanizmem w istotny sposób ograniczającym istniejące ryzyka korupcyjne.

Na marginesie warto zauwaĪyü, Īe pojĊcie zadaĔ wraĪliwych pojawiáo siĊ takĪe w procedurach opisu i wartoĞciowania stanowisk pracy — stanowiska, na których zadania takie są wykonywane, podlegają dodatkowej punktacji w ramach wartoĞciowania.

W Ministerstwie Spraw Zagranicznych identyfikacji zadaĔ wraĪliwych dokonano na jesieni roku 2009. Powoáano zespóá záoĪony z peánomocnika ministra ds. procedur antykorupcyjnych, analityków z komórki kontroli wewnĊtrznej oraz przedstawicieli komórki finansowej, kadrowej, prawnej, zamówieĔ publicznych i obsáugi dyrektora generalnego oraz komórek organizacyjnych wydatkujących najwiĊksze Ğrodki.

Pierwszym etapem prac byáo dokonanie przeglądu zadaĔ realizowanych przez poszczególne komórki organizacyjne ministerstwa. Zespóá posáugiwaá siĊ znaną z analizy ryzyka metodą profesjonalnego osądu. Szczególną uwagĊ zwracaá na zadania wiąĪące siĊ z wydatkowaniem Ğrodków i gospodarowaniem mieniem. Skorzystaá z dostĊpnych list zadaĔ wraĪliwych zidentyfikowanych przez inne jednostki.

W rezultacie w MSZ zidentyfikowano 59 zadaĔ wraĪliwych podzielonych na 8 grup tematycznych (szczegóáy: patrz zaáącznik).:


  1. Zamówienia publiczne.

  2. Gospodarka finansowa i majątkowa.

  3. Dotacje, konkursy, nagrody.

  4. Wydawanie decyzji w sprawach indywidualnych (takĪe poza Kpa).

  5. Zagraniczna polityka ekonomiczna.

  6. Zarządzanie zasobami ludzkimi.

  7. Obsáuga prawna.

  8. Pozostaáe obszary.

Drugim etapem dziaáaĔ zespoáu byáo oszacowanie wystĊpującego ryzyka.

W tym celu zastosowano zarówno metodĊ profesjonalnego osądu, jak i wykorzystano rezultaty przeprowadzonych audytów i kontroli oraz samooceny przeprowadzonej przez poszczególnych dyrektorów. Dla kaĪdego zadania wraĪliwego zespóá oszacowaá dwie wielkoĞci: siáĊ oddziaáywania (potencjalne negatywne skutki nieprawidáowoĞci) i prawdopodobieĔstwa zajĞcia. Obie wielkoĞci szacowano w skali od 1 do 5 (1 — bardzo maáe, 2 — maáe, 3 — Ğrednie, 4 — duĪe, 5 — bardzo duĪe).


146
Zgodnie z przyjĊtą definicją zadania wraĪliwego, szacując siáĊ oddziaáywania, uwagĊ zwracano na moĪliwe straty finansowe oraz wizerunkowe dla ministerstwa. PrawdopodobieĔstwo zajĞcia szacowano, oceniając nie tylko informacje o zaistniaáych wczeĞniej przypadkach (materiaá nie byá zbyt bogaty), ale przede wszystkim, analizując, czy dla poszczególnych zadaĔ wraĪliwych istnieją aktualne procedury i czy procedury te zapewniają precyzyjny podziaá obowiązków, przypisują odpowiedzialnoĞü, zapewniają przejrzystoĞü dziaáania, wprowadzają zasadĊ drugiej pary oczu, redukują pola konfliktu interesów itp. w celu skutecznego zapobiegania nieprawidáowoĞciom. PrzyjĊto, Īe czym sáabsza procedura, tym wiĊksze prawdopodobieĔstwo wystąpienia negatywnego zjawiska.

Szacowane ryzyko R okreĞlono jako iloczyn siáy oddziaáywania S i prawdopodobieĔstwa

P. Rezultaty takiej analizy moĪna przedstawiü w postaci graficznej jako mapĊ ryzyka (rys. 1). PrzyjĊto, Īe ryzyka o wartoĞci wiĊkszej niĪ 10 bĊdą na tyle istotne, Īe wymagaü bĊdą dodatkowych Ğrodków zaradczych, natomiast ryzyka równe lub mniejsze niĪ 10 bĊdą Ğwiadczyü, Īe istniejące zabezpieczenia są wystarczające.


Mapa ryzyka: R = S x P

5

10

15

20

25

4

8

12

16

20

3

6

9

12

15

2

4

6

8

10

1

2

3

4

5

PrawdopodobieĔstwo wystąpienia

8
W rezultacie dokonanej analizy zespóá zidentyfikowaá 33 zadania, dla których ryzyka są wiĊksze od 10, dla pozostaáych nie przekraczaáy tej wielkoĞci (rys. 2).


147




1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   20


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna