Wykład 7 Zespolony współczynnik załamania



Pobieranie 75.6 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar75.6 Kb.

Andrzej J. Wojtowicz

Wykład z fizyki ogólnej III

IF UMK, Toruń

rok 2005/2006


WYKŁAD 7

2.4. Zespolony współczynnik załamania

Zespolony współczynnik załamania a parametry makro- i mikroskopowe ośrodków materialnych


Przypomnijmy, że zespolony współczynnik załamania wyraża się w następujący sposób przez stałe materiałowe ,  i :

. (1)

Na początek rozpatrzymy ośrodek niemagnetyczny () i nieprzewodzący (). W pustej przestrzeni (próżni) współczynnik załamania byłby równy 1, zatem obecność związanych ładunków dodatnich i ujemnych wpływających na stałą dielektryczną musi być kluczową sprawą jak chodzi o własności optyczne takich ośrodków materialnych, których współczynnik załamania jest różny od jedności. Mamy oczywiście:



, (2)

zatem przenikalność elektryczna albo inaczej stała dielektryczna ośrodka determinuje jego zespolony współczynnik załamania. Stała ta jest zdefiniowana poprzez następujące relacje:



, (3)

gdzie to wprowadzona już poprzednio podatność elektryczna danego materiału, parametr o charakterze makroskopowym (czyli w pewien sposób uśredniony po objętości; objętość ta powinna być duża w porównaniu do rozmiarów atomu) i empirycznym. Z równania tego mamy:



. (4)

Chcemy wyrazić parametry makroskopowe przy pomocy parametrów mikroskopowych, czyli charak­terystycznych dla atomów tworzących ośrodek. Pamiętamy, że polaryzacja pochodzi od elementarnych momentów dipolowych przypisanych pojedynczym atomom:



, (5)

gdzie N jest liczbą atomów danego ośrodka w jednostce objętości. Jeśli przyjmiemy, że wyindukowany przez pole elektryczne elementarny moment dipolowy jest proporcjonalny do tego pola, a stałą proporcjonalności oznaczymy  (i nazwiemy polaryzowalnością) to możemy zapisać:



, (6)

a zatem czyli , no i:



(7)

gdzie osiągnęliśmy nasz cel, tzn makroskopowy parametr (wiążący polaryzację z polem elektrycznym ) wyraziliśmy przez mikroskopowy, charakterystyczny dla atomów parametr .

Ponieważ mamy ostatecznie:

(8)

i dalszy postęp w naszych rozważaniach nad zespolonym współczynnikiem załamania dielektryka (bez prądów i ładunków) będzie zależał od tego, czy potrafimy powiedzieć coś bardziej szczegółowego na temat polaryzowalności atomowej . Jest rzeczą oczywistą, że aby tego dokonać (tzn powiedzieć, jak atom polaryzuje się reagując na zewnętrzne pole elektryczne) musimy wiedzieć więcej o samych atomach. Potrzebny nam jest model atomu; przyjmiemy klasyczny model model, z którym spotkaliśmy się już w Wykładzie 6.


Polaryzowalność atomowa - model Lorentza atomu


W modelu Lorentza (porównaj Wykład 6) przyjmujemy, że wskutek działania pola zewnętrznego następuje rozsunięcie środka ciężkości ładunków dodatnich (q) i ujemnych (-q) w zrównoważonym atomie na odległość . Powoduje to pojawienie się siły reakcji w postaci ; dopuszczamy także siłę oporu proporcjonalną do prędkości poruszającego się ładunku (ponieważ masa dodatnio naładowanej części atomu jest znacznie większa, spodziewamy się, że zredukowana masa układu, przesunięcie i prędkość są głównie związane z ujemnie naładowanymi elektronami). Równanie ruchu chmury ładunku ujemnego w atomie będzie zatem:

(9)

gdzie, o ile przyjmiemy, że rozpatrujemy na razie tylko jeden elektron to q jest jego ładunkiem, m masą, a  współczynnikiem oporu (tłumienia). Równanie to przedstawia równanie ruchu oscylatora harmonicznego wymuszonego (siła zewnętrzna ) i tłumionego, dlatego możemy powiedzieć, że model Lorentza jest modelem, w którym atomy, czyli tworzące je związane ładunki dodatnie i ujemne (elektrony) reprezentujemy przy pomocy oscylatorów harmonicznych (model oscylatorów harmonicznych). Dla oscylatora harmonicznego swobodnego i nietłumionego mielibyśmy:



, (10)

równanie, którego rozwiązanie ma postać: , gdzie jest częstością charakterystyczną tego oscylatora. Warto zwrócić uwagę, że równanie (10) ma taką samą postać jak równanie opisujące dobrze Wam znane drgania np ciężarka na sprężynce, albo wahadła matematycznego czy fizycznego.

Ponieważ siła wymuszająca, wywołana oscylującym polem elektrycznym fali świetlnej padającej na układ, wywoła drgania ładunków z częstością , spodziewamy się, że rozwiązanie równania z siłą wymuszającą i tłumieniem przyjmie postać: . Po podstawieniu tego rozwiązania i wykonaniu różniczkowania otrzymamy:

, (11)

skąd .

Ponieważ zatem:

. (12)

Tak jak można było oczekiwać (mamy przecież jakieś intuicje podpowiadające nam, jak powinien zachowywać się taki układ fizyczny), jest tutaj zależność od częstości typu rezonansowego (nasz układ ma przecież częstość własną), z amplitudą drgań w rezonansie i szerokością samego rezonansu określonymi przez stałą tłumienia . Jesteśmy także bardzo blisko celu, warto może przypomnieć sobie, co już zrobiliśmy. Najpierw wyraziliśmy zespolony współczynnik załamania poprzez makroskopową stałą materiałową (przenikalność elektryczną ośrodka , lub jego podatność elektryczną ) potem wyraziliśmy tę stałą poprzez parametr mikroskopowy  (polaryzowalność atomową), w końcu zaś, dzięki modelowi Lorentza atomu, wyraziliśmy parametr  poprzez inne stałe fizyczne i parametry atomowe: ładunek elektronu (elektronów) q, masę m, przenikalność elektryczną próżni , częstość własną atomu i stałą tłumienia . Te ostatnie parametry mogą być łatwo wyznaczone eksperymentalnie. Sytuacja taka często zdarza się w praktyce, teorie tego typu, w których niektóre parametry wyznacza się eksperymentalnie nazywa się teoriami półempirycznymi.


Własności optyczne dielektryków


Wracamy do współczynnika załamania. Ponieważ w rozpatrywanym przez nas przypadku (ośrodek niemagnetyczny, bez prądów i ładunków czyli tzw dielektryk) , możemy, wykorzystując przybliżenie: otrzymać:

, (13)

zatem rzeczywista część (współczynnik załamania n) i urojona (współczynnik ekstynkcji ) zespolo­nego współczynnika załamania będą reprezentowane przez następujące wyrażenia:



, (14a)

. (14b)

Dla częstości  leżących w pobliżu częstości rezonansowej możemy wykorzystać następujące przybliżenia: , a także . Z tym ostatnim przybliżeniem to musimy być ostrożni, moglibyśmy niechcący stracić całą zależność od częstości, czego oczywiście nie chcemy. Stosujemy to przybliżenie tylko w mianowniku, dla wyrazu z tłumieniem. Wyraz ten ma duże znaczenie właśnie dla częstości w pobliżu rezonansu (tam, gdzie mianownik byłby równy zeru, gdyby nie wyraz z tłumieniem), stąd nasze przybliżenie ma dobre uzasadnienie. Z przybliżeniami tymi równania (14a) i (14b) przyjmą postać:



; (15a)

. (15b)

Zależności te przedstawiamy na rys. 7-1 dla następujących wartości stałych: (cm-1 to jednostka częstości często stosowana przez spektroskopistów; odpowiada ona częstości fali em o długości 500 nm w próżni), ,.






Rys. 7-1. Zależność rzeczywistej i urojonej części zespolonego współczynnika załamania dielektryka od częstości światła na podstawie modelu Lorentza. Linią ciągłą przedstawiono część urojoną (współczynnik ekstynkcji ), a przerywaną część rzeczywistą (współczynnik załamania n), po odjęciu jedności. Wartości parametrów podajemy powyżej w tekście.
Krzywą opisującą zależność od częstości współczynnika ekstynkcji nazywamy profilem Lorentza. Warto zwrócić uwagę, że podczas gdy współczynnik ekstynkcji bardzo szybko spada do zera gdy oddalamy się od rezonansu, zmiany współczynnika załamania są znacznie wolniejsze i zachodzą w szerokim obszarze spektralnym. Dlatego ośrodki przeźroczyste wykazują własności dyspersyjne (tzn współczynnik załamania jest różny od jeden i jego wartości zależą od długości fali padającego światła).

Poprawki do prostego modelu Lorentza


Rozważana przez nas wersja modelu Lorentza była wersją najprostszą, którą można poprawić przez uwzględnienie szeregu dodatkowych czynników. Pierwszy z nich wiąże się z tym, że jeden atom może zawierać wiele elektronów, w różny sposób reagujących na zewnętrzne pole elektryczne (możliwe różne ). Wracając do wzoru na polaryzcję uwzględnienie tego faktu prowadzi do:

. (16)

Dodatkowo, gdyby ośrodek zawierał różne polaryzujące się w polu elektrycznym obiekty (takie jak atomy, jony, czy posiadające stałe momenty dipolowe cząsteczki składające się z kilku atomów czy jonów) to należałoby także uwzględnić wkłady do od nich wszystkich, zatem mielibyśmy:



, (17)

gdzie to wyindukowany (; ) lub własny (ale “ustawiony” przez pole elektryczne) moment dipolowy. Możemy się spodziewać, że “porządkowanie” przez pole trwałych momentów dipolowych będzie także prowadziło do proporcjonalnej do pola polaryzacji, przynajmniej dla małych pól i przypisać temu procesowi, podobnie jak innym, polaryzowalność. Sumowanie po k obejmuje różne rodzaje obiektów wnoszących wkłady do polaryzacji..

Założenie o proporcjonalności wyindukowanego (lub uporządkowanego) przez pole elektryczne elementarnego momentu dipolowego prowadzi do:

, (18)

a zatem:


(19)

czyli:


. (20)

gdzie wyraziliśmy podatność elektryczną danego ośrodka (wiążącą polaryzację z polem elektrycznym ) przez polaryzowalność atomową (inaczej niż w prostym modelu mamy teraz dla danego ośrodka cały zbiór polaryzowalności dla różnych elektronów i dla różnych obiektów znajdujących się w danym ośrodku, przy czym najważniejszą chyba konsekwencją wprowadzenia całego zbioru jest istnienie całego zbioru częstości własnych i stałych tłumienia ).






Rys. 7-2. Zależność współczynnika załamania od częstości dla hipotetycznego ośrodka w którym wkład do polaryzacji wnoszą związane elektrony walencyjne, dodatnie i ujemne jony ośrodka, a także “cząsteczki”; tzn. obiekty znajdujące się w ośrodku i składające się z kilku związanych ze sobą jonów lub atomów, także domieszek, niekontrolowanych zanieczyszczeń lub defektów, posiadające własny moment dipolowy.
Na rys. 7-2 przedstawiono schematycznie zależność współczynnika załamania od częstości, z uwzględnieniem typowych wkładów do polaryzacji ośrodka pod wpływem zmiennego pola elektrycznego. Dla bardzo wysokich częstości (promieniowanie X lub gamma), ośrodek się nie polaryzuje, gdyż czas “reakcji” polaryzujących się obiektów jest zbyt długi i nie są one w stanie “nadążyć” za polem elektrycznym. Dla częstości okolo 1015 s-1 efektowi polaryzacji ulegają najlżejsze i naszybciej reagujące obiekty; są to słabo związane zewnętrzne elektrony walencyjne w atomach lub jonach tworzących ośrodek materialny. Dla częstości poniżej 1012 s-1 wkład do polaryzacji wnoszą, oprócz elektronów walencyjnych, także cięższe i wolniejsze obiekty, takie jak naładowane ujemne i dodatnie jony tworzące ośrodek, które przesuwają się w przeciwnych kierunkach pod wpływem zewnętrznego pola elektrycznego. Dla jeszcze niższych częstości, rzędu 109 s-1 i mniej, wkład zaczynają wnosić także najcięższe i najwolniejsze obiekty, takie jak posiadające trwały moment dipolowy cząstęczki, składające się z kilku jonów, domieszek lub/i niekontrolowanych zanieczyszczeń. Efekt zależności stałej dielektrycznej od częstości prowadzi do dużych różnic pomiędzy tzw statyczną i wysokoczęstościową stałą dielektryczną ( i ). Oczywiście dla dostatecznie dużych częstości wpółczynnik załamania będzie po prostu równy 1 (np dla promieni X czy gamma).

Innym przyjętym w prostym modelu uproszczeniem, które może niezbyt dobrze być spełnione dla substancji gęstych; jest przyjęcie założenia, że lokalne pole elektryczne działające na pojedynczy atom jest równe polu zewnętrznemu . Tymczasem można się spodziewać, że pole lokalne powinno zawierać udział od polaryzacji ; podkreślaliśmy już wielokrotnie znaczenie polaryzacji w dielektrykach. Można pokazać (Feynman, tom II, część I, rozdz. 11), że pole lokalne w izotropowym materiale (także w krysztale regularnym) wyraża się w następujący sposób poprzez pole zewnętrzne i polaryzację:



. (21)

W konsekwencji:



(22)

co oznacza, że:



, (23)

zatem:


. (24)

Ostatnie równanie można napisać w następującej całkowicie równoważnej postaci:



, (25)

która nosi nazwę równania Claussiusa - Mossotiego.

Ponieważ (dla nieprzewodzącego dielektryka) mamy ostatecznie:

, (26)

które to równanie powinno zastąpić prostsze równanie (8), stosowane przez nas poprzednio. Warto jednak podkreślić, że nawet prosty model opisuje bardzo dobrze podstawowe cechy ośrodków dielektrycznych związane z rozchodzeniem się w nich fal elektromagnetycznych w obszarze widzialnym.

Podsumowując, w ośrodku izotropowym i jednorodnym współczynnik załamania jest rzeczywisty, gdy nie ma ładunków swobodnych i częstość fali elektromagnetycznej jest daleka od rezonansu. Rozchodzące się w takim ośrodku płaskie fale elektromagnetyczne są scharakteryzowane rzeczywistym wektorem falowym , a amplitudy pól są prostopadłe do i do siebie nawzajem, przy czym .

Własności optyczne ośrodków przewodzących


Na pewno warto choć trochę uwagi poświęcić ośrodkom przewodzącym, ze względu na rolę odgrywaną przez materiały przewodzące (takie jak metale czy półprzewodniki) we współczesnej optoelektronice. W ośrodku przewodzącym przewodnictwo właściwe  jest różne od zera i, w związku z tym, współczynnik załamania:

. (27)

Chcemy sprecyzować bliżej przewodnictwo właściwe , podobnie jak to uczyniliśmy wcześniej dla przenikalności elektrycznej . Pamiętamy, że jest to współczynnik proporcjonalności w równaniu materiałowym . Z drugiej strony , gdzie n jest koncentracją elektronów swobodnych (uwaga, mamy teraz tę samą literę n na dwie różne wielkości), a prędkość unoszenia (dla określonego pola elektrycznego ) wynika z następującego równania ruchu:



, (28)

gdzie  to pewien współczynnik związany z “oporem” wynikający ze strat energii doznawanych przez poruszający się swobodny elektron (rozproszenia itd). Ponieważ pole spodziewamy się rozwiązania postaci . Po podstawieniu i zrożniczkowaniu otrzymamy:



, (29)

skąd mamy:



. (30)

Ponieważ otrzymujemy:



, (31)

zatem


. (32)

Dla mamy ; możemy więc wyeliminować niewygodną stałą  zastępując ją przewodnictwem właściwym przy stałym polu elektrycznym:



. (33)

Obliczmy wkład do zespolonego współczynnika załamania pochodzący od elektronów swobodnych:



, (34)

gdzie . Warto zwrócić uwagę na podobieństwo pomiędzy wkładem do zespolonego współczynnika załamania od elektronów związanych i swobodnych, po uwzględnieniu obu członów mamy bowiem:



. (35)

To podobieństwo nie jest tak bardzo zaskakujące, ostatecznie bowiem różnice pomiędzy elektronami swobodnymi i związanymi (oprócz tej trywialnej, zawartej w koncentracjach N i n), wynikają po pierwsze z braku siły przywracającej równowagę w przypadku elektronów niezwiązanych (, zatem ), a po drugie z mechanizmu fizycznego tłumienia (stałe  i ), który będzie różny (szczegóły w Feynmanie, on problem wyjaśnia bardziej szczegółowo, chociaż nie wprowadza różnych oznaczeń). Dla metali, dla których można przyjąć, że wkład od elektronów swobodnych jest ważniejszy (), tzn o ile pominiemy wkład pochodzący od elektronów związanych otrzymamy:



. (36)

Dla dużych częstości  możemy pominąć wyraz urojony w mianowniku i



(37)

gdzie , to tzw częstość plazmowa, zależna od koncentracji elektronów swobodnych.

Częstość plazmowa będzie grać rolę częstości granicznej, dla której następuje bardzo wyraźna zmiana własności optycznych materiałów przewodzących. Dla częstości współczynnik załamania jest rzeczywisty i bliski jedności (materiał jest przeźroczysty dla fal elektromagnetycz­nych) natomiast dla kwadrat zespolonego współczynnika załamania jest mniejszy od zera i rzeczywisty (), skąd wynika, że sam współczynnik musi być urojony. Inaczej mówiąc, ponieważ , spodziewamy się, że i , a sam zespolony współczynnik załamania (o konsekwencjach tego faktu za chwilę).

Najbardziej ewidentne własności optyczne ośrodków przewodzących (szczególnie metali) wiążą się z silnym odbiciem światła w obszarze widzialnym; to właśnie ten efekt nadaje metalom ich charakterystyczny “metaliczny” wygląd. Natężenia wiązki światła padającego i odbitego podają tzw wzory Fresnela, które wyprowadzimy w ogólnym przypadku w następnych wykładach; teraz podamy bez dowodu (i wykorzystamy) postać tych wzorów dla szczególnego przypadku kąta padania równego zero:



, (38)

gdzie i to współczynniki załamania odpowiednich ośrodków (światło rozchodzące się w ośrodku 1 napotyka ośrodek 2).

Obliczymy współczynnik odbicia R dla metalu w powietrzu () wykorzystując powyższe wzory:

. (39)

Oznacza to, że poniżej częstości plazmowej (która zwykle wypada w ultrafiolecie) metale bardzo dobrze odbijają światło, na ogół w całym obszarze widzialnym. Ponieważ w półprzewodnikach koncentracje nośników swobodnych (nośników, a nie po prostu elektronów, no bo w półprzewodnikach mogą występować zarówno ujemne elektrony jak i dodatnie dziury) są przeważnie znacznie mniejsze, efekty te nie występują w obszarze widzialnym lecz raczej w dalekiej podczerwieni. Dla niektórych z tych materiałów podczerwień może być, wobec tego, “równoważna” promieniowaniu rtg dla metali. To tłumaczy popularność niektórych półprzewodników z szeroką przerwą (np ZnSe) jako materiałów o wysokiej transmisji dla promieniowania podczerwonego (okienka itd).

W miarę przesuwania się w stronę niższych częstości coraz większą rolę gra człon z tłumieniem (); w końcu człon ten dominuje całe wyrażenie. W takim przybliżeniu mamy:

, (40)

a ponieważ , możemy przyjąć, że



. (41)

Rośnie wówczas (z malejącą częstością) rzeczywista część współczynnika załamania co powoduje spadek współczynnika odbicia R. Transmisja jednak nie rośnie, wiąże to się z bardzo silnym wzrostem absorpcji odpowiadającej urojonej części współczynnika załamania. Światło, które nie zostało odbite i wniknęło do ośrodka, będzie w nim zaabsorbowane.

Występowanie kolejno obszarów (w domenie częstości; od wyższych do niższych) o wysokiej transmisji, odbiciu i absorpcji, to cecha charakterystyczna związana z występowaniem nośników swobodnych w ośrodku materialnym oddziałującym ze światłem. Właściwie cechy takie wystąpią w każdym ośrodku oddziałującym z falami elektromagnetycznymi, w którym znajdują się nośniki swobodne; można je np zaobserwować dla plazmy albo fal radiowych i jonosfery (szczegóły Feynman).

Na szczęście dla optoelektroniki, koncentracja nośników swobodnych w półprzewodnikach jest jednak znacznie mniejsza niż w metalach (chociaż wystarczająca z punktu widzenia pożądanych własności elektrycznych) i własności optyczne półprzewodników (tzn rozchodzenie się światła) odpowiadają bardziej ośrodkom typu “dielektryk” niż “metal”. Stwierdzenie to jest tym bardziej prawdziwe im szersza jest przerwa energii wzbronionych półprzewodnika, np krzem, który ma stosunkowo niedużą przerwę energii wzbronionych ma wygląd bardzo “metaliczny”, ale przypadek materiałów III-V czy II-VI jest już, na nasze szczęście, zupełnie inny. Umożliwia to “połączenie” w jednym materiale dobrych własności optycznych i elektrycznych niezbędne z punktu widzenia zastosowań w optoelekronice.


Fizyczna interpretacja współczynnika załamania


Warto zauważyć, że w dotychczasowej dyskusji współczynnika załamania pominęliśmy właściwie problem fizycznego mechanizmu odpowiedzialnego za efekty powodowane przez współczynnik załamania. Chociaż wiemy już dość dokładnie jak rozchodzi się światło o pewnej częstości w próżni, w dielektryku, a także w ośrodku przewodzącym i potrafimy podać odpowiedni opis matematyczny, to ciągle tak naprawdę nie nauczy­liśmy się dlaczego, jaki jest fizyczny mechanizm np zmiany szybkości rozchodzenia się światła nawet w naj­prostszym ośrodku materialnym. Postaramy się zatem zrozumieć w jaki właściwie sposób izotropowy dielektryk powoduje efektywną zmianę szybkości rozchodzącej się w nim fali elektromagnetycznej.

Moglibyśmy oczywiście przyjąć, że fakt zmiany szybkości światła w ośrodkach materialnych wynika z istnienia odpowiedniego prawa fizycznego (którego nie dowodzimy, a które przyjmujemy) ale okazuje się, że efekt taki (zmiany szybkości światła w ośrodkach materialnych) można wytłumaczyć przyjmując inne, bardziej elementarne założenia fizyczne o falach elektromagnetycznych. Dokładniejszą dyskusję tego problemu przedstawił Feynman, tom 1 część 2, rozdział 31, tutaj prezentujemy ją w dużym skrócie. Przyjmujemy, że:



  1. Pole promieniowania elektromagnetycznego pochodzące od pojedynczego ładunku (źródła promieniowania) w pewnym punkcie przestrzeni i w pewnej chwili czasu jest proporcjonalne do przyspieszenia tego ładunku z opóźnieniem odpowiadającym prędkości c uwzględniającym różnicę położeń i czasów (zatem fale elektromagnetyczne rozchodzą się zawsze z taką samą prędkością c)

  2. Całkowite pole promieniowania w pewnym punkcie przestrzeni i w pewnej chwili czasu jest sumą pól pochodzących od wszystkich ładunków (źródeł) we wszechświecie (na nasze szczęście niektóre z nich są znacznie ważniejsze niż pozostałe i większość z tych wszystkich żródeł można bezpiecznie pominąć) z odpowiednimi opóźnieniami uwzględniającymi różnice położeń i czasów wyliczonymi przy założeniu, że światło rozchodzi się z prędkością c. Jest to zasada superpozycji.

Zauważcie, że założenia te, szczególnie wtedy, gdy stwierdzają, że światło zawsze rozchodzi się z szybkością c wydają się stać w sprzeczności z naszymi poprzednimi wywodami, w których dowodziliśmy, że w ośrodkach materialnych fale elektromagnetyczne rozchodzą się z szybkościami różnymi od c i zależnymi bardzo silnie od własności ośrodka (jego współczynnika załamania). Okaże się jednak, że to tylko pozornie szybkość światła w różnych materiałach jest inna od szybkości c, że jest to tylko pewien sposob opisu. W rzeczywistości bowiem mamy do czynienia nie z jedną falą przechodzącą przez dany ośrodek lecz z wieloma falami wtórnymi wywołanymi przez drgania ładunków w ośrodku wzbudzone padającą falą pierwotną. Superpozycja wszystkich fal, fali pierwotnej i wywołanych przez nią fal wtórnych, rozchodzących się z szybkością c, daje się przedstawić w postaci jednej fali o zmodyfikowanej szybkości rozchodzenia się, równej c/n.

Rozważymy najprostszą sytuację przedstawioną na rys. 7-3 gdzie pomiędzy źródłem światła S i punktem obserwacji P znajduje się bardzo cienka warstwa przeźroczystego dielektryka o grubości z. Zakładając, że odległość pomiędzy punktami S i P jest dostatecznie duża, możemy przybliżyć falę wysyłaną przez źródło S (falę pierwotną) przez falę płaską:



. (42)

Wybierając kierunek osi z wzdłuż prostej łączącej punkty S i P, a także przechodząc do przybliżenia skalarnego otrzymamy:



, (43)




Rys. 35. Fala pierwotna ze źródła S dociera do bardzo cienkiej przeźroczystej warstwy dielektryka o grubości z. Do punktu obserwacji P dociera, oprócz fali pierwotnej, także złożona fala wtórna wyemitowana przez wszystkie elektrony znajdujące się w warstwie dielektryka wzbudzone przez padającą falę pierwotną.
gdzie uwzględniliśmy także szybkość rozchodzenia się fali ES, wynoszącą c. Falę taką zaobserwujemy w punkcie P tylko wtedy, gdy pomiędzy punktami S i P nie będzie warstwy dielektryka. W obec­ności tej warstwy, dla częstości daleko od rezonansu (rzeczywisty współczynnik załamania) spodziewamy się, że obserwowana fala będzie zmodyfikowana i że będzie ona opisana następującym wyrażeniem:

, (44)

gdzie uwzględniliśmy zmianę szybkości fali w warstwie dielektryka. Oczywiście, uwzględniliśmy także, że zmodyfikowana fala przebywa odcinek z z szybkością , a nie z szybkością c. Chcielibyśmy pokazać, że zmodyfikowana fala da się przedstawić w postaci sumy dwóch fal, fali ES i pewnej innej fali, pochodzącej od warstwy dielektryka. Po prostych przekształceniach otrzymujemy:



, (45)

gdzie udało nam się przedstawić zmodyfikowaną falę w postaci iloczynu dwóch eksponent. Ponieważ z jest bardzo małe więc można przybliżyć przez i ostatecznie mamy:



, (46)

a zatem, zgodnie z naszymi oczekiwaniami, udało się nam przedstawić zmodyfikowaną falę, docierającą do punktu P, jako złożenie dwóch fal, fali pierwotnej, wyemitowanej przez źródło S i pewnej fali wtórnej, zależnej od własności optycznych (czyli współczynnika załamania n) warstwy przeźroczystego dielektryka i od fali pierwotnej (tak jak oczekiwalibyśmy dla fali wtórnej, wzbudzonej przez falę pierwotną). Zwróćmy uwagę, że obie te fale, pierwotna i wtórna, rozchodzą się z szybkością c. Oczywiście zmodyfikowana fala przebywa odcinek z z szybkością . Dla kompletności dowodu powinniśmy jeszcze pokazać, że druga fala w wyrażeniu na falę zmodyfikowaną jest rzeczywiście falą wtórną wyemitowaną przez warstwę dielektryka o grubości z, która została pobudzona falą pierwotną ze źródła S. Szczegółowe rozważania przedstawione są w Feynmanie, gdzie służą one dodatkowo jako sposób na otrzymanie wzoru na współczynnik załamania (z modelu Lorentza i poprzez obliczenie fali wtórnej od nieskończonej warstwy ładunku). Ponieważ my wyprowadziliśmy już ten wzór korzystając z równań Maxwella (nasze wzory są nawet lepsze bo ogólniejsze; nie ograniczaliśmy się w nich tylko do dielektryków), nasze zainteresowanie tym wyprowadzeniem jest raczej umiarkowane... Jeśli jednak ktoś chciałby je prześledzić w celach edukacyjnych (do czego zachęcamy) to odsyłamy do podrozdziału 30-7, rozdział 30 i podrozdziału 31-2, rozdział 31, tom 1 część 2, Feynmana wykłady z fizyki.


Podsumowanie


  1. Makroskopowy opis oddziaływania fali elektromagnetycznej (em) z ośrodkiem materialnym zawarty jest w zespolonym współczynniku załamania ośrodka , którego część rzeczywista n to zwykły współczynnik załamania, a część urojona to współczynnik ekstynkcji.

  2. Płaska fala elektromagnetyczna w ośrodku materialnym jest opisana wyrażeniem , gdzie przedstawia wartość wektora falowego w próżni. Amplituda fali maleje eksponencjalnie z odległością, wektor falowy jest zmodyfikowany (co jest równoważne n-krotnie zmniejszonej długości fali, lub n-krotnie zmniejszonej prędkości rozchodzenia się fali), a częstość pozostaje bez zmian.

  3. Ponieważ zespolony współczynnik załamania , pełny opis fali em w ośrodku materialnym wymaga znajomości trzech stałych materiałowych charakteryzujących ten ośrodek; przenikalności elektrycznej (stałej dielektrycznej) , przenikalności magnetycznej i przewodnictwa właściwego .

  4. Dla dielektryków (, ), zespolony współczynnik załamania jest zależny tylko od przenikalności elektrycznej ε, . Oddziaływanie fali em z dielektrykiem jest zatem zależne od “reakcji” materiału na szybkozmienne pole elektryczne, a więc od wywołanej przez pole polaryzacji ośrodka, lub inaczej mówiąc, od charakteryzującej tę reakcję podatności elektrycznej. Stosując model Lorentza uzależniamy podatność elektryczną od polaryzowalności α pojedynczego oscylatora Lorentza i otrzymujemy zależność n i od częstości i od parametrów mikroskopowych charakteryzujących te oscylatory: częstości rezonansowej , stałej tłumienia i masy elektronu (lub innego obiektu niosącego ładunek) m. Fala em jest silnie absorbowana w obszarze częstości bliskich częstości rezonansowej (obszar dyspersji anomalnej); poza tym obszarem nie ma absorpcji ale występuje silna dyspersja (zależność współczynnika załamania od częstości).

  5. Dla materiałów przewodzących znaczący wkład do polaryzacji materiału pod wpływem fali em wnoszą swobodne nośniki ładunku. Występuje silna zależność własności optycznych od częstości, przy czym częstością krytyczną jest częstość plazmowa . Dla fal em o częstościach większych niż częstość plazmowa materiał jest przeźroczysty, dla fal o częstościach mniejszych charakteryzuje się dużym współczynnikiem odbicia. Dla fal o jeszcze mniejszych częstościach współczynnik odbicia maleje, ale transmisja nie rośnie, gdyż rośnie absorpcja promieniowania em w materiale. Występowanie kolejno w dziedzinie częstości obszarów o dużej transmisji, odbiciu i absorpcji, jest charakterystyczne dla materiałów przewodzących takich jak metale czy półprzewodniki.

  6. Chociaż formalnie przyjmujemy, że większa od jeden wartość współczynnika załamania n odpowiada mniejszej od c prędkości światła w ośrodku, prawidłowa fizyczna interpretacja jest inna. Fala pierwotna indukuje w ośrodku fale wtórne i, chociaż wszystkie fale em rozchodzą się, zawsze i wszędzie, z prędkością c, to jednak fala wypadkowa będąca sumą fali pierwotnej i fal wtórnych zachowuje się tak, jak gdyby jej prędkość była równa .

Problemy do dyskusji, zadania


  1. Wyraź parametry Cauchy’ego opisujące krzywą dyspersji współczynnika załamania od stałych mikroskopowych w ramach modelu Lorentza dla nieprzewodzącego i niemagnetycznego dielektryka. Weź pod uwagę wkład do polaryzacji od elektronów walencyjnych, którym przypisz tylko jedną częstość własną , stałą tłumienia γ i masę m. Pomiń wszystkie wkłady od procesów wolniejszych.

  2. Przenikalności elektryczne pewnego materiału wynoszą: i . Czy współczynnik załamania n tego materiału będzie równy: a) 16, b) 4, c) 2 ?

  3. Współczynnik załamania jonosfery dla fal radiowych o częstości 100 MHz wynosi . Oblicz gęstość elektronów w jonosferze. Znajdź częstość plazmową i współczynnik odbicia R dla fali o częstości dwa razy niższej od częstości plazmowej.

  4. Uzasadnij dlaczego do komunikacji z satelitami w przestrzeni kosmicznej trzeba używać fal o częstości większej od częstości plazmowej jonosfery, ? Dlaczego fale radiowe UKF można odbierać tylko lokalnie, a długie na całej kuli ziemskiej?

  5. Wiedząc, że energia kwantów oscylacji plazmy, tzw plazmonów, wynosi , oblicz tę energię dla metalu, np Cu. Podaj tę energię w eV. Jaka byłaby długość fali światła o tej samej energii kwantu?

wykład 7, str


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna