Wypełnia Zespół Kierunku Nazwa przedmiotu: Semantyka



Pobieranie 60.15 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar60.15 Kb.

Wypełnia Zespół Kierunku

Nazwa przedmiotu: Semantyka


Kod przedmiotu:

08.9I43AI04_20



Nazwa jednostki prowadzącej przedmiot / moduł:

Wydział Humanistyczny, Instytut Filozofii



Nazwa kierunku:

Kognitywistyka komunikacji



Forma studiów:

stacjonarne, pierwszego stopnia



Profil kształcenia:

ogólnoakademicki (A)



Specjalność:

Rok / semestr:

Rok 2, semestr 3



Status przedmiotu /modułu:

obowiązkowy



Język przedmiotu / modułu:

polski


Forma zajęć

wykład

ćwiczenia

ćwiczenia laboratoryjne

konwersatorium

seminarium

inne
(wpisać jakie)

Wymiar zajęć


30
















Koordynator przedmiotu / modułu


dr Piotr Warzoszczak

Prowadzący zajęcia


dr Piotr Warzoszczak

Cel przedmiotu / modułu


Przekazanie studentom wiedzy z zakresu głównych współczesnych teorii semantycznych i wykształcenie w nich umiejętności identyfikowania problemów badawczych z zakresu semantyki oraz umiejętności posługiwania się narzędziami teorii semantycznych w analizie prostych tekstów.

Wymagania wstępne


Elementarna wiedza z zakresu językoznawstwa oraz logiki formalnej i logiki nieformalnej.

EFEKTY KSZTAŁCENIA

Odniesienie do efektów dla programu

Odniesienie do efektów dla obszaru

Wiedza

01 Student wymienia i streszcza współczesne teorie semantyczne i charakteryzuje ich wkład w badanie komunikacji językowej.
02 Student wymienia, nazywa i objaśnia zjawiska językowe badane przez semantykę oraz ilustruje je za pomocą trafnych przykładów.

K_W07

K_W13



H1A_W04

H1A_W06


H1A_W09
H1A_W09

S1A_W05


Umiejętności

03 Student formułuje problemy badawcze z zakresu semantyki za pomocą trafnie dobranej terminologii, potrafi ocenić ich rozwiązania w świetle zastanej wiedzy.
04 Student rozpoznaje motywy kognitywistyczne w teoriach semantycznych.
05 Student konstruuje wyjaśnienia prostych konwersacji, porządkuje i klasyfikuje semantyczne czynniki decydujące o znaczeniu wypowiadanych wyrażeń.


K_U04

K_U05


K_U06

K_U07


H1A_U04

H1A_U02


H1A_U03

H1A_U06


H1A_U05

H1A_U02


H1A_U08

H1A_U09


H1A_U10

Kompetencje społeczne

06 Student zna zakres swojej wiedzy z zakresu semantyki i docenia jej znaczenie dla zrozumienia aktywności komunikacyjnej człowieka.
07 Student jest wrażliwy na występowanie zjawisk opisywanych przez semantykę, chętnie je wyjaśnia i przeciwdziała związanemu z nimi ryzyku nieporozumień komunikacyjnych.

K_K01

K_K06


K_K05

K_K07


H1A_K01

H1A_K04


H1A_K03

H1A_K04


TREŚCI PROGRAMOWE

Liczba godzin

Wykład


30


1. Semantyka i jej miejsce w korpusie nauk o języku: semantyka a syntaktyka, semantyka a pragmatyka.

2

2. Warunkowoprawdziwościowa teoria znaczenia zdań jako podstawa dla semantyk formalnych: semantyczna definicja prawdy Tarskiego, znaczenie zdania a jego warunki prawdziwości, warunki prawdziwości zdań a znaczenia wyrażeń składających się na to zdanie, zasada kompozycjonalności jako konieczny warunek efektywnej komunikacji językowej.

4

3. Semantyka formalna I: semantyka Richarda Montaque (wraz z elementami teorii modeli).

6

4. Semantyka formalna II: semantyka dwuwymiarowa (wraz z elementami semantyki światów możliwych).

4

5. Semantyka formalna III: semantyka dynamiczna.

4

6. Teoria znaczenia zdań jako teoria użycia zdań: teoria użycia zdań a warunkowoprawdziwościowa teoria znaczenia, teoria użycia jako podstawa dla semantyk teoriodowodowych.

4

7. Semantyki teoriodowodowe.

6


Metody kształcenia




Wykład informacyjny, konwersacje, prezentacje multimedialne, analizy przypadków.


Metody weryfikacji efektów kształcenia





Nr efektu kształcenia
z sylabusa

Egzamin ustny


Projekt

01, 02, 03, 04, 06


03, 05, 06, 07


Forma i warunki zaliczenia


Student uzyskuje zaliczenie na podstawie sumy oceny z egzaminu ustnego oraz oceny projektu zaliczeniowego według następującej punktacji: 14 – 15 pkt – bardzo dobry, 13 pkt – dobry +, 11 – 12 pkt – dobry, 10 pkt – dostateczny +, 8 – 9 pkt – dostateczny. Student zdobywa punkty przystępując do egzaminu ustnego (0 – 10 pkt) oraz realizując projekt (0 – 5 pkt); celem projektu jest pisemna analiza semantyczna wybranego prostego fragmentu tekstu (zaczerpniętego z literatury pięknej, prasy itp.) przy użyciu najodpowiedniejszej teorii semantycznej (najodpowiedniejszej z punktu widzenia analizy zachowania wyrażeń występujących w tym tekście).

Literatura podstawowa


1. D. Davidson, „Prawda i znaczenie”, w: Tenże, Eseje o prawdzie, języku i umyśle, Warszawa 1992.

2. M. Dummett, „Znaczenie i uzasadnienie”, w: U. Żegleń (red.), Teoria znaczenia Micheala Dummetta i jej konsekwencje metafizyczne, Toruń 2006.

3. J. Lyons, Semantyka, t. I i II, Warszawa 1984.

4. A. Tarski, „Pojęcie prawdy w językach nauk dedukcyjnych”, w: Tenże, Pisma logiczno-filozoficzne, t. I Prawda, Warszawa 1995.

5. M. Tokarz, Elementy Formalnej Teorii Składni, Warszawa 1994 (stamtąd: rozdz. V i VI).


Literatura uzupełniająca


1. D. Chalmers, „The Foundations of Two-Dimensional Semantics”, w: M. García-Carpintero, J., Macià (red.), Two-Dimensional Semantics, Oxford 2006.

2. C. Chang, H. J. Keiseler, Model Theory, Amsterdam 1973.



3. J. Groenendijk, M. Stokhof, M., „Dynamic predicate logic”, Linguistics and Philosophy 14 (1991), s. 39–100.

4. H. Kamp, „A Theory of Truth and Semantic Representation”, w: J. Groenendijk, T. Janssen, and M. Stokhof (red.), Formal Methods in the Study of Language, Amsterdam 1981.

5. D. Kaplan, „Demonstratives. An Essay on the Semantics, Logic, Metaphysics, and Epistemology of Demonstratives and Other Indexicals”, w: J. Almog, J. Perry, H. Wettstein (red.), Themes from Kaplan, Oxford 1989.

6. S. Kripke, „A Completeness Theorem in Modal Logic”, Journal of Symbolic Logic 24/1 (1959), s. 1 – 14.

7. S. Kripke, „Semantical Considerations on Modal Logic”, Acta Philosophica Fennica 16 (1963), s. 83 – 94.

8. R. Motague, „Universal Grammar”, w: R. H. Thomason (red.), Formal Philosophy. Selected Papers of Richard Montague, New Haven 1974.

9. R. Montague, „The proper treatment of quantification in ordinary English”, w: P. Portner, B. Partee (red.), Formal Semantics: the Essential Readings, Oxford 2002.

10. D. Prawitz, „Ideas and Results in Proof Theory”. w: J. E. Fenstad (red.), Proceedings of the Second Scandinavian Logic Symposium (Oslo 1970), Asterdam 1971, s. 235–308.

11. D. Prawitz, „Towards a Foundation of a General Proof Theory”. w: P. Suppes, Logic, Methodology and Philosophy of Science IV,Amsterdam 1973, s. 225–250.



12. D. Prawitz, „On the Idea of a General Proof Theory”,Synthese 27 (1974), s. 63–77.

13. P. Schroeder-Heister, „A natural extension of natural deduction”, Journal of Symbolic Logic 49 (1984), s. 1284–1300.


NAKŁAD PRACY STUDENTA:





Liczba godzin

Zajęcia dydaktyczne

30

Przygotowanie się do zajęć

7

Studiowanie literatury

10

Udział w konsultacjach

8

Udział w egzaminie / zaliczeniu

2

Przygotowanie projektu / eseju / itp.

4

Przygotowanie się do egzaminu / zaliczenia

8

Udział w warsztatach przedmiotowych poświęconych prezentacji wyników projektu zaliczeniowego

6

ŁĄCZNY nakład pracy studenta w godz.

75

Liczba godzin bezpośredniego kontaktu z prowadzącym zajęcia

46

Liczba punktów ECTS

3


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna