Występują: Chris Hemsworth Daniel Brühl Olivia Wilde Alexandra Maria Lara usa, Niemcy, uk, 2013



Pobieranie 140.06 Kb.
Strona1/3
Data02.05.2016
Rozmiar140.06 Kb.
  1   2   3




Prezentuje


WYŚCIG



Występują:
Chris Hemsworth

Daniel Brühl

Olivia Wilde

Alexandra Maria Lara



USA, Niemcy, UK, 2013

Czas trwania filmu:123 min

Dystrybucja: ITI Cinema

Tytuł oryginalny: Rush

W kinach: 8 listopada 2013 r.

OBSADA

Chris Hemsworth James Hunt

Daniel Brühl Niki Lauda

Olivia Wilde Suzy Miller

Alexandra Maria Lara Marlene Lauda

Natalie Dormer Gemma

Christian McKay Lord Hesketh

Pierfrancesco Favino Clay Regazzoni



TWÓRCY
Reżyseria Ron Howard

Scenariusz Peter Morgan

Zdjęcia Anthony Dod Mantle

Muzyka Hans Zimmer

Montaż Daniel P. Hanley, Mike Hill

Scenografia Mark Digby

Kostiumy Julian Day

Producenci wykonawczy Guy East, Nigel Sinclair, Tobin Armbrust, Tim Bevan, Tyler Thompson, Todd Hallowell

Producenci Andrew Eaton, Eric Fellner, Brian Oliver, Peter Morgan, Ron Howard
KRÓTKO O FILMIE

Nie było kobiety, która była w stanie im się oprzeć. Napędzani adrenaliną. Żyjący na wysokich obrotach. Dwaj najlepsi kierowcy Formuły 1 pokażą, ile trzeba mieć odwagi, żeby zasłużyć sobie na miano prawdziwej legendy. Przekonani, że śmierć zdarza się innym, przekroczą wszelkie granice. Prawdziwa, wciskająca w fotel historia Nikiego Laudy i Jamesa Hunta, to najbardziej oczekiwany film roku.



Przystojny playboy James Hunt (Chris Hemsworth - Avengers) i błyskotliwy Niki Lauda (Daniel Brühl – Bękarty wojny) to dwaj najwięksi rywale. W życiu osobistym i na torze spychają się poza granice wytrzymałości fizycznej i psychicznej. Silniejsza od strachu jest tylko żądza wygranej. Ich prawdziwą historię wyreżyserował dwukrotny zdobywca Oscara Ron Howard (Piękny umysł, Kod da Vinci), a scenariusz wyszedł spod ręki nominowanego do Oscara Petera Morgana (Frost/Nixon, Królowa).

POLE POSITION

Niezwykle porywający film. Żywiołowe kreacje dwóch aktorów pierwszoplanowych, scenariusz wart Oscara i znakomite ujęcia z wnętrza bolidów sprawiają, że film Howarda to dramat na wysokich obrotach. Napompowany adrenaliną triumf kina. Total Film
To nie tylko jeden z najlepszych filmów o wyścigach samochodowych, lecz jeden z najlepszych filmów Rona Howarda. Boston.com
To przeznaczona dla dorosłego widza rozrywka na wysokich obrotach, zrealizowana z taką wprawą, że wbije w fotel nawet tych, którzy nigdy w życiu nie obejrzeli wyścigu samochodowego. Variety
Ze wszech miar film znakomity, z fantastycznymi kreacjami Chrisa Hemswortha i Daniela Brühla; w ścisłej czołówce najlepszych filmów 2013. Flick Filosopher
Pasjonujący thriller Rona Howarda – to nie tylko świetny film o wyścigach samochodowych, lecz także najwyższej klasy osiągnięcie tego doskonałego reżysera – który uświetniają dodatkowo dwie z najlepszych kreacji aktorskich tego roku. USA Today
Każdy, kto jest w stanie dotrzeć do kina na własnych nogach, lub na czterech kółkach, powinien obejrzeć ten film na wielkim ekranie. Village Voice
Czy trzeba pasjonować się wyścigami samochodowymi, żeby zachwycić się tym filmem? Zdecydowanie nie. Ron Howard i scenarzysta Peter Morgan stworzyli wibrujący energią film, który fascynuje i pozwala poznać świat tej dyscypliny sportu. The Movie Minute
Niezwykła historia oparta na faktach została przekształcona w inteligentny, dojrzały i pasjonujący thriller. Badass Digest
Kreacja Brühla jest w najwyższym stopniu złożona i poruszająca. Choć jego jasnowłosy, przystojny rywal jest, być może, bardziej barwną i ekscytującą postacią, to nie bez powodu trzymamy kciuki za tego, który ma mniejsze szanse. JoBlo’s Movie Emporium
Niezwykle zabawne przeciąganie liny pomiędzy germańskim rozsądkiem a bezczelną arogancją. Irish Times
Cudowna niespodzianka ze strony reżysera, który przez większość kariery wybierał bezpieczną drogę. Jak jego bohaterowie, podejmuje ryzyko i wygrywa. The Wrap.
Szybki, ryzykancki, mroczny i niebezpieczny. Time Out
Ekscytujący, porywający i fascynujący nawet tych widzów, którzy nie interesują się wyścigami samochodowymi. SSG Sindicate
Inteligentny, zuchwały i świadomie uporządkowany film ogląda się gładko i z ogromnym zainteresowaniem. Observer UK
Chris Hemsworth to Thor w bolidzie – przystojny hulaka, który pije na umór i pali jak smok. Jeśli dostanie rolę Jamesa Bonda – a powinien – Daniel Craig będzie przy nim wyglądał jak przypakowany chomik. Birmingham Mail
Szybkie samochody, olśniewające kobiety i szampan, lejący się strumieniami… Formuła 1 zawsze była najbardziej dekadenckim sportem. Total Film
Wyścig” to kawał porywającej rozrywki. Dzięki doskonałej realizacji, akcja toczy się z szybkością strzału, w odpowiednich momentach pasjonując, w innych zaś umiejętnie dozując lekką rozrywkę. Film.com
Chris Hemsworth i Daniel Brühl są znakomici, pierwszy jako nieokiełznany hedonista z Wielkiej Brytanii, James Hunt, a Brühl jako precyzyjny strateg z Austrii, Niki Lauda. The Hollywood Reporter
W „Wyścigu” znajdziemy seks, luksus i sporą dawkę humoru oraz zapierającą dech w piersiach akcję na torze wyścigowym. The Telegraph

Film Howarda wygrywa dzięki najbardziej fascynującym materiałom z wyścigów F1, jakie udało się zrealizować w historii filmu. Tak jak Hunt, „Wyścig” jest seksowny, zabawny i ekscytujący. I tak jak Lauda, jest inteligentny i zdyscyplinowany, a ostatecznie wzruszający. Empire
Wyścig” to doskonały dramat o kondycji człowieka, w którym dwóch piekielnie utalentowanych kierowców prowokuje się nawzajem do podejmowania ryzyka w imię zwycięstwa. A wszystko to na podstawie znakomitego scenariusza i mistrzowskich kreacji Hemswortha i Brühla. The Guardian
W efekcie mamy film, którego akcja toczy się wartko i wciąga widza w dramatyczne wydarzenia, co jest zarówno satysfakcjonującym jak i ekscytującym przeżyciem. Box Office Buz
Nakręcony z dużą wprawą, pasjonujący, cudownie rozrywkowy film o zaciekłej rywalizacji dwójki kierowców wyścigowych w latach siedemdziesiątych. Nawet jeśli nie do końca wiemy, co dzieje się w głowie Hunta i Laudy podczas stresujących wyścigów odbywających się przy akompaniamencie syku palonych opon i obłoku spalin, dzięki pięknym zdjęciom operatora Anthony Dod Mantle i wzbogaconym o dynamiczną ścieżkę dźwiękową Hansa Zimmera, ich atmosfera jest tak elektryzująca, że siedzimy w kokpicie obok Hunta i Laudy. Movie Talk
Wyścig” to znakomita historia, pełna trzymających w napięciu, dynamicznych scen wyścigów. Jeden z najlepszych filmów Rona Howarda. Comingsonn.net
Zdjęcia operatora Anthony Dod Mantle są tak porywające, iż cały czas mamy poczucie, że znajdujemy się w samym sercu akcji. Independent.co.uk

Istnieje duża szansa, że nic nie wiecie o wyścigach Formuły 1 i niewiele was ona obchodzi. Po obejrzeniu tego ekscytującego filmu, zmienicie zdanie. US Weekly

Perwersyjna uczta dla oka. What Culture

Reżyserując film na podstawie błyskotliwego scenariusza Petera Morgana, Ron Howard nie opowiada się po żadnej stronie. Pozwala, by to silne osobowości dwójki głównych bohaterów podniosły ciśnienie widzów. Wall Street Journal

Nieprawdopodobnie ekscytujący film. Financial Times

Porywający film, dynamiczny, inteligentny i przekonujący. Screen International

Wyścig”, film zarówno pasjonujący, jak i wzruszający, wzbudzi u widzów całą gamę emocji! HeyUGuys



Imponująco zgrana kompozycja obrazu, dźwięku i treści. Digital Spy
RYWALIZACJĘ CZAS ZACZĄĆ

Zdobywca dwóch Oscarów, RON HOWARD (Piękny umysł, Frost/Nixon) ponownie zwiera szeregi z dwukrotnie nominowanym do Nagrody Akademii scenarzystą, PETEREM MORGANEM (Frost/Nixon, Królowa), w pełnym rozmachu filmie WYŚCIG, opowiadającym o zaciekłej rywalizacji o prymat w świecie wyścigów Formuły 1 ery lat siedemdziesiątych, pomiędzy utalentowanym angielskim playboyem, Jamesem Huntem (CHRIS HEMSWORTH; Avengers, Thor:Młot bogów) i jego zdyscyplinowanym rywalem z Austrii, Niki Laudą (DANIEL BRÜHL; Bękarty wojny, Ultimatum Bourne'a).


Rozgrywający się na tle ekscytującej, spektakularnej ery wyścigów samochodowych, WYŚCIG opowiada frapującą, bo autentyczną historię charyzmatycznego Hunta i genialnie precyzyjnego Laudy, legendarnej pary rywali Formuły 1. Zabierając widza w podróż przez meandry życia osobistego i potyczek w Grand Prix, film Howarda śledzi ich zmagania, często prowadzące do granic wytrzymałości fizycznej i psychicznej, gdzie nie ma drogi na skróty, a żaden błąd nie wchodzi w grę.

Dwóm aktorom partnerują w tym epickim dramacie akcji OLIVIA WILDE (Tron: Dziedzictwo) jako Suzy Miller i ALEXANDRA MARIA LARA (Lektor, Control) jako Marlene Lauda, odpowiednio, partnerki Jamesa i Nikiego, które patrzyły z przerażeniem, jak ich mężczyźni raz po raz ryzykują życiem za kierownicą bolidów.

Producentem filmu Rush jest Andrew Eeaton (Cena odwagi, Morderca we mnie), Eric Fellner (Les Misérables, Szpieg), Brian Oliver (Czarny łabędź, Idy marcowe), Peter Morgan, zdobywca Nagrody Akademii, Brian Grazer (Apollo 13, Piękny umysł) oraz Ron Howard.

Howard zaprosił do współpracy za kamerą śmietankę Hollywood – nagrodzonego Oscarem operatora, ANTHONY DOD MANTLE (Slumdog Millionaire, Ostatni król Szkocji), scenografa MARKA DIGBY (Slumdog. Milioner z ulicy, 28 dni później), nagrodzonych Oscarem montażystów DANA HANLEY'A i MIKE'A HILLA (Apollo 13, Piękny umysł), kostiumografa JULIANA DAY (John Lennon. Chłopak znikąd, Połów szczęścia w Jemenie) i zdobywcę Oscara, kompozytora HANSA ZIMMERA (Król lew, Mroczny rycerz powstaje, Sherlock Holmes, Incepcja).


Producentami wykonawczymi filmu są Guy East (Kobieta w czerni), Nigel Sinclair (Idy marcowe), Tobin Armbrust (Bogowie ulicy), Tim Bevan (Les Misérables), Tyler Thompson (Czarny łabędź) and Todd Hallowell (Apollo 13). Zdjęcia do filmu Rush powstawały w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Austrii.
DROGA DO MISTRZOSTW ŚWIATA

W roku 1975 austriacki kierowca wyścigowy, Niki Lauda, wywalczył tytuł mistrza Formuły 1 (częściej określanej, po prostu, jako F1) dla teamu Ferrari, tym samym kładąc kres siedmioletniej dominacji Forda. Wspinając się na sam szczyt klasyfikacji, Lauda przygotował podłoże do dramatycznych wydarzeń sezonu 1976, na których koncentruje się fabuła filmu WYŚCIG.



NIESAMOWITY SEZON 1976

Początkowo nic nie wskazywało na to, że sezon F1 w roku 1976 stanie się tłem do emocjonującej walki pomiędzy dwoma zaciekłymi rywalami. Broniący tytułu Niki Lauda z teamu Ferrari, wygrał pięć z pierwszych dziewięciu wyścigów sezonu, zdobywając główną nagrodę w Brazylii, Afryce Pd., Belgii, Monaco i Wielkiej Brytanii. Z kolei w Grand Prix Hiszpanii i USA, Lauda uplasował się na drugim miejscu, a w Szwecji zakończył wyścig jako trzeci.

W połowie sezonu (po ośmiu wyścigach), Lauda i Ferrari wypracowali przewagę punktową pozornie nie do pokonania, gromadząc ponad dwa razy tyle punktów, co ich najbliższy rywal. Podczas gdy Lauda królował na torze, James Hunt – kierowca, który ostatecznie okazał się jego największym rywalem – przez większą część sezonu nie radził sobie najlepiej. W pierwszym roku z teamem McLaren nie ukończył czterech z sześciu wyścigów.

Zresztą, nawet zwycięstwom Hunta towarzyszyły kontrowersje. Chociaż wyprzedził Laudę na mecie czwartego wyścigu sezonu, Grand Prix Hiszpanii, został zdyskwalifikowany, gdyż sędziowie uznali, że jego Marlboro McLaren-Ford M23 jest za szeroki. McLaren zaprotestował, twierdząc iż było to wynikiem rozszerzenia się opon w czasie wyścigu i wygrał apelację, lecz Hunt odzyskał punkty dopiero po dwóch miesiącach sporów.

Hunt wygrał też Grand Prix Francji (ósmy wyścig), kiedy Lauda musiał się wycofać z powodu problemów z silnikiem. Na tym etapie był to pierwszy wyścig, którego Austriak nie ukończył.

Po triumfie we Francji, Hunt wrócił do ojczystego kraju jako bohater, by zawalczyć o Grand Prix Wielkiej Brytanii na torze Brands Hatch. Napędził jednak rodakom strachu, kiedy Lauda zdobył pole position (pierwsze pole startowe) i przez pierwszą połowę okrążeń utrzymywał prowadzenie. Jednak 15 minut przed końcem miał problemy ze skrzynią biegów, co pozwoliło Huntowi objąć prowadzenie, budząc szał radości na trybunach. Hunt wygrał wyścig, a Lauda wywalczył drugie miejsce.

Kontrowersje jednak nie opuszczały Hunta. Podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii Clay Regazzoni, kolega Laudy z teamu Ferrari, od razu po starcie rzucił Laudzie wyzwanie. Ich samochody się zetknęły, bolid Regazzoniego zaczął się obracać i wpadły na niego bolidy Hunta i Jacque Lafitte'a. Chociaż reszta stawki przejechała bezpiecznie, części samochodów rozrzucone po torze, zmusiły organizatorów do powtórzenia startu.

Hunt wrócił na tor w rezerwowym bolidzie swojego teamu, podobnie jak Lafitte i Regazzoni, chociaż ci dwaj musieli zrezygnować. Po wyścigu, Ferrari i dwa inne zespoły oprotestowały zwycięstwo Hunta w zapasowym samochodzie. McLaren utrzymywał, że skoro nie ukończono okrążenia, zasady restartu nie mają zastosowania. Władze F1 uznały protest, odebrały Huntowi zwycięstwo, przez co Lauda awansował na pierwsze miejsce.

Przed dziesiątym wyścigiem sezonu, Grand Prix Niemiec, Hunt odrobinę zbliżył się do Laudy, lecz nadal brakowało mu do lidera aż 23 punktów, podczas gdy zostało już tylko siedem wyścigów. Wciąż wydawało się, że nikt nie zagrozi Laudzie w zdobyciu drugiego zwycięstwa z rzędu. Wszystko miało się zmienić w Niemczech.

ZAGLĄDAJĄC ŚMIERCI W OCZY

Mimo, iż Formuła 1 zaczęła w latach sześćdziesiątych wprowadzać innowacyjne rozwiązania, mające na celu podniesienie bezpieczeństwa, środki te często przegrywały w wyścigu z rozwojem technologicznym, który nadawał bolidom coraz większą prędkość. Przez pierwsze 56 lat tej dyscypliny, rokrocznie ginęło około 3 kierowców. Od roku 1967 do 1975, łącznie śmierć w wypadkach na torze poniosło 13 kierowców Formuły 1.

Najgorszą opinią ‘cieszyła się’ pętla Nordschleife (północna pętla) w niemieckim Nürburgring, torze wyścigowym, nazwanym pieszczotliwie „Zielonym piekłem” przez legendę Formuły 1, Jackie Stewarta. Ring, usytuowany w górach Eiffel, około 110 km od Kolonii, był często mokry lub mglisty. Nierzadko warunki na różnych etapach trasy różniły się od siebie, a otoczony drzewami tor, długości 20,8 km miał aż 177 zakrętów.

Lauda, jeden z największych promotorów bezpieczeństwa jazdy w tym sporcie, głośno protestował przeciwko wyścigom w Nürburgring. Na meetingu kierowców wiosną 1976 roku wyszedł z propozycją bojkotu tej trasy, ale został przegłosowany. Pod naciskiem Stewarta, władze toru w latach 1974-76 wydały znaczące sumy na poprawę bezpieczeństwa, instalując metalowe siatki i barierki. Mimo to, Ring nadal cieszył się ponurą sławą w świecie F1.

„Problemy, jakie przedstawiał sobą tor w Nürburgring były oczywiste na pierwszy rzut oka”, wspomina Lauda w swojej autobiografii, „Meine Story”. „Tor miał kształt, który czynił z niego najtrudniejszą trasę, jaką można sobie wyobrazić. Bezpieczne przejechanie 20,8 km otoczonej drzewami drogi było praktycznie niemożliwe”. Pomimo swoich zastrzeżeń do Grand Prix Niemiec w sezonie 1976, Lauda zakwalifikował się jako drugi tuż za Jamesem Huntem. Rano w dniu wyścigu (1 sierpnia 1976) pogoda dla Nürburgring zapowiadała się wyjątkowo niestabilnie. Tuż przed startem zaczęło padać i większość teamów wybrała opony przeznaczone na mokrą nawierzchnię, co z perspektywy okazało się błędem strategicznym, gdyż deszcz niebawem przestał padać, a ostry wiatr szybko wysuszył tor. Lauda miał słaby start i z każdą chwilą spadał na coraz dalsze pozycje w stawce. Pamięta, jak wjechał do boksu, żeby zmienić opony na przeznaczone na suchą nawierzchnię: to jego ostatnie wspomnienie z wyścigu. Kiedy zbliżał się do zakrętu, w jego Ferrari urwał się drążek. Samochód zjechał z trasy, uderzył w nasyp, oderwał się od podłoża i spadł z powrotem na tor.

Pierwszy bolid, jadący z tyłu, zdołał wyminąć Laudę i szczątki samochodu. Drugi, z Brettem Lungerem uderzył w Laudę, a jego Ferrari stanęło w płomieniach. Następny kierowca, Harald Ertl, wbił się w dwa rozbite bolidy. Lungerowi i Ertlowi nic się nie stało, ale maszyna Laudy nadal stała w płomieniach. Lunger i Ertl oraz kilku innych kierowców, gorączkowo próbowało wydostać Laudę z palącego się auta. Wreszcie im się to udało, lecz jego poparzenia były bardzo groźne.

Kierowcę przetransportowano helikopterem na oddział intensywnej terapii w Mannheim, gdzie sześcioosobowy zespół lekarzy i 34 pielęgniarki usiłowały ocalić mu życie. Lauda doznał poparzeń trzeciego stopnia głowy i nadgarstków, miał kilka złamanych żeber, pęknięty obojczyk i kość policzkową. Jeszcze większym zagrożeniem były uszkodzenia płuc, spowodowane wdychaniem trujących oparów z gaśnic, użytych na miejscu wypadku.

Co prawda, James Hunt wygrał Grand Prix Niemiec, gazety jednak, nie bez powodu, rozpisywały się o wypadku Laudy i walce o życie kierowcy, broniącego tytułu mistrza F1. Przez cztery dni Lauda znajdował się w stanie krytycznym.

Jednak kierowca nie dawał za wygraną. Po dojściu do siebie, natychmiast zaczął planować powrót na tor – w tym samym sezonie. Mając u boku terapeutę, ćwiczył po 12 godzin dziennie. „Moje organy wewnętrzne szybko się zregenerowały, natomiast bardziej powierzchowne obrażenia okazały się większym problemem”.

Lauda miał poważne poparzenia twarzy, w wyniku których stracił obydwie powieki. Chirurdzy plastyczni zaproponowali mu kilka możliwości, lecz Lauda wybrał szwajcarskiego specjalistę, który uformował mu nowe powieki, używając do tego skóry, pobranej zza jego uszu.



HUNT PNIE SIĘ W GÓRĘ, LAUDA POWRACA

Pod nieobecność Laudy, Hunt zmniejszył przewagę punktową do lidera. Zdobył pole position w Grand Prix Austrii i ukończył wyścig na czwartym miejscu. Następnie wywalczył zwycięstwo w Grand Prix Holandii i od Laudy dzieliły go już tylko dwa punkty (58-56). Jako, że zostały tylko cztery wyścigi i wyglądało na to, że Lauda nie wróci na tor do końca roku, Hunt miał największe szanse na zdobycie tytułu Mistrza Formuły 1.

Wtedy team Laudy ogłosił niewiarygodne nowiny: obecny mistrz świata wraca na tor 12 września 1976 roku, na Grand Prix Włoch, zaledwie sześć tygodni po wypadku, który niemal przypłacił życiem. Cudem Lauda zakwalifikował się na piątej pozycji i dojechał do mety na czwartym miejscu, co było nieprawdopodobnym wyczynem. Zwiększył przewagę punktową nad Huntem, który z trudem się zakwalifikował do wyścigu we Włoszech, a co gorsza nie ukończył go.

Hunt wrócił do formy, zdobywając Grand Prix Kanady i USA, gdzie Lauda zajął odpowiednio ósme i trzecie miejsce. W tym czasie Fédération Internationale de l’Automobile (FIA) odebrała Huntowi zwycięstwo z 18 lipca, podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii. Gdy do zakończenia sezonu zostało do zdobycia tylko Grand Prix Japonii, Lauda miał trzypunktową przewagę, 68-65.

Chociaż Hunt wciąż plasował się za Laudą, przystojny, ten młody Brytyjczyk szybko stał się gorącym towarem świata Formuły 1. Lauda wygrał cztery z sześciu pierwszych wyścigów roku, z kolei Hunt triumfował w czterech z sześciu ostatnich.

W Japonii, Hunt i Lauda zakwalifikowali się odpowiednio na drugiej i trzeciej pozycji, za Mario Andrettim. Lauda nie tylko martwił się pogodą, wiedział też, że samochód Hunta prawdopodobnie lepiej poradzi sobie na mokrej nawierzchni; obawiał się ponadto, że przy deszczowej pogodzie będzie gorzej widział.

Jego obawy ziściły się, gdy całą noc poprzedzającą wyścig na Fuji International Speedway lało jak z cebra, zaś rano pojawiła się mgła i dalsze opady. Hunt i Lauda, obydwaj członkowie komisji bezpieczeństwa kierowców, przekonywali organizatorów do przełożenia wyścigu, lecz na próżno. Grand Prix odbył się, aczkolwiek ze startem opóźnionym o 1 godzinę i 40 minut.

Hunt miał dobry start, natomiast Lauda niebawem spadł w stawce na dalszą pozycję. Po dwóch okrążeniach ten ostatni zjechał do boksu i wyłączył silnik. „Jest zbyt niebezpiecznie”, oznajmił Austriak.

Brytyjczyk prowadził na 61 z 73 okrążeń i zdobył trzeciej miejsce, za Andrettim i Patrickiem Depailler. Tym samym Hunt zdobył cztery punkty, co wystarczyło mu do wygrania sezonu i pokonania Laudy jednym punktem. Triumf zaskoczył Hunta, który nie był pewien swojej pozycji, po zjechaniu do boksu pod koniec wyścigu.

„Uważam, że wycofując się, Niki podjął odważną decyzję. Naprawdę mu współczuję”, powiedział Hunt w wywiadzie dla Sports Illustrated. „Biorąc pod uwagę okoliczności, to było heroiczne posunięcie. Mówiąc szczerze, według mnie wyścig nie powinien był zacząć się w tych warunkach. Decyzja Nikiego o przerwaniu jazdy była ze wszech miar rozsądna. Czy ktoś zachowałby się inaczej, mając za sobą taki wypadek, jak on w Nürburgring?”.

Lauda opuścił tor natychmiast po wyścigu, zbyt poruszony, by czekać na nieuchronną gorączkę medialną. Po latach nadal nie żałuje swojej decyzji: „Teraz inaczej postrzegam utratę tytułu mistrza w roku 1976, lecz nie mam do siebie pretensji. Gdybym był nieco mniej spięty w rozstrzygającym momencie, gdybym się wyluzował i pojechał spokojnie, zdobywając kilka punktów, potrzebnych mi do tytułu, miałbym ich cztery zamiast trzech. Lecz jeśli mam być szczery, zupełnie o to nie dbam”.

KONIEC EPOKI

Lauda odzyskał tytuł mistrza w roku 1977 dla Ferrari, a sezon 1976 na zawsze zapisał się w pamięci fanów. Potem Austriak przeszedł do teamu McLaren i w roku 1984 dodał trzeci tytuł mistrza do swojej kolekcji, przewagą zaledwie pół punktu nad kolegą z zespołu, Alainem Prostem. Po sezonie 1985 Lauda zakończył karierę kierowcy F1.

Groźne poparzenia, jakie Lauda odniósł w wypadku w Niemczech pozostawiły wiele blizn. Kierowca stracił niemal całe prawe ucho oraz włosy na prawej połowie głowy, brwi i powieki. Powieki zrekonstruowano mu dzięki operacji plastycznej, po której znów mógł je zamykać i otwierać, lecz nigdy nie czuł potrzeby dalszego poprawiania wyglądu. Od wypadku nosi czapkę, zasłaniającą blizny na głowie. Lauda jest autorem pięciu książek i prowadził własną linię lotniczą, Lauda Air, którą w grudniu 2000 roku sprzedał Austrian Airlines.

Po dramatycznej walce z Laudą, Hunt zdobył swój jedyny tytuł mistrza F1. Po zakończeniu sezonu 1979 Hunt opuścił tor i przez lata pracował jako komentator wyścigów w BBC Sports. Był też doradcą i konsultantem młodych kierowców.

Zmarł na atak serca w roku 1993, mając zaledwie 45 lat.

JAK POWSTAWAŁ FILM „WYŚCIG”

Brytyjski scenarzysta i dramaturg Peter Morgan uważał, że rywalizacja Laudy i Hunta wraz z ich pasjonującymi potyczkami w sezonie 1976 Formuły 1, to historia, która wykracza poza szpalty kolumn sportowych.

Morgan zdobył sobie reputację mistrza scenariuszy opartych na wydarzeniach historii współczesnej. Uchwycił sedno politycznych intryg brutalnego dyktatora Ugandy Idi Amina (Ostatni król Szkocji), dylematy Elżbiety II po śmierci księżnej Diany (Królowa), zakulisowe dramaty, towarzyszące wywiadowi Davida Frosta z byłym prezydentem USA, Richardem Nixonem z roku 1977 (Frost/Nixon) oraz relacje premiera Wielkiej Brytanii z jego następcą, Gordonem Brownem (Umowa), i byłym prezydentem USA, Billem Clintonem (Władcy świata). Za swoje osiągnięcia Morgan dwukrotnie otrzymał nominacje do Oscara za Najlepszy Scenariusz zarówno do Królowej, jak i Frost/Nixon.

„Poznałem Nikiego Laudę w Wiedniu i zaprzyjaźniliśmy się”, wspomina Morgan. „Dorastałem w Anglii i wiele wiedziałem na temat Jamesa Hunta, lecz nigdy nie poznałem wersji zdarzeń z ust Nikiego Laudy. Rozmawiałem z nim o jego życiu i nagle przyszło mi do głowy, 'Mój Boże, to przecież fantastyczna opowieść'”.

Mieszkający w Austrii scenarzysta przedstawił Laudzie pomysł na scenariusz, fabularyzujący dramatyczny przebieg sezonu wyścigowego 1976. Lauda się zgodził i, na etapie powstawania scenariusza, dostarczył Morganowi szeregu cennych wskazówek. „Mieliśmy wiele dyskusji na temat hollywoodzkich filmów w odniesieniu do rzeczywistości”, mówi Lauda. „Ja go zawsze sprowadzałem do realiów. To były bardzo ciekawe rozmowy”.

Przelewając tę niezwykłą opowieść na papier, Morgan dał się porwać tym wyjątkowym zdarzeniom. Jak sam wyjaśnia: „Napisałem go trochę w ciemno. Mnie jako Anglikowi ożenionemu z Austriaczką i mieszkającemu w Wiedniu, wydawała się ona interesująca. Nie wiedziałem jednak, kto jeszcze mógłby zwrócić na nią uwagę. Kiedy zacząłem pokazywać gotowy scenariusz, znalazłem ludzi, których zaciekawił”. Jednym z nich był długoletni producent filmów Michaela Winterbottoma, Andrew Eaton, z którym Morgan pracował przy dramacie Fernando Meirellesa, 360. Połączeni. „Wiedziałem o projekcie, ponieważ pracowałem z Peterem przy innym filmie”, opowiada Eaton. „Dał mi do przeczytania scenariusz, który od razu bardzo mi się spodobał”.

Eaton zdawał sobie sprawę, że choć film rozgrywa się w olśniewającym i ekscytującym świecie Formuły 1, jego sednem jest opowieść o dwóch zupełnie różnych osobowościach. „To historia zasadzająca się na dwóch bohaterach: Austriaku i Angliku”, mówi Eaton. „Obraca się głównie wokół tych dwóch postaci, ich różnych sposobów bycia i stylów życia. Tak się jednak składa, że dzieje się ona na niesamowitym tle wyścigów samochodowych i Formuły 1, dzięki czemu mamy film akcji zasadzający się na postaciach”.

Motywy i okres, w jakim rozgrywa się WYŚCIG zwróciły uwagę Erika Fellnera, który wraz z partnerem Timem Bevanem są właścicielami Working Title Films. Niewiele wcześniej byli współproducentami nagradzanego filmu Senna, Asifa Kapadii, opartego na życiu legendarnego mistrza F1, Arytona Senny, przez co jeszcze bardziej zafascynował ich ten temat.

Fellner ujawnia, że wyścigami ekscytował się już jako mały chłopiec. „Wyścigami Formuły 1 zainteresowałem się w połowie lat siedemdziesiątych. To były czasy Hunta i Hesketha. Gdy byłem nastoletnim uczniem, Formuła 1 stanowiła żelazny punkt programu sportowego, praktycznie co tydzień. Ci goście byli gladiatorami – niesamowicie seksownymi i frapującymi, ponieważ co tydzień spoglądali śmierci w oczy. Byli gwiazdami rocka, a nikt lepiej nie uosabiał tego modelu niż James Hunt”.

Za sprawą takich faworytów widowni jak Cztery wesela i pogrzeb oraz To właśnie miłość, czy światowego przeboju z roku 1912, Les Misérables, londyńska wytwórnia filmowa Working Title zdobyła znaczącą pozycję na globalnej mapie filmowej. Obydwaj producenci zawsze wychodzą z założenia, że historia jest ważniejsza niż widowiskowy efekt. „Zacząłem produkować filmy w latach osiemdziesiątych i zawsze chciałem zrobić film o krótkim, lecz spektakularnym wkładzie Lorda Hesketha w świat wyścigów samochodowych”, mówi Fellner. „Nigdy nam się to nie udało, ale wiele lat później, zlecono mi produkcję dokumentu o życiu Arytona Senny. Uznałem, że film dokumentalny będzie dobrym sposobem podejścia do tematu z niedużym budżetem. Zawsze uważałem, że film fabularny o Formule 1, zwłaszcza z innego okresu historii, będzie zbyt kosztowny. Potem jednak Peter Morgan i Andrew Eaton podsunęli mi scenariusz, który ich zdaniem można byłoby zrealizować z rozsądnym budżetem. Nie mogłem się powstrzymać i zgodziłem się”.

Brian Oliver, prezes Cross Creek Pictures, wytwórni odpowiedzialnej za cenione przez krytykę i widzów filmy Czarny łabędź, Idy marcowe i Kobieta w czerni, także uznał, że tło oraz elementy dramatyczne czynią z WYŚCIGU projekt wart realizacji i zgodził się pomóc w zdobyciu finansowania. „Przeczytałem scenariusz i natychmiast pomyślałem, 'Rany, musimy zrobić ten film'”, wspomina producent. „To był jeden z tych scenariuszy, które wykraczają poza świat sportu i skupiają się przede wszystkim na postaciach”.

Pasja, osobowość i ekstremalne ambicje tych bohaterów – nie wspominając już o doświadczeniu przy współpracy nad ostatnim filmem z Morganem – przekonały zdobywcę dwóch Oscarów, Rona Howarda do wyreżyserowania filmu. „Miałem przyjemność pracować z Peterem przy filmie Frost/Nixon i kiedy opowiedział mi frapującą historię potyczek tych dwóch niezwykłych bohaterów, stwierdziłem, że nie sposób się jej oprzeć”, wyjaśnia Howard. „Hunt i Lauda są złożonymi postaciami, które toczyły ze sobą dramatyczną rywalizację. Historia z jednej strony była brutalna, lecz z drugiej pociągająca i ostatecznie, bardzo emocjonalna i wzniosła – a to wszystko składa się na doskonały ekranowy dramat. W sezonie 1976 rzeczywistość funkcjonowała na zwiększonych obrotach. Wszyscy, nawet ludzie, którzy nie bardzo interesowali się tym sportem, dyskutowali o nim. Prasa rozpisywała się na ten temat, ponieważ ci dwaj stanowili swoje absolutne przeciwieństwa. Ta dychotomia zapewnia nie tylko dramatyzm, lecz także wiele okazji do humorystycznych scen. A biorąc pod uwagę świat w jakim się obracali, materiał był świeży, zaś postaci zupełnie wyjątkowe.

„Peter świetnie rozumie bohaterów”, mówi dalej reżyser. „W przypadku historii opartych na faktach, doskonale wie, co nimi kieruje, widzi tę jedną rzecz, która je nakręca w pozytywnych lub negatywny sposób i potrafi wokół tego budować sceny. Niektóre z nich są w pełni autentyczne, inne to udramatyzowane sytuacje, lecz wszystkie mają realizować cele, jakie postawił przed sobą scenarzysta. Dlatego też efekt końcowy zawsze jest bardzo prawdziwy, nawet jeśli nie odpowiada faktom w stu procentach”.

To nie przypadek, że ostatnie filmy Howarda, podobnie jak jego nominowany do Oscara Apollo 13 i Frost/Nixon, dzieją się w latach siedemdziesiątych. Filmowiec przyznaje, że od dawna ta epoka go fascynuje. „To niezwykle pociągający, fascynujący okres w historii świata i popkultury”, wyjaśnia. „Wydaje mi się, że posługując się współczesną technologią filmową, by w klasyczny sposób pokazać te niezwykłe czasy, stworzyliśmy coś, co przemawia do widowni i jest świeże, satysfakcjonujące i ekscytujące”.

Howardem również powodował fakt, iż to właśnie wtedy z aktora przeobraził się w twórcę filmów. „Gdy rozgrywała się ta historia, serial Happy Days zyskiwał ogromną popularność na całym świecie”, mówi Howard. „Dostrzegałem więc różnice kulturowe tego okresu. Rewolucja seksualna dobiegała końca, nie było już czego się bać, ani świętować... seks był bezpieczny, a wyścigi niebezpieczne. Dążenie do wyrażania siebie, podejmowania ryzyka i opowiadania się za czymś wyjątkowym zostały w latach sześćdziesiątych pozbawione politycznego charakteru, lecz trendy te wciąż istniały w sferze kultury. Gdy słyszę szalone opowieści o Formule 1, uświadamiam sobie, że ludzie dziś już się tak nie zachowują, lecz świat gwiazd z lat siedemdziesiątych nie jest mi do końca obcy”.

Lista reżyserów, z którymi producenci chcieli pracować była krótka i uznali oni, że zdobyli nazwisko z samego jej szczytu. „Ron jest jednym z wielkich amerykańskich reżyserów”, mówi Oliver. „Zaangażowanie go do filmu o europejskich wyścigach samochodowych znacznie podnosi szanse na jego sukces kinowy. Nietrudno uwierzyć, że człowiek, który pokazał nam świat astronautów i strażaków, zrobi świetny film o kierowcach wyścigowych”.

Eaton ceni reżysera za niewyczerpaną energię, jaką zarażał resztę ekipy. „Kiedy szukaliśmy reżysera, Peter był na lunchu z Ronem w Los Angeles, podczas którego Ron powiedział mu, jak bardzo chce zrobić ten film. Jest wielkim fanem sportu i chociaż nie znał się za bardzo na Formule 1, doceniał wrodzony dramatyzm tej dyscypliny. Ron ma ten sam rodzaj energii i motywacji co dwóch głównych bohaterów. Praca z nim jest inspirująca z powodu jego dbałości o szczegóły i nieokiełznaną energię. Był idealnym reżyserem do tego filmu”. Czy to w przypadku matematyka z Pięknego umysłu, czy astronautów z Apollo 13, Ron nie ma sobie równych, jeśli chodzi o pokazywanie środowiska, w jakim funkcjonują prawdziwi ludzie”, mówi Fellner. „Fakt, iż niewiele wiedział o tym sporcie był zaletą. Doświadczenie nauczyło mnie, że reżyser, który zaczyna pracę nad filmem, nie wiedząc absolutnie wszystkiego na dany temat, często potrafi pokazać go od bardziej interesującej strony. Podejście Rona zaprowadziło nas w miejsca, do których nie trafilibyśmy z innym reżyserem”.

Do ekipy produkcyjnej filmu dołączył wieloletni partner Howarda w Imagine Entertainment, nagrodzony Oscarem Brian Grazer, którego zaintrygował scenariusz Morgana, podobnie jak poprzedni scenariusz autora dla Imagine. „Wraz z Ronem pracowaliśmy z Peterem przy filmie Frost/Nixon”, wspomina Grazer. „Peter ma zdolność do analizy danej osoby do tego stopnia, że widzi pory w jej skórze”.

Grazer odkrył, iż najnowsza analiza zachowań ludzkich Morgana była równie precyzyjna i wyjaśnia, gdzie ten projekt znajduje się w kanonie filmów, które wyprodukował z Howardem. „Ciągłość jaką WYŚCIG wykazuje z innymi filmami Rona i moimi, zawdzięcza tożsamości postaci, tajnikom funkcjonowania ich umysłu. WYŚCIG opowiada także o dwóch mężczyznach, którzy mają znaczące wady i którzy ze sobą rywalizują. Co ciekawe, nie jest to film o triumfowaniu na torze, lecz o tym, jak ci dwaj poprzez rywalizację pokonują swoje niedoskonałości i stają się bardziej pełnymi ludźmi. Ich zwycięstwo jest wewnętrzne. Dzięki wyścigom James i Niki nie tylko udoskonalili swoje charaktery, lecz nawzajem podnieśli poczucie własnej wartości”.

Gdy Imagine stał się jednym z ostatnich kawałków układanki, Exclusive Entertainment, pod kierunkiem producentów wykonawczych, Guy'a Easta i Nigela Sinclaira, wyczuł globalny potencjał filmu WYŚCIG i—zachęcony przez Olivera— uzupełnił budżet o ostatnią część, konieczną do realizacji filmu. Mając zapewnione finansowanie i Howarda na krześle reżysera, WYŚCIG szybko wszedł w fazę produkcji.



  1   2   3


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna