Wywodzi się od łacińskiego czasownika sequor „naśladować, iść, podążać za kimś



Pobieranie 130.76 Kb.
Strona1/4
Data08.05.2016
Rozmiar130.76 Kb.
  1   2   3   4
SEKTY
Sekta - etymologicznie wyraz „sekta” wywodzi się od łacińskiego czasownika sequor – „naśladować, iść, podążać za kimś”. Słownik łacińsko - polski podaje następujące znaczenia słowa secta: „kierunek, droga, postępowanie, zasady”. Istnieje również druga etymologia, nawiązująca do słowa secare, czyli „odcinać”.

Według Encyklopedii Multimedialnej PWN sekta to grupa wyznaniowa, która oddzieliła się od danej religii, jest hermetycznie zamknięta przed innymi, występuje w niej wyjątkowa rola przywódcy i agresywne innych na wybraną wiarę.

Słownik Języka Polskiego PWN definiuje sektę w dwóch znaczeniach. Po pierwsze, sekta to grupa religijna, która oderwała się od któregoś z wielkich kościołów i przyjęła własne zasady organizacyjne; odłam wyznaniowy jakiejś religii. W drugim znaczeniu sekta to grupa społeczna izolująca się od reszty społeczeństwa, mająca własną hierarchię wartości, zespół norm zachowania się, silnie akcentująca rolę przywódcy.

Z tego też względu termin „sekta” bywa używany w kilku znaczeniach - szerszym i węższym. W szerszym znaczeniu sekta to każdy zbiór ludzi pozostający w opozycji do reszty społeczeństwa lub społeczności, w której dana sekta istnieje. Tak pojęta sekta jest więc grupą społeczną, której najistotniejszą cechą jest izolacja w stosunku do pozostałych grup społecznych. Nie chodzi wyłącznie o izolację przestrzenną, lecz o izolację o charakterze światopoglądowym, ideologicznym czy psychologicznym. Natomiast w węższym znaczeniu sektą nazywamy grupę ludzi połączonych wspólnym przeżywaniem stanów zachwytu i uniesień religijnych, która oddzieliła się od oficjalnego kościoła lub wyznania.

W ujęciu potocznym sekta to pojęcie posiadające pejoratywne odniesienia i skojarzenia. W ciągu wieków sekta była raczej pojęciem neutralnym. Z czasem jednak, gdy działające sekty wykazywały nieraz skrajne formy doktrynalne i kultyczne, pociągnęło to za sobą konflikty z kościołami, systemami państwowymi i społeczeństwem oraz narzuciło pojęciu wymiar pejoratywny. Obciążenia negatywne funkcjonują obecnie również z uwagi na działanie między innymi sekt destrukcyjnych o charakterze antyspołecznym, antypaństwowym i antywychowawczym.

W Polsce na gruncie prawa pozytywnego pojęcie sekty nie istnieje. W prawodawstwie nie stosuje się terminu „sekta”. Ustawodawca polski w żadnym z obowiązujących aktów prawnych nie podał znaczenia tego terminu. Podjęto jednak próbę zdefiniowania sekty kryminogennej. Jest to zespół ludzi powiązanych ze sobą wspólnym, z reguły uformowanym przez nich światopoglądem oraz stałymi bądź okresowymi formami kultowymi oraz organizacyjnymi, zaś cele działania tego zespołu bądź formy realizacji wynikające z ich światopoglądu, zachowań kultowych nie są uznane przez państwo oraz są sprzeczne z prawem lub z zasadami współżycia społecznego.



Za sektę można uznać każdą grupę, która posiadając silnie rozwiniętą strukturę władzy, jednocześnie charakteryzuje się znaczną rozbieżnością celów deklarowanych i realizowanych oraz ukrywaniem norm w sposób istotny regulujących życie członków; która narusza podstawowe prawa człowieka i zasady współżycia społecznego, a jej wpływ na członków, sympatyków, rodziny i społeczeństwo ma charakter destrukcyjny.


W przeciwieństwie do Kościoła sektę cechują następujące właściwości: podszywanie się pod grupę religijną, kulturalną lub terapeutyczną, kierownictwo typu charyzmatycznego, odwołujące się do nadprzyrodzonego autorytetu; dobrowolność uczestnictwa; chociaż nie każdy może zostać członkiem sekty, to jednak przynależność do niej nie jest obowiązkowa; przekonanie członków o ich wyjątkowości i wyłączności; ślepe podporządkowanie się członków przywódcom ruchu - władza totalitarna; zastosowanie rozbudowanego systemu kontroli, zakazów i kar, oraz technik psychologicznych; bezkompromisowa, radykalna postawa członków sekty wobec świata i uznawanych wartości, często połączona ze ślepym fanatyzmem; darmowa praca członków dla grupy i przywódcy izolację od świata zewnętrznego wynikającą z własnego, odrębnego, najczęściej opozycyjnego systemu wartości; silna więź wewnętrzna, najczęściej dla jej członków jedyna, a także wymóg bezwzględnej lojalności; kierowanie się woluntaryzmem w postępowaniu; tendencja do jednostronnej interpretacji doktryny i zawężenia kultu; fanatyzm w wyznawaniu prawd i zamknięcie na wszelki dialog z obcymi. 

Zjawiskiem pokrewnym do sekt są „kulty” lub „ruchy kultowe”. Słowo „kult” (od łacińskiego „cultus” - oddawanie czci bóstwu i czynności o charakterze rytualnym) podkreśla mocniej aspekt indywidualizacji życia religijnego w obrębie kultu. Celem uczestników tej luźnej i mało zwartej struktury społecznej jest czysto osobiste doświadczenie, komfort oraz uzdrowienie fizyczne. Zamiast wstępowania do kultu, aktu, który wymagałby zgody innych, wybiera się po prostu wiarę w określone teorie i przestrzeganie określonych praktyk, a zgoda innych przestaje być konieczna. 

Kult charakteryzuje się odmiennymi od konwencjonalnych poglądami na to, co jest realne, możliwe i moralne. Niektóre kulty cechuje efemeryczność; brak określenia wyraźnych granic grupy, scentralizowanego przywództwa i standaryzacji doktryny; minimalne wymagania w stosunku do uczestników, którzy mogą się między sobą znacznie różnić pod względem zaangażowania. Kult określany jest też jako „sekta dla wybrańców” i „władza nad psychiką człowieka”. Cztery elementy kultu szkodliwego to: werbunek nowych członków dokonuje się bez podania ścisłych i bliższych informacji o celach i pracy grupy; grupa lub jej przywódcy czerpią korzyści materialne z tytułu posiadania członków bądź bezpośrednio, przez zagarnianie ich pieniędzy, bądź pośrednio - poprzez zmuszanie ich do pracy, za którą nie otrzymują nic albo bardzo nędzne wynagrodzenie; wśród członków grupy wyrabia się przekonanie, że inne poglądy i postawy są błędne i niesłuszne; skrzywdzeni zostają bliscy i znajomi członków grupy - rodzina, przyjaciele, a także oni sami. Właściwie nie można wyznaczyć wyraźnych różnic między kultem a sektą. Często stosuje się, zamiennie lub bliskoznacznie z pojęciem „kult”, nowych terminów, jak np. „nowe ruchy religijne”.


Sekty to poważny problem naszych czasów. Nie jest to zresztą zjawisko nowe i nieznane, gdyż w różnych epokach historycznych pojawiali się duchowi przywódcy, mający dzięki swej charyzmie wielu uczniów i naśladowców. Środki masowego przekazu oraz zwykli ludzie nazywają je zazwyczaj sektami i doszukują się w ich działalności zagrożenia dla życia rodzinnego i społecznego oraz wyzwania dla współczesnego Kościoła Katolickiego. Do specyficznych cech wyróżniających sektę można zaliczyć:

- misjonarską gorliwość nowych członków (najbardziej rzucającą się w oczy cechą sekt jest gorliwość, z jaką członkowie prowadzą działalność rozpowszechniającą swe koncepcje, wierząc, że to oni znają wyłącznie prawdę o Bogu, i o jedynym posłaniu, które świat pragnie usłyszeć i bez którego jest skazany na zagładę i potępienie),

- charyzmę przywódcy (zwolennicy przywódcy, wierzą w jego inność w stosunku do zwyczajnych śmiertelników i w jego wyjątkową moc),

- wyłączność do prawdy wiodącej do zbawienia (ma ona niemal wyłączne prawo do prawdy. Wysuwają one twierdzenia, że prawdziwe zbawienie można znaleźć jedynie zostając ich członkiem i w ten sposób akceptując ich wierzenia, przyjmując praktyki, lub zaczynając używać zalecanych technik),

- silne poczucie elitaryzmu (stanowisko wyłączności sekty prowadzi z kolei do wiary, że owa sekta stanowi grupę elitarną. Ponieważ jej członkowie doświadczają wiedzy, znają prawdę lub stosują określone techniki, dochodzą do przekonania, że różnią się lub górują nad tymi, którzy nie należą do ich grona.)

- szczegółową kontrolę nad wszystkimi aspektami życia wyznawców (ścisła dyscyplina przyjmuje formę kontroli nad niemal wszystkimi aspektami życia członków, tak, że mają oni mało czasu na cokolwiek innego niż działalność w sekcie),

- dławienie indywidualności (w sektach nie ma miejsca dla buntowników, większa część procesu kształcenia, szczególnie nowicjuszy, skierowana jest na dławienie indywidualności. Członkowie wyrzekają się odpowiedzialności osobistej i oddają się bez reszty w ręce swych przełożonych. Nie ma miejsca dla swobody myśli, różnic interpretacyjnych lub niezależności postępowania.)


Uogólniając,  sektą  jest  każda grupa  religijna czy pseudoreligijna  - świadomie izolująca    się   od   reszty   społeczeństwa   -   posiadająca hierarchiczną   strukturę,   wymagająca   od   swych   wyznawców absolutnego  posłuszeństwa  wobec  jej  przywódcy  oraz zerwania wszelkich związków i więzi rodzinnych.
  1   2   3   4


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna