Xvii światowy Kongres Kryminologii… sprawozdania I informacje



Pobieranie 48.48 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar48.48 Kb.

XVII Światowy Kongres Kryminologii…

SPRAWOZDANIA I INFORMACJE

Emil W. Pływaczewski

XVII Światowy Kongres Kryminologii
(Monterrey, Meksyk, 10–13 sierpnia 2014 r.)1

Międzynarodowe Stowarzyszenie Kryminologii (the International Society for Criminology – ISC), które zostało utworzone w 1938 r. w Paryżu, jest organizacją pozarządową, której celem jest popieranie różnego rodzaju działań oraz badań ukierunkowanych na lepsze zrozumienie zjawiska przestępczości w skali międzynarodowej. Organizacja ta, wykorzystując najnowsze osiągnięcia nauki kryminologii, służy także pomocą w działaniach na rzecz promowania zapobiegania przestępczości oraz poprawy procedur wykorzystywanych przez różne systemy wymiaru sprawiedliwości karnej. Stowarzyszenie, współpracujące z istniejącymi już organizacjami krajowymi i międzynarodowymi, legitymuje się obecnie statusem doradczym (advisory status) przy Organizacji Narodów Zjednoczonych i Radzie Europy.

Zasadnicze cele działalności ISC realizowane są przede wszystkim poprzez organizowanie międzynarodowych, a od 2005 r. światowych kongresów kryminologii, co niewątpliwie stanowi wiodącą formę aktywności tej organizacji. Dotychczas odbyło się 17 takich kongresów, z czego 12 miało miejsce w XX wieku, 5 zaś kongresów przypada na wiek XXI. Miejscem kongresów były cztery różne kontynenty, tj. Europa (11 kongresów)2, Ameryka Północna (2)3. Ameryka Południowa (2)4 oraz Azja (2)5.

Od czasu II Kongresu w Paryżu (1950) kolejne kongresy z reguły odbywały się co 5 lat. Wyjątek stanowił VII Kongres w Belgradzie (1973), który odbył się po trzech latach od poprzedniego (Madryt 1970). Szczególnym zaś wyjątkiem w tym względzie był XIV Kongres w Filadelfii, który odbył się po upływie zaledwie dwóch lat od poprzedniego kongresu w Rio de Janeiro. Nie powinno to stanowić zaskoczenia, jako że kryminologia amerykańska zajmuje wiodącą pozycję na świecie. Potwierdzają to zwłaszcza naukowe osiągnięcia w teorii i badaniach jako potwierdzenie kreatywności i wydajności, jak również ogromna liczba publikacji6. Dodajmy, że Kongres ISC w Filadelfii zmienił dotychczasową formułę „międzynarodowych kongresów kryminologii” na „światowe kongresy kryminologii”.

Kandydatura meksykańskiej metropolii Monterrey – trzeciego co do wielkości miasta Meksyku, jako miejsca kolejnego Kongresu ISC, która została zgłoszona już na XV, a więc jubileuszowym Kongresie ISC w Barcelonie7, od samego początku budziła wiele kontrowersji. Meksykański rząd federalny jest bowiem w stanie wojny z silnymi kartelami mafijnymi, które skutecznie opanowują kolejne stany, podporządkowując sobie kluczowe działy gospodarki państwowej. Oficjalne zatem ogłoszenie Monterrey jako miejsca XVII Kongresu ISC w 2014 roku8, co nastąpiło w sierpniu 2011 r. podczas XVI Kongresu ISC w Kobe, można było uznać za swego rodzaju niespodziankę.

Warto nadmienić, iż już po oficjalnej nominacji Monterrey jako miejsca XVII Kongresu ISC, w tym samym miesiącu, tj. w sierpniu, miasto to stało się miejscem bandyckiego napadu na kasyno połączonego z jego podpaleniem. W wyniku tego zamachu zginęły co najmniej 52 osoby. Dwa miesiące wcześniej, też w Monterrey, które w Meksyku uchodzi za miasto, jak na standardy tego państwa, w miarę bezpieczne, w kolejnym bandyckim najeździe na jeden z barów zginęło 21 osób9.

Kongres obradował w International Convention and Exhibition Center (CINTERMEX) pod hasłem ”Gangi, handel i niepewność: danie władzy społeczności”. Władze ISC reprezentowali na Kongresie: prof. Serge Brochu (prezydent), prof. Stephan Parmentier (sekretarz generalny) oraz prof. Emilio Viano (prezydent Komitetu Naukowego ISC oraz przewodniczący ds. programu naukowego XVII Światowego Kongresu Kryminologii).

Lokalnemu Komitetowi Organizacyjnemu przewodniczył honorowy prezydent kongresu Rodrigo Medina de la Cruz, sprawujący funkcję gubernatora stanu Nuevo Leon. W składzie tego komitetu wystąpili ponadto: Przewodniczący Kongresu dr Jezus Ancer Rodrigez – aktualnie prezydent Autonomus University of Nuevo Leon, dr Juan Manuel Alcocer Gonzalez (wiceprzewodniczący lokalnego komitetu organizacyjnego) – zastępca rektora ds. akademickich Autonomus University of Nuevo Leon oraz dr Alfonso Verde Cuenca – prezydent Rady Obywateli ds. Bezpieczeństwa Publicznego stanu Nuevo Leon. Łącznie z ISC kongres wspierało finansowo 8 meksykańskich instytucji administracyjnych i akademickich, na czele z Autonomus University of Nuevo Leon.

W czasie kongresu w ramach sześciu sesji plenarnych10, 65 sesji tematycznych (odbywających się równolegle), sesji roboczych oraz dyskusji okrągłego stołu, zostało wygłoszonych 269 referatów. W sumie kongres zgromadził około 1500 uczestników, z czego zdecydowaną większość (około 1110) stanowili przedstawiciele Meksyku.

W pierwszym dniu Kongresu, po ceremonii inauguracyjnej, w pierwszej sesji plenarnej główny referat, pt. „Wizja, polityka i kompetencje potrzebne do efektywnego zwalczania przestępczości zorganizowanej, handlu narkotykami i bezkarności”, wygłosił Francisco Dall Anse, były prokurator generalny Kostaryki11. Przewodniczącym sesji był S. Parmentier, zaś w charakterze dyskutantów wystąpili Jianhong Liu – prezydent Azjatyckiego Stowarzyszenia Kryminologii oraz Jose Luis de la Cuesta – prezydent Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego. Zarówno we wspomnianym referacie, jak i w wystąpieniach uczestników sesji akcentowane były trzy główne rodzaje przestępczości, tj. przestępczość narkotykowa, handel ludźmi oraz handel bronią. Na tym tle akcentowano naruszanie praw człowieka, które objawia się zarówno w braku reakcji na przestępstwo bądź w takiej reakcji, którą można określić jako nieprofesjonalną, a w konsekwencji niejednokrotnie prowadzącą do wiktymizacji wtórnej. Mocno akcentowanym problemem było zjawisko bezkarności, które m.in. wynika ze słabych, niewydolnych struktur administracji rządowej i lokalnej. Zdaniem F. Dall Anse w Ameryce Łacińskiej nie ma nadziei na efektywne zwalczanie bezkarności, korupcji i przestępczości zorganizowanej, gdyż jednym z istotnych faktorów tej efektywności jest silny rząd, a tego w krajach Ameryki Łacińskiej generalnie brakuje. Trzeba jednak dążyć do eksponowania i wzmacniania tego rodzaju faktorów w poszczególnych państwach tego regionu. Dyskusyjne wszakże byłoby nadawanie im waloru uniwersalności, gdyż np. w Chinach – co podkreślał J. Liu – niektóre z tych faktorów mogą nie mieć istotnego znaczenia.

W drugim dniu kongresu pierwsza z sesji plenarnych – moderowana przez E. Viano (American University, Washington D.C.) – była poświęcona problematyce handlu ludźmi, czyli procederowi uznawanemu za współczesną odmianę niewolnictwa. W sesji tej podkreślano m.in., że pomimo zniesienia niewolnictwa ponad 100 lat temu problem ten współcześnie nadal jest obecny, zarówno w krajach rozwijających się, jak i rozwiniętych (szczególnie wskazywano tu na USA). W Ameryce Łacińskiej najgorsza sytuacja w tym względzie panuje w Brazylii.

Generalnie współczesne niewolnictwo jest w szczególności związane z handlem ludźmi12. Z tym haniebnym procederem m.in. wiąże się zmuszanie kobiet i dzieci (dziewcząt i chłopców) do prostytucji, żebractwo, praca przymusowa (w tym wykorzystywanie dzieci jako taniej lub darmowej siły roboczej) czy handel ludzkimi organami. Handel ludźmi wykazuje tendencję rosnącą z uwagi na to, że wzrost zamożności pewnych warstw społecznych przy jednoczesnym zubożeniu innych stwarza możliwość zakupu większej ilości nisko płatnych usług. Podkreślano światowy wymiar tej patologii, podając przy tym konkretne przykłady werbowania kobiet, także z Europy Wschodniej i Środkowej, do sex-businessu w krajach zachodnich. Wskazywano przy tym na niedostatki w zakresie ochrony ofiar przestępstw w systemie prawa karnego w kontekście niedostatecznego przestrzegania zasady praworządności. Poprawę zaś sytuacji w tym względzie wiązano z potrzebą edukowania prokuratorów i sędziów oraz monitoringiem struktur rządowo-administracyjnych oraz organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości przez organizacje społeczne, zwłaszcza o charakterze pozarządowym13.

W omawianym kontekście eksponowano też wyzwania dla środowiska kryminologicznego oraz sektora prywatnego, zwłaszcza potrzebę kreowania „woli politycznej”. W odniesieniu do Ameryki Łacińskiej zwracano uwagę na trudności w implementacji Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej z dnia 15 listopada 2000 r.14, znajdujące swoje źródło w wykładni pojęcia „handel ludźmi”, interpretowanego schematycznie, zbyt wąsko, bez uwzględnienia całego kontekstu realiów kryminalnych tego procederu15. W konsekwencji, w kwestii podjęcia ścigania karnego często zapadają decyzje odmowne, mające charakter czysto „urzędniczy”. W konkluzjach akcentowano, że ta kategoria przestępczości dotyczy nas wszystkich i wszyscy możemy zaangażować się w jej przeciwdziałanie. Poruszany był także problem różnych form eksploatacji kobiet na tle znanych wypadków ludobójstwa. Stawiano też trudne dla polityków pytania typu: „Jaka jest «wola polityczna» krajów, których obywatele emigrują?”, „Czy rząd USA jest rzeczywiście zainteresowany w przeciwdziałaniu fali dzieci przekraczających nielegalnie granicę meksykańsko-amerykańską?”.

Druga sesja plenarna, moderowana przez Alfonso Verde Cuenca z Meksyku, prezydenta Komisji stanu Nuevo Leon ds. Bezpieczeństwa, nosiła tytuł „Bezpieczeństwo obywateli w czasach przemocy: dowody i konkretne postulaty”. Wystąpienia w tej sesji kolejno zaprezentowali: Eunice Rendon Cardenas (Meksyk), Prof. Dawid Weisburd (USA i Izrael) oraz Mario Palma Rojo (Meksyk). Pierwszy z referentów relacjonował najnowsze wyniki badań wiktymizacyjnych dotyczących skali przestępczości w Meksyku (ciemna liczba została oszacowana na poziomie 92,1%), mówił też m.in. o konieczności pobudzenia „społecznej prewencji”, potrzebie pomocy dla wdów, których mężowie stracili życie w związku z przestępstwami związanymi z przemocą oraz o dobrych efektach angażowania byłych członków gangów do działań prewencyjnych ukierunkowanych na młodzież zagrożoną demoralizacją i często rekrutowaną do gangów16.

Szczególne zainteresowanie wzbudziła prezentacja D. Weisburda, pt. „Hot Spots of Crime and Crime Prevention”, który eksponował korzyści związane z wdrażaniem koncepcji „hot spots”, ukierunkowanej zarówno w zakresie zwalczania, jak i zapobiegania przestępczości na najbardziej newralgiczne miejsca popełniania przestępstw w miastach17. Referent wskazał, iż w 21 na 25 dotychczas przeprowadzonych badań uzyskane wyniki potwierdzają istotne korzyści będące efektem wdrażania tej koncepcji. Z kolei M. Palma Rojo mocno akcentował potrzebę kształcenia kryminologów i rolę zawodu kryminologa w procesie przeciwdziałania i zwalczania przestępczości. Potrzeba silnego wsparcia w tym zakresie osiągnięciami wiedzy naukowej jest wręcz paląca. Z postulatem tym korespondował także apel o profesjonalizację zwalczania przestępczości, co ściśle związane jest z potrzebą postrzegania związanych z nią problemów z różnych perspektyw. Wątek ten pojawiał się także w sesjach tematycznych, z których na szczególną uwagę zasługiwała sesja nr 39 kierowana przez S. Parmentiera, pod hasłem „Teaching Criminology and Victimology”, w której m.in. akcentowano rolę kryminologii w zakresie badań nad bezpieczeństwem.

Trzeci dzień kongresu rozpoczął się sesją plenarną, którą moderował Antonio Andersen (Meksyk), poświęconą gangom i przemocy ze strony nieletnich. Eksponowane były zwłaszcza innowacyjne podejścia i dobre praktyki w zakresie prewencji. Kolejnymi referentami w tej sesji byli: Nora Frias Melgoza (Meksyk), Jose Miguel Cruz (Salwador), Angela Higginson (Australia) oraz Hugo Morales Cordova (Peru). Największe zainteresowanie wywołał ekspresyjny referat J. Miguel Cruz’a (Florida International University, Miami i Universidad Centroamericana w Salwadorze), który wskazując na konieczność zdiagnozowania przyczyn przystępowania młodych ludzi do gangów, szczególnie eksponował rolę prewencji. Powinna ona być ukierunkowana na wspomaganie rodzin w zakresie lepszej ich integracji, gdyż gangi – przy niedostatku tej więzi i integracji w powiązaniu z brakiem szans na spełnienie swoich marzeń i aspiracji – stają się dla młodych ludzi namiastką rodziny, rodziną niejako „symboliczną”.

Na przykładzie jednego z najbardziej niebezpiecznych krajów na świecie – Salwadoru (równie niebezpieczne są Honduras i Gwatemala) i wprowadzonej tam w życie zasady „zero tolerancji”, w jej najbardziej wynaturzonym wydaniu, referent wykazał, jak nieskuteczna może być „twarda”, populistyczna polityka kryminalna wobec członków gangów młodzieżowych18, stosowana w tym kraju od połowy lat 90. ubiegłego wieku. Doprowadziła ona do tego, że wskaźnik zabójstw, związanych głównie z działalnością gangów, wzrósł w tym kraju do poziomu 77 na 100 tys. mieszkańców. W Nikaragui, kraju, który borykał się z podobnymi problemami, zastosowano z kolei efektywne strategie prewencyjne na bazie community policing, co sprawiło, że problem gangów został w zasadzie wyeliminowany, wskaźnik zaś zabójstw jest tam ponad siedmiokrotnie niższy w porównaniu z Salwadorem. Interesujący referat wygłosił także H. Morales Cordova (Uniwersytet Katolicki w Peru), kładący akcent także na strategie prewencyjne. Referent wskazywał, że na postawy i zachowania ludzi mogą mieć znaczący wpływ społeczności lokalne, stowarzyszenia obywatelskie, Kościoły, a przede wszystkim rodzina. Główne przesłanie tego wystąpienia łączyło się ze stwierdzeniem, ze jeśli młoda, zagubiona osoba spotka na swojej drodze życiowej dobrego człowieka, który nakieruje ją na właściwą drogę życiową, to wówczas znajdzie swoje odpowiednie miejsce w życiu społecznym. Slajd pokazujący młodego chłopaka siedzącego na ławce z Jezusem Chrystusem, który wyciąga do niego pomocną dłoń, był najlepszą ilustracją tego przesłania.

Druga sesja plenarna tego dnia dotyczyła przemocy wobec kobiet, łącznie z przemocą w rodzinie, a przewodniczył jej Aixa Alvarado Gurany z Meksyku. Referenci (Carmen Moreno Toscano, Margarita Guille oraz Deborah D. Tucker) reprezentowali w szczególności efekty działań organizacji zajmujących się rozwiązywaniem problemów związanych z różnymi formami przestępczości wobec kobiet.

Polska na Kongresie była reprezentowana przez prof. Przemysława Piotrowskiego (Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej Uniwersytety Jagiellońskiego) i prof. Emila W. Pływaczewskiego (Wydział Prawa Uniwersytetu w Białymstoku). P. Piotrkowski wygłosił dwa referaty. Pierwszy z nich pt. „Arts in Polish Prisons: Evaluation of ‘Labyrinth of Freedom’ and Horizon of Freedom Projects” został przedstawiony w sesji nr 3319. Drugi referat, pt. „Psychosocial Characteristics of Adult and Juvenile Street Robbery Offenders”, był prezentowany w sesji nr 55, pod hasłem “Violent Crimes and Violent Societies”, której przewodniczył honorowy prezydent ISC, prof. H.-J. Kerner z Uniwersytetu w Tybindze.

Emil W. Pływaczewski uczestniczył w sesji 17 („Organized Crime”), stanowiącej niejako rozwinięcie głównego tematu Kongresu, w której przedstawił referat pt. „Development and Control of Organized Crime. New Trends in the Central Europe”. Moderatorem sesji był Arun Kumar Acharya (Autonomus University of Nuevo Leon). Pierwszy referat wygłoszony w tej sesji był udziałem prof. Tit Wing Lo (City University of Hong Kong), który odniósł się do “transformacji” przemysłu hazardowego z udziałem chińskich triad w Macao. Interesująca była zwłaszcza krytyczna ocena działań organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, podejmujących zdecydowane działania dopiero po najbardziej spektakularnych działaniach zorganizowanego świata przestępczego, jak np. zamach na szefa miejscowej policji. Pozostałe cztery referaty, w tym jeden przygotowany we współautorstwie, dotyczyły problematyki dynamiki i struktury przestępczości zorganizowanej w Meksyku i głównych problemów związanych z jej zwalczaniem.

Poza przedstawicielami Meksyku w tej najbardziej „krwawej” sesji na kongresie20 wystąpił także ekspert „zewnętrzny” w zakresie meksykańskiej przestępczości zorganizowanej James Greechan, emerytowany profesor z Kanady (University of Guelp, Ontario), prezentując wyniki swoich badań prowadzonych w czasie pobytu w stolicy Meksyku. W sesji poruszany był m.in. problem ciemnej liczby zabójstw mafijnych. Jest on związany ze wzrostem liczby osób zaginionych, które na ogół są ofiarami porachunków gangsterów, a ich ciała są zakopywane w prowizorycznych grobach, co stało się swoistą formą zacierania śladów dokonywanych zbrodni. Niejednokrotnie gangsterom pomagają skorumpowani policjanci, a wyjaśnienie nawet najcięższych zbrodni, w które zamieszani byli przedstawiciele władz, natrafia na ogromne trudności. Między innymi wspominano o szokującej opinię publiczną masakrze z Tiatelolco, która miała miejsce kilka dni przed otwarciem olimpiady w 1968 r., kiedy to siły bezpieczeństwa zabiły kilkudziesięciu studentów protestujących w stolicy Meksyku. Do dzisiaj nie udało się wykryć i pociągnąć do odpowiedzialności karnej winnych tej zbrodni.

Nowym prezydentem ISC został wybrany dotychczasowy prezydent Komitetu Naukowego tego stowarzyszenia i koordynator programu naukowego XVII Kongresu, prof. E. Viano, który od wielu lat jest zaangażowany w badania i prace na rzecz bezpieczeństwa międzynarodowego. Sekretarzem generalnym ISC pozostał nadal prof. S. Parmentier, funkcję prezydenta Komitetu Naukowego ISC powierzono prof. J. Liu (University of Macao), na skarbnika zaś wybrano prof. Ichiro Tanioka, prezydenta University of Commerce w Osace. W sesji plenarnej wieńczącej kongres wystąpił prokurator generalny Meksyku Jezus Murillo Kram, uroczystego zaś zamknięcia kongresu dokonał nowo wybrany prezydent ISC – E. Viano.

Omawiany kongres miał niewątpliwie swoją specyfikę. Po pierwsze, z perspektywy piszącego te słowa, uczestniczącego od kongresu ISC w Hamburgu (1988 r.) we wszystkich kolejnych kongresach ISC, XVII Kongres charakteryzował się największą kumulacją środków bezpieczeństwa z uwagi na obawę ataku o charakterze terrorystycznym. Po drugie, program kongresu został zdominowany przez problemy charakterystyczne dla krajów Ameryki Łacińskiej: Obrady licznych sesji tematycznych toczyły się wyłącznie w języku hiszpańskim, tylko niektóre z nich miały charakter „dwujęzyczny”, lecz bez tłumaczenia symultanicznego. Po trzecie, żaden z dotychczasowych kongresów nie eksponował w wystąpieniach na sesjach plenarnych, w tak dużym stopniu i natężeniu, problemów wykluczenia społecznego – w tym współczesnego niewolnictwa w wymiarze globalnym. Po czwarte, obecne na kongresie meksykańskie oficyny wydawnicze prezentowały niemal wyłącznie opracowania w języku hiszpańskim, więcej z zakresu kryminalistyki niż kryminologii. Po piąte, można było odnieść wrażenie, że wiedza uczestników kongresu z rejonu Ameryki Łacińskiej (większość z nich stanowili Meksykanie) na temat zjawiska przestępczości i strategii jego zwalczania w skali międzynarodowej jest dość skromna, podobnie zresztą jak wiedza uczestników „zewnętrznych” kongresu, spoza rejonu Ameryki Łacińskiej, na temat problemów tego regionu. W tym kontekście za wartość dodaną kongresu należy uznać wymianę wzajemnych doświadczeń w tym zakresie, zarówno podczas sesji, jak i rozmów kuluarowych, jak i promocję kryminologii i jej najnowszego dorobku, jako dyscypliny pomocnej w skuteczniejszym zwalczaniu przestępczości i innych patologii społecznych. Warto podkreślić dobrą organizację kongresu, interesujący „wewnętrzny” (z uwagi na względy bezpieczeństwa) program towarzyszący, jak również nadmienić, że w czasie trwania tej imprezy deklaracje członkowskie złożyło ponad 100 jej uczestników. Nie została jeszcze podjęta decyzja co do miejsca kolejnego XVIII Kongresu ISC. Formalną propozycję w tym względzie złożyła delegacja kryminologów z Australii, lecz ostateczne rozstrzygnięcie zapadnie dopiero po złożeniu kolejnej lub kolejnych propozycji.


1 XVII World Congress of Criminology on “Gangs, Trafficking and Insecurity: Empowering the Community”, Monterrey, Nuevo Leon, Mexico, 10–14 August 2014.

2 Ich miejscem były: Rzym (1938), Paryż (1950), Londyn (1955), Haga (1960), Madryt (1970), Belgrad (1973), Lizbona (1978), Wiedeń (1983), Hamburg (1988), Budapeszt (1993) oraz Barcelona (2008).

3 Gospodarzami tych kongresów były: Montreal (1965) oraz Filadelfia (2005). Zob. E. W. Pływaczewski Sprawozdanie z XIV Światowego Kongresu Kryminologii (Filadelfia, 7–11 VIII 2005 r.), Państwo i Prawo 2006, nr 5, s. 121–122.

4 Po raz pierwszy miejscem kongresu w Ameryce Południowej było Rio de Janeiro (2003 r.) – zob. E. W. Pływaczewski, XIII Międzynarodowy Kongres Kryminologii (Rio de Janeiro, 10–15 sierpnia 2003 r.), PiP 2003, nr 12, s. 116–117.Po jedenastu zaś latach od tej daty miejscem kolejnego światowego kongresu kryminologii na tym kontynencie stało się meksykańskie Monterrey.

5 Pierwszy kongres ISC na kontynencie azjatyckim odbył się w Seulu w 1998 r., drugi zaś – po 13 latach – w japońskim Kobe w 2011 r. (16th World Congress of the International Society of Criminology on „Global Socio-Economic Crisis and Crime Control Policies”, Kobe International Conference Center, August 5–9th, 2011). Zob. E. W. Pływaczewski, Sprawozdanie z XII Międzynarodowego Kongresu Kryminologii (Seul, Korea, 24–29 sierpnia 1998 r.), Prokuratura i Prawo 1999, nr 9, s.147–151; tegoż, XVI Światowy Kongres Kryminologii (Kobe, 5–9 sierpnia 2011 r.), Państwo i Prawo 2012, nr 4, s.128–130.

6 Bliżej na ten temat – zob. G. Kaiser, „Kryminologia amerykańska” dzisiaj. Treści, przemiany i znaczenie kryminologii w Stanach Zjednoczonych (tłum. E. W. Pływaczewski), Przegląd Policyjny 1998, nr 3–4, s. 5 i nast.

7 XV World Congress of the International Society of Criminology: on “Crime and Criminology: Research and Action”, Barcelona, Spain, 20–25.07.2008. Tym samym po piętnastu latach, tj. od XI Kongresu w Budapeszcie (1993 r.), miejscem kolejnego Kongresu ISC stała się ponownie Europa, a po trzydziestu ośmiu latach ponownie Hiszpania, jako że VI Kongres ISC (1970 r.) odbył się w Madrycie. Zob. M. Płatek, E. W. Pływaczewski, XV Światowy Kongres Kryminologii (Barcelona, 20–25 lipca 2008 r.), Państwo i Prawo 2009, nr 6.

8 Zgodnie z „reaktywowaną” w 2005 r., wyjątkową dotychczas, trzyletnią formułą organizacyjną.

9 Wydarzenia te zadecydowały o większym zaangażowaniu USA (C.I.A., D.E.A. i Pentagonu) we wspomaganie rządu meksykańskiego w wojnie przeciwko kartelom, o co oficjalnie wystąpił ówczesny rząd prezydenta Felipe Calderone. Ogłosił on „wojnę z narkokartelami” przy użyciu armii, a uzasadniał to brakiem zaufania do skorumpowanej policji, co zostało szeroko skomentowane na łamach prasy światowej. Zob. Ginger Thomson, U.S. widens role to battle Mexican drug cartels, The Global Edition of the New York Times. Monday, August 8, 2001, s. 7.

10 Były one „na żywo” transmitowane w Internecie.

11 Obecnie przewodniczący Międzynarodowej Komisji przeciwko Bezkarności w Gwatemali (CICIG) i sędzia Sądu Apelacyjnego oraz Sądu Najwyższego w Kostaryce.

12 Powołując się na dane Biura ONZ ds. Narkotyków i Przestępczości, wskazywano, że roczne zyski zawodowych handlarzy ludźmi (dwa główne szlaki prowadzą z Afryki do Europy i z Ameryki Południowej do Północnej) mogą wynosić w skali światowej około 32 miliardów dolarów, a ofiarami tego procederu pada około 2 milionów ludzi na świecie.

13 Np. na Filipinach po akcjach organizowanych przez różne agendy społeczne zwiększyła się liczba skazań za handel ludźmi, efektem zaś walki z bezprawiem było aresztowanie trzech senatorów i zatrzymanie jednego z sędziów Sądu Najwyższego tego kraju.

14 Dz. U. z 2001 r., Nr 90, poz. 994.

15 Zdaniem referentów, powodem takiego stanu rzeczy jest nieprecyzyjna definicja „handlu ludźmi” zawarta w uzupełniającym Konwencję Protokole o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi (Dz. U. z 2005 r., Nr 18, poz. 160.

16 Szersze rozwinięcie tej kwestii miało miejsce na specjalnej otwartej sesji dotyczącej roli społeczności w zakresie działań prewencyjnych pod hasłem: „Mexican Youth Facing Violence: From zero tolerance to the highest trust. Exchange of experiences between gangs, tribes and juvenile groups”, która odbyła się w ostatnim dniu kongresu.

17 Referent wskazywał, że 5% miejsc (ulic) „produkuje” 50% przestępczości, np. w Seattle 25% popełnianych przestępstw skoncentrowanych jest na 1% ulic tego miasta.

18 Polegająca w szczególności na nadużywaniu przemocy przez policję, nieprzestrzeganiu praw osób zatrzymywanych i osłabieniu gwarancji procesowych oraz mechanicznym skazywaniu, jak to określał referent „za sam wygląd”. Ponadto, wypowiedzenie bezwzględnej wojny przeciwko gangom wiązało się z tym, że obywatelom, w tym grupom ochotników, dano „wolną rękę” do ich zwalczania. Efektem tego było zarówno zjawisko autojurysdykcji (branie sprawiedliwości w swoje ręce), jak i wzrost wskaźnika prizonizacji członków gangów, którzy w zakładach karnych mogli się lepiej skonsolidować, a przez to gangi stały się silniejsze i lepiej zorganizowane do walki z systemem państwowym. Szacuje się, ze w Salwadorze może być ponad 70 tysięcy gangsterów. Dominują natomiast dwa główne gangi o nazwach MS 13 i 18 Street.

19 Pod hasłem “Deprivation of Liberty. Impact and Outcomes”, kierowanej przez Alfredo Guarino z Uniwersytetu w Neapolu.

20 Referenci przedstawiali na slajdach zdjęcia zmasakrowanych ofiar masowych egzekucji mafijnych, m.in. stosy zwęglonych zwłok i części ciała ofiar tych egzekucji, które najczęściej dokonywane są przy użyciu broni palnej i maczet.


Prokuratura

i Prawo 7–8, 2015


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna