Xx lecie Warszawskiego Hospicjum Społecznego



Pobieranie 258.12 Kb.
Strona8/8
Data07.05.2016
Rozmiar258.12 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

Przypisy




  1. Kongregacja Nauki Wiary, Instrukcja o szacunku dla rodzącego się życia ludzkiego i o godności jego przekazywania. Donum vitae, Watykan 1987, nr 5, s.11.

  2. K. Rahner, Umieranie widziane od strony śmierci, W: Z pomocą ludziom umierającym, pr. zb. Instytut Wydawniczy „PAX”, Warszawa 1989 s. 125, 129.

  3. Por. M. Filipiak, Biblia o człowieku, Zarys antropologii biblijnej Starego Testamentu, Towarzystwo Naukowe KUL, Lublin 1979, s. 187ns.

  4. Cyt. za: J. Brusiło, Lekarz wobec kresu życia ludzkiego, Wydawnictwo Naukowe PAT, Kraków 2004, s. 142.

  5. J. Alfaro, Chrześcijańska nadzieja i wyzwolenie człowieka, Instytut Wydawniczy „PAX”, Warszawa 1975, s. 44.

  6. J. Brusiło, dz. cyt. s. 145.

  7. Cyt. za: J. Brusiło, dz. cyt. s. 157.

  8. Cyt. za: J. Brusiło, dz. cyt. s. 184.

  9. Tamże, s.185.

  10. Tamże, s.187.

  11. Tamże.

  12. Tamże, s. 188.

  13. Tamże.

  14. Jan Paweł II, Encyklika Evangelium vitae, w: Encykliki Ojca świętego Jana Pawła II, t. 2, Wydawnictwo Św. Stanisława B. M. Archidiecezji Krakowskiej, Kraków 1996, s. 641 – 752.

  15. Jan Paweł II, List Apostolski Salvifici doloris – O chrześcijańskim sensie cierpienia, Watykan 1984, ss. 71.

  16. Jan Paweł II, List Apostolski „motu proprio” Dolentium hominum, w: K. Szczygieł (Red) W trosce o życie. Wybrane dokumenty Stolicy Apostolskiej, Biblos, Tarnów 1998, s. 170 – 173.

  17. Jan Paweł II, List Apostolski „motu proprio” Dolentium hominum, dz. cyt. s. 172.

  18. Kongregacja Nauki Wiary, Deklaracja o eutanazji Jura et bona, w: K. Szczygieł (Red), W trosce o życie, Wybrane dokumenty Stolicy Apostolskiej, Biblos, Tarnów 1998, s. 336 – 339.

  19. Deklaracja o eutanazji; dz. cyt. s. 338 – 339.

  20. Tamże, s. 336.

  21. J. Wróbel, Człowiek i medycyna, Wydawnictwo Księży Sercanów, Kraków 1999, s. 418.

  22. Jan Paweł II, Przekroczyć próg nadziei, Redakcja Wydawnictw KUL, Lublin 1994, s. 152.

  23. J. Makselon, Psychologiczne aspekty przemijania. W: K. Popielski (Red) Człowiek – wartości – sens. Studia z psychologii egzystencji, Towarzystwo Naukowe KUL, Lublin 1996, s. 388.


SPIS TREŚCI:


I. HISTORIA I BIEŻĄCA DZIAŁALNOŚĆ WARSZAWSKIEGO HOSPICJUM SPOŁECZNEGO 2

II. Jacek Łuczak - OPIEKA NAD CHORYM I JEGO BLISKIMI U SCHYŁKU ŻYCIA 8

III. Małgorzata Malec - Milewska - LECZENIE BÓLU W CHOROBIE NOWOTWOROWEJ 19

IV. Marek Pertkiewicz - ŻYWIENIE W CHOROBIE NOWOTWOROWEJ 29

29

V. Ks. Norbert Mojżyn - CHRISTUS PATIENS – IKONOGRAFICZNY MOTYW CHRYSTUSA CIERPIĄCEGO 34



VI. Aldona EKIERT, Elżbieta Murawska – UPORCZYWA OPIEKA „Pozwólcie mi odejść do Domu Ojca" Jan Paweł II 41

VII. Ks. Stefan Kornas - PRAWO DO NATURALNEJ ŚMIERCI W DOKUMENTACH KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO 45




Zmarli wolontariusze i współpracownicy WHS w latach 1987 – 2007

Anna Ihnatowicz

dr med. Maria Szymańska

dr med.Teresa Szewczyk

dr med. Janina Zaczek

Renata Daniłłowicz

dr med. Maria Czarnecka

dr med. Anna Sapiecha

Katarzyna z Szeptyckich Dembińska

doc.dr med. Halina Metelska

dr med.Jerzy Moskwa

prof. dr K.Kazubska

Walentyna (Wala) Musiel

Kazimierz Przybylski

Roman Dzikowski

mgr Danuta Zakrzewska

prof. dr med. Andrzej Musierowicz

Lucyna Krakowiak

doc. dr med.Barbara Zaorska

Ludwik Cytacki

Hanna Morawska

Barbara Warewicz

prof. dr med. Anna Dąmbska

doc. dr med. Halina Hattowska

dr med. Barbara Wojsa

Halina Runowiecka

Irena Dragičević

mgr Zofia Maliszewska

dr med. Olgierd Łada-Zabłocki

.



1 K. Janicki, Carmina. Dzieła wszystkie, Wyd. J. Krókowski, przeł. E. Jędrkiewicz, Wrocław 1966, s. 138

2 W niniejszym artykule chodzi nie tyle o diagnozę stanu zdrowia Jezusa, co o pokazanie efektu umęczenia Jezusa, będącego wynikiem tortur, a więc o szerszy desygnat słowa „pacjent” – tzn. o „człowieka cierpiącego”. Słowo „pacjent” pochodzi od łacińskiego patiens – „cierpiący”, „chory” (patior, pati, passus sum); pokrewnym słowem jest „pasja” (passio) oznaczająca mękę, cierpienie, odnoszone wprost do odkupieńczej męki i śmierci Chrystusa. Por. ks. A. Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, Warszawa 1992, s. 484.

3 J. Lowden, Illuminated Prophet Books, University Park – London 1988, s. 52.

4 J.-P. Migne, Patrologiae cursus completus, Series graeca, t. III, 473, C, 4-6; 373, B.

5 J. Wilkinson, Jerusalem Pilgrims before the Crusades, Warminster 1977, s. 78-89.

6 Kwestia autentyczności całunu nie jest przedmiotem artykułu. Całun, jako fałszerstwo średniowieczne traktują ci autorzy, którzy opierają się na badaniach izotopu węgla (z 1988 roku) oraz na źródłach historycznych z XIV wieku. Na temat treści manuskryptów (znajdujących się w Bibliothèque Nationale, Collection de Champagne, tom 154), zawierających istotę sporów o całun, zob.: U. Chevalier, Etude critique sur l’origine du St Sudaire de Lirey-Chambéry-Turin, Paryż 1900. W tłumaczeniu angielskim: H. Thurston, The Holy Shroud and the Verdict of History, „Month” 101 (1903), s. 17-29. Zob. też H. David Sox, The Image on the Shroud, London 1981; K. E. Stevenson, G. R. Habermas, Verdict on the Shroud, London 1982; La Sindone. Scienza e fede, Bologna 1983.

7 C. Bertelli, The Image of Pity in Santa Croce in Gerusalemme, [w:] Essays in the History of Art presented to R. Wittkower, London 1969, s. 40-55.

8 Do wyjaśnienia tego motywu przyczynia się przekaz z biografii św. Bernarda: „Legitur quod cum beatus Bernhardus quamdam devotissimam orationem composuisset, quae incipit Salve mundi salutare... et eam coram imagine crucifixi recitaret, tunc imago crucifixi, solutis de cruce brachiis, amplexabatur et osculabatur eum”. Zob. G. van den Osten, Der Schmerzesmann. Typengeschichte eines deutschen Andachtsbildes von 1300 bis 1600, berlin 1935, s. 5.

9 G. Jurkowlaniec, Chrystus Umęczony. Ikonografia w Polsce od XIII do XVI wieku, Warszawa 2001, s. 71-72.

10 Ich klasyfikację podaje m.in. Lech Kalinowski, Tenże, Geneza Piety średniowiecznej, „Prace Komisji Historii Sztuki”, 10 (1952), s. 152-157. Na temat tytułu obrazu oraz kryteriów wyodrębniania jego wariantów zob. G. Jurkowlaniec, dz. cyt., s. 13-23.

11 Określenie pochodzenia bizantyńskiego pojawiające się na różnego typu ikonach przedstawiających Chrystusa, uzmysławiające, że uniżenie Syna Bożego było połączone z Jego wywyższeniem; nie tyle tytuł obrazu, co tytuł samego Chrystusa.

12 Rękopis z 1475 r., przechowywany przez kartuzów przy kościele Santa Croce in Gerusalemme w Rzymie mówi o wizji papieża Grzegorza Wielkiego, w wyniku której, papież polecił wykonać obraz zwany Imago Pietatis. Zob. T. Dobrzeniecki, Imago Pietatis – jej treść i funkcja, [w:] Materiały sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Szczecin 1970, s. 76. Hans Belting wskazuje na obecność w bolońskim rękopisie z 1329 roku terminu: in forma pietatis, na oznaczenie pewnego typu przedstawienia Chrystusa. Zob. H. Belting, Das Bild und sein Publikum im Mittelalter. Form und Fonktion frűher Bildtafeln der Passion, Berlin 1981, s. 74. Zob. H. Belting, Das Bild und sein Publikum im Mittelalter. Form und Fonktion frűher Bildtafeln der Passion, Berlin 1981, s. 74. Zob. H. Belting, Das Bild und sein Publikum im Mittelalter. Form und Fonktion frűher Bildtafeln der Passion, Berlin 1981, s. 74.

13 Określenie „Mąż Boleści” pochodzi od proroka Izajasza (Iz 53, 3-5).

14 Określenie to – podobnie jak Imago Dei – wywodzi się od papieża Grzegorza W. (Chrystus - Fons Misericordiae). Przykładem obrazu z takim napisem jest skrzydło dyptyku czeskiego z ok. 1360 r. Zob. T. Dobrzeniecki, Imago..., dz. cyt., s. 77.

15 Odnosi się do jednego epizodu, poprzedzającego mękę, kiedy Piłat wyprowadza Jezusa w płaszczu purpurowym i z koroną cierniową na głowie do zgromadzonego tłumu, oznajmiając, że nie widzi w Nim żadnej winy: „Oto człowiek” (J 19, 5); tłum zawołał „Ukrzyżuj! Ukrzyżuj!” (J 19, 6).

16 T. Dobrzeniecki, Niektóre zagadnienia ikonografii Męża Boleści, „Rocznik Muzeum Narodowego w Warszawie”, t. 15 (1971), s. 7-216 – wyczerpujący przegląd badań.

17 G. Jurkowlaniec, dz. cyt., s. 23 n.

18 E. Panofsky, Imago Pietatis. Ein Beitrag zur Typengeschichte des „Scherzensmanns” und der „Maria Mediatrix”, [w:] Festschrift für M. Friedländer, Leipzig 1927, s. 261-308.

19 Autor dokonał tego przy pomocy próby ukazania sposobów myślenia chrześcijańskiego w średniowieczu. Średniowiecze – pisze autor – przedstawia treści historyczne nie w historiograficznej formie opowiadania, lecz jako obrazy, u podstaw których leży czasowe następstwo wydarzeń. Gdy z tej kolejności wydarzeń obrazowych zostaną wydzielone i usamodzielnione poszczególne motywy, to nie tracą one swego historycznego charakteru, gdyż w świadomości widza zachowany pozostaje ich związek z całością cyklu. Dlatego przeżycia duchowe mogły stać się w owej epoce przedmiotem opracowań obrazowych z zachowaniem ich historycznego charakteru. Tę możliwość otwiera bez wątpienia w szczególnym stopniu mistyka, która na Zachodzie od św. Bernarda z Clairvaux opanowała całe życie duchowe tej epoki. Celem mistycznej kontemplacji jest unio et visio – zjednoczenie i bezpośrednie oglądanie istoty Boga. Obrazy stają najpierw w historycznym szeregu, a potem wydzielają się z niego jako wyizolowane obrazy, aby stworzyć pomost do widzenia czysto duchowego, bezobrazowego. Zob. H. Lossow, Imago Pietatis. Eine Studie zur Sinndeutung des mittelalterlichen Andachtsbildes, „Das Münster”, II, 1949, s. 65-76.


20 W tym kontekście trzeba wymienić współczesną, słynną ekranizację „Pasji” Mela Gibsona.

21 Kazania na święta uroczyste, s. 187. Pisownia i ortografia oryginalna.

22 Pisma ascetyczno-mistyczne Benedyktynek reformy chełmińskiej, Wyd. K. Górski, Poznań 1937, s. 47.

23 G. van den Osten, Der Schmerzesmann. Typengeschichte eines deutschen Andachtsbildes von 1300 bis 1600, berlin 1935, s. 7-8.

24 Por. KK, nr 7.

25 Por. DA, nr 8.



1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna