Z narodowego programu ochrony zdrowia psychicznego



Pobieranie 1.3 Mb.
Strona1/17
Data02.05.2016
Rozmiar1.3 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   17


MINISTER ZDROWIA

INFORMACJA

O REALIZACJI DZIAŁAŃ WYNIKAJĄCYCH

Z NARODOWEGO PROGRAMU

OCHRONY ZDROWIA PSYCHICZNEGO

W 2011 ROKU

Podstawa prawna: art. 2 ust. 7 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r.
o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375)


WARSZAWA 2013

SPIS TREŚCI

WSTĘP 3

I. OCHRONA ZDROWIA PSYCHICZNEGO 5

  1. Problematyka zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania na świecie
    Rekomendacje 5

  2. Sytuacja epidemiologiczna zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania

w Polsce. 8

3. Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego 12



II. REALIZACJA NARODOWEGO PROGRAMU OCHRONY ZDROWIA
PSYCHICZNEGO W 2011 ROKU 19

Resorty i urzędy centralne 20

  1. Minister Zdrowia 21

  2. Minister Edukacji Narodowej 32

  3. Minister Pracy i Polityki Społecznej 54

  4. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego 58

  5. Minister Sprawiedliwości 60

  6. Minister Spraw Wewnętrznych 85

  7. Minister Obrony Narodowej 102

  8. Narodowy Fundusz Zdrowia 113

Jednostki samorządu terytorialnego 114

  1. Samorządy województw 116

  2. Samorządy powiatowe i gminne 137

III. PODSUMOWANIE I WNIOSKI 206

  1. Resorty i urzędy centralne 206

  2. Jednostki samorządu terytorialnego 207

  3. Wnioski i zalecenia końcowe 211

WSTĘP


Zdrowie psychiczne jest obecnie jednym z ważniejszych aspektów zdrowia w pojęciu ogólnym, jest wyzwaniem dla polityki społecznej i zdrowotnej państwa oraz samorządów terytorialnych. Przez wiele lat temat osób cierpiących z powodu niedostatku zdrowia psychicznego był marginalizowany i stanowił społeczne tabu. Jednakże w obliczu rosnącej zapadalności na zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania, należy walczyć o zasadniczą zmianę podejścia do tego zagadnienia i związanych z nim problemów społecznych.

Preambuła ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375) wskazuje, iż „zdrowie psychiczne jest fundamentalnym dobrem osobistym człowieka, a ochrona praw osób z zaburzeniami psychicznymi należy do obowiązków państwa". Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy ochrona zdrowia psychicznego obejmuje w szczególności realizację zadań polegających na promocji zdrowia psychicznego


i zapobieganiu zaburzeniom psychicznym, zapewnieniu osobom z zaburzeniami psychicznymi wielostronnej i powszechnie dostępnej opieki zdrowotnej oraz innych form opieki i pomocy niezbędnych do życia w środowisku rodzinnym i społecznym, kształtowaniu wobec osób
z zaburzeniami psychicznymi właściwych postaw społecznych, a zwłaszcza zrozumienia, tolerancji, życzliwości, a także przeciwdziałania ich dyskryminacji.

Powyższe zadania są realizowane przez działania określone w Narodowym Programie Ochrony Zdrowia Psychicznego, który wszedł w życie na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2010 r. w sprawie Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 24, poz. 128). Przywołane rozporządzenie w § 5 ust. 2 nakłada na realizatorów Programu obowiązek składania ministrowi właściwemu do spraw zdrowia rocznych sprawozdań z realizacji zadań wynikających z Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego w terminie do 15 maja. Następnie, w świetle zapisów art. 2 ust. 7 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, minister właściwy do spraw zdrowia przedkłada Radzie Ministrów, w terminie do dnia 30 września każdego roku, informację


o realizacji wynikających z Programu działań.

W części I. Informacji o realizacji działań wynikających z Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego w 2011 r. omówiono problematykę ochrony zdrowia psychicznego,


w tym dokumenty i rekomendacje m.in. Światowej Organizacji Zdrowia i Unii Europejskiej dotyczące zalecanych rozwiązań z zakresu promocji i ochrony zdrowia psychicznego, epidemiologię zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w Polsce oraz cele i założenia Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego.
W części II. Informacji przedstawiono wyniki realizacji zadań wyznaczonych przez Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego w 2011 r. W pierwszej kolejności zaprezentowano sprawozdania ministrów właściwych ze względu na cele Programu, tj. Ministra Zdrowia, Ministra Edukacji Narodowej, Ministra Pracy i Polityki Społecznej, Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Ministra Sprawiedliwości, Ministra Spraw Wewnętrznych, Ministra Obrony Narodowej oraz Narodowego Funduszu Zdrowia. Następnie analizie zostały poddane jednostki samorządu terytorialnego wszystkich szczebli.

Część III zawiera podsumowanie i streszczenie wyników realizacji NPOZP oraz wnioski wynikające z realizacji NPOZP w 2011 r.



I. OCHRONA ZDROWIA PSYCHICZNEGO

1. Problematyka zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania na świecie.

Rekomendacje.

Raport Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) z 2001 r., Zdrowie psychiczne: nowe rozumienie, nowa nadzieja, wskazuje, iż zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania dotykają w pewnych okresach życia nawet 25% populacji. Są to choroby powszechne


i o uniwersalnym charakterze, dotyczą ludzi ze wszystkich krajów i społeczeństw, osób
w każdym wieku, niezależnie od płci czy statusu materialnego, mieszkających na terenach zurbanizowanych oraz wiejskich1. Według danych WHO szacuje, że ponad 450 milionów ludzi cierpi na różnego rodzaju zaburzenia psychiczne. Ze statystyk wynika,
że nawet jedna na cztery rodziny ma w swoim gronie przynajmniej jedną osobę cierpiącą
na zaburzenia psychiczne lub zaburzenia zachowania.

Szacuje się, że zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania stanowią 12% globalnego obciążenia chorobami, natomiast budżety większości państw przeznaczają na ten cel mniej niż 1% wszystkich swoich wydatków na ochronę zdrowia. Ponad 40% krajów nie ma stworzonej polityki wobec problemów zdrowia psychicznego, a blisko 30% nie ma żadnych programów zdrowotnych dotyczących tego zagadnienia2.

Koszty ekonomiczne zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania są długofalowe i bardzo wysokie. Dotyczą zarówno jednostek, jak i ich rodzin oraz całego społeczeństwa. Część
z tych ekonomicznych obciążeń jest oczywista i wymierna, ale część jest praktycznie niemożliwa do oszacowania. Do mierzalnych kosztów należą potrzeby systemu ochrony zdrowia i systemu pomocy społecznej, koszty utraconego zatrudnienia i zmniejszonej produktywności, koszty przestępczości i bezpieczeństwa publicznego oraz negatywnych skutków przedwczesnej śmiertelności3.

W związku z powagą i rozmiarem problemu oraz faktem, że jest on często marginalizowany - zarówno społecznie, jak i poprzez decyzje polityczne - WHO wydało ogólne rekomendacje dla rządów państw, mające na celu podjęcie przez nie realizacji programów z zakresu zdrowia psychicznego.



1 Mental Health: New Understanding, New Hope, The Word Health Report 2001, World Health Organization
2001, s. 19.

2 Ibidem, s. 3.

3 Ibidem, s. 26.

Zalecenia te dotyczą działania w zakresie:




  1. zapewnienia leczenia w ramach podstawowej opieki zdrowotnej;

  2. zapewnienia dostępu do leków psychotropowych;

  3. dostarczenia opieki w ramach społeczności lokalnych;

  4. edukowania społeczeństwa i tworzenia kampanii społecznych;

  5. włączania w proces podejmowania decyzji oraz tworzenia programów i usług wspólnot lokalnych, rodziny i osób korzystające ze świadczeń;

  6. ustanawiania narodowej polityki, programów oraz prawa stanowiących odpowiedź na problemy zdrowia psychicznego;

  7. rozwijania zasobów ludzkich;

  8. współpracy sektora ochrony zdrowia z innymi sektorami;

  9. monitorowania wskaźników zdrowia psychicznego na poziomie lokalnym;

  10. wspierania badań naukowych4.

Wytyczne z raportu WHO zostały potwierdzone, jako konieczne do zastosowania, przez Rezolucję Komitetu Wykonawczego WHO z 17 stycznia 2002 r., w dokumencie Umocnienie zdrowia psychicznego. Wzywa ona państwa członkowskie do wypełnienia zaleceń raportu, ustanowienia polityki wobec zdrowia psychicznego, programów oraz prawa, opartych
na aktualnej wiedzy naukowej i zawierających odniesienie do problematyki praw człowieka oraz do konsultacji z podmiotami związanymi z tematem zdrowia psychicznego, jak również do zwiększenia inwestycji w zdrowie psychiczne, zarówno we własnych krajach,
jak i w ramach współpracy międzynarodowej. Zalecenia mówią o wspieraniu analiz, dotyczących sytuacji zdrowia psychicznego - opartych na badaniach i ocenie potrzeb - służących lepszemu zrozumieniu zagadnienia wśród tworzących prawo i innych partnerów oraz ułatwiających skuteczne tworzenie polityki i programów, odnoszących się do ochrony zdrowia psychicznego. Dokument wskazuje na konieczność umacniania i zróżnicowania procesu budowania koalicji ze społeczeństwem obywatelskim i poczynienia działań, w celu zwiększenia globalnej świadomości i poparcia dla kampanii zdrowia psychicznego. Według rezolucji, potrzebne jest również wsparcie dla programów ograniczających psychologiczne skutki wojny, konfliktów i katastrof naturalnych5.

Rekomendacje Unii Europejskiej nie odbiegają od wytycznych proponowanych przez WHO. W dokumencie Zielona Księga. Poprawa zdrowia psychicznego ludności. Strategia zdrowia


4 Mental Health: New Understanding, New Hope, The Word Health Report 2001, World Health Organization
2001, s. 110.

5 Strengthening mental Health, Resolution of the Executive Board of the WHO, 2002.

psychicznego dla Unii Europejskiej, stwierdzono, że „Dla obywateli zdrowie psychiczne jest kapitałem pozwalającym na realizowanie ich intelektualnego i emocjonalnego potencjału oraz znalezienie i odgrywanie swoich ról w życiu społecznym, w szkole i w pracy"6. Dlatego też, tak ważne jest zapewnienie osobom cierpiącym na zaburzenia psychiczne powszechnie dostępnej i wysokiej jakości opieki. Dokument podkreśla, że działania wobec osób
z problemami zdrowia psychicznego powinny być kompleksowe i nie ograniczać się jedynie do działań medycznych. Należy podjąć próbę zmiany czynników społecznych, zapobiegać wykluczeniu i dyskryminacji osób cierpiących na zaburzenia, włączyć do poszukiwania rozwiązań także osoby korzystające ze świadczeń oraz organizacje pozarządowe, zająć się promocją zdrowia psychicznego oraz zapobieganiem chorobom psychicznym na gruncie społeczności lokalnych. Zielona Księga precyzuje, że działanie na rzecz zdrowia psychicznego powinno dotyczyć wszystkich grup społecznych, tj. dzieci, młodzieży, osób starszych, osób aktywnych zawodowo oraz grup wrażliwych społecznie. W zasięgu tego działania powinno się znaleźć szczególnie: zapobieganie depresji i samobójstwom oraz zaburzeniom spowodowanym spożywaniem substancji psychoaktywnych. Sprzyjać zadaniom, wyznaczonym przez zapisy Zielonej Księgi, ma deinstytucjonalizacja opieki psychiatrycznej oraz zejście pomocy na poziom lokalny, bardziej dostępny dla osób z problemami zdrowia psychicznego oraz przyczyniający się do zwiększenia integracji społecznej.

Kolejnym międzynarodowym dokumentem zajmującym się problematyką zdrowia psychicznego jest Deklaracja o ochronie zdrowia psychicznego dla Europy z 2005 r. Potwierdza ona rekomendacje zawarte w raporcie WHO Zdrowie psychiczne: nowe rozumienie, nowa nadzieja. Do priorytetów zawartych w deklaracji należą: zwiększanie świadomości na temat znaczenia dobrostanu psychicznego, wspólne zwalczanie stygmatyzacji, dyskryminacji i nierówności oraz umożliwienie osobom cierpiącym


na zaburzenia psychiczne i ich rodzinom, aktywnego włączenia w ten proces, tworzenie
i wdrażanie kompleksowych, zintegrowanych i efektywnych systemów promocji, zapobiegania, rehabilitacji i leczenia oraz opieki i odzyskiwania zdrowia przez osoby
z problemami zdrowia psychicznego 7 .

Podkreślając fakt, że zdrowie psychiczne jednostek ma ogromne znaczenie dla społeczności lokalnej, ma wpływ na poziom dobrostanu psychicznego, jakość życia i zdrowia w ogóle,



6 Zielona Księga. Poprawa zdrowia psychicznego ludności. Strategia zdrowia psychicznego dla Unii
Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich, Bruksela 2005, s. 5.

7 Mental Health Declaration for Europe. Facing the Challenges, Building Solutions, WHO European MinisterialConference on Mental Health, Helsinki 2005, s. 3.

Europejski pakt na rzecz zdrowia i dobrostanu psychicznego wzywa państwa członkowskie
do podjęcia działania w zakresie pięciu priorytetowych obszarów: zapobiegania depresjom
i samobójstwom, dbanie o zdrowie psychiczne i edukację wśród młodzieży, dbanie o zdrowie psychiczne w miejscu pracy - mając na względzie fakt, że zatrudnienie odgrywa kluczową rolę w ponownym włączaniu do społeczeństwa osób z problemami zdrowia psychicznego - pomoc w utrzymywaniu dobrego zdrowia psychicznego osobom starszym oraz zwalczanie stygmatyzacji i przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu osób cierpiących na zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania 8.

Większość rekomendacji i wskazówek, niezależnie od podmiotów będących ich autorami, podkreśla znaczenie programów z zakresu promocji i profilaktyki zdrowia psychicznego, zaleca stopniowe przekształcanie dużych szpitali psychiatrycznych na rzecz lokalnych poradni i tworzenia oddziałów psychiatrycznych w szpitalach lokalnych (ogólnych, wielospecjalistycznych), włączanie w programy ochrony zdrowia psychicznego społeczności lokalnych, osób korzystających ze świadczeń oraz organizacji pozarządowych, a także rozwijanie opieki środowiskowej, czyli usług w pobliżu miejsca zamieszkania i poza dużymi szpitalami.



2. Sytuacja epidemiologiczna zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w Polsce.

W Polsce liczba osób leczących się z powodu problemów zdrowia psychicznego oscyluje


w okolicy 1,6 mln. Jednakże należy spodziewać się, iż faktyczna liczba osób cierpiących na zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania jest znacznie wyższa. Przytoczone powyżej dane pochodzą z Rocznika Statystycznego 2009. Zakłady psychiatrycznej i neurologicznej opieki zdrowotnej, przygotowanego przez Zakład Organizacji Ochrony Zdrowia Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie i obrazują jedynie zgłaszalność do placówek psychiatrycznej opieki zdrowotnej.

W obliczu rosnącej zapadalności na zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania obowiązkiem władz publicznych jest walka o fundamentalne zmiany w systemie psychiatrycznej opieki zdrowotnej. Zagadnienia z zakresu promocji i ochrony zdrowia psychicznego, a także generowane przez powyższą tematykę problemy społeczne, powinny być traktowane zarówno przez administrację rządową, jak i samorządową, jako priorytetowe. Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania generują olbrzymie koszty, których wysokość szacuje się na 3% do 4% produktu krajowego brutto. Koszty świadczeń finansowanych ze środków publicznych - NFZ, wyniosły w 2010 roku ponad 2 mld zł. Na zdrowie psychiczne


i leczenie uzależnień wydawanych jest zaledwie 3,5 % publicznych wydatków na ochronę zdrowia (GUS, 2010). Wydatki ZUS na świadczenia z tytułu niezdolności do pracy
w 2010 r. - zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania wyniosły blisko 4,5 mld zł,
co stanowiło 15, 9 % wszystkich wydatków. Warto w tym miejscu przypomnieć, iż według danych ZUS za 2010 r. 59, 6% osób pobierających renty socjalne, a zatem osób, które nigdy nie rozpoczęły aktywności zawodowej, prawo do tych świadczeń nabyło w związku ze stwierdzonymi u nich zaburzeniami psychicznymi.

W ciągu 20 lat, między rokiem 1990 a 2010, wskaźnik rozpowszechnienia zaburzeń psychicznych wzrósł ponad dwukrotnie: o 124% (z 1629 do 3655 na 100 tys. ludności)


w opiece ambulatoryjnej i o 51% (z 362 do 548 na 100 tys. ludności) w opiece stacjonarnej. Przy czym, o ile do roku 2005 wartości wskaźników - obserwowane w pięcioletnich interwałach czasowych - sukcesywnie wzrastały, między rokiem 2005 a 2010 wskaźnik rozpowszechnienia w opiece ambulatoryjnej pozostał na podobnym poziomie, a wskaźnik hospitalizacji wzrósł zaledwie o 2%. Zjawisko to spowodowane zostało w znacznym stopniu spadkiem zapadalności (liczbą rejestrowanych pacjentów po raz pierwszy zgłaszających się do leczenia), niż liczbą pacjentów leczonych w poprzednich latach. O ile między rokiem 1990
a 2005 zapadalność zarówno w opiece ambulatoryjnej, jak i całodobowej, sukcesywnie rosła to między rokiem 2005 a 2010 zapadalność w opiece ambulatoryjnej spadła o 2% (z 1029 do 1005 na 100 tys. ludności), a w opiece całodobowej o 13% - z 240 do 210 na 100 tys. ludności (Rys. l i 2).
Rys. 1. OPIEKA AMBULATORYJNA. Leczeni ogółem i po raz pierwszy z zaburzeniami psychicznymi. Wskaźnik na 100 tys. ludności.




8 European Pactfor Mental Health and Well-being, EU high-level conference Together for Mental Health and Well-being, Brussels 2008.

Rys. 2. OPIEKA STACJONARNA. Leczeni ogółem i po raz pierwszy z zaburzeniami psychicznymi. Wskaźnik na 100 tys. ludności.


W opiece ambulatoryjnej, w analizowanym okresie, wystąpił wzrost wszystkich kategorii zaburzeń psychicznych (Tab.l). Prawie czterokrotnie wzrosło rejestrowane rozpowszechnienie zaburzeń psychotycznych - o 263%, zaburzenia niepsychotyczne wzrosły o 49%. Najwyższy, ponad siedmiokrotny wzrost, wystąpił w przypadku zaburzeń spowodowanych używaniem substancji psychoaktywnych, prawie dwukrotnie wzrósł wskaźnik zaburzeń spowodowanych używaniem alkoholu (84%), upośledzenie umysłowe wzrosło o 152%. Warto zauważyć, że w opiece ambulatoryjnej do roku 2000 wskaźniki zaburzeń niepsychotycznych były wyższe niż psychotycznych, od roku 2005 proporcje te odwróciły się. O ile w roku 1990 wskaźnik zaburzeń niepsychotycznych był o 77% wyższy niż psychotycznych, w roku 2000 o 8%, to już w roku 2005 wyższy był wskaźnik zaburzeń psychotycznych o 3%, a w roku 2010 o 37%. Pomiędzy rokiem 2005, a 2010 wskaźnik zaburzeń psychotycznych wzrósł o 14%, a zaburzeń niepsychotycznych spadł o 14%. Jednocześnie rejestruje się coraz więcej poradni psychologicznych - od 24 w roku 2004, 102 w roku 2005, do 271 w roku 2010. Można przypuszczać, że spowoduje to zmniejszenie liczby pacjentów niepsychotycznych w psychiatrycznej opiece ambulatoryjnej. Część tych poradni przekształciła się z poradni zdrowia psychicznego bądź poradni dla osób uzależnionych. Poradnie te zajmują się głównie psychoterapią, zatrudniają prawie wyłącznie psychologów, w związku z tym ich pacjenci nie mają stawianych rozpoznań psychiatrycznych (według klasyfikacji ICD-10), zatem nie są włączani do analiz epidemiologicznych.

Tab. 1. OPIEKA AMBULATORYJNA. Leczeni z powodu zaburzeń psychicznych w latach 1990-2010. Wskaźniki na 100 rys. ludności i różnice procentowe pomiędzy wskaźnikami.



Rozpoznanie

Rok

Wzrost wartości wskaźników pomiędzy rokiem 1990
a 2010

1990

1995

2000

2005

2010

Zaburzenia psychiczne

ogółem


1629

1885

2455

3657

3655

124

Zaburzenia psychotyczne

466

563

912

1481

1693

263

Zaburzenia niepsychotyczne

826

956

998

1438

1232

49

Zaburzenia spowodowane używaniem alkoholu

261

274

363

468

481

84

Zaburzenia

spowodowane

używaniem

substancji

psychoaktywnych


12

19

61

101

89

641

Upośledzenie umysłowe

64

73

121

169

161

152

Leczeni ogółem

(w liczbach)



620910

727314

948838

1395712

1395677

X

W psychiatrycznej opiece stacjonarnej, we wszystkich analizowanych latach, leczono znacznie więcej pacjentów psychotycznych niż niepsychotycznych, wraz z upływem poddanych zestawieniu lat zwiększa się z roku na rok liczba hospitalizowanych pacjentów


z psychozami, przy bardzo zbliżonych liczbach pacjentów z zaburzeniami niepsychotycznym. W roku 1990 leczono trzy razy więcej psychoz niż zaburzeń niepsychotycznych, w roku 2010 cztery razy więcej. W dynamice hospitalizacji występują podobne tendencje, jak w opiece ambulatoryjnej. W przeciągu 20 lat najwyższy wzrost, prawie czterokrotny, wystąpił
w przypadku zaburzeń spowodowanych używaniem substancji psychoaktywnych,
a zaburzenia spowodowane używaniem alkoholu wzrosły dwukrotnie. Wskaźnik psychoz zwiększył się o 34%, a zaburzeń niepsychotycznych o 2%. Między rokiem 2005 i 2010 wyraźnie wzrósł jedynie wskaźnik zaburzeń spowodowanych używaniem alkoholu, o 13%, natomiast pozostałe wskaźniki nieco spadły, bądź utrzymały się na podobnym poziomie.
Warto zauważyć, że 37% wszystkich hospitalizacji to hospitalizacje pacjentów z zaburzeniami spowodowanymi używaniem alkoholu. (Tab.2).
Tab. 2. OPIEKA STACJONARNA. Leczeni z powodu zaburzeń psychicznych w latach 1990 - 2010. Wskaźniki na 100 tys. ludności i różnice procentowe pomiędzy wskaźnikami.

Rozpoznanie

Rok

Wzrost wartości wskaźników
w % pomiędzy rokiem 1990
a 2010

1990

1995

2000

2005

2010

Zaburzenia psychiczne ogółem

362

367

439

537

548

51

Zaburzenia psychotyczne

181

174

223

250

243

34

Zaburzenia niepsychotyczne

62

63

54

69

63

2

Zaburzenia spowodowane używaniem alkoholu

100

109

130

175

197

97

Zaburzenia spowodowane używaniem substancji psychoaktywnych

9

12

22

32

33

267

Upośledzenie umysłowe

10

9

10

11

11

10

Leczeni ogółem

(w liczbach)



137911

141737

169511

204816

209118

X

Poprawa stan zdrowia społeczeństwa wymaga nie tylko leczenia. Pomimo iż działania medyczne odgrywają istotną rolę w rozwiązywaniu problemów osób cierpiących z powodu niedostatku zdrowia psychicznego, nie są one w stanie zmienić czynników społecznych


i zapobiec wykluczeniu społecznemu osób chorych. Jest to wciąż niewystarczająco zagospodarowane pole dla profilaktyki i promocji zdrowia psychicznego, kształtowania prawidłowych postaw i stylów życia, miejsce na inkluzję i rehabilitację społeczną oraz aktywizację zawodową osób cierpiących na zaburzenia psychiczne. Z uwagi na powyższe, Minister Zdrowia zdecydował o konieczności wprowadzenia nowych systemowych rozwiązań z zakresu ochrony zdrowia psychicznego.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   17


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna