Zabawy I ćwiczenia dynamiczno agogiczne ćwiczenia I zabawy



Pobieranie 33.02 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar33.02 Kb.

ZABAWY I ĆWICZENIA DYNAMICZNO - AGOGICZNE


ĆWICZENIA I ZABAWY
DYNAMICZNO- AGOGICZNE


Dynamika- jest elementem określającym natężenia siły dźwięku i jej zmian.

Rozróżniamy dwie zasadnicze kategorie dynamiczne:

Forte- głośno,

Piano- cicho.

Wyrażają one kontrast dynamiczny w przeciwieństwie do stałego stopniowego wznoszenia lub opadania napięcia siły dźwięku. Do oznaczania siły brzmienia dźwięku służą między innymi następujące określenia:

pp pianissimo – bardzo cicho

p piano- cicho

mp mezzo piano- średnio cicho

f forte- głośno

ff fortissimo- bardzo głośno



Agogika to termin ujmujący wszelkie zjawiska dotyczące tempa.

Muzyka posiada zawsze ściśle określone tempo, a więc i ruch z muzyką odbywa się w ściśle określonym tempie. Mogą to być tempa powolne: largo, letno, adagio, tempa umiarkowane: andante, moderato, tempa szybkie: allegro, vivace, presto. Zmiany tempa odbywającego się stopniowo także mają swoje określenia: zwolnienie-rellentando, ritenuto, i przyspieszenia-ascelerando, stretto.

Wszystkie wymienione zjawiska agogiczne mają zastosowanie w rytmice rehabilitacyjnej. Zarówno bieg i marsz, gra na perkusji, ruchy dłonią i palcami, jak i poruszanie rekwizytami czy gra na instrumentach perkusyjnych, wszystko to odbywa się w jakimś tempie. Narzucanie zmian tego tempa przez muzykę zmusza bez słów do podporządkowania się i przystosowania swoich ruchów do jakiegoś wzorca, do zmiany naprężęnia mięśni, zmiany nastroju i napięcia emocjonalnego, a wszystkie te zmiany są kierowane, podlegają stałej kontroli osoby prowadzącej zajęcia. Niezwykle ważnym aspektem tych ćwiczeń jest kształtowanie wyobraźni na tle sugestywnej muzyki, na przykład jazda na karuzeli.

Do tego typu zabaw trzeba dysponować nagraniem melodii na taśmie magnetofonowej. Nagranie musi uwzględniać stopniowe zwiększenie tempa. Przy czy, należy pamiętać, że określenie „szybko” powinno oznaczać niezbyt szybki bieg, „ bardzo szybko”- bieg szybki.

U większości dzieci możemy doprowadzić do biegu szybkiego, choć ruchy ich wówczas są niezharmonizowane, chaotyczne i nieekonomiczne.

Dla dzieci, które nie mogą przekroczyć bariery biegu, momentu oderwania się od ziemi, ćwiczenia agogiczne mają szczególną wartość rehabilitacyjną.

Dzieci głębiej upośledzone umysłowo w sposób prawidłowy odtwarzają tylko tempa skrajne, a proces zmiany u nich dokonuje się gwałtownie. Wszelkie więc zmiany tempa łatwiej przychodzą dzieciom przy grze na instrumentach perkusyjnych niż w ruchu całego ciała (pokonywanie bezładności mniejszej grupy mięśni).

CELE ZABAW I ĆWICZEŃ:


  • Wdrażanie pojęć agogicznych

  • Różnicowanie cicho – głośno w utworze muzycznym

  • Reagowanie w odpowiedni sposób na różnice agogiczne w utworze muzycznym

  • Wyrabianie szybkiej reakcji ruchowej

  • Kształtowanie słuchu fonematycznego, wrażliwości muzycznej

  • Ćwiczenia pamięci słuchowej

  • Kształtowanie słuchu fonematycznego

  • Wdrażanie do różnicowania dynamiki w utworach muzycznych

  • Kształtowanie koordynacji wzrokowo- ruchowo- słuchowej

  • Rozwijanie sprawności ogólnej motoryki

  • Wdrażanie do umiejętności słuchania-stymulowanie uwagi dowolnej

  • Doskonalenie ruchów zamierzonych poprzez naśladowanie

  • Zachęcanie do wydobywania głosu i posługiwania się mową

  • Wdrażanie do współdziałania w zespole poprzez podporządkowanie się regułom zabawy

ZABAWA WPROWADZAJĄCA POJĘCIE

cicho-głośno”



REKWIZYTY: bębenek

PRZEBIEG ZABAWY:

Dzieci stoją w kole, każde w lewej ręce trzyma bębenek. Gdy muzyka jest głośna- dzieci grają całą dłonią, gdy cicha- jednym palcem.

Przed zastosowaniem tego ćwiczenia najpierw uświadamiamy dziecku pojęcia „cicho”, „głośno”, szeptem i głośnym mówieniem.

ECHO RYTMICZNE „DZIĘCIOŁY”


PRZEBIEG ZABAWY:
Dzieci siadają w półkolu. Nauczyciel wystukuje krótki rytm w różnym tempie-raz cicho, raz głośno. Dzieci uważnie słuchają, po czym starają się w taki sam sposób odtworzyć to, co słyszały.

PADA DESZCZ”

REKWIZYTY: bębenek
PRZEBIEG ZABAWY:
Dzieci siadają w kole „po turecku”. Każde z nich ma przed sobą bębenek. Realizują one rytm i tempo muzyki (razem z nauczycielem) od tempa marszowego poprzez przyspieszenie do tempa biegu, następnie zwolnienie do powolnego (naśladowanie spadających kropel deszczu poprzez uderzanie jednym palcem w bębenek), przy czym grę jednym palcem poprzedzamy ćwiczeniem na zauważenie jednego palca. Dzieci muszą go sobie uświadomić poprzez wykonywanie nim świadomych ruchów, wyodrębnianie tego palca spośród innych.

WESOŁE SMUTASY”


REKWIZYTY: nagrania smutnych i wesołych melodii
PRZEBIEG ZABAWY:
Na taśmie magnetofonowej mamy nagrania smutnych i wesołych melodii i na przemian odtwarzamy dzieciom melodie dopasowując odpowiednie ruchy: do wesołej melodii- np. podskakujące krasnoludki w lesie, przy melodii smutnej- śpiące jeże. Dzieci same mogą wybierać najdogodniejszą dla siebie formę ruchu.

„KARUZELA”




Karuzela rusza nie zgub kapelusza.

Mocno trzymaj się lwiej grzywy,

Świat się kręci, dziwy, dziwy.

A my wszyscy bęc!
PRZEBIEG ZABAWY:
Dzieci wraz z nauczycielem zawiązują koło. Nauczyciel śpiewa piosenkę. Wszyscy poruszają się w prawo cwałem początkowo wolno, stopniowo przyspieszając. Tempo nie powinno jednak za bardzo wzrosnąć ze względu na ruch w jednym kierunku. Jeśli ruch okazałby się bardzo męczący, można opuścić drugą zwrotkę. Na zakończenie drugiej zwrotki, „koło łamie się” i „pasażerowie” wywracają się na podłogę.

JEDZIEMY POCIĄGIEM”


PRZEBIEG ZABAWY:

REKWIZYTY: nagranie piosenki „Pociąg”

Dzieci maszerują w kole w tempie zgodnym z muzyką. Początkowo tempo równe, marszowe. Gdy dzieci pewnie przystosują już swoje ruchy do muzyki, tempo jej stopniowo zaczyna się zwiększać (przyspieszenie). Przyspieszenie jednak powinno być tak dobrane, aby dzieci mogły je zauważyć i zrealizować ruchowo.

Bardzo dobre rezultaty możemy uzyskać poprzez połączenie przyspieszenia w muzyce z określeniem słownym, a więc: co- raz szyb-ciej, co- raz szyb-ciej, jesz-cze szyb-ciej, szyb-ko, bardzo szybko.
ZEGARY”

REKWIZYTY: trójkąt muzyczny, pudełko akustyczne, instrument klawiszowy

PRZEBIEG ZABAWY:

Dzieci dzielimy na dwie grupy: ”duże” i „małe” zegary.

Dla tych „dużych” zegarów muzyka będzie grana w basie, dla „małych” w wiolinie. Zamiast na przykład korzystania z fortepianu możemy posłużyć się dwoma różnymi instrumentami perkusyjnymi, na przykład dla „dużych” zegarów pudełkiem akustycznym, dla „małych” trójkątem lub opisywanym wcześniej „grzybkiem”. Ćwiczenia polegają na wahadłowych ruchach rąk w prawo i w lewo w takt muzyki o zmieniającym się tempie.

ILE OSÓB STOI ZA MNĄ?”



PRZEBIEG ZABAWY:
Grupa tworzy duże koło. Jedno dziecko z zawiązanymi oczami staje w środku. W pewnym momencie wyznaczone dzieci podchodzą kolejno do środka i stają za jego plecami. W tym czasie grupa stara się zachowywać jak najciszej. Nadsłuchując uważnie ciuciubabka stara się odgadnąć ile dzieci stoi za nią. Jeżeli zgadnie, zamienia się rolą z kimś innym.

NOCNY STRAŻNIK”


REKWIZYTY: duże pomieszczenie lub wolna przestrzeń

PRZEBIEG ZABAWY:
Każde dziecko otrzymuje numer i wybiera sobie jakieś zwierzę, którego głos będzie naśladowało, w taki sposób, że nie wiadomo, kto ma jaki numer i jakie zwierzę będzie udawał. Jedno dziecko znajduje się w innym pomieszczeniu lub z dala od grupy i właśnie ono będzie „nocnym strażnikiem” Reszta grupy chowa się w wybranych miejscach. Wtedy wchodzi „nocny strażnik” i wywołuje jakiś numer np. „zegar wybił piątą”. Wywołane dziecko odzywa się głosem zwierzęcia, a „strażnik” musi odgadnąć, kto się odezwał. Gdy zgadnie, dziecko wychodzi z ukrycia, a „strażnik” próbuje je złapać. Gdy nie zgadnie, wszyscy nadal pozostają w ukryciu, a on wywołuje inny numer.
UWAGA! Gdy gra jest prowadzona w małym pomieszczeniu, można zawiązać oczy „strażnikowi” – wtedy dzieci nie muszą się chować. Zajmują stałe miejsca i nie ruszają się z nich.

Gra staje się bardziej ekscytująca, gdy rozgrywa się w ciemności, wówczas „strażnik” może zamiast łapać, szukać uczestników.

CIEPŁO – ZIMNO”


REKWIZYTY: instrumenty perkusyjne
PRZEBIEG ZABAWY:
Zadanie osoby z zawiązanymi oczami polega na odnalezieniu uczestnika, który zajmuje stałe miejsce w dowolnej części pomieszczenia. Reszta grupy, grając na instrumentach pomaga ciuciubabce wydając dźwięki głośniejsze „ciepło” gdy zbliża się ona do poszukiwanego, a cichsze „zimno” gdy oddala się. Poziom głośności początkowej ustala się na wstępie, przed rozpoczęciem szukania. Prowadzący musi cały czas uważać, czy ciuciubabka nie uderzy o jakiś przedmiot; jeżeli może się tak stać – naprowadza ją delikatnie, w celu ominięcia przeszkody. Gdy szukający znajdzie osobę poszukiwaną – zamieniają się rolami.

ZABAWA Z PIŁKAMI”




REKWIZYTY: piłki , odtwarzacz CD z utworami:

  • muzyka rytmiczna, aktywizująca-Ludwig van Beethoven- koncert potrójny C-dur,op.56 -Rondo alla Pollaca

  • muzyka relaksująca-- Marzenie” R.Schuman


PRZEBIEG ZABAWY:
Ćwiczenie z piłkami z zachowaniem kierunków przestrzennych (wysoko- nisko)- reagowanie w sposób określony na zmiany tempa w muzyce: podrzucanie piłki wysoko w górę przy muzyce dynamicznej, rytmicznej

( Ludwig van Beethoven- koncert potrójny C-dur,op.56 -Rondo alla Pollaca)

i turlanie piłką po podłodze-nisko, na dole przy dźwiękach muzyki spokojnej, wolnej (Marzenie” R.Schumana)


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna